Het verhaal van de brekende fles

Na weer een paar dagen vrij staan is het weer de beurt voor een camping. Het wordt wat eentonig maar ook dit was weer een bijzondere weg en ik kom uit op een soort, ik vertrek camping maar dan van een Engels paar. Er is een heerlijk groot zwembad en alles is op zijn Britisch geregeld.. Het is een naar beneden aflopende camping met stroken gras waar je dan je kampeermiddel neer kunt zetten. Er viel en valt nogal wat regen en het gras ziet er erg zacht uit. Ik besluit om maar op het bovenste stuk te gaan staan. Beneden is wel mooier dan sta je naast een mooi zonnebloemveld maar “voor de zekerheid”. De eerste nacht regent het weer zoals de Engelsen zeggen Cat’s and dog’s en helaas komt de ervaren al twintig jaar camper rijdende Jan net niet boven. Zijn banden maken een keurig kuiltje in het groene gras. Maar hulp is nabij in de persoon van Nick de campingboss. Hij zet zijn Jeep ervoor en trekt hem er wel even uit, tenminste dat denkt hij. Nick maakt nog mooiere en diepere kuilen in het heilige gras. Hij heeft de echte Engelse kalmte, even een telefoontje en daar komt een vrouwelijke medewerker in haar Lada Niva aan. Ze maken nu een treintje van drie en ja hoor, Jan kan er vandoor. Anderen die ook op die manier stonden hebben de camper in de middag vast op het grindpad gezet, alweer voor “de zekerheid”. ( de titel van de film moet Niva zijn)

De wandelaars en/of fietsers onder de lezers kennen vast wel de app, Wikiloc. Hier staan duizenden wandelingen en fietstochten op. De routes worden gemaakt door de leden. Er staat een route op vanuit de camping van iets meer dan acht km. Leuk om te doen. De route was gemaakt in mei 2016. Het eerste stuk was saai en niet prettig. Hij gaat over een stuk weg die pas geasfalteerd is en dan rijden ze direct als gekken. Lekker een keer geen gaten kun je goed planken. Voor de wandelaar niet echt prettig, alert blijven. Dan mag ik na het dorpje waar de route doorheen loopt het veld in. Das mooi denk ik en stap lekker door, niet gerekend op al het water dat gevallen is. Net zoals de camper van Jan kom ik ook steeds dieper te zitten in de doorweekte klei. Diepe plassen en bijna onbegaanbare paden. Maar dat mag de pret niet drukken want ik krijg er zoveel voor terug. Lopen door zonnebloemvelden, paadjes met blauwe, gele en rode bloemen. Wat een voorrecht om zo hier te mogen lopen. Bijna op het einde moet ik volgens de route linksaf naar de camping maar waarschijnlijk stonden er toen geen zonnebloemen want ik moet dwars door dat veld en dat is gewoon te dicht, daar kan ik echt niet doorheen. Ik moet er omheen en zo komt er een km bij. de video die ik ervan gemaakt heb is misschien iets te lang maar er staat zo’n bloemenpracht in dat ik hem niet korter kon maken. Het is alleen jammer dat je de geuren niet ruikt.

De volgende dag ga ik op zoek naar een oude glasfabriek. De niet meer gebruikte spoorlijn moet daar speciaal voor aangelegd zijn, nog in de communistische tijd. Hij is helemaal overwoekerd dus daar kan ik niet overheen. Even een stukje geschiedenis. De top van het partijbestuur zat weer eens met dikke sigaren aan de wodka en moesten iets doen aan de werkeloosheid in deze buurt. Er kwam nog een fles wodka op tafel en toen sloeg er een lid met zijn vuist op tafel en riep, bij de snor van Stalin, ik heb het. We bouwen een glasfabriek. Een glasfabriek? Ja er wordt zoveel gedronken dus voor een flessenfabriek is altijd plaats. Een groots plan. Stuk grond uitkiezen en er moest ook nog iets geregeld worden voor de aan en afvoer van de producten. Een prachtige spoorbaan dwars door het land. Na een paar jaar is daar de grote opening. De partijbonzen staan vooraan te glunderen met een glas in hun hand. Oké, de bouw van de fabriek en de aanleg van de spoorbaan was uitstekend voor de werkgelegenheid en nu in de prachtige nieuw fabriek met alles er op en er aan kunnen een paar honderd mensen werken. Ze kunnen trots zijn op zichzelf. De eerste flessen verlaten de lopende band en gaan op weg naar de inmiddels aangetrokken klanten. Een staatsbedrijf waar wijn wordt gebotteld. Maar dan gaar er iets behoorlijk mis. De kwaliteit van de flessen is zo slecht dat als de kurk er in gedrukt wordt de hals springt. eerst wordt nog geprobeerd om het proces om te flessen te maken te verbeteren maar als dat ook niet lukt besluiten de bonzen om de fabriek maar gewoon dicht te gooien. En zo staat hij er nog met alle machines er nog gewoon in. Deur achter je dicht trekken en niet meer omkijken. Spoor ook niet meer nodig dus laat maar overwoekeren. En zo staan er best veel fabrieken leeg. Mijn bedoeling was om er in te gaan om foto’s te nemen maar toen ik dichterbij kwam begonnen er nog al wat honden tekeer te gaan zodat ik maar rechtsom of misschien was het wel linksom, gekeerd ben.

Ik ben twee dagen op deze camping geweest ook omdat mijn was voor 7,50 keurig gedaan werd en alles mooi opgevouwen weer terug kreeg.

De volgende dag rij ik naar Varna. Een cultuurschok. Het is een mondaine badplaats met een gigantisch langgerekt park met prachtig aangelegde bloemenperken. Het heeft wel wat weg van de Keukenhof. Het is gezellig druk en natuurlijk kan ik het niet nalaten om een groep streetdancers te filmen.

Na het drukke Varna ga ik nog even naar een volgende camping aan de kust. Het heet hier de Golden Sand Beach. Als je van “gezelligheid” houdt is dit je plaats. Een hele lange boulevard met prachtige sterren hotels, winkeltjes, echt en dan bedoel ik ook echt prachtig ingerichte cocktailbars. Live muziek en een soort kermis. Lawaai dus, overal muziek vandaan en veel, heel veel mensen op straat. Nu kwam ik er al goed voorbereid want ik had mijn gehoorhulpmiddel, de bekende schelp achter het oor in de Sprinter laten liggen. Ik denk dat het wel iets scheelde. Ook hiervan heb ik een video(tje) gemaakt. Wel veel video deze keer.

Bedankt voor het lezen en reacties zijn altijd welkom. Volgende keer verlaat ik Bulgarije en ben ik te gast in Roemenië

P.S. Ik kan nog wel wat volgers gebruiken op mijn You-Tube kanaal. Om precies te zijn een stuk of 783. Dan zit ik aan 1000 en kan van veel opties gebruik maken voor het maken en plaatsen van video’s. Nu staat er reclame bij en daar krijg ik niets van maar met duizend volgers in ieder geval een bietje. Het kost je niets en je hoeft niet alles te kijken. Bedankt alvast.

blog reisblog video

Wat is een bikkel?

In het woordenboek staat: doorzetter die hard is voor zichzelf en anderen. Het betekent ook: doorzetter, doorbijter, kanjer. In dit stukje en zeker in het you-tube filmpje gaat het over een kanjer en doorzetter. In september mag ik weer meelopen met een groepje nierpatiënten naar Santiago de Compostela. Dat doe ik vanaf 2013 ieder jaar en in dat jaar wilde Elisabeth eigenlijk ook al mee maar dat kon door haar fysieke situatie niet. Maar het bleef kriebelen en nu een jaar na haar derde niertransplantatie gaat zij ervoor. Niet alleen voor het lopen maar ook voor haar hondenschool. Kijk naar het filmpje en zie en hoor haar verhaal.

blog video

het echte circusgevoel

Het is donderdag en we gaan vandaag eens een kijkje nemen op het circus festival “Circolo”in Liempde.

circolo_logo_festival_payoff

Nog nooit gehoord van Liempde? Het ligt naast het bekende Boxel. Dit festival is er om het jaar. Voor mij is dit de eerste keer. Vanaf het parkeerterrein een stukje lopen en dan zie je het al. Niet een tent maar een heleboel tenten. Kleine en hele grote. Kraampjes, mensen die de voorstellingen aanprijzen. Kortom een heel gezellig sfeertje. Wat je hier niet ziet en ikzelf ben daar wel blij om zijn dieren. Ik vind het altijd zo zielig voor die dieren. Zo in gevangenschap en dan maar kunstjes vertonen. De mensen die hier optreden doen het uit eigen wil, maar zo’n dier heeft niets te vertellen en moet maar. Helaas mag je bij de meeste voorstellingen geen foto’s of films maken. Dit leidt de artiesten af en dat kan ik mij ook wel voorstellen. Als je ziet wat een toeren die uithalen. Als ik het zou dromen zou ik nog gillend wakker worden. Een man op een eenwielfiets die dan doodleuk een vrouw boven op zijn hoofd mee laat liften. Je moet dit echt zien om het te geloven. Natuurlijk ook jongleurs, zeven ballen in de hoogte houden. Er is gewoon te veel te zien in de korte tijd dat ik er was.  Dan loopt er ineens een man doodleuk over een draad naar boven. Op het filmpje kan je dit aanschouwen. Woon je er niet te ver vanaf dan kun je nog t/m zondag hier terecht. Een aanrader. Over twee jaar als er weer een festival is ga ik zeker hier een paar dagen naartoe.

blog video waarloopjijwarmvoor

Hout leeft

Het is zondag en prachtig weer. Lopen of fietsen? Het wordt fietsen. In Fort Vechten is de jaarlijkse hout expositie “Vormgevers in Hout”. Diverse kunstenaars, houtzagers, houtdraaiers, meubelmakers, instrumentbouwers, gereedschappenleveranciers en andere bedrijven die hout be-of verwerken presenteren hun werk. De alles komt in zo’n prachtig oud fort uitstekend tot z’n recht.img_0913

Onderweg zie je al direct wat het hout allemaal voortbrengt. Mooie rode appels die erom vragen geplukt te worden. Maar dat mag niet, alleen een paar appeltjes die op de grond liggen vinden hun weg in de fietstas.

img_0915

Een uurtje en 20 km verder ligt Fort Vechten. Het is een een verdedigingswerk in de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Een boek hierover dat leest als een roman is van Leendert vd Valk heet: Onheilstij een aanrader.

img_0916

gang binnenin het fort

Binnen en buiten hebben meubelmakers, kunstenaars en anderen die met hout werken expositieruimte.Je krijgt een heel blij gevoel als je ziet wat er allemaal met hout kan. Zo zag ik iemand prachtige gitaren maken.

img_0924

Een kunstenaar was met een stuk hout bezig waar hij een pelikaan uit ging maken. Het hout moest eerst nog wel zeker een jaar drogen voor hij ermee aan de slag kon. Kijk dat geeft rust. De slang is wel al klaar.

img_0929

Veel informatie over cursussen en materiaal.

img_0926img_0931

En dan kom ik daar in de echte kunstenaarsruimte. Prachtige schalen, vazen, torso’s, je kunt niet zo gek bedenken of het is er in hout. Dan kom ik in een ruimte met beelden die gekleurd zijn en ben meteen verkocht. Mijn oog valt op een staand beeld met een prachtige blauwe avondjurk.

img_0936

Ik ben verkocht en hier staat zij dan.

blauwe-jurk

 

Wat kun je blije momenten hebben. Een dag die mooi begon en mooi eindigt.

img_0943

 

blog video

drie is teveel?

Afgelopen week was een waar cultuurweekje. Het begint met de woensdag. Het jaarlijkse dagje met mijn twee zussen. De hele dag regen dus fietsen is geen optie. Het wordt het textielmuseum in Tilburg. Dit is gehuisvest in de oude textielfabriek van de firma C. Mommers & Co., ooit een van de grootste werkgevers in Tilburg. Ik hoorde van een oude werknemer dat toen de een na de andere fabriek dichtging er ruim 80% van de Tilburgers werkloos waren. Maar nu is het reuze interessant om te kijken hoe het er vroeger aan toe ging en kun je in het textiel lab zien hoe nu met moderne technieken gewerkt wordt.

IMG_9281

oude technieken

IMG_9301

nieuwe technieken

We zijn er van half elf tot tegen vijven, zo interessant is het.

Dan donderdag. Naar Veenhuizen waar ik naar een voorstelling ga kijken van het Pauperparadijs. Het is gebaseerd op het boek van Suzanna Jansen en is gebaseerd op een echte gebeurtenis. Een verborgen stuk Nederlandse geschiedenis: een uniek heropvoedingsexperiment in de Drentse nederzetting Veenhuizen, waaraan haar voorouders zijn blootgesteld. In drie enorme gestichten werden vanaf 1823 tienduizenden arme stadsgezinnen gedrild tot nuttige burgers. Maar wat begon als een bevlogen plan om de onderklasse te verheffen, veranderde al snel in een drama. Zo’n 100.000 paupers uit heel Nederland ondergingen hier een heropvoeding. Een miljoen huidige Nederlanders stamt van deze mensen af.

Suzanna Jansen: “Ik ben heel blij dat we dit belangrijke verhaal in een andere vorm nog een keer kunnen vertellen. De geschiedenis van de paupers in de gestichten van Veenhuizen is te belangrijk om te vergeten.

Voor mij is het natuurlijk een mooi idee om mijn voorouders en al die andere paupers opnieuw een stem te kunnen geven, maar het gaat er vooral om dat dit verhaal nog altijd actueel is. Er zijn in Nederland nog steeds mensen aangewezen op de voedselbank, er zijn nog altijd vooroordelen over mensen die het niet zelf redden, en als samenleving weten we nog steeds niet goed hoe we daarmee om moeten gaan. Er worden individuëngemangeld in de machinerie van regels die vanuit de beste bedoelingen zijn bedacht.” 

IMG_9355

IMG_9353

Helaas zijn er dit jaar geen voorstellingen meer maar er wordt hard aan gewerkt om volgend jaar misschien in Amsterdam-Noord voorstellingen te geven. Een groot deel van de paupers kwam hiervandaan en het boek speelt ook voor een deel zich hier af.

Zaterdag was ik in Deventer waar het jaarlijkse tuinfeest wordt gegeven. De oude binnenstad van Deventer is het podium voor meer dan 30 dichters. Rondom Theater Bouwkunde dragen zij voor uit eigen werk in het intieme decor van middeleeuwse kloostertuinen. Ook wordt er veel muziek gemaakt.

De Limburgse Stéphanie Struijk, beter bekend als Stevie Ann was de eerste act die ik zag. Stephanie kan zich rekenen tot één van de gerenommeerde singer-songwriters van ons land. Ze heeft in 2015 een nieuw, titelloos, album gemaakt. Ze schreef de tekst en muziek samen met Daniël Lohues tijdens een twee weken durende roadtrip door de Verenigde Staten.

Bij de dichters begon ik met Roos Rebergen is zangeres, misschien ken je haar van de band Roosbeef maar als dichter is zij ook erg goed.

Hierna was Bart Chabot aan de beurt. Wat een beweging en expressie heeft die man toch. Een kijk en luister genot.

Hierna Erik Jan Harmens in duet met Ilja Leonard Pfeijffer. Eerlijk gezegd ging dit wat boven mijn pet alhoewel dit misschien ook wel kwam doordat ik mijn hoofd nog vol had van Bart.

Dan is er weer muziek en wel van Lucky Fonz III, ik kende hem niet maar nu dus wel. Goede actuele teksten en ontroerende songs. Dan is het de beurt aan Spinvis, hij mocht maar een kwartier optreden maar voor mij was dat wel genoeg. Het gitaar geluid stond zo hard dat je zijn teksten niet kon verstaan.

NO blues is de afsluiter. En wat voor een, heerlijke ritmische muziek. Wie het woord ‘arabicana’ opzoekt, belandt bij de gelijknamige muziekstijl en de uitvinder ervan: NO blues. Zelfs na tien jaar is de band met zijn broeierige mix van Oriëntaalse roots en americana nog steeds uniek in de wereld. Ook op het nieuwste album Oh Yeah Habibi slaat NO blues een brug tussen oost en west, en vloeien Maas, Jordaan, Nijl, Rijn en Mississippi samen tot één meanderende muziekdelta. Geweldig.

Drie van deze dagen in een week is wat veel maar het was wel genieten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

blog video

14 drummers slaan op straat

Het is mooi fietsweer en in Culemburg is het jaarlijkse festijn “Culemborg Bijvoorbeeld”. Een groots evenement dat zich afspeelt in de binnenstad van dit pittoreske stadje. Een goed doel voor de fietstocht. Er is een gigantische markt met o.a. hierin een kunstmarkt. Heel veel kramen  met de gebruikelijke braderie zooi maar ook kramen met mooie artikelen. Er is een zwemwedstrijd in de Lek van Beusichem naar Culemborg, 6 km door het water, ik geef het je te doen. In de haven is er een groot waterpolotoernooi. Zo beland ik uiteindelijk in de Herenstraat waar voor Theater aan de Slag 14 drumstellen staan opgesteld. Het maakt mij nieuwsgierig. Tegenover dit podium staat een deur van een huis open en ik word binnen gevraagd door de bewoonster. Dit is het huis van Gerry Ansems. Zij heeft een bureau aan huis voor interieuradvies, ontwerp en projectbegeleiding. Haar huis is een prachtige “showroom” voor haar werk.

Als ik weer buiten kom beginnen net de 14 drummers op hun drumstel te slaan. Wat een spektakel. De smalle Herenstraat dendert op zijn grondvesten. Gelukkig bestaat dit stadje al eeuwen en staan er stevige huizen.Het enthousiaste van de groep drummers slaat over op het publiek en die heeft moeite om stil te staan. Ik hoorde dat het meisje met het rode haar nog maar een jaar les heeft. Kijk eens in het filmpje hoe ze uit haar dak gaat. Na dit concert kom ik nog een informatieve stand tegen over verslavingen, heel interessant, maar daarover volgende keer meer.

blog video

Argentijnse tango

Daarom is het dansen van de Argentijnse tango zo fijne tijdsbesteding.

Bewegen is een basis behoefte voor mens en dier en waarom zou je dat niet op een aangename manier doen. De Argentijnse tango is een gepassioneerde, dynamische dans. Het begon allemaal in de sloppen van Buenos Aires en in Uruquay aan de andere kant van de Rio de la Plata (zilver rivier). Immigranten waren voor het merendeel mannen. Zoals dat gaat zochten zij elkaars gezelschap op en met de vele alleenstaande mannen was het voor de vrouwen van lichte zeden goed zaken doen. Als de mannen wilden dansen met deze vrouwen moesten ze daarvoor betalen daarom oefenden ze danspassen met elkaar en zo ontstond de tango. Met deze geleerde danspassen konden zij de vrouwen imponeren en zo gaat het nog. De man man is de leider tijdens de dans en de vrouw volgt actief. In het begin waren de instrumenten die voor de muziek gebruikt werden, viool, fluit en gitaar. later kwam daar de zang bij. In de hogere kringen vond men de tango maar obsceen en het duurde nog een tijd voor men daar ook het enthousiasme voor deze dans deelde.

Maar nog niet uitgelegd waarom tango zo fijn is om te doen. Je kunt je in deze hectische tijd eens heerlijk laten gaan. Tijdens de dans denk je nergens anders aan. Het is en blijft een spannende dans. Er is echter een “maar”aan. Het kan verslavend werken. Bekijk de flash mob en zie het plezier en de passie voor deze prachtige dans.

tango links:

Cheek2Cheek  tango dansen en leren in Amersfoort

tango in Wijk bij Duurstede en Utrecht

tango Entero  lessen in Apeldoorn, Nijmegen en Enschede

blog video

Troost eten en meer.

Sorry, ik moet toch nog een stukje schrijven voor mijn media stilte ingaat. Het is toch rustiger in alberques dan in hotels of pensions. In Nigrán verblijf ik in een pension boven een bar. Nou ben ik niet vies van bars maar dit is er een met  6 megagrote tv schermen waar live voetbal op vertoond wordt. En in Spanje kunnen ze niet rustig tv kijken(hoe is dat in Nederland?). De aaaa’s en ooooohhhh’s vliegen je oren in. En dan lig je lekker in je bedje, het is bijna twaalf uur en gaat die voetbalgekte nog even door. Het lijkt hier nog harder dan beneden. Maar tegen enen is het toch afgelopen.

Ik kom erachter dat er geen bus rijdt naar Vigo, tenminste van waar ik zit. Alternatief is een taxi, okee het is zondag en in plaats van een bedrag in het kerkenzakje te stoppen verwen ik mijzelf met en taxi. Nou valt dat hier in Spanje ook wel mee. Vigo is een behoorlijke stad aan het water.

image

image

Het weer is weer mooi en ik loop strompelend de stad in.  EIgenlijk heb ik wel het gevoel dat ik zielig ben. Als ik daar aan toe geef dan krijg ik altijd eetneigeningen en wat schertst mijn verbazing? Ik loop zomaar door een straatje met allemaal visrestaurants. Een straatje met in het midden allemaal prachtige bomen en aan weerszijden buiten een soort keukens waar ze prachtige oesters staan schoon te maken. Dan moet je wel heel sterk in je schoenen staan om hier zomaar voorbij te lopen. Dat doe ik dus echt niet. Ik laat mij lekker verwennen met om te beginnen een portie van zes oesters. Doe je ogen dicht en kijk van binnen uit even mee. Het zijn prachtige grote verse oesters. Je neemt de eerste in je hand en brengt hem naar je mond. Je slurpt de oester naar binnen en dan die smaaksensatie, dat zilte. Mmmmmmm. Proef je ze? Maar ja op zes oesters kun je niet leven.

image

Een serveerster komt aan gesjokt en tenminste dat denk ik, vraagt,  wil je nog wat? Dat wil ik wel, prachtig grote mosselen en een heerlijke witte Val do sosego baixas Albariño uit 2013 die uitstekend past bij deze gerechten. Ja er zijn vervelender manieren om de zondag door te komen. Als je alleen zit te eten vallen je andere dingen op als dat je met meerdere zit te eten. De vrouw, ze kijkt niet echt gelukkig, die de oesters schoon zit te maken kijkt om zich heen. Ze is op dat moment alleen en schichtig opent ze het geldlaatje en om zich heen kijkend haalt ze er 30 euro uit en stopt dat in haar boezem. Het ging te snel om er een filmpje van te maken. Waarschijnlijk vult ze haar minimale loontje zelf even aan.

Ook hier natuurlijk Roemeense accordeonisten die de zelfde deuntjes spelen als bij ons en veel Africanen die je proberen iets te verkopen.

image

Morgen ga ik terug naar Porto en probeer dat voor het eerst met blablablablablabla. Dit is een online organisatie die een soort liftservices aanbieden. Ik rij mee met een particulier die ook naar Porto gaat. Kost 10 euro implaats van 23 met de bus. Benieuwd of het werkt.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella video waarloopjijwarmvoor