Gedonder in het Vondelpark

De bankjes in het Vondelpark zijn bijna allemaal bezet maar zoals meestal heb ik geluk en staan er net twee mensen op en heb ik het bankje voor mij alleen.

Mijn zonnebril doet het werk waar hij voor bedoeld is en ik kan heerlijk naar de paraderende mensen kijken. Het leven is mooi.

In de verte komt een ouder paar aansjokken. De man hangt wat aan de arm van de vrouw. Het lijkt wel of hij blind is. De vrouw kijkt mijn kant op en ze lopen op mijn bankje af. Daar gaat mijn rust.

Dag meneer, mogen wij hier bij u komen zitten, vraagt de vrouw vriendelijk. Wat doe ik dan? Ik zeg niet wat ik denk: laat mij even lekker alleen zitten, er is plek zat in het park, waarom juist bij mij. Maar ik zeg, tuurlijk kom er gezellig bijzitten. Ik schuif wat op en ze gaan zitten.

Dank u wel meneer. He, he eindelijk even zitten. Het zit namelijk zo. Mijn man is zijn bril kwijt. Nu denkt u natuurlijk, zijn bril kwijt? Hoe ken dat nou. Het zit zo. Me zaten in de tram en Arie, zo heet mijn man zeg: me hoortoestel doet het niet, dus hij doe zijn bril af.

Zijn bril af? U bedoeld zeker zijn hoortoestel.

Nee, ze bril. Dat zit zo. Dat toestel zit achter ze oor onder de bril. Die moet dus eerst af voordat het hoortoestel eruit kan. Afijn. Arie zegt, hier Dientje, das mijn naam, hou jij me bril effen vast. Nu was ik net met een aardige dame aan het praten en zonder erg stop ik hem in de openstaande tas van die dame. Ja daar kwam ik later achter. Ik dach dat het mijn eigene tas was. U wil het toch wel horen? Zonder mijn antwoord af te wachten ratelt ze door. Zoos toch Arie? Ja geloof wel. Sakkerloot, geloof je het wel, dat doe je maar ergens anders, ik vertel de waarheid. Afijn om een lang verhaal kort te maken, Arie is nog steeds met zijn hoortoestel bezig als we eruit moeten. Met het apparaatje in zijn hand gane me de tram uit en dan als de tram weer rijdt merk ik dat de bril niet in mijn eigenen tas zit. Zonder bril is Arie stekeblind. Wat moete me nou. Die bril krijge me nooit trug en me hebbe geen geld voor een nieuwe. Ken u ons misschien helpe? Ze lijken echt zielig. Ik kijk in mijn portemonnee en zie dat er vijfentwintig euro in zit. Oké, ik kan verder vandaag wel pinnen en geef die vijfentwintig euro.

Harstikke bedankt meneer. Ze staan op en sjokken verder. Ik zie dat ze in de verte weer op een bankje zijn aangeschoven.

Later op een terrasje vertel ik het verhaal aan een Amsterdammer en die begint hard te lachen. Jij bent er dus ook ingetrapt, die oudjes doen dat verhaal altijd en zo halen ze op een dag heel wat geld op. Ze gaan van bankje naar bankje. Mijn biertje smaakte opeens niet zo heel lekker meer.

Dit verhaal past in de schrijfuitdaging van Schaapschrijft met het woord Bril.

blog Schrijfsels

Dagje Amsterdam

Het is alweer ruim een maand geleden dat ik na ruim tien maanden terug ben op mijn basis, Wijk bij Duurstede.

Het is wel even afkicken. In deze maand toch weer een paar keer de Sprinter gepakt en weg. Bij het sorteren van mijn foto en filmmateriaal kwam ik nog opnames tegen van een dagje Amsterdam. Na al die steden die ik in die tien maanden heb gezien ligt mijn hart toch wel in Mokum, mijn geboortestad.

blog

Bellenblazen in het Vondelpark

Een prachtige zonnige zondagmiddag in het Vondelpark. Lopers, fietsers, rolschaatsers, zonaanbidders, verliefden, groepen die aan het bbq-en zijn, politie en La Belle Dame. Op een stuk grasveld omringd door kinderen geeft zij een voorstelling met bellen. Ze maakt hele grote bellen maar ook veel kleintjes. Kinderen mogen het ook proberen, ze krijgen een hoedje op, een paar stokken die bij hun lengte past en daar gaan ze, allemaal bellen. Het plezier spat eraf.

Yvonne, dat is La Belle Dame heeft na 30 jaar in het onderwijs gewerkt te hebben het roer omgegooid en is drie jaar geleden met deze act begonnen.

Bekijk het filmpje en geniet van de kinderen en Yvonne.

video

My OLd Amsterdam

Ik schrijf 1967. Ik doe de opleiding voor kapper aan Het Singel in Amsterdam en loop stage op het Confusiusplein in Slotermeer. Vandaag ga ik eens kijken hoe het er daar uitziet. Niet dus, verpauperd. Toen een bloeiend winkelcentrum. We stonden daar met vijf barbiers te knippen en op woensdagmiddag gaven we nummertjes uit. We hadden 50 penningen en die waren allemaal uitgegeven. Gouwe zaak. Nu zijn alle winkels weg en zitten er tijdelijk kunstenaars in, kunstschilders, fotografen. Aan het aantal schotels op de balkons boven de winkels kun je zien dat er weinig autochtone wonen. Ik heb een leuk gesprek met een Marokkaan die vanaf 1972 hier woont. De wijk is de wijk niet meer zegt hij. Heel anders dan toen hij hier kwam wonen.

Verpauperd Confusiusplein

Verpauperd Confusiusplein

Ik ga door naar de andere kant van de stad, Oost hier ben ik geboren, Timorplein. Nu een heel andere wijk, jonge mensen. Ik drink koffie in het oude badhuis, hier ging mijn vader naartoe om zich een keer per week goed te wassen. Kun je toch niet meer voorstellen, een keer per week douchen en dan nog buiten de deur. Ook het Timorplein is natuurlijk veranderd. De ambachtsschool is nu een Stay Okay.

Mijn geboortehuis

 Mijn geboortehuis

Stay Okey

Stay Okey

Vernieuwde badhuis

Vernieuwde badhuis

Ik parkeer de auto bij het Olympisch stadion. Ga je een keer met de auto en wil je niet teveel betalen voor parkeren is dit een goede optie, 24 uur voor 8 euro inclusief tramkaartje. Dus met de tram en ik stap uit op het Museumplein, mijn museumjaarkaart in de pocket maar het is prachtig weer dus niet het museum in.

Wel heel gezellig druk op het grasveld. Maar ik ga door de PC Hoofdstraat naar het Vondelpark. Twee weken geleden het Central Park in NYC en nu het vondelpark, het lijkt veel op elkaar, alleen iets kleiner. Fietsers, joggers, skaters, de grasvelden vol met mensen die lekker zitten te eten. Straatartiesten, politie, mafkezen, honden, veertigers met kleine kinderen en La Belle Dame oftewel Yvonne. Zij blaast zeepbellen van klein tot groot. Kinderen proberen de bellen te vangen en mogen het ook zelf proberen. Ik probeer het ook met de grote hengels, het is echt heel zwaar.


Uit het Vondelpark komend ga ik wat eten en drinken bij Irish Pub Aran. Niet echt goedkoop maar het meest belachelijke is dat je hier ook nog een halve euro moet betalen om te plassen of wat je dan ook moet doen. Dit is echt Hollands, zal je in geen ander land meemaken. Wat doe ik nog in Nederland.
Ik slaap in het appartement van mijn geschenkdochter in de Kinkerstraat. Zij is met haar moeder, zus en broer een weekend in Rome en ik mag dus gebruik maken van haar appartement, lief hè.
Om de hoek bij haar zijn de nieuwe Hallen, dit is de geheel verbouwde remise van de trams. Ben je in Amsterdam dan moet je hier even een kijkje nemen. Filmhuis, bibliotheek, alternatieve winkels, galery’s en natuurlijk eten. Alle soorten eten, je haalt wat je lekker vind en eet en drinkt het in het midden op een soort overdekt terras op.

De hallen

De hallen

Maar ik ga toch maar vertrouwd bij tapas restaurant Madrid eten. Heerlijk.

Tapas Madrid

Tapas Madrid

Morgenochtend koffie in mijn favoriete koffiezaak en dan verder met Amsterdam.

reisblog