Ik dacht dat ik niet bang voor honden was.

Afwisseling moet goed zijn hoor ik altijd. Gisteren een stuk gefietst dus vandaag is lopen aan de beurt. Op mijn GPS app zie ik dat direct vanaf de camping er een track start. Het is 26° dus wel wat extra water en een hoofddeksel mee. Met dat steeds dunner wordende haar als hoofdbedekking moet ik toch andere maatregelen nemen. Toen ik nog haarwerker(iemand die pruiken en haarstukjes maakt) was zei ik altijd, jammer dat ik zo’n dichte bos haar heb, was ik maar kalend dan kon ik laten zien dat mijn haarwerk onzichtbaar is. Gekke zin hè. Nu denk ik, ik zet wel een petje op. Maar ik dwaal af want dit verhaal gaat over een walkingtrail.

Direct bij de camping ga ik over smalle paadjes de hoogte in. Het is echt steil. Ik moet soms toch even stoppen om wat rustig te kunnen ademhalen. Boven kom ik uit op een soort breed zandpad en dat loopt heel relaxt.

Ik loop met poles en de langlauftechniek zorgt ervoor dat ik er een flink tempo in krijg. Dan een bord met waarschuwing dat de volgende 400 meter best wel moeilijk kunnen zijn. Er is wel overheen gekladderd en terecht want echt moeilijk is het niet, het enige is dat je met zo’n 2o% naar beneden gaat. Inderdaad niet echt prettig voor de knieën.

Beneden kom ik uit bij de rivier. Tijd voor de banaan en een flinke slok water.

Overal van die bordjes. Alles is perfect aangegeven in dit gebied. Met een goede kaart erbij en als je niet stekeblind bent kun je niet verdwalen. Ik ga richting Montclus. Lekker een beetje schaduw en flink tempo erin. Het enige lastige van die poles is als je weer eens een foto of stukje video wil opnemen. Maar dat die ik toch regelmatig. Na enige tijd verlaat ik het makkelijk lopende verharde pad weer en duik de bush weer in. Maar eerst even een appeltje eten. Tenminste ik dacht even. Normaal eet ik een appel in een paar happen op maar nu heb ik net gelezen in De Tao van het lichaam dat je de appel helemaal moet opeten, ook het klokhuis met pitjes. Die moet je eerst goed fijnkauwen. Ik probeer het eens en ben er toch wel een kwartier mee bezig.

Uiteindelijk kom ik op een verharde weg uit en dat is niet de bedoeling. Op mijn GPS zie ik dat er nog wel een paadje naast loopt en die vind ik ook. Het is een beetje rommelig pad en het begint te ruiken. Ik denk aan oerpaarden of runderen. De lucht wordt sterker en wat denk je, zomaar midden in de bush kom ik bij een omheining waarachter een paar honderd schapen staan te grazen. Ik loop erlangs als plotseling er twee honden met het formaat van stevige pony’s op mij af komen rennen in standje super agressief. De omheining ziet er ook niet echt sterk uit. Ik loop met hoorbaar bonkend hart door, kijk ze niet aan en hoop dat er geen gat in de omheining zit. Nou ik ben er nog dus geen gat. Maar door die toestand ga ik zomaar een pad in zonder te kijken of dat het goede is. De honden blijven nog een hele tijd blaffen al ben ik al lang uit het zicht. Het lijkt wel een soort ex riviertje. Het gaat super steil de diepte in. Alleen maar rotsblokken. Het gekke is dat dit pad niet aangegeven staat als wandelpad op mijn GPS. Het blijft maar dalen. Ik zal toch niet door die honden het verkeerde pad zijn ingeslagen? Om weer helemaal naar boven en weer langs die lieverdjes te gaan zie ik niet zo zitten. Net als deze negatieve gedachtes de overhand beginnen te krijgen ben ik beneden en daar staat zelfs een bordje. Linksaf. Het is een pad wat niet veel belopen wordt want het is behoorlijk overwoekerd maar mooi…….

En dan zonder er erg in te hebben ben ik zomaar weer op de camping. Het was toch de goede weg.

Her was een enerverende wandeling.

Hier nog een video van de camping.

Als je het Waarloopjijwarmvoor blog nog niet volgt is nu het moment om het wel te doen. Als welkom krijg je nl het eBook(je) “Mijn rustmomenten”. Druk op de volgknop, vul je e-mail adres in, dan stuur ik een link voor het boekje.

blog reisblog wandelblog

Costa Brava

Het is zeer waarschijnlijk iets meer dan 30 jaar geleden dat ik voor het laatst aan de Costa Brava was. L’estartit en Platja d’Aro. Een oude geleende caravan en de kinderen nog heel klein. Nooit meer die kant op geweest. Jammer eigenlijk want het is toch echt de moeite waard. Ik sta nu een paar dagen op een groot parkeerterrein in Sant Feliu de Guíxols. Van hieruit gaan er mooi aangelegde wandelpaden langs de kust. Ik kom ogen te kort zoveel mooie dingen kom ik tegen.

Ik ben nu vier maanden onderweg en het is wel erg leuk hier een ontmoeting te hebben met mijn geschenkzoon die hier met zijn gezin een weekje het nog koude Zweden ontvlucht is. Zij zijn weer terug en ik zou nu naar Italië gaan maar blijf toch nog wat hangen hier in Catalunya. Er zijn nog een paar dingen die ik graag wil zien. Daar over een volgend keer.

reisblog

Hoe gek kan je zijn.

Vanmorgen krijg ik het zomaar in mijn kop om een stuk te gaan lopen. Voor mijn gevoel moet dat wel omdat ik toch een beetje de kriebels krijg. Over twee weken vertrek ik n.l. naar Porto om te gaan lopen met acht “getrainde” met mij vergeleken jongen mensen. De drie weken in Schotland gaan je niet in de koude kleren zitten. Veel eten en lekkere biertjes en veel te weinig lopen. Goed, dus een paar liter water mee, een gevulde rugzak om vast het gevoel weer te krijgen en lopen maar. De te lopen route heb ik vaker gedaan maar het blijft mooi. Ik begin in het park naast de Kromme Rijn en loop dan richting het Amsterdam-Rijnkanaal. Langs de altijd interessante Prinses Irene sluis.

beus8

In het begin kom ik alleen maar honden uitlaters tegen. Je hoort wel eens dat je op je hond gaat lijken of andersom en ik ga het bijna geloven. Een vrouw die met een Ierse setter loopt of eigenlijk meegesleurd wordt heeft dezelfde kleur haar als haar hond en ook haar kleding gaat die kleurkant op. Met een grimas op haar gezicht kan ze nog net “morgen”zeggen. Die hond is veel te sterk voor haar. Maar ik loop verder en kom langs appel en peer boomgaarden.

a2

De takken van de bomen hangen ver door van het vele rijpe fruit dat er aan hangt.Ik loop langs weides waar de schapen loom onder een boom in de schaduw liggen. Ze kijken mij aan of ze willen zeggen, daar heb je weer zo’n mafkees die met deze warmte zo nodig moet lopen.

a1a5

Zo ben ik bijna aan de andere kant van Beusichem maar ik keer om en ga via een dijkje langs de Lek terug richting sluis en naar Wijk bij Duurstede.

a7a6

Bij de sluis wacht mijn lief op mij en samen lopen we verder naar “Het Terras”. Aan de haven van Wijk ga je een paar trapjes op naar dit terras dat alleen open is als het mooi weer is. Je kunt alleen maar buiten zitten. Na de lekkere koffie heb ik weer de puf om de route naar huis af te maken. De teller staat precies op 15 kilometer. Morgen zeker spierpijn maar het geeft wel aan dat er nog wat km in de benen moeten voor de Santiago reis.

a2

blog wandelblog

en de kleur is……ROOD

Filmpje van de Nierstichting

Het is zaterdag en ik sta om zes uur al naast mijn bed. Dat doe ik niet iedere dag. Maar vandaag ga ik 20 km lopen, nou gebeurt dat wel vaker en ook soms wel wat meer km maar vandaag loop ik over de rode loper. De Nierstichting en Nierpatiënten Vereniging Nederland organiseren een sponsorloop “De rode Loper” t.b.v. de ontwikkeling van de draagbare kunstnier. Deze loop wordt dit jaar voor het eerst gehouden en is direct al een groot succes. Ik loop met drie leden van “Heerensociëteit Vaag en Bont”. Ook wij worden gesponsord en hebben gezamenlijk € 700,00 bijeengebracht. Het pittoreske dorpje Naarden Vesting is al vol van mensen in het rood gekleed die net als wij ook gaan lopen. Er is een prijs uitgeloofd voor de mooiste of gekste rode outfit en je ziet dus van alles lopen. We lopen rond de kerk over een rode loper en langs het prachtige donormonument. Dan komen we de kerk in en worden ontvangen door de directeur van de Nierpatiënten Vereniging Nederland. en we zijn niet alleen, de kerk is al vol deelnemers. Inschrijven bij de 20 km desk en je ontvangt een vip stempelkaart.

compilatie 2

Voor we worden losgelaten is er nog een programma met een optreden van Stanley Burleson, de nieuwe ambassadeur van de NSN wordt voorgesteld, het is de zus van Bart de Graaf. Zij vertelt wat een impact het heeft op het hele gezin als een van de kinderen zo’n ernstige ziekte heeft. Dit is iets dat ik tijdens mijn werk als belangenbehartiger kind en gezin bij een huisbezoek altijd hoorde. Van brusjes(broers en zussen) hoorde ik regelmatig dat zij ook wel ziek wilde zijn, voor alle aandacht. Maar goed de Zus van Bart is nu dus ook ambassadeur. Hierop volgend is daar, ja wie anders, Jan de Bouvrie met zijn Monique die het startschot geeft. Een gordijn valt naar beneden en daar gaat de massa. In een lange file op weg voor de 5, 10 of 20 km.

rode loper

Bij de eerste stempelpost krijgen we een glas bubbels (zonder alcohol) in de hand gedrukt om te proosten voor een mooie wandeldag. Bij iedere stempelpost is er wel iets, soep, fruit, water, amuse, je kunt zelfs je haar laten verzorgen door hairstylistes van Cosmo. De 20 km route gaat door een mooie natuur. Hei, stukjes bos en weilanden. Terug gekomen bij de Naardense kerk worden we verwelkomt door een speaker die ons als vips binnen loodst. We krijgen de laatste stempel en er gaat een gordijn voor ons open. Hier krijgen we een echte penning omgehangen. Het lijkt wel of we vier dagen achter elkaar een marathon hebben gelopen. En dan is er ook nog een mogelijkheid om heerlijk je voeten te laten masseren door twee mooie dames. Helaas ben ik nogal verlegen en vraag niet of ze mij ook willen masseren. Volgend jaar maar wel doen.

voetmassage

een dame die een nier doneerde en het na 20 km lopen ook zeker verdient.

En dan nu het allerbelangrijkste, wat is de voorlopige opbrengst voor de draagbare kunstnier. € 88.049,00

Dat is zeker niet mis voor de eerste keer. Volgend jaar op 22 april heb je weer een kans om met deze uitmuntend georganiseerde loop mee te doen.

blog mijn passie

Sprintertje op reis in Spanje, WIJNROUTE

Als je toch hier bent en je bent een liefhebber van wijn dan zijn er diverse wijnroutes in de buurt die aan t bevelen zijn. Wij kiezen de route van de muscatel druiven, maar eerst gaan we nog een keer de bergen in. Via La Nucia rijden we naar de Fuentes de Algar. Een erg smal weggetje brengt je naar wat in de zomer waarschijnlijk veel bezocht wordt, de watervallen. Nu is het uitgestorven en de fuentes mooi maar niet uitzonderlijk. We rijden door naar Tarbena waar je de lekkerste paella uit de hele omgeving kan eten. We hebben uitgebreid ontbeten dus nog geen trek en ik kan dus niet zeggen of het werkelijk de lekkerste paella is. We gaan hoger en hoger naar de Coll de Rates.

Coll de Rates

Coll de Rates

Een heel mooi punt waar je en links en rechts zicht op zee hebt. Op dit punt is een restaurant waar je echt de appeltaart moet proeven, men zegt dat deze hemels is. Ook hier blijft het van horen zeggen, de hele maand december gesloten. Nou is een van de punten op mijn challenge lijst voor 2015, per maand een pond afvallen dus het lijkt of ik al begonnen ben. Heb je nog wat tijd over, er loopt een pad naar een nog hoger gelegen punt. We gaan verder naar Parcent, hier begint de eigenlijke wijnroute, het landschap is heel anders aan deze kant van de berg en nu zie je eindelijk de druivenstokken, want meer is het niet, op uitgestrekte velden. In deze tijd van het jaar ziet alles er nog kaal uit, alles is al gesnoeid. In Xalo of Jalon, het is dezelfde plaats moet je bij de bodega zijn. Je kunt er van alles proeven en ook kopen natuurlijk. De specialiteit van deze streek zijn de rode en witte dessert wijnen. Er liggen al wat flessen in mijn mandje als mijn oog valt op plastic twee literflessen met Grand Marnier(imitatie) en ron blanco(imitatie Bacardi) en per twee liter 12 euro. En ik moet zeggen, goed binnen te houden.

image
We rijden zonder Sjoukje Spijker op de radio terug naar de kust en over de kustroute terug naar Alfaz del Pi. Een zeer geslaagde dag.

Twee vriendinnen van ons hebben een paar dagen een appartement gehuurd aan de boulevard van Vila Joiosa en daar gaan we oud en nieuw vieren. We parkeren Sprintertje pal aan de zeekant op een parkeerterrein en gaan “wild” slapen. We hebben in een klein Spaans restaurant gereserveerd voor een avondvullend diner en om twaalf uur champagne. Het is in Spanje de gewoonte om de laatste 12 seconden iedere seconde een druif te eten, dus voor iedere maand een druif. Stel je verslikt je bij de vierde seconde dan is april geen goede maand voor je, stel je voor als je dat doet bij nog meer seconden. Gelukkig gingen ze er bij ons alle vier moeiteloos in. Op de terugweg naar onze slaapplaats lopen we nog door kleine steegjes en horen keiharde zigeunermuziek. Op een pleintje is een gigantisch feest aan de gang, een oud ligbad ligt vol met brandend hout en de drank vloeit rijkelijk. We worden niet spontaan uitgenodigd om mee te doen dus we gaan toch maar slapen. De volgende ochtend maken we een prachtige zonsopgang mee, wat is dat toch indrukwekkend, mijn dag kan al niet meer stuk, zeker ook omdat we een route gaan lopen bij Sella.

Sella is een dopje dat tegen de berg aangeplakt lijkt, heeft 600 inwoners en 6 bars/eethuisjes. Boven op de top lig het Ermita Santa Barbara, een kapel en de resten van een oud Moors kasteel, dat zeker in de zomer veel toeristen trekt. Nu is het nieuwjaarsdag en erg stil, we wensen iedereen die we tegen komen een feliz año nuevo en beginnen aan een prachtige wandelroute. Hij is maar 6,5 km maar door de hoogteverschillen en soms smalle rotspaadjes doen we er toch wel bijna drie uur over. Het is goed gemarkeerd met groen/witte strepen. Echt een aanrader en het smaakt naar meer. We nemen afscheid van onze vriendinnen die nog een paar dagen in Valancia gaan doorbrengen.

Een ander punt op mijn lijstje is om dit jaar 2015 km te lopen, nu niet gesponsord maar gewoon om te bewegen. De eerste dag kan ik alweer 9 km afschrijven. Nog maar een paar dagen hier voor we weer aan te terugreis beginnen, nog even genieten.

reisblog
otterlo

Veluwse Woestijnen

Afbeelding

Rondwandeling “de Veluwse Woestijnen” in Otterlo

Een prachtige route in 2008 verkozen tot de mooiste route van Nederland.Je kunt kiezen uit 12 of 20 km. Wij kozen deze zondagmiddag voor de 12 km variant.

Je begint bij Carnegie Cottage in Otterlo en gaat da direct aan de overkant een stukje bos in. Je loopt lekker over een paadje dat aanvoelt als tapijt, maar dat duurt niet lang.zanderig bospaadje  Al snel gaat het zachte paadje over in los stuifzand. Eerst de grote zandvlakte over en dan moet er flink geklommen worden.

grote vlakte                                                        zandklimmetje

Na een forse afdaling beland je in een bos met allemaal kronkelpaadjes.kronkel  Dan kom je in een van de mooiste stukjes van Nederland, een jeneverbesbos. Dit is een stukje waar we erg zuinig op moeten zijn.

“Het eeuwenoude jeneverbesbos waar je doorheen loopt is zeldzaam en een natuurmonument. Half Nederland kent deze struik niet, in tegenstelling tot de jenever zelf. Ooit was dat in bepaalde gebieden een volksdrank, toen men in tijden van armoe en ellende troost in de fles zocht. Tegenwoordig is de kwaliteit van deze sterke drank vele malen beter, zodat de jenever in België en Nederland zijn eigen fijnproevers kent. Tijden veranderen, maar de naamgeving niet. In de 13de eeuw was de oudst bekende Nederlandse benaming voor de struik Jeneuver of Jeniever. De drank ontleent zijn naam dus aan de smaakmaker, de bessen van deze struik. Ergens in de 17de eeuw werd deze methode ontdekt, zodat er al meer dan 300 jaar jeneverstokerijen actief zijn (de ‘branderijen’). De naam is eigenlijk uit het Frans afkomstig: ‘Genièvre’, wat hier verbasterd werd tot genever en jenever. Koning Willem III, die ook beslommeringen in Engeland had, zorgde ervoor dat het populaire drankje overzee bekend werd. Dat ontwikkelde zich daar weer tot de gin zoals wij die nu kennen”.(bron On-track)

P1030007 P1030005

Als je een beetje bent bijgekomen van deze adembenemende natuur loop je weer verder door bos en plotseling sta je op een grote vlakte met heide(helaas nog niet in bloei) en weer veel zand.

P1020993

Je moet je even in de arm knijpen of je niet droomt en ergens in een ander land bent. We steken een weg over en komen weer in een andere wereld, een wereld van prachtige ruige bomen en grote zandverstuivingen, wat een natuurgeweld is dit. P1030029 P1030028

Je moet voor deze tocht wel beschikken over een goede basisconditie, het lopen door het rulle zand vergt veel van je kuiten maar je wordt beloond met iedere keer weer een ohhh gevoel.

P1030015

Via een stuk heide komen we weer terug bij Carnegie Cottage waar de zelfgemaakte kerrysoep met zalm uitstekend smaakt. Hou je meer van iets zoets, verwen jezelf dan met de huisgemaakte bosvruchtentaart, je moet uitkijken dat je je vingers er niet bij op eet.

Klik HIER voor een klein filmpje van deze route.

like

mijn passie

Krijtlandpad 2014

Het is zondagmorgen en om 7 uur klinkt het geluid van krekels uit mijn i-phone. Om 8 uur vertrekken we met de Westfalia naar Limburg om in 4 dagen een groot deel van het Krijtlandpad te lopen. De rugzak is al gepakt en het is prachtig weer. Om half elf beginnen we in Eijsden, we hebben de kampeerbus hopelijk veilig geparkeerd voor het station daar. Eerst wat door een wijkje maar al snel de vrije natuur in.

P1020905  De knoppen aan de bomen en planten staan op springen of zijn al aan het uitkomen en de vogels trakteren ons op een mooi concert.

De bedoeling vandaag is, om er een beetje in te komen, tot Noorbeek te lopen waar we bij een adres van vrienden van de fiets hebben gereserveerd.Dat zou volgens het boekje 13 km zijn, maar het blijkt ‘s-avonds toch alles bij elkaar 19.6 km te zijn. paal Wel een leuk adres trouwens, een van de weinige adressen van vrienden van de fiets hier in de buurt. Overnachting adres Noorbeek

Dag twee.

Na een heerlijk uitgebreid ontbijt gaan we weer fris op pad. Direct de pijpen van de broek afgeritst en klaar voor weer een prachtige wandeldag. We komen een local tegen die nog steeds geniet van de vergezichten. Het is dan ook fenomenaal prachtig, je komt ogen en oren tekort. Wat zo prettig is aan een meerdaagse tocht waar je niet van te voren iets regelt om te slapen, is dat je alle tijd hebt, zeker om te genieten van deze prachtige route. Het nadeel van niet reserveren komt zo.slenaken

In Slenaken is er zowaar om elf uur al een terras open. We drinken koffie, die smaakt gelukkig die goed want het gezicht van de ober staat op onweer, er kan geen woord of groet af, jammer dat we niet iets doorgelopen waren naar het volgende terras.Waar wij zijn heet hotel Berg en Dal, op een hoek, daar moet je dus niet zijn. Van Slenaken gaan we richting Epen, totaal hoogte verschil ongeveer 200 meter, dat lijkt niet veel maar het zijn hele steile stukken over oude holle stenen paden. Het is echt een goede generale voor als je de camino gaat lopen. Eerlijk gezegd vind ik het laatste stuk vanaf Sarria naar Santiago de Compostella makkelijker dan de Krijtlandroute.bloesem  (bomen al prachtig in bloei)

We lopen nu in het bovenste bos en na een lange afdaling, heerlijk voor je knieën, gevolgd door een stevige klim en weer een afdaling verlaat je het bos weer en komt in de dun bevolkte wereld. De maag brengt geluiden voort die er op wijzen dat er weer wat genuttigd moet worden. Na alweer een zeer forse klim komen we uit bij boscafé “’t Hijgend hert’.  Lekker biertje en heerlijke soep. De bedoeling is dat we gaan slapen in Holset bij de herberg, maar helaas maandag gesloten. Inmiddels  20 km in de benen. We vinden uiteindelijk een familiehotel Het Witte Huis in de gemeente Vaals. Nog drie km lopen. Het is een echt familiehotel waar we worden ontvangen met koffie.Goed geslapen en een lekker ontbijt met heerlijk Belgisch brood.

Dag Drie.

Het is mistig en behoorlijk koud, maar ik weiger om weer een lange broek aan te trekken, het zou toch opklaren. Dit duurt echter wel lang en veel mensen kijken mij aan of ik niet goed bij mijn hoofd ben, 5 graden is het. We hebben de mazzel dat de bus naar Vaals voor de deur stopt en nemen die dan ook. Vanuit Vaals beginnen we weer te lopen, eerst klimmen naar het Drielanden punt, wel koffie, geen uitzicht, nog steeds dichte mist.

De route gaat door mooie gehuchtjes en prachtig landschap.Onderweg kan ik, het klinkt misschien gek prachtige dode bomen fotograferen. Dat is ook een passie van mij, ik bewerk de foto in Photoshop en geef zo de bomen een nieuw leven. boom

Om een indruk te krijgen kijk eens op: marktgallery 

Je loopt via allerlei draaihekjes van weiland tot weiland en komt uiteindelijk in Vijlen terecht. Bij het laatste hekje moet je scherp naar links en laat zo Vijlen rechts liggen.Ga dus rechts de trap op want in Vijlen is een heel leuk wandelkroegje, “A Gen Kerk”, het staat er bol van de heiligbeelden, echt de moeite waard om eens te kijken.Je kunt hier trouwens ook overnachten. Wij willen overnachten in Wahlwiller, daar zou het mogelijk moeten zijn, maar helaas ook deze is weer gesloten, dat wordt weer extra km lopen.Ook in Wittem kun je overnachten staat er in het boekje, maar ook “In Den Rode Leeuw”is vandaag gesloten. Dan nog maar 3 km er tegenaan gooien en doorlopen naar Gulpen, daar zijn genoeg mogelijkheden en we komen terecht bij hotel LlesJumeaux. De vrouw achter de balie is een raswandelaarster, loopt ieder jaar de Gulpenmars van 70 km dus we worden hier gastvrij ontvangen. Na ruim 25 km zijn we dan ook wel aan een lekker biertje toe. Het eten is van grote klasse hier. De kamers ook weer zo’n 70 euro per nacht.

Dag Vier.

Ons bijna verslapen, zouden om half negen ontbijten en werden pas om kwart over acht wakker. De spierpijn begint nu ook toe te slaan, eerst even wat oefeningen doen om ze los te maken en het helpt. We gaan op pad voor het laatste stukje. Het moet een makkie worden, slechts 11 km naar Valkenburg, dat is gelijk de eerste stop, onderweg geen koffie. We zien massa’s kraanvogels overvliegen die op weg zijn naar Siberië. een prachtig gezicht.In het veld boven op het plateau leeuwerikken, wat een energie moet dat vliegen toch kosten voor die vogels, de vleugeltjes gaan zo snel op en neer.In een boom een appelvinkje.vogel

We zijn al snel in Valkenburg na een paar venijnige hele lange trappen die je op en weer af moet. Het is nog steeds warm en het terras lokt waar de koffie wel heel verdient smaakt.

We pakken de trein naar Maastricht en stappen hier over op de trein naar Luik die in Eijsden stopt en zo zijn we weer bij het beginpunt waar de VW geduldig op ons staat te wachten. Nog even twee uur rijden en we zijn weer thuis na een hele fijne tocht.Deze tocht moet je in ieder geval lopen als voorbereiding als je van plan bent om b.v. in Spanje te gaan lopen.

Wij liepen bijna 80 km en deden dit met het boekje “Krijtlandpad” van de ANWB in de hand.De totale afstand is 90 km.

Geen categorie mijn passie