Toeval of…. valt het je toe

Dit is een wat ander blog dan dat je meestal van mij gewend bent. Soms lijkt het of ons leven op een bepaalde manier geregeld wordt. Is het toeval dat dingen gebeuren of valt het je toe?

Toeval?

Ik verhuis van Ede naar Hoek van Holland, mijn net nummer in Ede is 310125. In de wat toen nog PTT winkel heette krijg  ik de keus uit vijf nummers, een ervan is 610125.

Toeval?

Mijn dochter wordt opgenomen op de IC en een aardige verpleegkundige met rood haar doet de intake, dat geeft al een bepaalde band. Zes weken later is zij er ook bij als mijn dochter op schoot bij haar moeder overlijdt. Ruim een jaar later als ik in een hotel in Molenhoek een weekend doorbreng is daar een bruiloft aan de gang. In bed is het goed te horen dat het een gezellig feest is. De volgende ochtend zit ik te ontbijten en een roodharige vrouw komt aan mijn tafel. Ben jij het Harry? Ja ik ben het, het is de verpleegkundige die hier haar bruiloft vierde.

Toeval?

Ik loop een deel van de camino Frances om te onderzoeken of deze route geschikt is om met nierpatiënten te lopen. Het kan bijna niet met al die gele pijlen maar ik loop toch een stukje verkeerd. Er loopt nog een man die dezelfde weg neemt. Samen komen we weer op de goede weg. Hij woont in Argentinië en vraagt waarom ik de camino loop. Ik vertel het en hij pakt mijn arm, kijkt mij aan en zegt, ik ben nierpatiënt. Hij heeft vorig jaar een donornier gekregen van zijn vader en loopt uit dankbaarheid de hele Frances.

pelgrim

als pelgrim naar Santiago de Compostela

Toeval?

Ik loop met partners/mantelzorgers van dialyserenden  de camino Frances. De partner van een van hen dialyseert al zes jaar. Als zij na het lopen van de camino thuiskomt gaat die nacht de telefoon, er is een donornier voor haar man.

Toeval?

Vorig jaar liep ik met nierpatiënten en mantelzorgers de camino Portuqués. We hadden afgesproken om in een bepaalde plaats te slapen maar een paar km ervoor was een prachtige stille alberque. We besluiten democratisch daar te blijven. Er is verder niemand. Wij zitten al heerlijk in de zon aan een drankje als er nog twee vrouwen arriveren. Na een tijdje komt er een van de twee tussen ons in zitten. Het blijkt een Canadese te zijn. Als ze hoort dat wij bij elkaar horen excuseert zij zich. Ze dacht dat we ook individueel daar zaten anders was ze er nooit zo tussen gaan zitten. Maar op de camino staan alle neuzen dezelfde kant op en natuurlijk wordt ze gastvrij ontvangen. Na het gebruikelijke, waar kom je vandaan, hoever heb je al gelopen en nog meer van die vaste vragen vertelt zij dat ze eigenlijk op de camino Frances liep maar die was zo druk dat ze was overgestapt naar de Portuqués. Dan hoort ze dat wij een groep van nierpatiënten en mantelzorgers zijn, ze begint keihard te huilen. Vorig jaar is haar man na 13 jaar dialyseren overleden, daarom loopt ze de camino. De mantelzorgers en zij vinden elkaar en hebben veel te bespreken. In Canada sta je er helemaal alleen voor, je spreekt geen andere mantelzorgers.

santi

Zo maak ik steeds weer van die “toevalligheden” mee. Ik kan nog wel even doorgaan. Ben ik de enige of valt er jullie ook veel toe.

Advertisements

Het ” o ja” gevoel. 

img_0875


Ken je dat gevoel? Je doet iets of komt ergens en je denkt, OJA.  In het vliegtuig op weg naar Gran Canaria, het duurt lang, vier en een half uur, OJA het is toch wel een hele zit.  De laatste keer was vier jaar geleden, even vergeten. Dan in de taxi. In de verte zie je de contouren van Playa del Ingles en denkt, OJA zo vol is het gebouwd. Heel veel mensen op straat en je denkt, OJA wat een constante herrie. Daarom hadden we vier jaar geleden toch besloten niet meer hier heen te gaan?  Maar ja zeg nooit nooit want we zijn er weer. Overdag zie je veel van die half ontblote mannen met buiken die lijken te knappen zomaar over straat lopen, weer zo’n OJA. 


Maar ook positieve OJA’s. In de oude wijk van Las Palmas geven voor de grote kerk twee mannen een prachtig concert. Dwarsfluit en gitaar, OJA dat gebeurde ook. Met de auto de bergen in bij de vulkaan de Pico de Bandana word ik stil van de grootsheid van dit wat eens een natuur geweld is geweest. Het is hier doodstil. OJA dat is ook Gran Canaria. Vandaag weer een prachtige dag in de bergen, heel veel bochten en ik kom ogen te kort.


Het weer is prachtig om te lopen. De weegschaal slaat toch meer naar het positieve uit.

Een nieuw hoofdstuk. 

Dan ga ik naar Oostenrijk om te langlaufen, komen mijn latten niet uit de zak. Het is zo’n mooi weer dat ik liever ging lopen. Je ziet dan meer en kan ook nog eens foto’s nemen. Ik ben nu voor de zevende keer in dit gebied en ieder jaar is het toch voor mij weer stress met dat langlaufen. Dat komt zo. Conditioneel gaat het goed en de makkelijke pistes is geen probleem maar die vind ik zo saai. De echte mooie pistes zijn toch de zwarte en daar komt het, ik kan moeilijk remmen, naar boven gaat het goed maar dan naar beneden slaat de angst toe dus stress. Wil ik dat? Nee dat wil ik niet. Vandaag heb ik weer heerlijk 20 km gelopen over prachtige winterpaden. Dat werkt voor mij heel ontspannend. Ik was nog aan het twijfelen om morgen op de latten te gaan maar vanmiddag toen ik terug liep heb ik besloten om niet meer te langlaufen maar gewoon te genieten van de heerlijke wandelingen. Na negen jaar langlaufen een nieuw hoofdstuk, doen wat ik prettig vind, lopen dus.

Vanmorgen nog -15°

Het zonnetje komt aarzelend door

Hoe wit wil je het hebben en dan die rust

Na 11 Km smaakt de soep en gesprizter rode wijn uitstekend.


Oostenrijk 

Weinig tekst maar foto’s  spreken voor zich. 

monument

Het is -4º als ik de spekgladde parking van het Airborne museum opdraai. Eigenlijk de parking van Hartenstein@Laurie. Het is tegen tienen en mijn darmen gaan als een gek tekeer. Helaas gaat Hartenstein pas om half elf open. Ik begin dus maar vast aan mijn wandeling. Goed aangekleed en bontmuts op mijn hoofd met het dunner wordende haar. Die darmen blijven maar protesteren maar om nu zomaar langs de kant van de weg gaan zitten doe ik dus ook niet. Zeker niet met die vorst, voor je het weet loop je een BB op, een bevroren bil dus. Gelukkig gaat de route eerst de kant van Oosterbeek-centrum op daar is vast wel wat open. De eerste gelegenheid die ik tegen kom is ook nog dicht maar iets verderop zie ik iemand op het terras van La Maison aan de koffie zitten. Het blijkt de jongeman van de bediening te zijn. We zijn nog dicht meneer, oeiii. Waarschijnlijk zag hij mij aan komen lopen met samengeknepen billen want hij zegt, ga maar vast naar binnen, ik drink even mijn koffie op en mijn werkkleding aantrekken dan kunt u ook koffie krijgen. Wat een opluchting en de koffie smaakte hierna uitstekend. Op hun website staat vriendelijke bediening, nou dat klopt zeker.

Ik vervolg opgewekt de route weer. Het begin gaat door de winkelstraat en dat is een doorgaande weg richting Arnhem. Druk en veel herrie. Na zo’n anderhalve km mag ik de Loopbergenseweg in, deze loopt door een bos. Wat een rust in een keer, ik hoor weer vogels fluiten, zie paarden met dekens om in de wei staan en een oud boerke lekker kneuteren op zijn erf. De zon schijnt, het pad is wit en ik loopt te genieten.

Er komt weer een flink stuk asfalt, ik loop langs de spoorbaan maar mag toch weer het bos in. Het is dat ik niet echt bang ben voor honden, je komt er veel tegen. Een wel heel enthousiaste Vizsla springt bijna over mij heen. Sommige stukken waar ik loop zijn behoorlijk glad, even oppassen dus. Maar de natuur heeft in dit jaargetij, met aan sommige planten alweer knoppen ook wel weer wat.

bomenlaan

Ik ben eigenlijk een watermens. Als ik water zie en vooral de zee voel ik mij vrij. Misschien dat het komt omdat ik een jaartje heb gevaren op een cruise schip. Maar ook met bomen heb ik iets en dan vooral bomen die dood lijken. De route loopt door de Italiëweg. Dit is een bospad waar veel van die bomen staan. Prachtige vormen en wat hebben die bomen allemaal meegemaakt. Het is net het gewone leven. Ik zie bomen met uitstulpingen en toch daarna weer doorgegroeid. Bij sommige bomen word ik emotioneel. Ik laat er een paar voorbij komen.

italie-laan

iam-the-winner

het lijkt of hij zegt, kijk hier sta ik met opgeheven armen


help-me

help mij, geef mij een aalmoes

Het zijn dode bomen maar staan er niet voor niets. Ze barsten van het nieuwe leven. Allerlei plantjes, zwammen, insecten liften nog mee.

nieuwleven

Na deze bomenlaan ben ik toe aan een sterke mok koffie en die heb ik bij mij. Ik gebruik twee staafjes espresso instant koffie met nog bloedheet water uit de thermosfles. Daar knap ik van op. De weg doorlopend bereik ik Heveadorp. In 1915 bouwde Wilhelmi, een rubber ondernemer een rubberfabriek tussen de Nederrijn bij Doorwerth. Maar niet alleen een fabriek, ook 150 arbeiderswoningen á 5000 gulden per stuk voor zijn arbeiders. De fabriek heette Hevea( van de banden en laarzen) en zo ook het dorp. Zo had hij de controle over zijn werknemers. Het verhaal gaat dat mevrouw Wilhelmi regelmatig langs ging bij de huisjes en dan met haar vinger langs de plinten ging of er geen stof op zat. Ook ging om twaalf uur het licht centraal uit. De fabriek is er niet meer maar nog wel een aantal van die huisjes nu onbetaalbaar.

Heveadorp ligt prachtig aan de Nederrijn en ik geniet van het vergezicht. Als ik zo kijk komt direct het gevoel van zwerven weer over mij.

rijnzicht

Het laatste stuk loopt door het park van Oorsprong genoemd naar het landgoed van Oorsprong. Het is heuvelachtig en er stroomt een watertje doorheen. In het park staat een grothuisje met waterval. Het was zeer geliefd bij bezoekers van het landgoed. Het oorspronkelijk huisje is er niet meer maar er staat nu een replica. Je kunt onder het huisje doorlopen en sta dan achter de waterval, heel leuk.

watervallang

en zo ben ik na bijna 16 km weer terug bij het Airborne museum. Het restaurant Hartenstein@Laurie is inmiddels open en een kopje soep lijkt mij wel aangenaam. Ik word vriendelijk ontvangen door een schone vrouw die later Laurie zelf blijkt te zijn. Ik ga voor ambachtelijke pommodori soep met kruiden crème fraîche. Echt een aanrader, eindelijk eens een soep (tenminste die ik buiten de deur eet) die niet bol staat van het zout, aanrader. Op de bar staan twee nogal corpulente dames en ik weet zeker dat Laurie daar niet voor model heeft gestaan.


 

 

 

 

wens

Kerstengel

kerstengel

Het is half november als de man, vrouw en de dochter zich melden in het ziekenhuis. Dochter voelt zich echt beroerd en haar voetje is ijskoud. Eenmaal in bed onder de warme deken kan ze weer glimlachen. Het is in haar 15-jarige leven al zo vaak voorgekomen die ziekenhuis opnames. De verpleegkundige kent haar goed. De dienstdoende arts onderzoekt de dochter en vindt wel dat het voetje erg koud is. Ze valt wel over de vele blauwe plekken die de dochter op haar armen heeft. Ze kijkt de man en de vrouw eens diep aan. Er verstrijkt een uur waar niets gebeurt. Dan komt de anders zo verstrooide professor nefroloog aan het bed, hij kijkt naar het witte voetje, krijgt een kleur en belt direct de intensive care dat er nu een meisje aankomt. Met een vaart wordt het bed met de man en vrouw erachter aan naar de ic gereden. De man en vrouw moeten buiten op de gang wachten tot de dochter “comfortabel” ligt. Bij binnenkomst lacht de dochter naar ze. Dit moment is de laatste keer dat de man en vrouw hun dochter bij kennis hebben gezien.

Er moet een MRI gemaakt worden, dus weer op pad met het bed. Er zit een bloedprop in de lies die de doorbloeding naar het been tegenhoudt. Hier is een behandeling voor. Grote hoeveelheden heparine, dit is een middel om het bloed te verdunnen en dan proberen met een instrument de prop weg te halen. Het lukt niet. De volgende dag het bericht dat het voetje niet gered kan worden. Het gedeelte onder de knie moet geamputeerd worden. De chirurg vindt het een hele riskante onderneming. Het bloed is nu zo dun dat een bloeding waarschijnlijk niet gestopt kan worden, maar het moet gebeuren. Voor de man en vrouw is de spanning bijna niet te verdragen. De twee uren van de operatie lijken wel twee dagen. Het is gelukt, de dochter overleeft de operatie. De man en de vrouw zijn zoveel mogelijk bij hun dochter. De dochter dialyseert al zeven jaar en nu hier op de ic moet dat natuurlijk gewoon doorgaan. De verpleegkundigen op de ic hebben geen ervaring met het wisselen van de vloeistof die constant in de buik van de dochter aanwezig is. Deze vorm van dialyse heet peritoneaal dialyse ook wel buikspoeling genoemd. De man en vrouw zijn blij ook wat te kunnen doen en doen dit viermaal per etmaal.

Het blijft niet goed gaan. De man en vrouw wonen nu in het Ronald Mc Donald huis. Iedere dag komen er “engelen” om ook bij de dochter aan het bed te zitten en eten voor de man en vrouw mee te nemen. Ook zij zingen liedjes en praten tegen de dochter die nog steeds in coma gehouden wordt. Wat hoort ze, wat voelt ze, vragen die niemand kan beantwoorden. Het is begin december, buiten komt alles al in kerstsfeer.

Plotseling vallen er allemaal een soort van gaten in het gave huidje van de dochter. Wat is dat nu weer. Er moet een speciaal bed komen dat ook gebruikt wordt voor mensen met zware brandwonden. Dit is een heel breed bed waar lucht onder geblazen wordt. Je zweeft boven het doorlatende matras. De man en vrouw kunnen nu niet meer bij de dochter om haar te knuffelen. Waar komen dit soort brandplekken vandaan? Een ervaren kindernefroloog herinnert zich eens gelezen te hebben dat allergie voor heparine soms voortkomt. Stoppen met heparine en een ander middel gebruiken.

Het houdt niet op, het beentje moet verder geamputeerd worden tot ruim boven de knie. Weer die zenuwslopende spanning maar de man en vrouw verleggen telkens hun grenzen, als ze maar blijft leven. En dat doet ze, maar wel steeds in coma gehouden. Na het stoppen met de heparine herstelt de huid zich weer langzaam maar de dochter gaat toch steeds meer achteruit. De man en vrouw hebben gesprekken met de artsen, hoe nog verder. We kijken het nog een nacht aan, alleen een godswonder kan nog helpen. De volgende ochtend lijkt het inderdaad een godswonder. De waarden gaan langzaam vooruit en de man en vrouw krijgen weer hoop. Het is inmiddels vlak voor kerstmis. Als de man en vrouw boodschappen doen bij AH lijkt het of ze in een complete andere wereld beland zijn. Iedereen is druk met de kerstboodschappen, karren vol en rode wangen van opwinding, hebben we wel alles in huis. Het leven buiten het ziekenhuis gaat gewoon door. En op nog geen km ligt hun dochter te vechten voor haar leventje.

Na het broze kleine herstel komt de grootste klap. Er is een bacterie actief, een bacterie die niet reageert op antibiotica. Hele hoge koorts, de dochter wordt met ijs gekoeld. Het is nu eerste kerstdag, buiten sneeuwt het zachtjes. Er komt een arts die de man en vrouw gedag komt zeggen. De man zegt, zie ik je niet meer? Zij antwoordt, nee ik ben de kerstdagen vrij. Nog dringt het niet tot de man door dat dit het einde is. Iedereen weet dat dit de laatste dag is.

Om tien voor twaalf zit de man op de wc, overgeven, diarree. Er wordt op de deur geklopt. Hij moet komen. De dochter hangt op de schoot van de vrouw die haar 15 jaar geleden baarde.

Iets na middernacht gaat de dochter over naar een andere wereld. Zoals zij met haar innemendheid en glimlach zoveel mensen zoveel heeft gegeven gaat ze nu als een kerstengel verder. De man en vrouw wassen de dochter en een aantal van de aardse engelen komen nog om samen afscheid te nemen.

Voor de man en vrouw zal kerstmis nooit meer hetzelfde zijn, maar hun dochter zal nooit vergeten worden. Zij wachtte tot kerstmis om als kerstengel naar een andere wereld te zweven.

Up-date en Jacobi

Even een up-date over mijn toestand. Na vorige week met de ambulance gedropt te zijn in het ziekenhuis was deze week een fietstast gepland. Bovenlijf bloot, nog een stukje scheren en dan vol met zuignapjes op voor en achterkant. Bloeddrukband om de arm en fietsen maar. Van tevoren beetje zenuwachtig maar eenmaal fietsend bleek dat erg lekker te gaan. Voor mijn leeftijd moet je 130 halen, maar ik kwam tot 200.Dit is 57% boven het gemiddelde. Wauwwwwww, dat zit dus wel lekker. Komende week nog een gesprek met de cardioloog, maar ik heb er weer alle vertrouwen in. Dat betekent dat ik weer lekker een stukje kan gaan lopen

en wel een stukje van het Jacobipad . Deze keer van Hierden naar Elburg. Het is 11 uur als ik afgezet wordt bij kasteel De Essenburgh.


Hier vandaan loop ik richting Veluwe meer over rustige smalle wegen. Het is nog koud maar al snel komt de zon door en kom ik er achter dat ik veel te veel kleren aan heb.


Heerlijk mijn jas los en mijn hoofd in de zon om die broodnodige zonnestralen te absorberen. Het is een mooi land met weidse vergezichten en de hele tijd het Veluwe meer aan mijn linkerzijde.


Om mij heen honderden ganzen die rustig grazen op de weide velden. Als er een vliegtuigje over komt schrikken ze zich rot en met een enorm kabaal vliegen ze op, achter elkaar aan en maar kwekkeren.


Het is weer echt genieten. Tegen vieren ben ik al in Elburg. Dit is een prachtig en gezellig vestingstadje gelegen aan het Veluwe en het Drontenermeer. Denk je even in, al in 1291 werd  Elburg al genoemd in een oorkonde.

Lopend door smalle straatjes met hele oude mooi gerestaureerde huisje lijkt het in je gedachte of je een paar eeuwen terug leeft. Midden in Elburg zijn twee musea die de moeite waard zijn om te bezoeken.


Het smederijmuseum en het orgel museum. In het smederijmuseum smeden vrijwilligers woensdag, vrijdag en zaterdag van 13.00 tot 16.00 uur allerlei gebruiksvoorwerpen en kunnen je alles vertellen over de geschiedenis van een uitstervend beroep.


Door een poort kom je in de haven waar nog oude botters liggen. Ik ben ook wel eens in de zomer in Elburg geweest, dan kun je bijna niet lopen van het vele volk dat er rondslentert, maar nu zo in de winter is het heerlijk rustig en kun je de sfeer van dit rustieke stadje goed op je laten inwerken.

dubbel mazzel


Het is een uur of elf, ik zit achter mijn laptop en probeer mij te concentreren op een promotiefilm die ik aan het maken ben. Een raar gevoel bekruipt mij. Het lijkt op een honger gevoel maar dat kan eigenlijk niet, ik heb laat ontbeten. een druk op de maag en licht in het hoofd. Toch maar wat eten maar dat helpt ook niet. Het zou toch niet? Het is het zelfde gevoel als vijf jaar geleden toen mijn hart er de brui aan gaf. Mijn lief maakt zich inmiddels ook al echte zorgen. Eerst maar even liggen op de bank, een tukkie dan is het wel over zeg ik. Wel een klein tukkie maar over is het niet. Vrijdagmiddag vlak voor het weekend. Mijn lief neemt het initiatief en belt de huisarts. Ik mag komen voor een hartfilmpje. Is weer eens wat anders als zelf een filmpje maken. Overal plakkers en de opname start. Ziet er goed uit. Maar het gevoel blijft. De huisarts neemt toch het zekere voor het onzekere en dus de ambulance gebeld. Naar het ziekenhuis in Nieuwegein. Ik spring van de onderzoektafel af om mij weer aan te kleden. Helemaal verkeerd, terug op de tafel en niets meer doen tot de ambu er is. Ondertussen brengt de huisarts vast een infuusnaald in, voor je weet maar nooit. De deur gaat open en er komen twee aardige dames binnen met een brancard, ik mag er op gaan liggen, krijg nieuwe plakkers op(eerst even scheren), aansluiten op monitor en dan de ambulance in. Nog steeds beroerd. Intussen is de verpleegkundige die naast mij zit bezig een uitgebreide administratie bij te houden.Veel vragen moet ik beantwoorden en krijg dan intraveneus extra bloedverdunner. Het is spitsuur op de A12 en we rijden over de vluchtstrook. Aangekomen in Nieuwegein op de brancard door lange gangen en langs vele mensen. Bij de receptie wordt gevraagd hoe mijn naam is en als ik zeg: Harry, vraagt direct een echte Utrechtenaar, O van de Sunweb? Ja ik laat mij nu ook “gratis” vervoeren, je moet alles eerst zelf uitproberen kan ik nog zeggen. Zo door die gangen rijdend had ik andere gedachten. Maar daarover later, eerst dit verhaal even afmaken. Van de brancard op een bed, weer opnieuw aansluiten en bloed afnemen om te kijken of er een hartbeschadiging is. Intussen is mijn lief gearriveerd die natuurlijk niet over de busbaan en de vluchtstrook mocht rijden. Gesprekje met de cardioloog en wachten, wel met een bekertje koffie. Het gekke is dat mijn kleur weer terug is en ook mijn lijf weer warm aanvoelt, misschien toch door die bloedverdunner? De uitslag van het lab is binnen, geen afwijkingen, ik mag weer naar huis. Wel een afspraak maken voor een fietstest.Mijn lief en ik wandelen samen gelukkig weer het ziekenhuis uit, ik voel mij gelukkig. Maar dan over die gedachtes. Ik realiseer mij dat ik weer heel veel mazzel heb. Op tijd erbij en dat ik hier in Nederland woon. Ik zie de beelden van Aleppo voor mij. Een mensenleven is daar niets waard. Ziekenhuizen als ze er nog zijn hebben geen medicijnen meer en dan hier hebben we alles. Zaterdagochtend ben ik weer in de winkel en heb het hier over met de Syrische vluchteling die vanaf augustus bij ons als vrijwilliger werkt. Zijn moeder woont nog in Aleppo. We hebben het over het grote verschil hier en daar en het “waarom”. Eergisteren kreeg hij bericht dat een goede vriend van hem die probeerde van de ene kant naar de andere redelijk veilige kant van Aleppo te sprinten door een scherpschutter van het regeringsleger is dood geschoten. Nogmaals, wat is een mensenleven waard. We stonden beide met tranen in de ogen. Hij is hier met zijn gezin maar zijn hart huilt over hoe zijn geliefde mooie stad aan puin geschoten wordt/is met gigantisch veel doden te betreuren. Ik voel mij daarbij vergeleken een echt “zondagskind”. Ik moest dit even kwijt.

zeven jaar en vele km later

schoenen

Het is ruim zeven jaar geleden dat ik met Wim het Krijtlandpad liep. Voor mij de laatste oefening voor mijn lange tocht naar Santiago de Compostela en voor Wim wel een leuk tripje. Hij, nog niet getraind maar wel in drie dagen 90 km lopen. Voor wie het Krijtlandpad kent, geen gemakkelijke opgave. Na die drie dagen waren wij allebei behoorlijk gebroken om over de spierpijn maar niet te spreken. Na die tijd is er veel gebeurd. Wim kreeg de smaak te pakken en heeft er zeker al zo’n 10.000 km opzitten, o.a. heen en terug naar Rome, rondje Nederland en van de Noordzee naar de Zwarte zee. Ik kom in die zeven jaar ook aardig in de buurt maar de langste aaneen gesloten route was 1800 km. En nu hebben we dus het plan opgepakt om die prachtige Krijtlandroute weer eens samen te lopen en dan nu andersom. Zeven jaar ouder. Wim bijna 69 en ik bijna 68 jaar oud. Allebei een tijdje niet gelopen maar ja dat doen we toch wel even denken we dan nog. We beginnen dinsdag in Maastricht om 14:00 uur. Het is maar 12.5 km naar Valkenburg waar we een slaapplek hebben op een adres van vrienden op de fiets. Op de fiets? Ja op de fiets maar ook lopers mogen er overnachten.Het lopen gaat lekker, het is een prachtige route waar we helaas niet zo heel veel van kunnen zien. Het regent echt pijpenstelen en ondanks de toch goede kleding zijn we nat tot op het bot. Valkenburg is al helemaal in kerstsfeer. Mooi versierde terrassen met veel lampjes. Ons slaapadres is nog twee en een halve km en we lopen gewoon langs alle restaurantjes. We komen als twee verzopen katers bij Lea van ons gastadres. Zij staat ons buiten al op te wachten. Goede slaapkamer en wat op dit moment uitermate belangrijk is, is de douche. Je bent koud en nat en dan die heerlijke warme straal water over dat koude vel. De vermoeidheid spoel je weg en binnen een paar minuten ben je weer helemaal opgewarmd. Er is in Sibbe geen restaurant maar wel een frituur. Daar dan maar heen en de saté daarna in de plaatselijke kroeg annex dorpshuis wegspoelen met een heerlijk bokje. Teruggekomen bij Lea zitten we nog tot een uur met haar te praten. Wij gaan naar bed en de volgende ochtend staat er een heerlijk ontbijt klaar. Aanrader: Lea Smeets, lavietje@hotmail.com wim-en-lea

Het is woensdag en we gaan op pad om via het drielandenpunt op die grote berg naar Vijlen te lopen of eigenlijk meer te glibberen. Maar eerst is daar nog het leuke plaatsje Gulpen. Hier nemen we voor het eerst een flink stuk vlaai. Na deze lekkernij vervolgen wij ons pad en volgen de eerste de beste markering. Verkeerd dus, na een paar km hebben we toch wel door dat we de verkeerde kant opgaan. Het besluit is om terug naar Gulpen te gaan want daar zagen we nog een informatiebord. Het blijkt dat we met de verkorte route bezig waren, je kunt dan een heel eind afsnijden en komt in Slenaken uit. Die plaats staat pas voor morgen op onze planning dus nu weer op de goede lange route. Nou ja het scheelt maar vijf km. Na een stevige klim denken we een lekkere kop koffie te drinken in het restaurant bij het drielandenpunt. Oké het is vocht, heeft een bruine kleur, is warm en ruikt ook nog een beetje naar koffie. Daar is dan ook alles mee gezegd. Snel verder en vergeten. Het buienalarm geeft aan dat het tussen 12 en drie droog is, dus nog een uurtje in de regen. Het klopt, dit loopt een stuk beter en ik krijg weer oog voor de omgeving. boom

Het blijft glibberig en je moet constant op de hoede zijn maar het houd mij wel scherp. Na 22 km zijn we dan toch in Vijlen. Ook hier weer bij een adres van vrienden op de fiets. Je bent niet in Vijlen geweest als je geen bezoek brengt aan een zeer speciale kroeg, A Gen Kirk. Het staat helemaal vol met heiligbeelden, heeft vele biersoorten en je kunt er heerlijk eten. Aanrader is het dagmenu met twee gangen voor nog geen 10 euro.beelden

Na een heerlijk ontbijt en de minstens tienduizend woorden van de gastvrouw zijn we blij weer te kunnen gaan lopen. Het voordeel van die woordenstroom is wel dat jezelf zonder iets te hoeven zeggen kunt eten. Het wordt vandaag een zware route naar Slenaken. Met droog weer al pittig maar na deze stevige regenval extra moeilijk. Iedere stap die je zet hoor je ook duidelijk, een zuigend geluid. Het is goed dat we stokken bij ons hebben om je evenwicht te behouden. We lopen door grote plassen, net niet zo diep dat je schoenen er helemaal in verdwijnen. Soms lopen we op een vlak stuk weg in het bos en dat is een verademing. Na 15 km is daar het “hijgend hert” een uitspanning in het bos waar het altijd druk is. De open haard brand en de soep is heerlijk, even bijkomen. De daarop volgende 12 km gaat het weer een stuk beter.

hijgend-hert

uitzicht Hijgend Hert

En dan is daar ons hotel Berg en Dal. Twee jaar geleden heb ik hier eens koffie gedronken en werd toen geholpen door een manspersoon die waarschijnlijk net twee liter azijn had gedronken. Bij reservering wist ik dat niet anders had ik dit nooit geboekt, maar ja optimistisch blijven. Ik kom binnen en zie al dat het behoorlijk opgeknapt is. Van donkerbruin met van die dikke kleedjes op de tafels naar een modern strak interieur. Er komt iemand naar de receptie, begroet ons en kan dan de reservering niet vinden. Oei, ik heb voor een week later geboekt. Geen probleem, ruimte genoeg in deze tijd en we krijgen zelfs een kamer met eigen badkamer voor dezelfde prijs als die zonder, waar we eigenlijk zouden slapen. Klasse. Dit hotel is nog niet zolang overgenomen door hard werkende jonge mensen waar de passie van afspat. We gaan hier ook lekker eten en kiezen voor een driegangen verrassing menu. Een uitstekende keuze, goede chef in deze keuken. Ben je hier in de buurt dan is dit een aanrader. Hotel Berg en Dal.verrassing

Na weer een stevig ontbijt beginnen we aan de laatste etappe van 30 km naar Maastricht. Direct een stevige heuvel, goed voor de spijsvertering en het is zomaar droog. Bij gisteren vergeleken is dit een makkie. Goed om wat km te maken. Precies daar we het asfalt voor gezien houden en het veld weer induiken begint het te hagelen. Toch leuk voor de broodnodige afwisseling. wim-door-de-beek

Na grote plassen waar we doorheen waden, een nog heel stijl gladde stenen pad en nog wat moeilijke dingetjes komen we bij de Bosrand en hier worden we vriendelijk ontvangen met koffie en we nemen als afsluiter de bekende Limburgse wafel met bosvruchten en een berg slagroom. We vliegen verder door de verkeerde suikers maar wat is het toch lekker. Het is prachtig binnenkomen in Eijsden via een bomenrij met zicht op het kasteel.bomenrij

En dan is daar eindelijk weer de Maas. We lopen door een beschermd natuurgebied met “wilde”paarden en veel water.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We genieten zo van deze pracht dat er een teken gemist wordt en we aan de punt komen met aan twee kanten water. We kunnen niet verder en moeten om een soort meer heen en een stuk terug. Maar ja als je toch verkeerd loopt dan maar liever in zo’n prachtig gebied dan op een industrieterrein. Het lijkt toch wel dat we iets ouder worden. Zeven jaar geleden waren ook gebroken maar liepen toen 30 km per dag. Nu in vier dagen 95 km maar met veel meer spierpijn dan toen. Mijn bovenbenen zijn hard als beton en na even gezeten te hebben is het pijnlijk om te zien hoe ik opsta. Maar Wim, we mogen niet mopperen, het is een zegen dat we dit mogen doen. Het is eigenlijk wel grappig. Wim en ik kennen elkaar sinds 1969. We zaten beide in militaire dienst en deden de “opleiding” voor dienstkok. Koken voor 2000 man. Toen deden we er alles voor om niet mee te gaan met een loopmars en nu lopen we vrijwillig kilometer na kilometer.

Na iets meer dan 30 km zijn we weer terug in Maastricht. Even nog als een soort beloning een mooi biertje en dan weer met de trein terug naar huis. Nieuwe loopplannen in het hoofd.


Krijtlandpad.

Het krijtlandpad is een streekpad nummer zeven en negentig km lang. Je kunt hem twee richtingen op lopen. Beide beginnen uiteraard op dezelfde plaats en dat is het station in Maastricht. Deze keer liepen wij de eerste dag van Maastricht naar Sibbe, gemeente Valkenburg. 17,5 km. slapen bij

Mvr. L. Smeets
Bergstraat 71
6301AC Valkenburg
Nederland
GPS: N50.847699 E5.831499
Type accommodatie:

Logeerkamer
Aantal slaapkamers:

2
Aantal tweepersoonsbedden:

2
   Dit gastadres is beschikbaar op de volgende weekdagen:
ma / di / wo / do / vr / za / zo
Neem contact op
Telefoonnummer:

(043) 850 05 02
(06) 47 37 28 83
E-mailadres:

Bellen kan op:

ma / di / wo / do / vr / za / zo

 

Dag twee van Sibbe naar Vijlen 22 km. Hier sliepen wij weer bij een adres van vrienden op de fiets

Mvr. E.L. Heij ,Pater Gelissenstraat 56, 6294BP Vijlen Nederland, GPS: N50.786952 E5.966395

Telefoonnummer:

(043) 785 04 97
(06) 29 62 24 65
Dag drie liepen we van Vijlen naar Slenaken een afstand van 27 km Hier sliepen we bij hotel Berg en Dal.
Dag vier liepen we van Slenaken naar station Maastricht voor ons een afstand van 31 km.
Er bestaat een boekje over deze route en dat is op verschillende plaatsen te koop. Veel plezier met het lopen van de route.
%d bloggers liken dit: