dagdromen en het Kromme Rijnpad



Het is vandaag prachtig weer en weer tijd om een stukje te lopen. Het eerste deel van het Kromme Rijn pad heb ik in januari 2014 gelopen dus het wordt de hoogste tijd om het tweede deel te lopen.Ik ga met de bus naar Odijk en begin daar met het pad. Dit is geen leuk stuk. Er wordt hard gewerkt om de Kromme Rijn iets te verbreden en er wordt nieuwe beschoeiing aangelegd. Maar dat niet alleen, je loopt pal naast de A12 en dat is echt geen pretje, wat een herrie. Na Bunnik wordt het stukken mooier en beter. De Kromme Rijn is hier op zijn mooist. Het jaagpad loopt langs de kronkelende rivier en nu hoor je alleen de vele watervogels. Ook dat geeft herrie, vooral de ganzen maar bij dit geluid voel ik mij senang. Het is vrijdag en nog stil op deze route. Een enkele hardloper met natuurlijk de koptelefoon over de oren en regelmatig naar het apparaatje aan de pols kijken of de tijd van de vorige keer weer verbeterd is, tenminste dat denk ik dan. Ik dagdroom hoe dat vroeger moet zijn geweest toen hier nog de trekschuit voer. Over het jaagpad sjouwend, kromme rug, heel toepasselijk langs de kromme rijn, om lading van Wijk bij Duurstede naar Utrecht te vervoeren. En dan laat in de avond thuis komen en stamppot met uitgebakken kaantjes te eten te krijgen. De avonden zijn al koud dus vroeg naar bed en tegen elkaar aankruipen. Van het lopen krijg ik nu al trek hoe moet dat met dat zware werk van toen dan wel niet geweest zijn. Dan die mooie buitens zoals Nieuw-Amelisweerd, Oud-Amelisweerd en Rhijnauwen De parken van de drie buitenplaatsen zijn verbonden en lopen in elkaar over. Alle drie zijn in goede staat en nog volop in gebruik. Helaas is het gebied door aanleg van de A27 een stuk kleiner geworden. Maar ook hier laat ik mijn fantasie de vrije loop. In mijn dagdroom ben ik op een groot dansfeest in een van de buitenplaatsen. Prachtig aangeklede vrouwelijke flirterende dames. Heerlijk eten en mooie wijnen. Zo dagdromend kom ik bij Oud-Amelisweerd waar nu een museum in is gevestigd met een expositie van de bekende multi-kunstenaar Armando. Hier kun je een rondleiding krijgen door zeer gemotiveerde vrijwilligers die echt alles weten van de geschiedenis van dit buiten, met als hoogtepunt het prachtig geschilderde gedecoreerde behang, je weet niet wat je ziet. In de tuin staat een soort hal waar je heerlijk koffie kunt drinken met allerlei lekkers. Ze verkopen hier speciaal brood gebakken in de veldkeuken, zalig. Doorlopend over het jaagpad kom je dan uit in Utrecht waar je natuurlijk wel een aantal uren kunt doorbrengen zonder je te vervelen. Het Kromme Rijnpad, gewoon een keer doen.

bont en blauw door optreden politie

Hartslag nu is een landelijk netwerk van vrijwilligers die allemaal een reanimatiecursus hebben gevolgd. Bij mij in Wijk bij Duurstede hebben we een dekkend netwerk van AED’s en ongeveer 160 vrijwilligers waarvan er iedere keer bij een 112 melding 20 een SMSje krijgen. 10 met het adres en 10 met de code van de AED. dit is dus vaak levensreddend. De ambulance doet er meestal langer over en de gecertificeerde vrijwilliger kan dan vast starten met reanimatie.
Afgelopen week was ik bij een vrijwilligersavond waar o.a. een film werd vertoond van een echte reanimatie op het strand in Australië. Drie jaar geleden heb ik zelf een hartstilstand gehad en door snel handelen van mijn geliefde, die direct 112 belde en de pure mazzel dat de politie in de buurt was ben ik goed gereanimeerd en er goed uitgekomen. Het meeste last heb ik gehad van de gekneusde ribben die je meestal overhoudt aan de reanimatie en je bent echt bont en blauw.  Maar ik ben dus echt blij met dit optreden van de politie. Als slachtoffer weet je niet wat er gebeurd, ik ben 10 dagen helemaal kwijt, maar nu op het filmpje was te zien wat er bij een hartstilstand gebeurd.
( onderstaand filmpje kan misschien als schokkend ervaren worden)

Heel confronterend voor mij maar nog meer voor mijn geliefde die alles weer herbeleefde. Na mijn herstel hebben we besloten om zelf een reanimatiecursus te volgen en ons aan te melden om actief deel te nemen als er een melding binnenkomt via 112. Er zijn nog steeds veel nieuwe vrijwilligers nodig.

Schiphol en de paarse krokodil

Het is woensdagmiddag als de telefoon gaat bij mijn geschenkdochter, ene Marco Bakker aan de lijn, een medewerker van de KLM. Heeft u familie die toevallig vandaag met onze maatschappij naar Stockholm vloog? Ja mijn broer. Dan heb ik hier zijn Iphone, die zat nog in het vakje in de stoel. Oké, hoe gaan we dat oplossen, mijn moeder komt maandag terug uit Stockholm, misschien kan die de telefoon dan even oppikken. Goed plan, dan leg ik hem in de kluis bij de tranferbalie van de KLM. Normaal gaat zoiets na een dag naar de afdeling lost and found maar ik laat hem tot maandag hier.

Maandagmiddag landt mijn geliefde om 15:30 uur en gaat naar de transferbalie en vraagt naar de telefoon. Nee mevrouw die is hier niet meer u moet echt naar de afdeling lost and found, daar is hij naar toe. Kan gebeuren. Eerst langs de douane en daar komt mijn geliefde de deur door, even een innige omhelzing en over tot de orde van de dag, de telefoon. we gaan samen de kelder in naar de afd. L&F. Voor de balie staat een, hoe zal ik het zeggen, nou een kleerkast van een man met een diepe, luide stem met een duidelijk Surinaams accent. Wij komen een vergeten telefoon ophalen die zou hier moeten liggen. Heeft u een referentienummer? Nee die hebben we niet. Dan kan ik u niet helpen, kijk die grote blauwe container is helemaal gevuld met enveloppen met allerlei vergeten spullen erin, elke envelop heeft een referentienummer, als ik die niet heb kan ik niets doen. Kunt u niet op vluchtnummer zoeken? Nee, alleen een referentienummer. U kunt het ook nog proberen bij nagezonden bagage, deur 16 hierboven.

P1070385P1070383

Naar boven naar deur 16. Dit is een kaal hokje naast de roltrap en achter een nog kalere desk zit een jongeman onderuit belangrijk te wezen. Wat kan ik voor u doen? Na het hele verhaal te hebben verteld zegt hij: Dan heb ik wel uw instapkaart nodig. Die heb ik niet want met de KLM app check je in en staat je boardingpass op je telefoon, geen papier meer. Ik werk hier hier en je krijgt altijd een papiereninstapkaart. Nee, dus en we laten het hem zien, we mogen dan wel tot de rimpelgeneratie horen maar blijven wel op de hoogte van de laatste gadgets en rustig blijven vooral rustig blijven al zou je hem wel eens door elkaar willen schudden. Het is niet mijn pakkiean,  maar ik zal nog een keer bellen met die dame van de transferbalie, nee die weet er ook niets van, ik had het niet hoeven doen maar nu doe ik ook niets meer, gaat u maar naar de balie van de KLM, die zit hierboven. De roltrap op dus en daar is de KLM balie.

P1070381

Aan de eerste medewerkster het verhaal weer verteld en ook zij verwijst ons weer naar de kelder, daar gaat alles naartoe. Daar hebben we net een kwartier gestaan, we blijven ons niet van het kastje naar de muur sturen We vragen of ze Marco Bakker dan kennen want die heeft gebeld en ja hoor hij werkt daar. Ik vraag nog of het DE Marco Bakker is die misschien wat aan het bijverdienen is, dat is hem dus niet, deze Marco lijkt in de verste verte niet op de operazanger. De buurvrouw aan de balie vraagt iets meer, welke dame heeft u geholpen? Een blonde dame. Ja de meeste dames hier zijn blond. O nu begrijp ik het. Zij gaat toch weer bellen en ja hoor de telefoon blijkt toch in de kluis te liggen maar wel achter de douane en daar komen we dus niet meer. De aardige blonde dame gaat het toch voor ons regelen, persoonlijk gaat ze naar de transferbalie en na een kwartiertje komt ze terug met……..ja wel hoor de telefoon.Anderhalf uur later zijn we wel toe en met een droge keel zijn we toe aan een lekker biertje.

De lekkerste bonbons van België, misschien wel van de wereld.

P1070378 P1070379

Vorige week gaven mijn geliefde en ik een groot feest en een van de gasten schonk ons o.a.  een kubus met een prachtige strik. Na de strik verwijderd te hebben en de kubus geopend bleek hierin vier laatjes te zitten gevuld met prachtig ogende bonbons. In ieder geval een lust voor het oog. Het leek wel een juwelenkistje. Nu waren die bonbons niet alleen een lust voor het oog maar ook de smaak was fantastisch, het leek wel of de bekende engeltjes op je tong piesten. We moesten heel sterk zijn om deze vier gevulde laatjes niet in een keer te nuttigen. We nemen er nu twee of soms drie per dag.  De bonbons zijn van de naar het schijnt bekende patisserie “het huis Wittamer” in Brussel. Door deze lekkere bonbons moest ik ook weer denken aan de bonbon proever van Koot en Bie, ik blijf het een ijzersterke creatie vinden, iets wat je zomaar ook wel zelf zou willen doen.

een kijkje in de keuken van goede doelen winkel “eenGoedIdee”

Het is zaterdagochtend dus op weg naar Ede voor een dagje werken in de goede doelen winkel. Drie jaar geleden begon ik alleen op vrijdag en zaterdag heel kleinschalig met het verkopen van artikelen die een tweede kans verdienen. Nu zijn we vijf dagen per week open en werken er 8 enthousiaste vrijwilligers. Onze visie is om mooie artikelen die mensen niet meer nodig hebben een tweede leven te geven en wij verkopen die voor heel kleine prijsjes. Sinds een jaar zijn we gespecialiseerd in mooie kleding en accessoires, maar ook de andere dingen vergeten we niet, zoals speelgoed, boeken, vinyl platen en woonaccessoires.

De opbrengst gaat na aftrek van de kosten naar een paar goede doelen, kijk maar eens op onze website. Voor dat alles zo mooi in de winkel ligt moet er heel wat gebeuren. er zijn helaas nog steeds mensen die denken dat we een makkelijke stort zijn, of misschien echt denken dat er mensen zijn die kapotte of vuile dingen willen kopen. Gelukkig zijn dat uitzonderingen en krijgen we echt hele mooie dingen gedoneerd. Alles wat binnen komt wordt nagekeken, kleding op vlekken en natuurlijk moet het nog actuele en schone kleding zijn. Elektrische apparatuur wordt getest en alles moet natuurlijk geprijsd worden. Dus de vrijwilligers zitten echt niet stil maar zijn hard aan het werk. Je krijgt een gevoel van flow als er weer mensen blij de deur uitgaan met hun nieuw verworven schatten.

te voet naar Santiago de Compostela

De twee looptochten naar Santiago de Compostela die ik mocht organiseren zijn alweer verleden tijd.

De eerste groep waren 7 partners van nierpatiënten waarvan er vier zelf een nier hadden gedoneerd en de tweede groep van vier personen die een niertransplantatie achter de rug hadden, een partner van een nierpatiënt, de directeur van de Nierpatiënten Vereniging Nederland die ook zelf een nier heeft gedoneerd aan een onbekende, hij schreef hierover een boek “delen en omzien“, een verpleegkundige en ik dan. Twee compleet verschillende groepen, maar allebei zeer gemotiveerd om Santiago te bereiken. Petje af. Ook ik heb deze weken weer veel kunnen leren. Onderstaand een foto impressie van deze twee reizen.

Obesitas en de ambachtelijke (warme) bakker

In de krant lees ik dat bakker Klootwijk uit de regio Rotterdam 15 filialen moet sluiten, het is vrijdag en in de stad kom ik langs de warme bakker en denk laat ik hier mijn broodje maar eens halen. Ik ga naar binnen maar voor je bij de toonbank bent moet je allerlei verleidingen weerstaan. Er ligt heerlijke gevulde speculaas, pepernoten, marsenpijn heel listig uitgestald. Maar ik ben sterk en laat het gewoon liggen zelfs geen proefstukje genomen, doe je dat dan ben je verkocht. Nee ik vraag gewoon of ze een spelt broodje hebben en dat hebben ze. Wilt u het gesneden hebben, ja dat wil ik wel. Thuis gekomen denk ik, ha lekker een verse boterham. Ik pulk het plastic zakje open en haal er een boterham uit. Is dat een boterham, het lijkt wel doorzichtig, zo dun is dat speltje gesneden. Je eet geen brood maar gebakken lucht. Even de weegschaal erbij. 22 gram per sneedje.

P1070089P1070090

Ik heb ook nog spelt van AH liggen en doe daar een boterham van op de weegschaal, 43 gram dat lijkt tenminste ergens op. Normaal eet ik twee sneedjes met beleg maar nu moet ik er dus vier nemen en alle vier met beleg. Ik zie het ook al voor mij hoe dat in een gezin gaat: je moet in ieder geval een boterham met hartig de rest mag je zelf weten, hele ladingen pindakaas, hagelslag en jam jaag je er op deze manier doorheen met alle gevolgen voor gebit en gewicht. Voor mij dus maar weer naar de natuurwinkel voor een stevig speltbroodje of anders toch maar weer naar AH.

Waarloopjijwarmvoor toch wel erg letterlijk genomen

Even een kleine update na zoveel dagen.
Vrijdagmiddag, ik voel mij niet echt lekker en ga dus even liggen. Ben niet verkouden maar een raar kuchje. Eenmaal in bed wordt het toch wel erg warm en eens kijken hebben we een thermometer? Nee nergens in huis zo’n ding te vinden dus mijn geliefde stapt op de fiets en rijdt nog even naar de stad om er een te kopen. Koorts ja 39°. En maar slapen en slapen, lijkt wel of ik wat moet inhalen. Ik denk, morgen zaterdag ik ga wel naar de goededoelenwinkel het is mijn dag om te werken maar het lukt echt niet, ik blijf in bed. s’avonds is het 39.7 en toch maar de dokter bellen, gelukkig komt die door mijn hartverleden wel aan huis. In het weekend komt die van de huisartsenpost en dat is in Houten ongeveer 20 minuten rijden van Wijk. Het blijkt of een acute aanval van bronchitis te zijn of een beginnende longontsteking. Wat denk je moet mijn geliefde dus s’nachts om half een naar Utrecht om de medicijnen op te halen. Dat is dus half uur heen en half uur terug. Gelijk twee pillen ingenomen en ook gelijk last van bijwerkingen. Misselijk en maagpijn. Zondag moet ik in de middag weer een pil innemen maar dat moet en zittend en je moet erbij eten, maar ik wordt duizelig van het zitten en aan eten moet ik niet denken. Weer de huisartsenpost gebeld want de temp. is inmiddels 40°. Via de telefoon andere medicijnen bedongen en ja hoor mijn geliefde weer naar Utrecht om ze op te halen, dank je lief. De temp maar oplopen naar 40.3°. Ingenomen en weer slapen. Toen na een paar uur een explosie van vocht, je kon mij uitwringen, maar de koorts gedaald en vanaf die tijd gaat het weer beter. Eten smaakt weer en vanmiddag een bestuursvergadering van de stichting goede doelen winkel bijgewoond en ik voel me nu nog steeds fit.
Ik ga er weer tegenaan en hoop binnenkort weer positieve stukjes of filmpjes te plaatsen

%d bloggers liken dit: