Bus, brons en botsende spiegels

Meer dan een week op dezelfde plek. Dat gebeurt niet veel. Geen excuses maar gewoon zo relaxed op deze plek. Er moet natuurlijk niets maar we moeten toch een keer verder. Maar eerst nog even dit. We gaan met de lijnbus naar Cartagena.

Die gaat twee keer per dag. 7:15 of 13:15 uur. Ik hoef je niet te vertellen welke tijd de onze is.

Tien jaar geleden stonden we hier ook. Toen was het nat, grijs en vonden we er geen bal aan. Nu schijnt de zon. En ja, dat verandert nogal wat aan je blik op een stad.

Na veertig minuten schudden staan we in het centrum. Kuiten die protesteren. Trappen. Overal trappen.

Het Teatro Romano is groot, strak en prachtig gerestaureerd. Met pauwen. Want waarom ook niet.

Maar het plein bij de haven, daar blijf ik hangen. El Zulo. Van Víctor Ochoa. Een naakte man, ineengevouwen als een vraagteken. Hoofd omlaag, armen strak om zijn benen geklemd. Het woord zulo betekent hol. Schuilplaats. En dat woord wil niet meer loslaten.

Hij beweegt niet. Alleen het licht schuift over het brons. Op de plekken waar mensen hem aanraken glanst hij. Handen, knieën, rug. Van voren zie je zijn gezicht pas laat. Ochoa maakt geen portret. Hij maakt een houding. Voor wie is opgesloten. Voor wie niet terugkwam. Voor wie in angst leefde. Geen namen, geen data. Alleen dit lichaam dat zich afsluit.

Een kind kruipt onder zijn arm. Past er precies in.

Ook heel geschikt om op te klimmen, blijkbaar.

Langs de haven is het verzorgd. Even verderop niet meer. Calle Mayor: prachtige panden naast puin. Alleen de gevels blijven staan als een filmdecor dat vergeten is af te breken. Cartagena heeft geschiedenis op elke hoek. Maar het kost nog jaren en miljoenen om weer een rijke stad te worden. De vraag is: moet je dat willen? Of zeg je gewoon: tot hier en niet verder.

De volgende dag verlaten we met een dubbel gevoel ons “eigen” plekje.

We rijden langs de kust. Rechts van ons: grote steenmassa’s. Lijken wel kunstwerken van zand. De Kleislikstenen van Bolnuevo. Miljoenen jaren geleden ontstaan uit zeeafzettingen van klei, zand en kalk. Wind en erosie hebben het zachte gesteente uitgehold tot grillige vormen. Kwetsbaar. Daarom hekken. Want wat zichzelf vormt, kan ook weer verdwijnen.

De weg loopt dood bij een klein strandje. Voor naakt recreatie. Een Franse vrouw stapt uit haar camper en loopt richting zee. Van haar huid zou je een prachtige doorleefde tas kunnen maken. Maar goed. Dit terzijde.

Dan de plastic kassen. Alsof we in Nederland zijn. Ook hier: arbeidsmigranten die het werk doen. Deprimerend. Maar dat gaat over in bergen. Witte wegen. Amandelbomen. Voorjaarsbloemen in alle kleuren van het palet.

Lorca. Bij het kasteel is een camperplaats. Ik tik de coördinaten in. Twee jaar geleden deed ik dat ook. Toen moesten we door een gebied waar je niet langer dan zes meter mag zijn. Ik dacht: dat geldt voor iedereen, maar niet voor Harry met z’n zeven meter.

Slecht idee.

De krassen zitten nog op de toen ingeklapte spiegels.

Dus vandaag doen we dat niet. We rijden door naar een prachtige plek in de Sierra de la Tercia. Geen bus, geen brons, geen botsende spiegels. Alleen stilte.

Nog even een toegift.

Warme groet en een glimlach, HAAN