The day after Dracula

Ik ben weer een beetje bij gekomen van mijn avontuur met Lucy en het is weer lekker “ thuis” komen op de camping en direct word geroepen om mee te komen eten. De eigenaar van het pension en camping heeft gekookt. Het pension is dit weekend vol met een groep jonge tandartsen die er een goed weekend van maken met veel drank en muziek. Het eten smaakte voortreffelijk en een ding wil ik wel delen. Een soort prutje, ik noem het courgette tip. Klein beetje warm en dan op vers gebakken brood. Pas op want je eet je vingers er bij op.

Klik op TIP voor het recept.

 De volgende dag ga ik met de Trotter 9 km fietsen naar het beginpunt van een trail. Het is zondag en veel Roemenen houden ook wel van een wandelingetje. Er is voor iedereen wel een geschikt pad om te lopen of om rots te klimmen in dit Parcul National Piatra Craiului.. Ik begin een trail die enkele reis zo’n drie uur duurt. Het gaat echt super steil omhoog en binnen no time kom ik adem tekort. Ik loop over boomstronken en stenen en moet vaak echt klimmen met grote stappen. Ik ben iets meer dan een km omhoog en ga hijgend op een steen zitten. Ik zei al dat veel Roemenen ook van lopen houden want er passeren er veel. Ik hoor dat het nog een heel eind naar boven is en ik moet weer eens een besluit nemen die toch wel een beetje pijn doet. Ik ga terug en het lullige is dat er zelfs een jonge vrouw met kind op de buik als een gems naar boven loopt. Ik leer wel steeds beter waar mijn grenzen liggen. Ik hoor dat het hele stuk 17% stijging heeft.

Weer beneden doe ik de makkelijke tocht. Eerst door een kloof met grotten en dan nog een stuk omhoog. Onderweg zijn een aantal klimmers bezig de rots te bedwingen.

Als ik weer terug loop word ik een paar keer aangesproken door Roemenen die vragen hoever het nog is. Ook door drie jongeren waar ik een goed gesprek mee heb over de politieke situatie. Jammer dat zij zelf niet in hun toekomst geloven. Er veranderd toch niets aan de top. Allemaal vriendjespolitiek, dus we gaan ook niet stemmen.

Bij mijn Trotter aangekomen zie ik op de GPS app dat ik weer 17 km heb gelopen. Genoeg voor vandaag. Morgen ga ik volgens TopGear een van de mooiste routes van de wereld rijden de  Transfagarasan. Daarover meer in mijn volgende verslag.

Misschien nog wat nuttige informatie. De camping heet Alpin Ranch

Strada Pinului 13

2223 Zarnesti

Website:

Heb je de eerste Roemenië verslagen gemist en wil je er nog wel een lezen klik dan HIER

Het verhaal van de brekende fles

Na weer een paar dagen vrij staan is het weer de beurt voor een camping. Het wordt wat eentonig maar ook dit was weer een bijzondere weg en ik kom uit op een soort, ik vertrek camping maar dan van een Engels paar. Er is een heerlijk groot zwembad en alles is op zijn Britisch geregeld.. Het is een naar beneden aflopende camping met stroken gras waar je dan je kampeermiddel neer kunt zetten. Er viel en valt nogal wat regen en het gras ziet er erg zacht uit. Ik besluit om maar op het bovenste stuk te gaan staan. Beneden is wel mooier dan sta je naast een mooi zonnebloemveld maar “voor de zekerheid”. De eerste nacht regent het weer zoals de Engelsen zeggen Cat’s and dog’s en helaas komt de ervaren al twintig jaar camper rijdende Jan net niet boven. Zijn banden maken een keurig kuiltje in het groene gras. Maar hulp is nabij in de persoon van Nick de campingboss. Hij zet zijn Jeep ervoor en trekt hem er wel even uit, tenminste dat denkt hij. Nick maakt nog mooiere en diepere kuilen in het heilige gras. Hij heeft de echte Engelse kalmte, even een telefoontje en daar komt een vrouwelijke medewerker in haar Lada Niva aan. Ze maken nu een treintje van drie en ja hoor, Jan kan er vandoor. Anderen die ook op die manier stonden hebben de camper in de middag vast op het grindpad gezet, alweer voor “de zekerheid”. ( de titel van de film moet Niva zijn)

De wandelaars en/of fietsers onder de lezers kennen vast wel de app, Wikiloc. Hier staan duizenden wandelingen en fietstochten op. De routes worden gemaakt door de leden. Er staat een route op vanuit de camping van iets meer dan acht km. Leuk om te doen. De route was gemaakt in mei 2016. Het eerste stuk was saai en niet prettig. Hij gaat over een stuk weg die pas geasfalteerd is en dan rijden ze direct als gekken. Lekker een keer geen gaten kun je goed planken. Voor de wandelaar niet echt prettig, alert blijven. Dan mag ik na het dorpje waar de route doorheen loopt het veld in. Das mooi denk ik en stap lekker door, niet gerekend op al het water dat gevallen is. Net zoals de camper van Jan kom ik ook steeds dieper te zitten in de doorweekte klei. Diepe plassen en bijna onbegaanbare paden. Maar dat mag de pret niet drukken want ik krijg er zoveel voor terug. Lopen door zonnebloemvelden, paadjes met blauwe, gele en rode bloemen. Wat een voorrecht om zo hier te mogen lopen. Bijna op het einde moet ik volgens de route linksaf naar de camping maar waarschijnlijk stonden er toen geen zonnebloemen want ik moet dwars door dat veld en dat is gewoon te dicht, daar kan ik echt niet doorheen. Ik moet er omheen en zo komt er een km bij. de video die ik ervan gemaakt heb is misschien iets te lang maar er staat zo’n bloemenpracht in dat ik hem niet korter kon maken. Het is alleen jammer dat je de geuren niet ruikt.

De volgende dag ga ik op zoek naar een oude glasfabriek. De niet meer gebruikte spoorlijn moet daar speciaal voor aangelegd zijn, nog in de communistische tijd. Hij is helemaal overwoekerd dus daar kan ik niet overheen. Even een stukje geschiedenis. De top van het partijbestuur zat weer eens met dikke sigaren aan de wodka en moesten iets doen aan de werkeloosheid in deze buurt. Er kwam nog een fles wodka op tafel en toen sloeg er een lid met zijn vuist op tafel en riep, bij de snor van Stalin, ik heb het. We bouwen een glasfabriek. Een glasfabriek? Ja er wordt zoveel gedronken dus voor een flessenfabriek is altijd plaats. Een groots plan. Stuk grond uitkiezen en er moest ook nog iets geregeld worden voor de aan en afvoer van de producten. Een prachtige spoorbaan dwars door het land. Na een paar jaar is daar de grote opening. De partijbonzen staan vooraan te glunderen met een glas in hun hand. Oké, de bouw van de fabriek en de aanleg van de spoorbaan was uitstekend voor de werkgelegenheid en nu in de prachtige nieuw fabriek met alles er op en er aan kunnen een paar honderd mensen werken. Ze kunnen trots zijn op zichzelf. De eerste flessen verlaten de lopende band en gaan op weg naar de inmiddels aangetrokken klanten. Een staatsbedrijf waar wijn wordt gebotteld. Maar dan gaar er iets behoorlijk mis. De kwaliteit van de flessen is zo slecht dat als de kurk er in gedrukt wordt de hals springt. eerst wordt nog geprobeerd om het proces om te flessen te maken te verbeteren maar als dat ook niet lukt besluiten de bonzen om de fabriek maar gewoon dicht te gooien. En zo staat hij er nog met alle machines er nog gewoon in. Deur achter je dicht trekken en niet meer omkijken. Spoor ook niet meer nodig dus laat maar overwoekeren. En zo staan er best veel fabrieken leeg. Mijn bedoeling was om er in te gaan om foto’s te nemen maar toen ik dichterbij kwam begonnen er nog al wat honden tekeer te gaan zodat ik maar rechtsom of misschien was het wel linksom, gekeerd ben.

Ik ben twee dagen op deze camping geweest ook omdat mijn was voor 7,50 keurig gedaan werd en alles mooi opgevouwen weer terug kreeg.

De volgende dag rij ik naar Varna. Een cultuurschok. Het is een mondaine badplaats met een gigantisch langgerekt park met prachtig aangelegde bloemenperken. Het heeft wel wat weg van de Keukenhof. Het is gezellig druk en natuurlijk kan ik het niet nalaten om een groep streetdancers te filmen.

Na het drukke Varna ga ik nog even naar een volgende camping aan de kust. Het heet hier de Golden Sand Beach. Als je van “gezelligheid” houdt is dit je plaats. Een hele lange boulevard met prachtige sterren hotels, winkeltjes, echt en dan bedoel ik ook echt prachtig ingerichte cocktailbars. Live muziek en een soort kermis. Lawaai dus, overal muziek vandaan en veel, heel veel mensen op straat. Nu kwam ik er al goed voorbereid want ik had mijn gehoorhulpmiddel, de bekende schelp achter het oor in de Sprinter laten liggen. Ik denk dat het wel iets scheelde. Ook hiervan heb ik een video(tje) gemaakt. Wel veel video deze keer.

Bedankt voor het lezen en reacties zijn altijd welkom. Volgende keer verlaat ik Bulgarije en ben ik te gast in Roemenië

P.S. Ik kan nog wel wat volgers gebruiken op mijn You-Tube kanaal. Om precies te zijn een stuk of 783. Dan zit ik aan 1000 en kan van veel opties gebruik maken voor het maken en plaatsen van video’s. Nu staat er reclame bij en daar krijg ik niets van maar met duizend volgers in ieder geval een bietje. Het kost je niets en je hoeft niet alles te kijken. Bedankt alvast.

Waar ben ik

Ergens hoor ik een geluid, ik probeer het weg te stoppen maar dat lukt niet. Het gaat maar door. Langzaam word ik wakker, het blijkt mijn telefoon te zijn die op de wekkerstand staat. Ik kijk naast mij, niemand. Ik lig alleen in bed. Langzaam dringt het tot mij door waar ik ben. Het is half zeven en ik ben in Väsby, Stockholm. Omdat mijn lief geopereerd is aan haar schouder en even echt niets mag doen ben ik alleen gaan oppassen, gek woord eigenlijk, nou ja ik doe een paar dingen zoals de kleinkinderen naar school brengen en natuurlijk ook weer ophalen, mee naar zwemles, spelletjes doen, wat kokkerellen, voorlezen, eigenlijk alleen maar leuke dingen. Vandaag gaat Tom nog even mee om uit te leggen waar de school is, ook wel handig om te weten. Het is nu kwart over acht en ik loop al lekker buiten, de kinderen afgeleverd en ik ga eerst maar eens een stukje lopen. Achter de school is een mooi bosgebied en daar zijn wandelroutes uitgezet.

  
Ik kies voor de 10 km. In principe ben ik niet zo’n vroege loper maar nu ik eenmaal bezig ben is het toch wel lekker. De zon schijnt het is een genot om hier te lopen. De sneeuw is pas een paar dagen weg en op de meertjes die hier overal in het bos zijn ligt nog ijs. De weg is drassig en soms moet ik over wat waterstroompjes heen. Er moet flink geklommen worden, niet echt hoog maar wel venijnig. Overal stronken, wortels en schuine stenen. Constant allert blijven anders lig je zo onderuit. Maar dan komt er een makkelijk stukje. Ik loop heerlijk in gedachten als er naast mij een grote vogel met een enorm kabaal opvliegt. Ik schrik mij kapot. Het is goed dat ik een sterk hart heb anders zou je er een hartverzakking aan over houden. 

   
    
    
 

wildkamperen is toch leuker

Na vijf dagen van wildkamperen moesten we toch echt een keer douchen en de accu opladen. Naar een camping dus. Los Madrilos is een camping die tegen de bergen is geplakt, een terrascamping. We zijn vroeg bij de slagboom en ja hoor we hebben zelfs keus uit drie plekken. We kiezen een plek met uitzicht op zee, geen grote maar wel een mooie plek. Het is helemaal wennen, mensen die hier zomaar drie of vier maanden staan. Heel veel Duitsers, het is een dorpje op zich. Ook hier weer allerlei clubjes. Wel heel aangenaam is het buiten-en binnenzwembad. Beiden gevuld met prettig aanvoelend zout bronwater. Het is iedere ochtend baantjes trekken, ja we blijven fit.

camping

Naast de camping begint een trail langs een droge rivierbedding. De route is 11 km heen en weer terug natuurlijk. We doen het met de fiets, we starten op 6 meter en het eindpunt is 329 meter. Het is jammer dat we geen mountainbike’s hebben want onze fietsen zijn eigenlijk niet gebouwd voor dit ruige werk. Het pad bestaat uit allemaal stenen en steentjes, je moet constant je aandacht erbij houden anders zie je weer geen grote steen of iets dergelijks voor je en ga je op je snuit. Wel een helm op maar toch liever niet onderuit. We kruipen langzaam omhoog langs rotsen die wel uit duizenden laagjes lijken te bestaan. Aan de rechterkant (terug dus links) ligt een grote platte berg de Penas Blancas van 624 meter, het lijkt de tafelberg in Kaapstad wel. We stoppen bij een ruïne van wat eens een prachtig huis geweest moet zijn. Er doorheen lopend krijg ik allemaal fantasieën hoe hier mensen hebben geleefd.

camping 1camping 5

camping 6camping 4

Soms staan er nog een paar bewoonde huizen, als je er van houdt, heerlijk rustig en afgelegen. Eindelijk gaat de steenweg weer over in asfalt. We gaan nu echt stijl de hoogte in en komen uit Tallante. Een klein gehucht. We hopen op een menu del dia maar het eethuisje is op maandag gesloten. Op dat moment stopt de schoolbus en een jongetje stapt uit en wordt opgehaald door zijn moeder. Het enige jongetje dus in dit dorp die naar school gaat. Wij vragen of er ook een gewone weg terug is in ons toch enigszins gebrekkige Spaans.Hij antwoordt in het Engels. Hij heeft op school Engelse les, is negen jaar en spreekt al heel aardig deze taal. Van hem horen we dat de Casa Social, het dorpshuis wel open is en daar kunnen we een kleinigheid eten. We worden hier heel leuk ontvangen door een Spaanse “schone” die ons van alles probeert te vertellen. De jamon die we hier eten is geweldig. De standaard om de ham op te zetten heb ik al nu alleen de poot nog.

We gaan toch weer dezelfde weg terug en hoeven niet een keer bij te trappen, 11 km naar beneden, alleen nog beter uitkijken. Heen anderhalf uur en terug nog geen drie kwartier.

camping 2

 

Een echte kuitenbijter.

Vandaag lonkte de bult waar we tegenaan kijken toch iets teveel. Het hoogste punt in de buurt 327 meter. Loopschoenen aan, genoeg water en wat nootjes om te eten en gaan. Het begint met een kiezelpad, gaat over in asfalt en niet onbelangrijk gaat de hoogte en door een klein gehucht niet meer dan een paar huizen. Afgelegen maar prachtig gelegen in een vallei. Hiervandaan begint de kuitenbijter. Haarspeldbochten en klimmen maar. Na 8 km ben ik boven bij de zendmasten, het hoogste punt 327 meter. Hier zie ik ook een bordje van de GR92. Deze gaat niet via de weg naar beneden maar gewoon kleine stenen paadjes de berg af. Dit is plezier. Wel het koppie erbij houden want de richels zijn op sommige plaatsen wel erg smal. Op het bordje stond een uur en twintig minuten en je bent beneden. Nou dat klopte aardig. De hele route in 2 uur en 40 minuten. Weer bij de Sprinter heeft An een heerlijk maaltje met veel verse groenten klaar staan, natuurlijk een glaasje plaatselijke witte wijn erbij. Gek maar na zo’n wandeling vind je ook dat je dat wel verdiend hebt.In de middag gaan we samen nog een stukje langs de boulevard en strand lopen naar isla Plana. Dit is vijf km. Hier staat op de punt een kerkje en er zijn opgravingen uit de Romijnse tijd. Helemaal op het randje van de kust zijn termaalbaden. Helaas nu gesloten. Wat wel open is tegenover de kerk is Casa Social. Een soort buurthuis waar van alles te beleven valt. L

Jammer genoeg zijn we te laat voor het “line dansen” 😄😄😄. Maar de cortado met een brandy smaakt uitstekend. Het is echt een sociaal gebeuren, allemaal vrouwen en mannen die gezellig zitten te babbelen, dan is het wel jammer dat je de taal niet goed spreekt. Hier spreken ze net weer een andere taal dan het officiële Spaans. Voorbeeld: dag is hier geen dia maar diaro en zo is het een heel andere taal. Maar ook met gebaren en een beetje improviseren kom je een heel eind.

We lopen weer terug en zien een prachtige zonsondergang. Vandaag weer 22 km gelopen, goede training voor de Via de la Plata in april.Het begint hard te waaien en de voorspellingen zijn niet goed. De komende twee dagen veel bewolking en regen. We gaan het wel zien.