Wel een beetje veel

De tijd is toch wel wat veranderd.

Nog niet zo heel lang geleden had ik aan 1 fiets genoeg om op mijn bestemming te komen.

Nu heb ik er al 20500 nodig.

Wandeling langs vier parken in Amsterdam.

Als je aan Amsterdam denkt waar denk je dan aan? Grachten, de Kalverstraat, Centraal Station of misschien wel de wallen? Waar je niet zo snel aan denkt zijn de groene parken die Amsterdam rijk is. Ja het Vondelpark natuurlijk maar er zijn nog veel meer parken en die ben ik eens gaan verkennen. Tijd dus voor een stukje LekkerLopen.

De start is bij het Centraal Station. Via de Haarlemmerstraat naar de Haarlemmerpoort en daar aan de andere kant van de poort begint het Westerpark. Maar neem rustig de tijd voor de Haarlemmerstraat, hier vind je leuke winkeltjes en alternatieve eettentjes.

Haarlemmerpoort

Het prettige van Amsterdam tenminste voor het mannelijk gedeelte van de mensheid zijn de altijd nog aanwezige ronde urinoirs. Op het Haarlemmermeerplein staat er een en ik maakte er dankbaar gebruik van. Jammer dat dit niet voor het vrouwelijke deel van onze bevolking geldt.

Westerpark

Tot 1870 was hier het allereerste park(je) van Amsterdam maar door de aanleg van het Westerkanaal en een spoorlijn moest dit verdwijnen. De aanleg van het huidige park begon in 1890 dus 20 jaar moesten de Amsterdammers het zonder doen. Daar zit je dan driehoog achter zonder de mogelijkheid om je in het park te verpozen. Vaak grote gezinnen op 50 m². Maar goed het park is er gekomen en is er nog steeds.

Iets ten westen van het park lag de Westergasfabriek op een gigantisch terrein. In 1967 sloot deze fabriek en wat achter bleef waren lege gebouwen en een sterk verontreinigde grond waarop zeker geen huizen gebouwd konden worden. Gelukkig maar dat er niet gebouwd werd want zoals het nu is gaat mijn bloed sneller stromen. Het park werd uitgebreid op dit terrein met een grote speelvijver en de gebouwen bleven als cultureel erfgoed met een andere functie. ze worden nu gebruikt door ondernemers in de culturele en creatieve hoek. Bierbrouwerij, filmhuis, nieuwe fashion. Een deel van de ruimtes wordt verhuurd voor tijdelijke evenementen zoals feesten, festivals, productpresentaties, theater of tentoonstellingen. Nu in deze covid19 tijd is er veel gesloten alleen koffie is er te krijgen om buiten op te drinken maar in gewone tijden bruist het hier van de positieve energie.

Erasmuspark

Vanuit het Westerpark loop ik een tijdje door oud-west en kom uit in het Erasmuspark. Zomaar tussen de flats sta ik in een stads oase. Je kunt je het bijna niet voorstellen maar de plaats waar nu het Erasmuspark ligt, was een eeuw geleden nog een Hollandse polder met sloten, weiden en tuinderijen. Het park is aangelegd in de Mondriaan stijl. In het schilderij is er harmonie tussen vlak, kleur en lijn. In het parkontwerp zocht de tuinarchitect naar harmonie in belijning van paden, bomen en gras.

In 1926 werd begonnen met de aanleg te midden van de sloten en weilanden maar door de crises werd het niet zo groot als voorzien. Het was toen nog een beetje een rommeltje maar 20 jaar geleden in 2000 kreeg het park een opknapbeurt en bewaarde zijn Mondriaan stijl.

Ik heb nu bijna 6 km gelopen vanaf de start.

Rembrandtpark

Maar 1 km na het Erasmuspark ligt het Rembrandtpark. Het is net over enen en hier een drukte van belang met mensen die een boterhammetje lopen of zitten te eten. Dat wil ik ook. Ik heb mijn broodtrommeltje niet onder de snelbinders op de fiets maar wel in mijn dagrugzakje. Er zijn genoeg banken in dit park en het lijkt mij wel een goed plan om op een van die bankjes mijn lunch te nuttigen. Helaas is dat niet zo makkelijk want iedere keer als ik een leeg bankje zie en er op af loop gaan er net twee mensen zitten. tot vier keer toe. Ik moest er wel om grinniken. In normale tijden zou ik er wel bij gaan zitten maar nu met die anderhalve meter waag ik het niet. Het werd dus staand aan het water lunchen.

Voor steeds meer Amsterdammers is het Rembrandtpark hét alternatief voor het Westerpark en Vondelpark. Het stadspark dat de natuurlijke grens vormt tussen Amsterdam-West en Amsterdam Nieuw-West biedt volop rust en ruimte. Het is ook best groot zo’n 45 hectare. Voor mij was het heel verrassend.

Vondelpark

Na 9 km kom ik in het bekendste park. Wat het Central Park is voor New York City is het Vondelpark voor Amsterdam. Wie kent het niet. Ik kwam er al met mijn opa en oma en vond het toen echt niet leuk. Eerst een stuk lopen voor we er waren en dan spelen in het park dat was wel leuk maar dan kwam het terug lopen weer. Toch apart dat ik als kind een hekel had aan wandelen en nu iedere dag moet lopen. Toen was het echt een park voor de Amsterdammers nu is het voor iedereen de place to be. Ik hoorde meer Engels praten dan Nederlands. Nu vind ik het een fijn park om te vertoeven, er is van alles te zien en te beleven. Ik was er tijdens de twee personen regel maar daar is hier niet echt veel van te merken.

In 1864 neemt een groep particulieren, met als stuwende kracht C.P. van Eeghen, het initiatief tot de aanleg van een rij- en wandelpark. Voor dit doel wordt er moeras en weilanden aangekocht, die deels bestemd waren voor de aanleg van een station van de Staatsspoorwegen. De architect J.D. Zocher krijgt de opdracht om een ontwerp te maken.

Bij aanvang van de zomer 1865 wordt het eerste deel van het Nieuwe Park zoals het aanvankelijk wordt genoemd voor het publiek geopend. Twee jaar na de opening van het park wordt het beeld van de dichter Vondel geplaatst. Al snel bezigt de Amsterdammer de naam Vondelspark, wat uiteindelijk officieel Vondelpark zal worden.

In 1875 neemt de zoon van Zocher, Louis Paul, het over en hij ontwerpt het laatste deel van het park. In 1877 is het park in zijn huidige omvang (47 hectare) vrijwel voltooid. Tot op de dag van vandaag is het ontwerp van Zocher in grote lijnen gehandhaafd. In 1953 draagt de ‘Vereeniging tot Aanleg van een Rij- en Wandelpark’ het eigendom van het park over aan de gemeente Amsterdam. (Bron: Gemeente Amsterdam)

Na het Vondelpark loop ik naar de Kinkerstraat daar is mijn lief bij dochter en kleinzoon. Hier blijf ik natuurlijk ook een tijdje en dan wandelen we samen verder naar het beginpunt en tevens eindpunt van deze vier parken route. Totaal 15,7 km.

Wandelen door de woestijn van Wekerom

In de gemeente Ede ligt ook het plaatsje Wekerom. Weleens van gehoord? Het is een dorp met 2750 inwoners. In de zomer zijn dat er beduidend meer want de campings in deze omgeving zijn dan overvol. Waarom zou je in deze kleine gemeenschap je vakantie doorbrengen? Dat is makkelijk, natuur. Wekerom heeft zijn Wekeromse zand. Dit is een groot gebied met stuifzand. Het is net een woestijn met oases.

Dit is niet altijd zo geweest. Ook in vroeger tijd veranderde door invloeden van ons mensen hele gebieden. Eerst waren hier kleine akkertjes ook wel celtic fielden genoemd. Er was al bewoning 400 jaar voor Christus tot een paar eeuwen na Christus. Men verbouwde er emmertarwe en spelt, ja dat is nu ook weer populair. Maar door bomen kappen en overbegrazing ontstonden er heidevelden en door afplaggen van de hei voor in de potstal en niet in de laatste plaats door overbegrazing door de schapen verdween de hei en kwam er zand voor in de plaats. Zo gaat dat dus.

Nu zijn wij er blij mee en is het een prachtig natuur gebied waar het LekkerLopen is.

Wij liepen een rode paaltjesroute van 5,6 km. Vanaf de parkeerplaats loop je rechtuit een bosje in en dan even verderop zie je de woestijn al. Iets verder lopen en je staat in een landschap dat je nu niet direct met Nederland associeert. Ik stond even naar adem te happen, dat was niet omdat ik het lopen zo zwaar vond maar omdat ik zo onder de indruk was van deze omgeving. Het is niet alleen zand maar ook vennetjes en bos. Het is een echte belevingswandeling.

De omgeving van Ede is natuurlijk prachtig maar het Wekeromse zand is een parel.

Parkeerplaats Wekeromse Zand
Hoeverweg, Wekerom, Nederland
https://goo.gl/maps/1amVLHL7xyr7UigV8

En dan hoor ik ?

Het is mooi zonnig weer, ideaal om een stukje te lopen. Vandaag loop ik alleen en ik heb een stevig tempo. Koptelefoon op met heerlijke rustige klassieke muziek maar ik hoor ook de vogels nog en als ik voorbij mensen loop hoor ik die praten.

Zo wandel ik over een bospad en er komen een vrouw, man, meisje en een kleuterjongetje mij tegemoet. Als ik ze passeer hoor ik het jongetje zeggen:

dat is een oude opa, mama

Daar loop je dan met je 6 km tempo, een oude opa. Ja daar zal ik het mee moeten doen.

Toch was het wel een geslaagde wandeling hoor.

Ginkelse hei
Hoekelumse bos

Eenmaal thuis zag ik nog wel van mijn balkon deze mooie lucht

Klassiek met rode wijn en een kaasplankje

De jaarlijkse top 400 van NPO 4 is weer voorbij. Prachtige muziek en de lijst samengesteld door luisteraars. Ik las het blog van AnneMarie. Op nummer een stond de Mattheus Passion van Bach., hoe kan het ook anders en AnneMarie tipte de nummer 4, de Requiem van Gabriel Fauré.

Ja wat is eigenlijk mijn favoriet. Dat was wel even denken. Ik vind zoveel mooi maar heb toch een top 5 kunnen samenstellen. Mijn top 5 bestaat uit muziek waar ik door geraakt ben. Iedere keer als ik zo’n stuk hoor gebeurt er iets. Op dat moment komt de herinnering aan de bij behorende gebeurtenis weer boven. Net zoals je waarschijnlijk ook precies weet waar en wat je aan het doen was met 9/11 de ramp in New York of de eerste maanlanding. Misschien niet de juiste volgorde maar ik begin direct bij,

Nummer 1

In 2010 liep ik met een rede de laatste 1800 km naar Santiago de Compostela.

Ik ben de GR route even kwijt en kom in een klein gehucht waar een oud kerkje staat. Sancta Anna, mijn lief heet Anna. Ik ga er naar binnen en ben er alleen. Het kerkje is er zo een met van die grote grijze stenen. Binnen sober ingericht en er branden kaarsen. Op mijn iPhone staat de Misa Criolla uitgevoerd door Mercedes Sosa en die zet ik op de speaker. Dan gebeurt er iets heel aparts. Ik voel de aanwezigheid van mijn twee overleden dochters. Het is echt of ze bij mij zijn. Het verwerken van dit verlies is een van de redenen waarom ik deze pelgrimage loop. Ik huil voluit en kan bijna niet stoppen. Het is of ze beide zeggen, het is goed zo. We zijn bij je deze tocht. Ik kom uit deze trance als de deur opengaat en er een paar dames binnenkomen die mij verbaasd aan kijken. Ik zet de muziek uit, droog mijn tranen. Ik steek nog drie kaarsen op, ook een voor hun moeder en blijf nog even met mijn ogen dicht zitten. Even in een andere wereld. Buiten is alles weer anders. Er rijden auto’s, er lopen mensen en het regent. Ik ben weer in de werkelijkheid. Daarom staat dit op nummer 1

De Misa Criolla (uitspraak Miesa Criozja), het bekendste werk van de Argentijnse componist Ariel Ramírez, werd gecomponeerd in 1964. Sinds kort was Latijn niet meer de enige toegestane taal in de kerk en Ariel Ramírez greep deze gelegenheid aan om één van de meest baanbrekende missen ooit te schrijven. Op deze opname hoor je de rauwe stem van Mercedes Sosa.

Nummer 2

Het lijkt wel een leven geleden maar ik weet het nog goed. Ik was alleen thuis. Mijn gewezen echtgenote hield niet van Klassiek, ze werd er “gek” van maar was deze dag niet thuis. Ik draaide CD’s op concertsterkte en toen kwam A te, o cara. Daar werd ik zo door getroffen dat ik hem zeker 10 keer herhaald heb. Ik kon gewoon niet stoppen. Het moment dat Joan Sutherland invalt en ze even als kwartet door zingen. Ik wist helemaal niet wat de inhoud van de opera was en wat ze nu eigenlijk zongen maar zooooo mooi.

Nummer 3

Ook alweer jaren geleden had ik met mijn vriend Wim een abonnement op de opera in de Stopera in Amsterdam. We hadden al een paar mooie gezien en toen was er de Orfeo en Euridice van Gluck. Ik was overdonderd. Het is nog steeds mijn favoriete opera.

Nummer 4

Nog veel langer geleden was ik koorknaap. Ja zo heet dat. Koorknaap in het koor van de Koepel Kathedraal Haarlem. Niet zomaar een koor, er was zelfs een school aan verbonden. De koorschool. Op een blog van een paar weken geleden schrijf ik erover.

Wij zongen veel Ave Maria’s maar ook wel het Ave Verum Corpus van Mozart. Die vond ik zo geweldig om te zingen. Als we die uitvoerden kreeg ik altijd een gelukzalig gevoel. Dat kun je dus als kind ook zeker hebben.

Nummer 5

Alweer de laatste maar zeker niet de minste. Eigenlijk het hele concerto maar ik beperk mij hier tot het Adagio. De eerste keer dat ik het hoorde ging er een schok door mij heen. Dat Spaanse temperament. Het is gecomponeerd door Rodrigo. Hij componeerde het op een dieptepunt in zijn leven. Hij had net z’n eerste kindje verloren. Het tweede deel gaat over zijn praten met God. De cadans gaat almaar door en wordt overgenomen door het orkest. Aan het eind hoor je alle instrumenten gezamenlijk en dit verbeeldt alle soorten gevoel die Rodrigo doorloopt, de liefde voor zijn kind en voor zijn vrouw en zijn smeekbede aan God om tenminste haar te laten leven. zijn vrouw verkeerde tijdens en na de bevalling ook in levensgevaar. ( uit een interview van Bill McLaughlin met de beroemde gitarist Pepe Romero) Nu ik dit weet luister ik toch heel anders naar deze prachtige muziek.

Zo dit is mijn persoonlijke top 5. Wat denk je? Op een misschien regenachtige dag deze werken beluisteren onder het genot van een mooi glas rood en een goed kaasplankje?

Ik ben benieuwd wat jouw favoriete muziekstuk is. Laat het mij gerust in een reactie weten.

Wandeling langs drie historische punten in Ede

De trein uit Arnhem komt piepend tot stilstand op station Ede-Wageningen. Ede-Wageningen? Het lijkt net of Wageningen bij Ede hoort maar dat is toch echt niet zo. Het station ligt in Ede. Voordat je in het 9 km verder gelegen Wageningen bent passeer je eerst nog Bennekom. Maar ik dwaal af. Op hetzelfde moment dat de trein binnenloopt stopt er ook een verlengde bus. Ik loop er net langs. De deuren gaan open en mensen met mondkapjes voor springen eruit en rennen naar de trap van het station om de trein richting Utrecht nog te halen. Ja over een kwartier gaat de volgende pas weer. Haast heeft de menigte. Wat ben ik een geluksvogel die dat niet meer heeft. In plaats van haasten ga ik op mijn gemak een wandeling maken.

https://youtu.be/OlzRAPabPa0. Video wandeling langs drie historische punten

In Ede zijn diversen “ highlights “. Vandaag loop ik langs drie historische punten. Het station onderdoor en aan de Enka kant start ik de wandeling. Ik hoef niet ver te lopen om bij het eerste historische punt te komen. Na vierhonderd meter sta ik voor wat eens de trotse Enka fabriek was. De naam Enka staat voor Nederlandse Kunstzijdefabriek NK dus. In 1922 opende hier J.C. Hartogs zijn tweede fabriek. Het was op dat moment de grootste fabriek van Nederland. Er werkten veel jonge vrouwen maar Ede zelf kon er niet zoveel leveren daarom werd in heel Nederland vrouwelijk personeel geworven. In het midden van de jaren twintig kwamen er dagelijks drieduizend (3000) jonge vrouwen naar de fabriek. Hartog was keihard voor zijn personeel. Er mocht niet gepraat worden en als je even een sanitaire stop wilde kostte je dat 1 cent. Het waren lange werkdagen en de pauze was maar twintig minuten. De gemeenteraad van het bijbelse Ede was behoorlijk overstuur dat vanaf 1924 ook op zondag gewerkt moest worden maar ja, economie.

Betekenis van de ENKA voor Ede

Het was in die tijd een hele toestand om iedere dag grote afstanden af te leggen om te kunnen werken. De productiviteit werd er niet beter van. Om dat te veranderen liet de ENKA huizen bouwen dicht bij de fabriek. Op deze manier konden vooral de vrouwen ook beter in de gaten gehouden worden. Van alleen werken word je ook niet vrolijk dus organiseerde de ENKA vermaak. Wat nu hotel en congrescentrum de Reehorst is was eerst een verenigingsgebouw voor de werknemers en er kwam zelfs een zwembad. Voor de kinderen werden scholen gebouwd.

Rond 1960, haalde de ENKA werknemers uit Noord-Italië, Sicilië en Sardinië naar Nederland. Deze arbeiders woonden en werkten deels in Arnhem en in Ede. Maar dit was nog niet genoeg, vanaf 1963 wierf de fabriek Spanjaarden. Voor deze groep bouwde de ENKA het wooncomplex ‘Nuestra Casa’ aan de Bennekomseweg. Nog weer later werden ook Turkse medewerkers aangetrokken. Zo was Ede al vroeg een multiculti samenleving. Je begrijpt wel dat de ENKA heel belangrijk was voor de Edese economie. Maar het bleef niet zo. In 2003 sloot de ENKA haar deuren, de productie van kunstzijde was hier in Nederland te duur geworden. De fabriek kwam in verval maar gelukkig vanaf 2011 is men bezig er een complete woonwijk neer te zetten. De gevel blijft zoveel mogenlijk in tact.

Dit was het eerste historische punt waar ik langs wandelde.

Ik passeer weer een overweg en loop het Sysseltsebos in. De weg stijgt langzaam en onderweg zie ik veel sporen van zwijnen die hier lekkere hapjes komen halen. Na zo’n 4 km is daar de Ginkelse hei. In de verte zie ik mijn tweede doel voor vandaag al opdoemen. Op dit moment is de heide bijna uitgebloeid op nog een enkel paars struikje na. Nu verwacht ik op de hei altijd stilte maar helaas de luchtmacht is aan het oefenen met helicopters, het lijkt Vietnam wel. Na 6 km sta ik op het volgende historische punt. Een punt waar echt heel veel is gebeurd.

Airborne Landmark monument

Dit kunstwerk van de kunstenaar Karin Colen symboliseerde de dropping op 19 september 1944 van 1900 parachutisten op de Ginkelse hei. Vanuit 121 Dakota’s werden zij en ook nog 400 containers neer gelaten. Even een opfrisser.

MAANDAG 17 SEPTEMBER

In aanloop naar de luchtlandingen voeren geallieerde bommenwerpers op zondagmorgen aanvallen uit boven Ede. Doelen zijn de Duitse wapenopstellingen bij de kazernes. Maar dit mislukt en de bommen komen terecht op de woonwijk Ede-Zuid. 69 burgers komen hierbij om het leven. Diezelfde middag arriveert een Schots bataljon op de Ginkelse Heide, dropzone Y, om deze te verdedigen. De volgende dag zal namelijk de 4e Britse Parachute Brigade daar landen. ’s Nachts voert het bataljon een heftige strijd met aanwezige Duitse soldaten om dropzone Y. Het lukt de Schotten om de dropzone vrij te houden. Maar de Duitsers zijn gealarmeerd.

DINSDAG 18 SEPTEMBER

Om 15.00 uur horen de inwoners van Ede zware dreunende geluiden. Plotseling verschijnen vanuit het zuiden 121 Dakota’s boven de Ginkelse Heide. Binnen tien minuten droppen zij ruim 1900 parachutisten en 400 containers, manden en pakketten worden afgeworpen. Aan het eind van de avond zijn alle militairen vertrokken richting Arnhem. De gevechten op en rond de Ginkelse Heide kosten de Britten veel slachtoffers. Ongeveer 300 man (15%) wordt gedood of raakt gewond of vermist.

Op deze plek sta ik nu. Ik zie het voor mij hoe die jonge jongens uit de Dakota’s gegooid worden en onder zich de hei zien branden. wat moet er door hen heen gegaan zijn. Ik zit een tijdje op een steen om alles goed op mij in te laten werken en ga verder met de wandeling.

Langs Juffrouw Tok, een kiprestaurant en voorbij een camping kom ik bij Natuurcentrum Veluwe waar je in ieder geval koffie kunt drinken. Na de koffie wandel ik over de hei naar het volgende historische punt.

Het Belgen monument

In de eerste wereldoorlog vluchtten meer dan een miljoen Belgen naar neutraal Nederland. Ruim 5300 vluchtelingen werden opgevangen in Ede. Het kamp, bestaande uit barakken, was een volledig dorp compleet met een school, hospitaal, winkel, werkplaatsen en een kerk. Er was ook een eigen elektriciteitscentrale voor verlichting en aandrijving van machines in de werkplaatsen. Het kamp was voor een groot gedeelte zelfvoorzienend. Er was een eigen ordedienst. Vluchtoord Ede bestond uit vier kwartieren. In een kwartier bevonden zich de voorzieningen, de andere drie kwartieren waren woonlocaties met de namen Leyedorp, Maasdorp en Scheldedorp. De kwartieren werden gescheiden door twee hoofdstraten.

Na de oorlog, in 1918, werd het kamp afgebroken. Veel van het materiaal werd door de Belgen meegenomen voor de wederopbouw van hun land. Nu staan er twee stenen op restanten van de fundering waar eens het dorp op rustte.

Verder wandelen weer over kleine bochtige paadjes dwars door de hei. Plotseling loop ik op een pad waar ook nog mountainbikers over rijden. Ik word bijna van de sokken gereden en krijg een boze blik toe maar ik loop te lekker om mij er druk over te maken. De schapen van Aart de schaapherder laat ik achter mij en ga weer het bos in. Overal bladeren maar daartussen kronkelt iets. Het is een adder, prachtig om te zien.

Adder

Het bos uit en het centrum van Ede in. Een kopje koffie heb ik wel verdiend, al zeg ik het zelf. Nog een kleine twee km en ik ben weer bij station Ede-Wageningen. Een rondje van 15 km langs drie historische punten. Niet helemaal waar want de Keetmolen waar ik ook nog voorbij kwam is natuurlijk ook historisch.

De Keetmolen
Wandeling langs drie historische punten in Ede. 14,8 km begin en eindpunt station Ede-Wageningen

Waarom niet in Nederland?

In veel reisbeschrijvingen uit het buitenland nemen bezochte kerken een grote plaats in. Ben je in een oude stad dan moet je zeker die en die kerk gaan bezoeken, wat een pracht. In Barcelona natuurlijk de Sagrada Familia, in Parijs de Sacré-Coeur en in Londen de Westminster Cathedral. Deze kerken staan in de top 5 van de mooiste kerken gebouwd tussen 1850 en 1950. Maar weet je dat de Kathedrale Basiliek Sint Bavo of zoals hij tegenwoordig heet, de Koepel Kathedraal Haarlem ook in deze top 5 staat? Ben je in het buitenland dan is het normaal dat je een kerk binnen loopt om deze eens goed te bekijken maar ben je gewoon in Nederland in een andere stad dan de jouwe dan doe je dat niet zo snel en dat is soms jammer.

Ik was eindelijk weer eens in de stad waar ik opgroeide, Haarlem en wilde de “nieuwe Bavo” weer eens bezoeken. Het was half vijf toen we er aankwamen en dus te laat voor een uitgebreid bezoek. Morgen dan maar. Nu is het echt geen straf om een avondje in Haarlem door te brengen. Het is altijd een feest om er rond te wandelen en om de inwendige mens te versterken is er een wel zeer ruim aanbod van restaurants. Wij kozen voor Italiaans maar niet zomaar een. Applause is het restaurant van Arjen Nieuwenhuis en Petra Bakkum. Aan de Grote Markt in Haarlem, biedt Arjens keuken een uitgebreide keuze aan authentieke Italiaanse gerechten. Ik koos als antipasti een heerlijke vitello tonnato, rosé gebraden kalfsvlees met tonijnmayonaise. Als seconde piatti een lekker lammetje.

Mijn lief dronk in vroeger jaren weleens China Martini, ik had er nog nooit van gehoord, het schijnt in Nederland niet of nauwelijks te koop te zijn maar in dit restaurant kende ze het en niet alleen dat, ze hadden nog een bodempje in de fles. Dat kreeg ik om te proeven. Een aparte ervaring. Na dit culinaire avontuur liepen we rustig weer terug naar de Bavo waar Sprinter stond te wachten.

Uitgerust na een heerlijke nachtrust op de parkeerplaats voor de Koepel Kathedraal Haarlem gaan we daar eens binnen kijken.

Parkeerplek voor de koepelkerk

Nu is dat voor mij zeker niet de eerste keer, maar het is wel bijna een leven lang geleden. De laatste keer was op 26 november 1971. Oei dat is een tijd terug in de tijd. Mijn eerste keer was als jochie van 10 jaar, ik moest een soort van auditie doen om toegelaten te worden op de koorschool. Even een stukje geschiedenis. In 1937 werd Dr.Kat benoemd als kapelaan aan de Kathedrale Basiliek St. Bavo. Bijna vijftien jaar werkte hij aan zijn ideaal: de herleving van de kerkmuzikale traditie in de Haarlemse Bavo door de heroprichting van de eerste Koorschool in Nederland na de reformatie. Zijn ideaal was om een school aan de kathedraal te verbinden, net als in de middeleeuwen. In 1946 werd de eerste stap gezet met de oprichting van de ‘Stichting Muziekinstituut van de Kathedraal St. Bavo te Haarlem’ met als doel de liturgische zang in de kathedraal te stimuleren.

In 1951 werd het ideaal van Dr. Kat verwezenlijkt: een eigen basisschool aan het Wilhelminapark voor de koorjongens van de kathedraal met naast het reguliere onderwijs dagelijks muziekonderwijs in stemvorming, muziektheorie en repertoirestudie. Voor deze school deed ik dus auditie. Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat ik aangenomen werd. En zo werd ik een regelmatige gast van de koepel kathedraal.

Zoekplaatje, wie ben ik op deze foto. Tip: met mijn lengte sta ik zeker niet op de achterste rij.

Iedere zondag de hoogmis en vaak onder schooltijd zingen tijdens bruidsdiensten en requiemmissen. Bij de bruidsdiensten kregen we vaak een zakje gevuld met 5 bruidssuikers. Heel veel suiker en ze stonden symbool voor geluk, liefde, trouw, voorspoed en vruchtbaarheid. Ik denk dat het niet echt geholpen heeft maar dat terzijde. Wat ook niet echt hielp waren de schooluren die ik miste door dat vele “uit”zingen. We hadden wel langere schooldagen dan op een gewone school maar kwamen toch wel uren tekort maar daar denk je als kind niet zoveel over na.

De koorschool had interne en externe leerlingen. Voor de interne was het een soort kostschool, ze waren intern en kwamen uit heel Nederland. Ik woonde precies om de hoek en was extern. Maar genoeg over de school, het zingen was fantastisch tot dat de baard in de keel kwam. Toen was het afgelopen.

De laatste keer dat ik de koepelkerk van binnen zag was dus op 26 november 1971, Ik ging trouwen. We gingen al een tijd niet meer naar de kerk maar ja, familie, die wilde graag dat we “in de kerk” trouwden en dat deden we dan ook braaf. Dat was dus de laatste keer en nu ben ik er weer en kijk met heel andere ogen naar deze prachtige kerk. Hij is gebouwd tussen 1895 en 1930 een betrekkelijk jonge kerk dus. De architect is Jos Cuypers. Alles in deze kerk staat in het teken van het licht. Grote ramen, glinsterende mozaïeken en materialen die reflecteren. Zijn filosofie was dat een kerk nooit af is, hij gaf ruimte aan kunstenaars om mee te werken aan het interieur. Er zijn nog steeds lege plekken in te vullen door de komende generaties.

Een van de jongste kunstwerken is van de kunstenaar Gijs Frieling. Hij ontwierp een kleurrijke voorstelling van een eigentijdse Jozef. Gekleed in spijkerbroek en sneakers

De kerk heeft maar liefst vier orgels. Het kabinetorgel is de oudste en dateert van 1800. Het grootste, het Willibrord orgel stond oorspronkelijk in een andere kerk. Het werd tussen 1921 en 1923 gebouwd en stond in de Sint-Willibrorduskerk in Amsterdam. Deze kerk werd afgebroken en in 1971 is het orgel overplaatst naar Haarlem. Dit prachtige orgel heeft ongeveer 80 registers, verdeeld over 4 klavieren en pedaal.

Heb je geen hoogtevrees en een redelijke conditie dan ga je natuurlijk de toren beklimmen. 60 meter hoog heb je een schitterend uitzicht. Ik zag Amsterdam en aan de andere kant de Noordzee. Onderweg naar boven kom je ook in de klokkenruimte, enorme kerkklokken die om het half uur slaan. De treden naar boven zijn niet echt groot maar als je schoenmaat onder de 48 is lijkt het mij goed te doen.

Nog maar tot 26 oktober kun je de Wezens van de Kathedraal bezichtigen. Op de daken, torens en steunpilaren staan de wezens en zij nemen je mee in een bizarre wereld. Op 20 meter hoogte loop je over het dak van de kathedraal en door de dwerggalerij. Via traptorens en de kapellen daal je af naar de kelder waar je de beelden die gemaakt zijn met 3D-technologie kunt bewonderen.

Het is echt een kerk waar je niet uitgekeken raakt, zoveel details maar na een tijdje neem ik niets meer op en het enige dat helpt is een goede kop koffie. Ook dat kan in deze kerk en niet alleen koffie. Er wordt een uitstekende appeltaart geserveerd. Appeltaart van het appeltaart imperium.

Het Appeltaart Imperium is een ambachtelijke bakkerij in het centrum van Haarlem. Het is een sociale firma/re-integratie bedrijf met zo’n 40 cliënten uit de geestelijke gezondheidszorg. Het is voor de medewerkers een leerplan om horeca ervaring op te doen.

Het was voor mij heel speciaal om weer eens in deze kerk te zijn. Wat een herinneringen komen er dan weer boven. Ik zie zo voor mij dat onze dirigent de heer Bornewasser tijdens een uitvoering moest overgeven, hij dat in zijn hand deed en vervolgens gewoon weer in zijn mond en doorslikte. De show must go on.

Op school moest ik iedere dag een beker melk drinken vol met klonten waar ik ook misselijk van werd en waarschijnlijk lust ik daarom nog steeds geen melk.

Als jochie had ik geen oog voor de schoonheid van deze kerk maar ik ben blij dat ik het vandaag extra mocht beleven. Dank aan de vriendelijke behulpzame vrijwilligers.

De openingstijden van de Koepel Kathedraal Haarlem zijn: April t/m oktober van 10:30 tot 17:00 uur en november t/m maart van 12:00 tot 16:00 uur.

Waarom Duitsland?

Mijn vorige twee blogs gingen hoofdzakelijk over pech maar gelukkig was dat maar een klein deel van de twee weken vakantie in Duitsland.

Waarom Duitsland?

Ik heb eigenlijk heel Europa al bereisd met de campervan maar Duitsland nog steeds niet. Ja er wel doorheen gereden maar niet als vakantiebestemming. Waarom eigenlijk, het trok mij niet, zo gewoon, zo dichtbij. Nu gaan we meestal twee keer per jaar met vrienden een wijnroute rijden en na Italië en Spanje is nu Duitsland aan de beurt. We hebben een paar wijnhuizen op het oog waar we naartoe willen. Zo staan we op een camperplaats aan de voet van een helling vol geplant met druivenstokken in het plaatsje Neipperg. Het is een mooie plek om te staan. De eigenlijke camperplaats is meer een parkeerplaats maar wij staan met twee campers op een apart veldje.

Camperplaats in Neipperg

Neipperg ligt in de streek Württemberg, overal druivenstokken en de voorbereiding op de oogst is in volle gang. Hier houden we de eerste wijnproeverij en kopen vast wat flessen Riesling. Het is natuurlijk wel te begrijpen dat je in deze omgeving prachtige wandelingen kunt maken en dat doen we dan ook. We bezoeken nog een wijngoed in de buurt en die wijnen zijn zo lekker dat daar wel diversen dozen in Sprintertje, o nee het is tegenwoordig Sprinter want hij is net 18 jaar geworden, ingeladen worden.

Het is weer tijd om een stukje te rijden en we rijden naar Lindenfels, de stad van de draken. Het is ook weer een oud plaatsje met veel vakwerkhuizen en een reusachtig slot waarvan je uitkijkt over de hele omgeving. De stad wordt gedomineerd door het “kasteel Lindenfels” en is lange tijd een geheime tip voor wandelaars geweest. Op het grote plein van het kasteel zie je een grote vierkante plek, hier moet vroeger nog een toren hebben gestaan. Hier in Lindenfels is een uitgebreid netwerk van wandelpaden, met banken en schuilplaatsen, en een “avontuurlijk” wandelpad.Ik liep een route vanaf de camping in Schlierbach van bijna 19 km. Heel afwisselend. Het laagste punt is 237 m en het hoogste punt is 518.

In het stadje is ook een drakenmuseum gevestigd en overal in de straten zie je draken van allerlei verschillende materialen gemaakt. Het dorpje Schlierbach ligt echt een stukje beneden Lindenfels en het is iedere keer weer een hele steile klim om in het stadje te komen. Goed voor de conditie en de kuiten.

Uitzicht vanaf het kasteel

Na het natuurgebied Obenwald gaan we toch weer een beetje richting huis maar niet direct, we blijven nog een paar dagen in de VulkaanEifel en komen terecht in Gillenfeld. We hadden een camping gereserveerd, Pulvermaar camping. Per telefoon en we kregen de vraag hoelang we al in Duitsland waren. Als het korter dan 5 dagen was mochten we niet komen. Corona. Bewijs hadden we middels de foto’s.

We rijden langs het meer en zien een camping Pulvermaar. We rijden naar binnen en bij de receptie tevens restaurant melden we dat we gereserveerd hebben. De man kijkt in een boek en loopt onze richting op, telefonisch? Ja telefonisch dat moet kloppen. Niets over 5 dagen in Duitsland. Oké, zal wel. We kunnen op een soort veldje staan waar ook veel waarschijnlijk Bulgaarse arbeiders staan maar vinden uiteindelijk toch een geschikte plek voor de twee campers en een tentje. We blijven het vreemd vinden maar installeren ons toch maar. Luifels uit, tentje opgezet, stoelen en tafels eruit, klaar. We staan heel hoog boven het meer en beneden zien we nog een camping. Vriendin Ingrid en ik pakken de fietsen en gaan daar toch eens kijken. Ja hoor, dit is de camping waar we gereserveerd hebben. De vriendelijke vrouw zegt dat dat vaker gebeurt, heel oneerlijk gewoon volhouden dat je op die camping gereserveerd hebt maar dat helemaal niet waar is. We bellen de anderen en zeggen dat we gaan verkassen, gewoon naar de camping waar we gereserveerd hebben. Als we terug komen is bijna alles al opgeruimd. De eigenaar komt op mij af en ik vertel dat we hier niet maar op de benedencamping moeten zijn en dit niet eerlijk is. Hij gaat uit z’n dak en we moeten de camping verlaten waar we toch al mee bezig waren.

De andere camping ligt aan het water van het Pulvermaar, Pulvermaar? Je bedoelt zeker meer. Ja en nee. De vulkaanmeren heten een “maar”. Vuur en water hebben de VulkaanEifel gevormd. 350 kleine en grote vulkanen, maaren, lavastromen en mineraal- en koolzuurbronnen. Er zijn ongeveer 75 Maaren en een deel daarvan is gevuld met water. Dat komt goed uit want we staan aan een van de grootste met water en wij kunnen er heerlijk in zwemmen. In dit gebied is het ook lekkerlopen. Een gebied dat je makkelijk kunt bezoeken als je een paar dagen de tijd hebt. Nog geen 300 km van Arnhem.

Camping Pulvermaar
Pulvermaar

Het is voor onze vrienden tijd om naar huis te gaan en mijn lief en ik doen het wat rustiger aan. We doen nog een overnachting in Monschau. We vinden via park4night een vrije parkingplek waar we goed kunnen overnachten. Het is nog vroeg in de avond en we verkennen het schattige toeristische plaatsje. Echt heel mooi gerestaureerde vakwerkhuizen, leuke winkeltjes en gezellige terrassen. We bekijken het allemaal in een paar uur en dan is het genoeg. We gaan na deze nacht weer echt op huis aan.

Duitsland is goed bevallen wat alleen opvalt is dat tenminste zo zie ik het, zo’n modern land toch wat achter loopt bij ons wat pinbetalingen betreft. Op veel plaatsen kun je niet pinnen, alleen contant betalen. Dan heb ik het niet alleen over winkels maar ook diversen campings waar wij verbleven, geen pin. Een outdoor outlet, geen pin, sommige restaurants, geen pin. Ga je dus naar Duitsland? Neem voldoende contant geld mee. Wij zullen zeker vaker terug komen in dit mooie land.

Manderscheid
Monschau

Camperplaats Neipperg

18/1 Marsanerstrabe

74336 Brackenheim

10 euro per 24 uur koop je een doos wijn dan is de overnachting gratis

2 euro douche p.d.

7 plaatsen


Camping Schlierbach

Midden in het Odenwald

Am Zentbuckel 11

64678 Lindenfels


Pulvermaar Camping

Am Pulvermaar 1

54558 Gillenfeld

Wij betaalden 10 euro p.n. + stroom alleen voor het echte verbruik.


Wandelroute Gillenfeld, open Wikiloc, klik op routes vinden en dan scannen.

%d bloggers liken dit: