Ik dacht dat ik niet bang voor honden was.

Afwisseling moet goed zijn hoor ik altijd. Gisteren een stuk gefietst dus vandaag is lopen aan de beurt. Op mijn GPS app zie ik dat direct vanaf de camping er een track start. Het is 26° dus wel wat extra water en een hoofddeksel mee. Met dat steeds dunner wordende haar als hoofdbedekking moet ik toch andere maatregelen nemen. Toen ik nog haarwerker(iemand die pruiken en haarstukjes maakt) was zei ik altijd, jammer dat ik zo’n dichte bos haar heb, was ik maar kalend dan kon ik laten zien dat mijn haarwerk onzichtbaar is. Gekke zin hè. Nu denk ik, ik zet wel een petje op. Maar ik dwaal af want dit verhaal gaat over een walkingtrail.

Direct bij de camping ga ik over smalle paadjes de hoogte in. Het is echt steil. Ik moet soms toch even stoppen om wat rustig te kunnen ademhalen. Boven kom ik uit op een soort breed zandpad en dat loopt heel relaxt.

Ik loop met poles en de langlauftechniek zorgt ervoor dat ik er een flink tempo in krijg. Dan een bord met waarschuwing dat de volgende 400 meter best wel moeilijk kunnen zijn. Er is wel overheen gekladderd en terecht want echt moeilijk is het niet, het enige is dat je met zo’n 2o% naar beneden gaat. Inderdaad niet echt prettig voor de knieën.

Beneden kom ik uit bij de rivier. Tijd voor de banaan en een flinke slok water.

Overal van die bordjes. Alles is perfect aangegeven in dit gebied. Met een goede kaart erbij en als je niet stekeblind bent kun je niet verdwalen. Ik ga richting Montclus. Lekker een beetje schaduw en flink tempo erin. Het enige lastige van die poles is als je weer eens een foto of stukje video wil opnemen. Maar dat die ik toch regelmatig. Na enige tijd verlaat ik het makkelijk lopende verharde pad weer en duik de bush weer in. Maar eerst even een appeltje eten. Tenminste ik dacht even. Normaal eet ik een appel in een paar happen op maar nu heb ik net gelezen in De Tao van het lichaam dat je de appel helemaal moet opeten, ook het klokhuis met pitjes. Die moet je eerst goed fijnkauwen. Ik probeer het eens en ben er toch wel een kwartier mee bezig.

Uiteindelijk kom ik op een verharde weg uit en dat is niet de bedoeling. Op mijn GPS zie ik dat er nog wel een paadje naast loopt en die vind ik ook. Het is een beetje rommelig pad en het begint te ruiken. Ik denk aan oerpaarden of runderen. De lucht wordt sterker en wat denk je, zomaar midden in de bush kom ik bij een omheining waarachter een paar honderd schapen staan te grazen. Ik loop erlangs als plotseling er twee honden met het formaat van stevige pony’s op mij af komen rennen in standje super agressief. De omheining ziet er ook niet echt sterk uit. Ik loop met hoorbaar bonkend hart door, kijk ze niet aan en hoop dat er geen gat in de omheining zit. Nou ik ben er nog dus geen gat. Maar door die toestand ga ik zomaar een pad in zonder te kijken of dat het goede is. De honden blijven nog een hele tijd blaffen al ben ik al lang uit het zicht. Het lijkt wel een soort ex riviertje. Het gaat super steil de diepte in. Alleen maar rotsblokken. Het gekke is dat dit pad niet aangegeven staat als wandelpad op mijn GPS. Het blijft maar dalen. Ik zal toch niet door die honden het verkeerde pad zijn ingeslagen? Om weer helemaal naar boven en weer langs die lieverdjes te gaan zie ik niet zo zitten. Net als deze negatieve gedachtes de overhand beginnen te krijgen ben ik beneden en daar staat zelfs een bordje. Linksaf. Het is een pad wat niet veel belopen wordt want het is behoorlijk overwoekerd maar mooi…….

En dan zonder er erg in te hebben ben ik zomaar weer op de camping. Het was toch de goede weg.

Her was een enerverende wandeling.

Hier nog een video van de camping.

Als je het Waarloopjijwarmvoor blog nog niet volgt is nu het moment om het wel te doen. Als welkom krijg je nl het eBook(je) “Mijn rustmomenten”. Druk op de volgknop, vul je e-mail adres in, dan stuur ik een link voor het boekje.

blog reisblog wandelblog

Niergetransplanteerden lopen naar Santiago de Compostela 

Het is februari als ik samen met Hans Bart,directeur van de Nierpatiënten Vereniging Nederland een informatieavond organiseer voor nierpatiënten om van Valenca in Portugal te lopen naar Santiago de Compostela. Bijna allemaal mensen die een of meerdere transplantaties achter de rug hebben en een uitzondering daargelaten geen of bijna geen conditie hebben. Ik zie een aantal super positieve mensen die ieder met zijn of haar eigen redenen naar Santiago willen lopen. Met een trainingsschema op zak gaan ze naar huis om in juni een testweekend te moeten lopen van twee x 20 km over zwaar terrein. Er blijven er zes over die mee kunnen in september naar SdC. Vijf getransplanteerden en een in pré-dialyse. En nu lopen we hier in Spanje, helaas moest er iemand op het laatste moment afhaken om privé redenen. Jammer Wim, we missen je echt. Vandaag de tweede dag hebben we 20 km gelopen en het zijn echte kanjers. Iedere dag vertelt een deelnemer zijn of haar verhaal en waarom deze camino zo belangrijk is. Leef mee met deze kanjers en abonneer je op:

http://www.youtube.com/waarlooojijwarmvoor

reisblog

Compostella, de film

Vanmiddag om een uur of drie zie ik op facebook dat in het Hoogt in Utrecht de film/documentaire Compostella van Freddy Mouchard speelt en wel om 17:15. Nu is Utrecht niet zo heel ver dus ik besluit om maar eens te gaan kijken. Als ik het zaaltje binnenkom blijk ik niet de enige te zijn. Zo’n 25 mensen, het lijken allemaal wel gewezen pelgrims, zitten al klaar in de comfortabele zetels. Naast mij met een “garderobe stoel”ertussen zit een aardige vrouw met wie ik natuurlijk een praatje aanknoop. Zij heeft twee jaar geleden de camino Portuqués gelopen en ik ook dus we hebben genoeg om over te praten. Dan gaat het licht uit en de film begint.

Compostella_420x594affiche_v2web-534x754 (1)

Freddy Mouchard volgt drie jaar lang met zijn camera een aantal Franse pelgrims op hun tocht naar Santiago de Compostela. De film begint traag met beelden van begroeide bomen en de zware muziek op de achtergrond doet de rest. Ik denk dit word een lange zit. Natuurlijk zitten er prachtige beelden in van het landschap en al snel zit je er helemaal in, zeker als je de tocht ook zelf gelopen hebt.De tocht wordt door iedereen op zijn eigenwijze ervaren maar is zeker fysiek alsook psychisch behoorlijk zwaar. Ieder heeft zijn eigen beweegredenen om deze pelgrimage te gaan lopen. Een vrouw die bijna de hele tocht een enorme boosheid voelt, dit begint al de derde dag, pijn en zo van waarom doe ik mij dit aan. Een man die angsten moet overwinnen, die het alleen lopen eng vindt. Je ziet de mensen wat veranderen maar zeker bij het einde in Finisterre dan wordt de nieuwe mens geboren. Een vrouw verwoord het zo: In Santiago de Compostela ga ik dood, in Finisterre word ik opnieuw geboren.

Voor velen zal dit een kennismaking met de camino zijn voor anderen die al een camino hebben gelopen een herkenning. Voor mij het tweede al vond ik de film wel erg langzaam en had af en toe het gevoel dat ik bij mijn oom verplicht dia’s moest kijken.

Vanaf 2 juni is COMPOSTELLA te zien in:

AMSTERDAM, Cinema de Balie
AMSTERDAM, EYE Filminstituut
AMSTERDAM, De Filmhallen
DEN HAAG, Filmhuis
UTRECHT, Filmtheater ’t Hoogt
NIJMEGEN, Lux Filmtheater
ARNHEM, Focus Filmtheater
AMERSFOORT, Filmtheater De Lieve Vrouw
MAASTRICHT, Lumière Filmtheater
HILVERSUM, Filmtheater
BREDA, Chassé Cinema
HOORN, Cinema Oostereiland (op 5 juni ook in Cinema Enkhuizen)
DEN BOSCH, Verkadefabriek
HAARLEM, Filmschuur (vanaf 9 juni)
en later in de zomer in de rest van het land.
P1060386

onderweg

P1060438imageimage

image

Mini alberque

P1060910

blog waarloopjijwarmvoor

en de kleur is……ROOD

Filmpje van de Nierstichting

Het is zaterdag en ik sta om zes uur al naast mijn bed. Dat doe ik niet iedere dag. Maar vandaag ga ik 20 km lopen, nou gebeurt dat wel vaker en ook soms wel wat meer km maar vandaag loop ik over de rode loper. De Nierstichting en Nierpatiënten Vereniging Nederland organiseren een sponsorloop “De rode Loper” t.b.v. de ontwikkeling van de draagbare kunstnier. Deze loop wordt dit jaar voor het eerst gehouden en is direct al een groot succes. Ik loop met drie leden van “Heerensociëteit Vaag en Bont”. Ook wij worden gesponsord en hebben gezamenlijk € 700,00 bijeengebracht. Het pittoreske dorpje Naarden Vesting is al vol van mensen in het rood gekleed die net als wij ook gaan lopen. Er is een prijs uitgeloofd voor de mooiste of gekste rode outfit en je ziet dus van alles lopen. We lopen rond de kerk over een rode loper en langs het prachtige donormonument. Dan komen we de kerk in en worden ontvangen door de directeur van de Nierpatiënten Vereniging Nederland. en we zijn niet alleen, de kerk is al vol deelnemers. Inschrijven bij de 20 km desk en je ontvangt een vip stempelkaart.

compilatie 2

Voor we worden losgelaten is er nog een programma met een optreden van Stanley Burleson, de nieuwe ambassadeur van de NSN wordt voorgesteld, het is de zus van Bart de Graaf. Zij vertelt wat een impact het heeft op het hele gezin als een van de kinderen zo’n ernstige ziekte heeft. Dit is iets dat ik tijdens mijn werk als belangenbehartiger kind en gezin bij een huisbezoek altijd hoorde. Van brusjes(broers en zussen) hoorde ik regelmatig dat zij ook wel ziek wilde zijn, voor alle aandacht. Maar goed de Zus van Bart is nu dus ook ambassadeur. Hierop volgend is daar, ja wie anders, Jan de Bouvrie met zijn Monique die het startschot geeft. Een gordijn valt naar beneden en daar gaat de massa. In een lange file op weg voor de 5, 10 of 20 km.

rode loper

Bij de eerste stempelpost krijgen we een glas bubbels (zonder alcohol) in de hand gedrukt om te proosten voor een mooie wandeldag. Bij iedere stempelpost is er wel iets, soep, fruit, water, amuse, je kunt zelfs je haar laten verzorgen door hairstylistes van Cosmo. De 20 km route gaat door een mooie natuur. Hei, stukjes bos en weilanden. Terug gekomen bij de Naardense kerk worden we verwelkomt door een speaker die ons als vips binnen loodst. We krijgen de laatste stempel en er gaat een gordijn voor ons open. Hier krijgen we een echte penning omgehangen. Het lijkt wel of we vier dagen achter elkaar een marathon hebben gelopen. En dan is er ook nog een mogelijkheid om heerlijk je voeten te laten masseren door twee mooie dames. Helaas ben ik nogal verlegen en vraag niet of ze mij ook willen masseren. Volgend jaar maar wel doen.

voetmassage

een dame die een nier doneerde en het na 20 km lopen ook zeker verdient.

En dan nu het allerbelangrijkste, wat is de voorlopige opbrengst voor de draagbare kunstnier. € 88.049,00

Dat is zeker niet mis voor de eerste keer. Volgend jaar op 22 april heb je weer een kans om met deze uitmuntend georganiseerde loop mee te doen.

blog mijn passie

Zo’n mooi begin maar zo’n dramatisch einde

Na een uitstekende nacht en dito ontbijt in B&B De Bosakker  ga ik op weg naar Nederland om een etappe van het Jabikspad te lopen. De zon schijnt heerlijk, zonnebril op en lekker rijden. Ik moet vanuit Epse linksaf de provinciale weg op en dat valt niet mee. Het verkeer blijft stromen van twee kanten. Dan komt er een auto van links aan die mijn straat in moet en die stopt. In deze auto zit Gerda Havertong achter het stuur en zij blijft wachten met een hele rij ongeduldige bestuurders achter haar tot ik de provinciale weg op kan gaan. Dank je Gerda, mede door deze actie van jou begint mijn dag heerlijk zonnig.

jabiks1

Ik begin vandaag in het gehucht Nederland. Een heel klein plaatsje en dan denk ik het grote Nederland is in zijn denken tegenwoordig vaak net zo klein als dit schattige dorpje. Maar goed ik loop vandaag een etappe van het Jabikspad van Nederland naar Wolvega. Mijn geliefde en onze vriendin beginnen in Wolvega en halverwege ruilen we sleutels van de auto’s. Heel vernuftig. Het pad loopt door de Weerribben, een fenomenaal  mooi gebied.

jabiks2jabiks3

Veel riet en water. al na vijf km loop ik door Kalenberg. Aan twee kanten van het water hele rustieke huisjes waar je alleen maar met een boot kan komen.

jabiks4

Wat een rust hier, als je niet beter zou weten lijkt de wereld een sprookje. Ik spreek later een echtpaar die heerlijk op een bankje zit en over het water uitkijkt en de man zegt ook, hier heb je geen weet van terroristen, wij genieten hier iedere dag. Dit is het mooiste stuk van deze route. Ik loop verder en na 9,5 km loop ik mijn lief tegen het lijf en precies op die plek is een zonnig terras waar we kunnen lunchen. Hoe is het mogelijk. Dit plaatsje heet Oldemarkt.

jabiks6

Links boven horeca helaas vandaag gesloten, rechts beeld in Oldenmarkt

In Oldenmarkt staat ook een bekende kerk waar je een stempel kunt halen voor je pelgrimspaspoort.

jabiks5

Door Oldenmarkt heen kun je kiezen voor twee wegen, ik kies de zomer route waarbij je zelf met een trekpontje over het water kunt. Ik loop over een pad met aan twee kanten riet en water en kom bij het pontje. Ik heb mazzel(voor het geluk geboren?), een echtpaar waarvan de man driftig aan het wiel staat te draaien om zo het pontje aan de overkant te krijgen.

jabiks9

Achteraf moet ik zeggen dat het ook behoorlijk hard werken is. Natuurlijk maak ik een praatje met deze aardige mensen. Het gaat over lopen en dat ik zo’n zware rugzak mee sjouw. Het komt ter sprake dat ik ieder jaar met nierpatiënten en partners van dialyserenden de laatste 145 km naar Santiago loop.De vrouw vraagt of ik dat ook niet kan organiseren voor hartpatiënten en op dat moment realiseer ik mij dat het vandaag precies vijf jaar geleden is dat mijn hart zei, ik stop er maar mee. Voor de vrouw was het zes jaar geleden. Overeenkomsten en beiden realiseerden we ons dat we in reserve tijd leven en dat wij het grootste geluk van de wereld hebben gehad. Geniet van iedere dag. Niet lang daarna kreeg ik een telefoontje van onze vriendin dat haar enige broer gisterenavond in het ziekenhuis is opgenomen, hartstilstand, eerst in coma en gekoeld gehouden en nu hersendood. 57 jaar een actieve boer met 180 melkkoeien die keihard werkte. Niet naar zijn lichaam luisterde of kon luisteren omdat hij door moest. Door het verrotte systeem hier in dit prachtige Nederland, waar de melk onder kostprijs in de supermarkt verkocht wordt. Zelfmoorden onder boeren is al geen uitzondering meer. De broer van onze vriendin bleek achteraf te zijn doorgelopen met een longontsteking, zuurstof tekort in zijn hersenen, daardoor stopte zijn hart. Dood.

jabiks10

Zo eindigt deze zo prachtig begonnen dag in mineur. Jacobus helpt ons niet altijd.

blog wandelblog

Voorjaarskriebels

RODE LOPER

Wat is er prettiger dan bij een heerlijk voorjaarszonnetje een stukje te lopen. Het is zondag en ik ga een stuk van het Utrechtpad of Kromme Rijnpad lopen. Van Wijk bij Duurstede naar de binnenstad van van Utrecht. Al een paar jaar heb ik iets met het getal 33. Kijk ik op de wekker of mijn horloge dan is het heel vaak 33. Als ik s’nachts wakker word is het meestal precies een uur met 33 erin. Zo ook nu het is precies 10:33 als ik de deur uit stap. De eerste keer dat ik op mijn telefoon kijk hoe laat het is geeft het scherm 12:33 aan en het blijkt dat ik vandaag 33 km loop. Helaas heeft een staatslot met eindcijfer 33 nog geen resultaat gehad. Ik ga dus niet echt vroeg opstap en dat is te merken aan de vele mensen die ook een stukje lopen. Mensen met honden, mensen met hoedjes op, joggers, stellen sommige dicht tegen elkaar, anderen mijlenver uit elkaar, ik hoef mij niet te vervelen, er is veel te zien. In Cothen loop ik over het terrein van een kerkje en ik luister even naar de gezangen die ik binnen hoor. De tuin bij de kerk staat vol met voorjaarsbloemen.

utrecht voorjaar

de kerk staat rechts maar is niet te zien op deze foto, wel een stukje van het kasteel

Als ik in Spanje loop zie ik veel borden dat het project waar ik loop of doorheen kom is gefinancierd met geld uit Europa maar nu zie ik die hier dus ook eens een keer. Het pad is gerealiseerd met Europees geld. Goed om te weten.

 

Ik loop verder over het pad langs de mooie Kromme Rijn, eens een druk bevaren rivier. Heerlijk ontspannen en genietend loop ik en dan komt er een man en vrouw mij tegemoet. De vrouw voorop met een straf tempo en een verbeten gezicht. De man er hijgend achteraan. Ik moet mijn mond stijf dicht houden om niet te vragen of ze ook kunnen genieten van deze prachtige natuur.

utrechtpad1

Nu heb ik beide paden al een keer gelopen en ik weet dat op de volgende splitsing de wegen zich tijdelijk scheiden. Het Utrechtpad gaat verder over een stuk asfalt en het Kromme Rijnpad door de weilanden. Waarschijnlijk vermoed je al dat ik voor het weiland kies. Het is een stukje om en je moet bijna kruipend onder een viaduct door, maar toch kies ik daarvoor. Dan kom ik bij een hek met een groot slot ervoor. Aan weerszijden prikkeldraad. Achter het hek een bordje met “vrije wandeling”. Nu ben ik niet een van de lenigste en spring er  zomaar overheen, nee ik ken mijn grenzen. Stukje terug en verder langs de provinciale weg. Wat een herrie is dat, het is een 80 km weg maar er wordt flinkt doorgereden ( doe ik zelf ook altijd) maar als je zo loopt is het niet prettig. Waarom niet even een bordje vooraf dat het pad is afgesloten. Maar de zon maakt veel goed en ik loop langs het met veel geld van de woningbouwvereniging gerestaureerde kasteel Beverweerd.

utrechtpad bovenweerd

Na 21 km arriveer ik bij een plek waar ik koffie kan drinken, theehuis Rhijnauwen. Ik ben niet de enige. Het fietsenrek is vol, het terras is vol en er zijn nog 20 wachtenden voor mij om iets te bestellen, een rij tot ver buiten. Maar ik heb alle tijd en kan prettig mensen kijken. Wat is dat toch een leuk tijdverdrijf.

Na een klein uurtje weer de rugzak op de plek waar deze voor bedoeld is en verder naar Utrecht. Het is file lopen. Wat is het goed om te zien dat er zoveel mensen genieten van deze voorjaarsdag en alles wat dat te bieden heeft. De knoppen staan op springen, de kleuren zijn weer helder groen. Nog even onder een tunneltje door, langs het stadion Galgerwaard waar Utrecht speelt en net een doelpunt gemaakt wordt en dat laten de supporters echt wel weten, wat een geluid brengt dat voort.

utrechtpas tunnel

En dan is daar de binnenstad van Utrecht. Ook hier weer heeft men het voorjaar in de bol. alle terrassen uitpuilend. Ik loop nog even door de stad, drink een biertje en mis dan net de bus terug naar Wijk. Ik heb 29 minuten voor de volgende bus komt en loop maar vast een stukje. Bij de bushalte waar ik stop staat de teller op 33.47 km.

blog waarloopjijwarmvoor

De derde maand van de 2014 km loop

Het is 1 maart 2014 en ik heb nog 1720 km te gaan voor de 2014 sponsorloop ten bate van “Stg De Gele Pijl”. Ik gebruik altijd Motion X om de km te registeren maar die telt de km niet bij elkaar op. Iomats Camino, die ook loopt voor “De Gele Pijl” gebruikt runkeeper die wel de ingestelde km bij elkaar op telt. Vanaf 1 maart gebruik ik dus runkeeper en heb het aantal nog te lopen km ingesteld op 1720. Maart was een lekkere maand om te lopen en ik heb best veel km, gemaakt. Een paar lange tochten van over de 25 km en dat tikt dus lekker aan. Ik heb nu 534 km gelopen van de 2014. Ik lig aardig op schema.

maart 2014

nog 1480 km te gaan

Geen categorie
otterlo

Veluwse Woestijnen

Afbeelding

Rondwandeling “de Veluwse Woestijnen” in Otterlo

Een prachtige route in 2008 verkozen tot de mooiste route van Nederland.Je kunt kiezen uit 12 of 20 km. Wij kozen deze zondagmiddag voor de 12 km variant.

Je begint bij Carnegie Cottage in Otterlo en gaat da direct aan de overkant een stukje bos in. Je loopt lekker over een paadje dat aanvoelt als tapijt, maar dat duurt niet lang.zanderig bospaadje  Al snel gaat het zachte paadje over in los stuifzand. Eerst de grote zandvlakte over en dan moet er flink geklommen worden.

grote vlakte                                                        zandklimmetje

Na een forse afdaling beland je in een bos met allemaal kronkelpaadjes.kronkel  Dan kom je in een van de mooiste stukjes van Nederland, een jeneverbesbos. Dit is een stukje waar we erg zuinig op moeten zijn.

“Het eeuwenoude jeneverbesbos waar je doorheen loopt is zeldzaam en een natuurmonument. Half Nederland kent deze struik niet, in tegenstelling tot de jenever zelf. Ooit was dat in bepaalde gebieden een volksdrank, toen men in tijden van armoe en ellende troost in de fles zocht. Tegenwoordig is de kwaliteit van deze sterke drank vele malen beter, zodat de jenever in België en Nederland zijn eigen fijnproevers kent. Tijden veranderen, maar de naamgeving niet. In de 13de eeuw was de oudst bekende Nederlandse benaming voor de struik Jeneuver of Jeniever. De drank ontleent zijn naam dus aan de smaakmaker, de bessen van deze struik. Ergens in de 17de eeuw werd deze methode ontdekt, zodat er al meer dan 300 jaar jeneverstokerijen actief zijn (de ‘branderijen’). De naam is eigenlijk uit het Frans afkomstig: ‘Genièvre’, wat hier verbasterd werd tot genever en jenever. Koning Willem III, die ook beslommeringen in Engeland had, zorgde ervoor dat het populaire drankje overzee bekend werd. Dat ontwikkelde zich daar weer tot de gin zoals wij die nu kennen”.(bron On-track)

P1030007 P1030005

Als je een beetje bent bijgekomen van deze adembenemende natuur loop je weer verder door bos en plotseling sta je op een grote vlakte met heide(helaas nog niet in bloei) en weer veel zand.

P1020993

Je moet je even in de arm knijpen of je niet droomt en ergens in een ander land bent. We steken een weg over en komen weer in een andere wereld, een wereld van prachtige ruige bomen en grote zandverstuivingen, wat een natuurgeweld is dit. P1030029 P1030028

Je moet voor deze tocht wel beschikken over een goede basisconditie, het lopen door het rulle zand vergt veel van je kuiten maar je wordt beloond met iedere keer weer een ohhh gevoel.

P1030015

Via een stuk heide komen we weer terug bij Carnegie Cottage waar de zelfgemaakte kerrysoep met zalm uitstekend smaakt. Hou je meer van iets zoets, verwen jezelf dan met de huisgemaakte bosvruchtentaart, je moet uitkijken dat je je vingers er niet bij op eet.

Klik HIER voor een klein filmpje van deze route.

like

mijn passie