Gloria, een verwoestende storm

Na een paar prachtige weken hier aan de Costa Blanca waar we aan het overwinteren zijn is het weer dramatisch omgeslagen.

Hier nog mooi weer en de amandelboom al in bloei

De Spaanse overheid kondigden code rood aan. Gloria komt eraan.Het gesprek natuurlijk hier op camperpark Costa Blanca waar de campers keurig in het gelid staan. Een dag ervoor worden er al voorzorgsmaatregelen genomen. Ook wij doen er aan mee. De vouwfietsen, buitenkeuken en stoelen naar binnen onder het bed.

Het geeft wel een prachtige regenboog

De voorspelling klopt precies. The weather Channel kondig om 4 uur PM regen aan en exact om vier uur begint het te regenen en niet zo’n beetje ook. De lucht is bijna zwart en de wind neemt in kracht toe. De hele avond zitten we al te schudden in onze stoelen en stellen het naar bed gaan maar even uit. Houden we de kleren aan als we toch maar naar bed gaan? Nee gewoon zoals iedere nacht. Maar toch bitter weinig geslapen. We krijgen zulke oplawaaiers. De regen striemt keihard door Gloria tegen de zijkant van Sprintertje. Ik heb het gevoel dat hij op zijn kant gaat. Maar Sprintertje doet wat er van hem verwacht wordt en houdt stand. Tegen zevenen neemt de kracht af en ik val nog even in slaap. Hier op het camperpark is geen schade. We gaan beneden eens kijken aan de strandkant.

Het weggetje waar we meestal overheen lopen kunnen we niet door. Er zit een afdaling in die daarna weer steil omhoog gaat. Beneden loopt water door als een rivier. Omlopen en dan een paar km lekker lopen. De boulevard staat onder water en de golven spuiten hun water en stenen nog over de rand. Stukken weg zijn veranderd in kiezelwegen, allemaal zo uit zee gegooid. Het is wel een mooi indrukwekkend gezicht maar best veel schade.

Ben ik nu een ramptoerist?

Het is nu wat rustiger maar we moeten tot donderdag wachten voor de zon weer is terug gekeerd.

Bekijk hier de video Gloria

Als het weer wat beter wordt kan er weer gewandeld worden zoals bv naar de markt in Altea. Ik heb daar een vlog over gemaakt. Meer vlogs zien van LekkerLopenTV? Abonneer je dan op dit kanaal. https://www.youtube.com/watch?v=m3KqP5flZWk&feature=share

blog reisblog

Whisky en einde Zweden

Het is zondag. Vandaag eerst even 165 km rijden om bij dat festival te komen. We moeten op weg naar Umea toch die kant op. De radio afgestemd op Utrecht met het verzoekplatenprogramma van Maya Eksteen. Meezingen met bekende nummers en de ruitenwissers aan als een metronoom. Is de regen toch nog ergens goed voor. We rijden een lange brug over de Angernanälven. Een van de twee langste rivieren van de Atlantic naar de Botnische golf. Over de brug op een hoogte staan de parkeerterreinen vol. Hier begint dan ook de Hôga Kusten. Een door Unesco op de werelderfgoedlijst geplaatst gebied. Het is jammer dat het nog steeds giet, het nodigt niet uit om Sprintertje even alleen te laten.

Het is nog een km of 40 naar het festival. We zien in het voorbijrijden al een aankondiging. We hebben geen adres maar de stokerij is in het dorpje Bjärtrå. Moet toch niet zo moeilijk zijn. Nergens een bordje. Toch maar eens op de website kijken. Daar staat een adres, gelukkig maar wat minder gelukkig is dat het whiskyfestival vrijdag en zaterdag was. Zoals Rijk de Gooyer in een reclame zei, foutje bedankt. We rijden er toch nog even heen en ja hoor er wordt hard gewerkt om de boel op te ruimen van de 2000 bezoekers die er gisteren waren. No whisky at all for me.

We maken nog een mooie tour door het gebied van de Höga Kusten. Veel kleine en onverharde wegen tenminste die wij rijden. Er liggen nog specifieke vissersdorpjes met palen waar de stokvis gedroogd wordt. De zon schijnt weer en we vinden een slaapplaats aan een klein haventje. Er is een toilet en water. Meer hebben we niet nodig. De zonnepanelen doen het lekker, stroom genoeg.

Het wordt weer een tijd voor wat beweging. Het is hier een skigebied en we beklimmen naast de skilift het bergje naar boven. Er kan wel wat aan de conditie gewerkt worden. In twee km stijgen we van 30 naar 290 meter hoogte. Klauteren over stenen en zandpaadjes bedekt met dennennaalden. Wat ruikt dat toch lekker. Boven de beloning van een prachtig uitzicht en een heerlijke mok thee. Bekijk het filmpje maar even, duurt iets meer dan een minuut.https://youtu.be/07k9DrtOlTQ

We hebben volgens de buienradar twee uur de tijd voor deze looptocht daarna wordt het een natte bedoening. Het klopt. Net terug bij Sprintertje en het is weer shower time en dat blijft zo tot onze slaapplek. Nu bij een picknick plaats en kanovereniging.

Het wordt de laatste reisdag hier in Zweden. Op weg naar Umea waar wij de boot naar Finland nemen. We rijden een stukje op de E4 maar gaan al snel weer binnendoor, draaien een op de kaart bruin weggetje in en dan kom je zomaar op een plekje aan de Botnische golf waar je heel goed zou kunnen overnachten. Voor ons deze keer lunchen.

Umea is volgens het ANWB boekje dat wij bij ons hebben helemaal niets. Zij hebben duidelijk andere dingen die je moet hebben gezien. Meestal kerken en andere vaak oude gebouwen maar Umea is een bruisende moderne studentenstad. Veel mooie winkels en veel terrassen. Wij sluiten Zweden af met een heerlijk dinertje en brengen de nacht door op een veldje naast de ferryhaven.

Wij sluiten na drie weken Zweden af en vervolgen onze roadtrip in Finland.

jammer want vanavond is net Zweden-Nederland.

blog reisblog

In de voetsporen van de Oranjes.

Net op tijd om mijn lief na twee en een halve maand weer in mijn armen te nemen. Het vliegtuig is bijna twintig minuten te vroeg. Er is zo’n programma waar mensen zenuwachtig op Schiphol staan te wachten tot hun geliefde tussen de schuifdeur komt. Nou zo’n gevoel had ik nu ook. Alleen geen banner bij mij. Het romantische plekje aan het meer was voor ons gereserveerd en de echte Italiaanse pizza en wijn in het restaurant smaakte uitstekend. We gaan nu eerst 12 dagen rondtrekken met twee vriendinnen die voor die tijd hier een camper gehuurd hebben.

We rijden de volgende dag naar Bibbona waar een prachtige agri camping is met een heerlijk zwembad. Bibbona is een verrassend stadje met leuke smalle stijle straatjes. Onderweg velden vol met klaprozen.

Traditie getrouw volgen we verder een paar wijnroutes.

Dit zijn meestal kleine wegen langs een heleboel wijnhuizen. Vorig jaar zaten we al in de morgen aan de proeverijen maar nu rijden we er rustig langs. Ik heb nog genoeg hele goede rode wijn uit Spanje.

Begin januari deden we wijnroutes in Spanje en toen waren de stokken nog zwart en kaal maar nu in deze tijd van het jaar zijn ze vol frisse groene blaadjes.

De route die we volgen eindigt aan de kust, het is mooi strandweer. Lekker zwemmen in zee.

We staan op een grote camping 200 meter van het kiezelstrand en dicht bij een gezellig stadje, Orbetello. Veel kitesurfers en dure jachten in het haventje. Het is Italië dus als je wilt zonnen kan dat tegen een ruime vergoeding op een ligbed.

Weer een dag veel te snel voorbij. We gaan vandaag weer verder. We zijn dicht bij Porto Ercole. Daar wil ik wel even graag naartoe. Voor wie het niet weet even een opfrissertje. In Porto Ercole daar gingen de Oranjes jaar in en jaar uit in de zomer naartoe om vakantie te vieren. Echt heel ondernemend ieder jaar weer naar hetzelfde plekje. Ik wil wel eens met eigen ogen zien wat daar nu zo bijzonder is. Het plaatsje ligt mooi met aan beide zijden van de baai een groot verdedigingswerk. In het haven kleine kleurige bootjes en grote witte jachten.

In de haven eerst maar eens koffie drinken. We zijn normaal voor drie cappuccino en een machiato tussen de vier en vijf euro kwijt. Hier in dit koninklijke stadje is dat elf euro tachtig. Kassa. Verder lopen over plekjes waar zij ook hebben gelopen maar er gebeurt niets bij mij. Geen speciaal gevoel. Niets in het stadje ademt een Oranje sfeer. Geen Via Juliana of Beatrix. Voor mij toch wel teleurstellend. Wat ik wel weer te weten ben gekomen is dat hier de grote Michelangelo is gestorven. Porte Ercole ademt zijn sfeer. Na een uurtje heb ik het wel bekeken en ga op weg naar Manciano naar de terme de Saturnia maar daarover de volgende keer meer.

blog reisblog

Costa Brava

Het is zeer waarschijnlijk iets meer dan 30 jaar geleden dat ik voor het laatst aan de Costa Brava was. L’estartit en Platja d’Aro. Een oude geleende caravan en de kinderen nog heel klein. Nooit meer die kant op geweest. Jammer eigenlijk want het is toch echt de moeite waard. Ik sta nu een paar dagen op een groot parkeerterrein in Sant Feliu de Guíxols. Van hieruit gaan er mooi aangelegde wandelpaden langs de kust. Ik kom ogen te kort zoveel mooie dingen kom ik tegen.

Ik ben nu vier maanden onderweg en het is wel erg leuk hier een ontmoeting te hebben met mijn geschenkzoon die hier met zijn gezin een weekje het nog koude Zweden ontvlucht is. Zij zijn weer terug en ik zou nu naar Italië gaan maar blijf toch nog wat hangen hier in Catalunya. Er zijn nog een paar dingen die ik graag wil zien. Daar over een volgend keer.

reisblog

Proyecto Está, een spannende weg.

Het is wel een helse weg naar boven. Zal ik je beneden ophalen? Twee opmerkingen van verschillende mensen die mij niet echt gerust stellen om de weg naar Proyecto Está te nemen. In Òrgiva, het hoofdstadje van de Apujarras begint het al. Rechtsaf een smal stijl oplopend weggetje in richting Tijola waar ik wezen moet. Na drie km een weg naar links waar ik naar boven moet. Helaas gemist, het bordje Cerro Negro zie ik pas als ik er net voorbij ben. De weg is zo smal dat hier omkeren geen optie is. De weg wordt nog smaller met veel bochten en ja hoor twee km verder kan ik draaien. Nu dan de beruchte weg naar boven in. In korte tijd 200 meter stijgen. In z’n een en gas op de plank houden. Het begin is nog wel verhard maar al snel wordt het een soort zandweg met uitstekende stenen. Als ik boven ben en uitstap moet ik toch even diep ademhalen en als Paulina bij wie ik moet zijn mij op staat te wachten denk ik: was dit het nou? De sprinter staat op een prachtige plek met een uitzicht waar je alleen maar van kunt dromen.

Waarom ben je hier? Hier op deze berg woont Paulina met haar verstandelijk beperkte en autistische pleegzoon, Juan José. Paulina is een project gestart om hier gezinnen met een kind die zorg nodig heeft van een onbezorgde vakantie te laten genieten. Maar dat niet alleen, ook voor de locals en expats creëert zij een speelparadijs. Kinderen kunnen meedoen aan kinderyoga en uitdagende spelvormen. Bekijk de video en zie wat een prachtig werk zij hier verricht. En O ja ik vergeet het bijna, dit hele project is non-profit. Heb je deze maand nog wat over dan is een kleine donatie erg welkom.

bankrekening, La Caixa;  Proyecto Está – ES42 2100 2505 0102 1010 9994.

Ik ben hier ongeveer tien dagen geweest, niet alleen aan de film gewerkt maar ook nog wat geschilderd voor de open dag. En dan deze omgeving, de Alpujarras. Een prachtig berggebied, onderdeel van de Sierra Nevada. Als je hier bent komt er een rust over je die niet te beschrijven is. Er wonen dan ook hier heel veel niet Spanjaarden. Een van hen die een erg leuk boek heeft geschreven over deze streek, een optimist in Andalucia, is de drummer en oprichter van Genesis, Chris Stewart. Een prachtig plekje op het eind van een lange kronkelige weg. Er loopt GR wandeling langs.

Het is hier een paradijs voor wandelaars. Ik ben hard aan het nadenken of ik hier in deze omgeving niet een GR zal gaan lopen in de plaats  van in maart het tweede deel van de Via de la Plata, van Salamanca naar Santiago. Het wordt hard nadenken.

De film is klaar en ik ga weer verder maar neem niet echt makkelijk afscheid van Paulina, Juan Jose, Jesse, Laura en hun kinderen. Hopelijk kom ik hier nog een keer terug.

beleef je droom blog

En dit is Wijk bij Duurstede

Voor ik een jaar in Europa doorbreng wil ik je toch nog eens op mijn prachtige woonplaats Wijk bij Duurstede wijzen. Ik ben geen echte Wijkse, zoals ze hier zeggen en dat word je ook nooit. Maar niet getreurd het is prettig wonen.

Je leerde vroeger op school dat Wijk bij Duurstede ligt aan de kruising van het Amsterdam-Rijnkanaal met de Lek en de splitsing van de Nederrijn in de Lek en de Kromme Rijn. Ja dat zal dan wel. Maar je moet er echt eens naartoe gaan. Zie wat een mooi en gezellig stadje het is.

stads gezicht

stads gezicht

Het stadje is gebouwd op en nabij de resten van het vroegere Dorestad een van de welvarendste steden uit de geschiedenis van Nederland.

kasteel Duurstede

kasteel Duurstede

Bisschop van Utrecht David van Bourgondië, die vele eeuwen terug op kasteel Duurstede woonde hield veel van kunst en cultuur en kunstenaars kregen alle vrijheid om zich te ontplooien. Ook nu vind je in Wijk nog veel monumenten en iedere eerste zondag van de maand is er de kunstroute langs de vele galeries en ateliers. Echt een aanrader.

klein steegje in Wijk bij Duurstede

klein steegje in Wijk bij Duurstede

Prachtige straatjes, je waant je zo in een andere tijd.

laantje Mazijk met zicht op kerk

laantje Mazijk met zicht op kerk

Wijk bij Duurstede heeft veel mogelijkheden om lekker te eten. Als het even kan ben ik op vrijdagmiddag te vinden in “de Engel” waar we onder het genot van een biertje van de wisseltap de afgelopen week doornemen. In de zomer natuurlijk op het grote terras. Om een avondje te genieten van heerlijke gerechten moet je bij “naast de poort” zijn. Hou je meer van Italiaans eten en niet geheel onbelangrijk niet zo zout, dan is “La Siciliana” een aanrader. Ga ook even binnen bij “Ellen Natuurlijk” deze bio winkel is verkozen tot favoriete biowinkel van Nederland.

dagje Wijk bij Duurstede

  • leuke stadswandeling
  • ruim 20 galeries
  • leuke winkeltjes en speciaal zaken
  • veel en goede horeca
  • veel festiviteiten

En voor de camperaars, sinds kort heeft Wijk bij Duurstede ook een paar camperplaatsen in de haven.

Blijf op de hoogte van mijn nieuwste filmpjes en abonneer je op: PASSIONFILM

blog

Oei!!! en dan is daar de camping

(bekijk het filmpje van 30 seconden)

Vorig jaar stonden we op een kleine camping in Alfaz del Pi. Dertig campers om een klein zwembadje en toiletgebouw. Heel knus. Ook dit jaar hadden we daar gereserveerd, maar helaas de Spaanse wet is weer eens veranderd en deze kleinschalige camping moest sluiten. Ook de naast gelegen kleine camping van een Nederlandse eigenaar moest sluiten. Het is te veel om het allemaal uit te leggen, maar het is een politiek spel. Genoeg hierover. We moesten dus op zoek naar een andere camping voor zo’n week of vier. Via internet komen we terecht bij een ‘eco” camping in Crevillente. Groot maar het ziet er wel leuk uit. Gereserveerd en daar zijn we dan. Via een rotonde rijden we het resort op. Een grote parkeer plaats voor de receptie. We schrijven ons in en krijgen…nee!!!!! een bandje dat je eigenlijk altijd moet dragen om aan alles deel te kunnen nemen. Dat gaan we dus echt niet doen. Onze plot of in het Nederland ons plekkie is nummer C029. We zetten onze zonnenbril maar op want rondom ons staan allemaal verblindend witte caravans en campers. We vallen een beetje uit de toon met onze groen/blauwe Sprinter. We staan wel goed voor de zon. Dat is het niet alleen, we zitten zo’n 25 km van de kust, het is hier vlak en dor. Om lang verhaal kort te maken, het valt een beetje tegen. Maar ja, vier weken gereserveerd. Er zijn hier heel veel Nederlanders, Engelsen, Duitsers, Zweden die elk jaar zo’n vier maanden hier naartoe komen. Hele clubs met allerlei activiteiten, dansen, zumba, gezamenlijke fiets en wandeltochten, yoga en er is zelfs een Nederlands koor. Positief is wel dat er heerlijke douches zijn alleen dan kom je bij het hoofdstuk ECO, een enorme straal, dag en nacht vloerverwarming, hoezo ECO?

Wat gaan we doen, we gaan het positief ombuigen. In Nederland had ik een aanbieding om een auto te huren voor 36 euro voor vijf weken. Kijken of dat nog zo is. Nou die prijs niet meer maar wel 30 dagen een Fiat 500 voor 56 (zesenvijftig) euro. Doen dus.

fiat 500

En dat is een uitkomst. Zo kom je nog eens ergens. Vandaag de bergen in. We zijn de berg over en komen in een heel ander gebied. Vol met landbouw, druivenstokken en marmergroeves.

marmergroeves

Marmergroeves

Heel verrassend. Een veel rijker gebied en….bergen waar je goed kunt lopen. Het is inmiddels twee uur en we krijgen trek, komen in een dorpje, La Romana en willen daar wat gaan eten. Linksaf zijn een paar bodega’s dus eerst daar maar eens kijken. Geen restaurantje, verkeerde weg? Maar dan zien we een bordje van een wandelpad, we rijden het weggetje op en zien nog een bordje, camperplaats. Hier een camperplaats? We rijden er naartoe en zien negen campers staan, alleen Nederlanders en een Belg. Stappen uit en vragen hoe ze hier nou terecht zijn gekomen. Via de app van de camperclub en via de TV. De eigenaar van deze camperplaats met water, stroom, douches en toiletten deed in 2012 mee met IK VERTREK.

camperplaats

camperplaats bij La Romano

Het is echt een mooie plek en waarschijnlijk gaan we na 15-02 hier nog wel een weekje naartoe. Je kunt hier prachtige wandelingen en fietstochten maken. Zo zie je maar, je wijkt iets van de weg af en dit valt je ten deel. We krijgen nog even het adres van een restaurantje waar we voor acht euro p.p een menu del dia eten, incl wijn, liter water en koffie na.

blog reisblog