Bruisend Vilnius

Vilnius

Met je neus in de boter vallen. Ken je dat gevoel. Maar ook als je je hoofd stoot er boter op smeren, dan zou er geen buil komen. Wat heeft dat nu te maken met een rondreis.

Het is zaterdag en we rijden naar Vilnius. Ook hier hebben we veel over gelezen in Jan Brokken zijn boek, Baltische zielen. In de middeleeuwen een belangrijke monarchie en het werd ook wel het “ Jeruzalem van het noorden “ genoemd. Het was een grote Joodse stad. Maar dat niet alleen het was ook een katholieke stad met enorm veel verschillende kerken.

Voor de oorlog woonde er meer dan 60.000 Joodse medeburgers. Tussen ‘41 en ‘43 werd 90% daarvan vermoord. De grote economische bloei van de stad kon vooral op het conto van deze bevolkingsgroep geschreven worden.

Ik verwachtte weer net zo’n stad aan te treffen als Daugavpils maar dit is totaal anders. Het is nu een bruisende stad met veel mooie jonge mensen. De gebouwen zijn gerestaureerd en veel van de straten in de oude stad zijn auto vrij. Het valt op dat de mensen heel modieus gekleed zijn. De vrijheid straalt er van af.

We hebben een parkeerplek gevonden op nog geen 500 meter van het oude centrum. 24 uur voor 9 euro met videobewaking. Nu heb je tegenwoordig hele kleine cameraatjes maar ik heb er geen gevonden. Alleen bij binnenkomst wordt de nummerplaat opgenomen. Er is net achteraan nog een plekje voor Sprintertje. Super druk en zware basgeluiden uit de stad. In de reviews stond dat dit een zeer rustige plek was. Maar nu komt de boter, we zijn beland in het laatste weekend van augustus en dan wordt hier het einde van de zomer gevierd. Gezelligheid alom. Het begint al direct waar we de stad binnen komen. Een groot park met markt en opblaas speeltoestellen. Er is een groot podium waar kinderen optreden. Dit hele gebeuren is gericht op kinderen. We lopen verder en ook daar honderden kraampjes en podia waarop vooral harde muziek gemaakt wordt. De terrassen zijn overvol.

We lopen door het oude Joodse ghetto, smalle straatjes en ook hier weer veel horeca. Natuurlijk een paar kerken bekeken. Het wordt tijd om de inwendige mens eens te versterken. Kiezen uit 810 restaurants is niet makkelijk. Buiten eten is geen optie, alles is vol of gereserveerd. Wij komen uit bij wat later blijkt een Belgisch restaurant te zijn. Heerlijk mosselen gegeten en dikke Belgische frieten.

We hebben zo’n 8 km gelopen en gaan tegen tienen terug naar Sprintertje. Nu was het in de stad al veel herrie maar hier dreunt de bas nog sterker door. Wat te doen? Daar komt het tweede boterverhaal. Als we nu weer terug gaan en gewoon gaan kijken bij het concert dan is het vast beter aan te horen.

Het is al zwart van de mensen voor het grote podium. We sluipen kriskras door de menigte om een beetje vooraan te komen en dat lukt aardig. Ik heb wel het vermoeden dat wij de oudste concertgasten zijn. En dan is daar het moment.

https://youtu.be/q-KYULAlXFI

Beissoul and Einius

Dit is oorverdovend. Ik voel het zo door mijn maag en borst naar boven komen. In het YouTube filmpje valt het nog mee. Die buil is dus toch gekomen. Ons zo snel mogelijk weer door de meezingende menigte wringen om er uit te komen. Weg uit de super drukte en aan de rode wijn op een terras. Dat bevalt toch een stuk beter. Als het concert is afgelopen kunnen we weer terug naar Sprintertje en slapen verder heerlijk.

We hebben gisteren een heleboel bekeken en zouden vandaag eigenlijk nog een stuk bekijken maar we zijn murw. De drukte en herrie van gisteren en vannacht drukt zijn stempel. Vandaag gaat het feest gewoon door. Om tien uur draait de muziek alweer volop. We besluiten de rust op te zoeken en laten Vilnius voor wat het is. Misschien kom ik nog eens terug voor een stedentrip. Drie dagen kun je hier goed doorbrengen met de vele musea, prachtige gebouwen, winkels en niet te vergeten de vele gezellige restaurantjes.

Engelenheuvel

Op het programma staat Kaunas, ja alweer een grote stad. Maar eerst moeten we naar Trakai. Hier is een kasteel in volle glorie hersteld of nagebouwd ik weet het niet. Het ligt in een prachtig gebied van vele meren. Het is maar een km of 80 dus goed te doen. Het zal zo’n 10 km ervoor zijn als we een heuvel zien met allemaal beelden erop. Dit staat niet in de lonely planet. Nu is die al 13 jaar oud. Ik kan nog net op tijd afslaan om een kijkje te nemen. Het blijkt een heuvel te zijn waar meer dan 35 uit hout gesneden engelen staan. Het is een plaats waar je even stil kan zijn bij gebeurtenissen uit je leven, een plaats voor bezinning. Er komen er steeds meer bij dus het wordt of eigenlijk is het al weer een toeristische attractie.

Lezende engel aangeboden door de gezamenlijke bibliotheken van Litouwen
Moeder engel met haar twee engelkinderen

Trakai

De tweebaansweg wordt steeds drukker. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Heel veel auto’s langs de weg. Het is zondag en prachtig weer. Allemaal nog een dagje naar de stranden van de vele meren die hier zijn. We naderen Trakai en rijden file. De straten zijn vol en de particuliere parkeerplaatsen zijn vol. Rijden we door? Even de brug over en daar staat een bordje camperplaats. We schieten linksaf, een vrouw staat verderop te zwaaien en te wijzen. We rijden er naartoe en direct komt er een man met zo’n soort geldtas diagonaal over zijn borst aan. Bij zijn huis is een grote parkeerplaats gemaakt voor auto’s en campers.

Wat kost het? Zeven euro voor even en 15 voor de nacht. Op die plek willen we dus echt niet staan. Nou nee bedankt, we kijken nog even verder en rijden door, de man bedremmeld achter latend. Het is een smalle weg en links begint een verhard zandpad. Daar draai ik in en kom uit bij een open plek dicht bij het meer. Dit wordt de plek voor de komende nacht.

Zwem- en badderplek

Het centrum van Trakai is een kleine km lopen dat gaan we maar eens doen. Het meer waar het kasteel aan ligt is vol met een soort rondvaartbootjes, waterfietsen en sup boarders. Het ziet er gezellig uit zeker in combinatie met het mooie weer. Wij lopen over een brug naar het kasteel. Het originele kasteel dateert uit 1409 maar dat is allang verdwenen. Door de vele oorlogen die hier geweest zijn werd het beschadigd en in de 17 e eeuw raakte het in verval. In de 20e eeuw is het herbouwd op de ruïnes van het oude kasteel. Nu wordt het regelmatig gebruikt als filmlocatie en is een van de populairste toeristische bestemmingen in Litouwen. Eigenlijk een soort Volendam, iedere toerist moet daarheen, zo is het hier dus ook. Ik hou het voor gezien en vind nog een plaatsje op een terras waar een biertje mij wel erg goed bevalt. We lopen weer terug naar Sprintertje en zijn de drukte al snel vergeten.

Herbouwd kasteel

Er is nog een stad waar we hier in Litouwen naartoe willen en dat is Kaunus. dit ook weer door een boek van Jan Brokken maar daarover meer in het volgende verslag.

Niets missen? Volg dan dit blog door op de volgknop te drukken of like de waarloopjijwarmvoor pagina op FaceBook.

blog reisblog

Hobbelend door Letland

Alûksne

Na het zuiden van Estland en langs de grens rijdend van Rusland zijn we in Letland. We vinden natuurlijk weer een plekje aan een meer bij Alûksne.We staan achter het riet op een kleine parkeerplaats. Naast ons een plek waar je een boot in het water kan laten zakken. Achter de tuinen van wat huizen. Er komt een man naar ons toe met een klein wit hondje en vraagt ons, Holland? Ja. Hij heeft een blikje bier in zijn hand en dit lijkt aan zijn praten niet de eerste te zijn. Mooie plek hé, waar jullie hier staan. Ik ben hier opgegroeid en ben nu weer hier voor vakantie bij mijn ouders.

Kunnen we hier goed zwemmen? Wat heet goed zwemmen, het is hier het zuiverste water van Letland. Mijn neef is controleur en die zegt dat. Het water komt hier niet van een rivier of zo maar uit de grond. Ik laat jullie een plekje zien waar je goed het water in kan.

We lopen met hem mee. Het is 50 meter van onze plek. Een houten loopplank door bosjes en riet en daar is een heuse zwemsteiger met een zelf gemaakt trapje. Dat is dus weer geregeld, we kunnen morgen hier weer zwemmen annex ons wassen. Teruglopend naar onze plek is nog een paadje. Hij neemt ons luid pratend mee het paadje in en dit is een soort tuin wat bij zijn ouderlijk huis hoort. BBQ, hangmat en picknick tafel. Kunnen we allemaal gebruiken. Robert zo heet hij woont in Riga en heeft daar een eigen bedrijfje. Hij gaat weer naar huis maar we horen hem nog lang hard praten en lachen.

Heerlijk geslapen en het water in geweest. Hè, daar komt Robert. Hij draagt een papieren zak. Er komt een halve liter pot jam uit en een fles zwarte bessensap. Allebei gemaakt door zijn moeder en voor ons als gasten van Letland. We moeten ook echt kijken in Alûksne. Hij woont in Riga maar dat is maar niets met zijn geboortestad. Wat leuk toch dat iemand zo trots is op zijn omgeving. We maken nog even een foto en hij verdwijnt weer.

Op weg naar een camping

Na twee weken is het echt weer eens tijd om een wasje te draaien. Dat betekent of een wasserette of een camping opzoeken waar een wasmachine is. Het eerste is hier niet te vinden, het tweede lijkt iets makkelijker. We vinden er een via campercontact en stellen de navigatie in. Dat is niet de weg die we uitgezocht hebben op de kaart. We willen langs de grens blijven rijden en daar loopt toch ook een gele weg? Ons een beetje kennende begrijp je natuurlijk wel dat we onze eigen weg nemen. Wat denkt die Miepie van de Google Maps wel, dat zij het beter weet?

We rijden heerlijk ontspannen, armpje op de leuning, radio aan op FM Utrecht, zo blijf je ook een beetje bij met wat er in de regio gebeurt en Sprintertje rijdt vanzelf op de cruise control. Een bordje met vijftig km, afremmen en nog een bordje, einde verharde weg. Stukje onverhard, moet toch kunnen. Het stukje wordt zevenenveertig (47) km. Een prachtige weg met veel overhellende bochten, eigenlijk net een circuit. Op dit wasbord circuit is de max snelheid 80 en dat rijd ik ook. Hoe harder hoe minder je de hobbels voelt. Na een paar keer wat weg geslipt te zijn vraagt mijn lief of ik niet denk in een 4×4 drive car te rijden. Nee maar het voelt wel zo. Onderweg zomaar twee keer een kerk langs de weg. De bezoekers daarvan moeten deze weg dus ook doen. Op deze route vier keer een tegenligger gehad die ook zo hard rijden. Je ziet dan echt niets meer, wat een stof. We komen eindelijk bij een plaatsje en daar is zomaar weer asfalt, even stoppen voor een mok koffie.

De volgende 50 km naar de camping is de weg verhard, geen stof meer maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is een ongelijke lappendeken. Ik heb een heerlijke verende chauffeurs stoel maar mijn lief haar stoel is statisch, echt comfortabel is dat niet.

Camping Dzerkali, in de NKC app staat, vakantiepark met bungalows en ruimte voor campers – gelegen aan meer. Het klopt. Vanaf de weg even drie km wasbord en dan is daar het park. Het is nog niet klaar maar in ontwikkeling. Niets mis mee. Houten huisjes aan de meerkant en voor de campers is er een plek gemaakt achter de tennisbaan op geplaveide ondergrond. We staan dus achter een hek. Na twee weken vrij staan is dit echt wel een tegenvaller. Er zijn twee toiletten en twee douches maar wel bijna tweehonderd meter verder in het gebouwtje van de receptie. Free WiFi, klopt maar alleen bij de bungalows, niet op de camperplek. Tarief? 20 euro, incl stroom. Dat hebben wij niet nodig, er kan vijf euro af. Het is weer even wennen. Maaaaaaar, de lakens en handdoeken zijn weer schoon, vanavond in een lekker fris ruikend bedje.

Morgen rijden we verder naar Daugavpils de tweede stad van Letland. Een stad waar heel veel gebeurd is en de stad van Mark Rothko maar daarover veel meer in mijn volgende blog.

Niets missen? Volg dit blog of volg via Facebook

blog reisblog

Bijna Rusland

Wel eens gehoord van Sillamae? Ik in ieder geval niet en heel lang wist bijna niemand iets van het bestaan van deze plaats. Tussen 1940-50 hadden de Russen hier een chemische fabriek en werd er met radioactief materiaal gewerkt. Dit radioactief materiaal werd gewoon hier in het stadje opgeslagen. Het was onderdeel van een militair programma van de USSR en de stad was dus een gesloten stad. Op geen enkele kaart kwam hij voor en het had zelfs geen postadres. Voor de bewoners en de werkers in de industrie moest het toch aantrekkelijk gemaakt worden. Er kwamen prachtige huizen met versierselen. Grote brede boulevards met veel bloemen en zomers gedecoreerd met palmen die in de winter binnen werden gezet in het groene huis. Er wonen nog steeds meer Russen dan Esten in deze plaats.

We zijn nu bijna bij de Russische grens en gaan eens kijken op de punt in Narva- Joessuu waar de rivier de Narva in de zee komt. De grens is precies in het midden van de rivier. Het Estse plaatsje is nu een echt plaats voor zonaanbidders, brede stranden en veel kuuroorden. Het zijn weer veelal Russen die hier vertoeven.

Oud maar nog in gebruik zijnde vissershuisje

We rijden tot het einde door en gaan dan lopen. Er is een groot gebouw dat dicht getimmerd is maar we lopen er langsheen. Het voelt toch niet prettig. Een Russische patrouille boot ligt stil in het midden van de rivier. We komen bij een bordje rood omrand met een tekst erin en gaan toch maar niet verder. Iets verder aan de Estse kant staan alleen maar geraamtes van grote huizen blokken en fabrieken. We rijden er over een gatenweg heen maar ook hier bordjes met niet fotograferen en overal camera’s. Nu vind ik het wel prettig om uit mijn comfort zone te gaan maar toch maar weer braaf terug gereden naar de geasfalteerde weg en naar Narva zelf gereden waar je over een brug Rusland binnen kan. Dit is echt heel gek tenminste voor mij. Zo dicht bij elkaar en toch zover weg. Aan de Russische kant staat een groot fort en aan de Estlandse kant staat er ook een. Op beide forten staan mensen naar de andere kant te kijken.

Om een indruk te krijgen of zo’n rij voor de grens nu een beetje opschiet. Als wij aankomen staat er een wit busje. Wij gaan lopen en zo’n anderhalf uur later is hij toch al een meter of tien opgeschoten. Ik spreek een man die vorig jaar hier stond te wachten. Er waren vijf auto’s voor hem. Het duurde drie uur en zijn hele auto werd leeggehaald. Moet er niet aan denken dat wij Sprintertje moeten leeghalen.

Twee forten met alleen de rivier ertussen
Een flinke rij op de brug naar Rusland

Dit alles maakt toch wel een diepe indruk op ons en we besluiten om maar eens een camping op te zoeken waar wel een wasmachine is. We komen uit in de gemeente Vaivara het gehucht Laagna. Er is hier een hotel met een camping erbij. We zien alleen jongeren rondlopen en verder geen campinggasten. De receptie is in het hotel. Trapje op en naar binnen. Daar is de hal helemaal bezet met hangende jongeren met een laptop op schoot. Niemand kijkt op van zijn of haar scherm en er zit niemand achter de desk. Ik kijk wat in het rond en maak oog contact met een wat oudere jongere. Hij staat op en in wat gebrekkig Engels legt hij mij uit dat de beheerder er over een uurtje weer zal zijn. Zoek maar een plekje naast het groene gebouw, daar is water, elektriciteit en een zwembad waar je naar de wc kunt en douchen. Dank U. Wat doen we, gaan we verder of zullen we hier toch maar gaan staan, er is een wasmachine. We zoeken een wat recht plaatsje en blijven. Het ziet er allemaal een beetje verlopen uit. Overal in het gras op stenen, op bankjes, op de grond, staand, jongeren met een laptop. Wat is dit. Ze kijken je niet aan maar zitten alleen maar druk te tikken op hun toetsenbord.

Het groene gebouw huisvest het zwembad, de gemeenschappelijke douches, tafeltennistafel en de wasmachine. Die is vrij dus snel een wasje erin. Het regent en er is geen droogmachine. Naast ons staan twee niet afgebouwde huisjes met daartussen in een overdekte open ruimte. Met spijkers en een paar schroeven en natuurlijk een touw heb ik daar een waslijntje kunnen maken. Twee wassen gedraaid. Er komt nog een Duitser met een hond staan en later nog een Duits stel. We staan met z’n drieën op dit grote veld. Intussen lopen er steeds meer jongeren heen en weer en wordt er gesport en muziek gedraaid. De jongeren bivakkeren in kleine huisjes rondom het hotel. Het is vroeg rustig en we slapen uitstekend.

Kwart voor acht, ik hoor trompet muziek en daarna een harde vrouwenstem uit de boxen bij het hotel. Ik kijk naar buiten en zie een groepje jongeren in marstempo naar het hotel lopen. Voorop een fanatieke man in beige kleding en een rood sjaaltje. Hier moet ik meer van weten dus snel naar buiten. Voor ieder huisje staan jongeren keurig in de rij te wachten tot de beige man ze ophaalt om in het gelid naar het bordes van het hotel te lopen. Ondertussen schalt uit de speakers de gezongen muziek. Het doet een beetje Chinees aan. Wat is dit. Op het bordes staan de leiders die de jongeren toespreken. Dit alles duurt een half uur. Ze doen gezamenlijk wat gym oefeningen en het lijkt of er een gekozen wordt tot een soort winnaar. In het gelid lopen de groepen weer terug naar hun huisjes en even later loopt iedereen weer met een laptop naar het hotel en wordt het heel rustig. Nu ben ik van nature nogal nieuwsgierig. Ik wil weten wat dit alles is. Ik hen mazzel, er gaat een wat oudere jongere naar de douches en ik spreek hem aan. Hij spreekt Engels. Ik vraag of dit een zomerschool of zoiets is en dat is het dus. Het zijn allemaal Russische kinderen tussen de 15 en 17 jaar die hier twintig dagen zijn om nog meer te leren over algoritmes en meer. Alleen kinderen die excellent zijn in wiskunde zijn uitverkoren om hier aan deel te nemen. Hij zelf is hier met zijn vrouw en kind om een gastcollege te geven. Hij is Rus maar woont en werkt in Zwitserland. Dus hier in Estland Russische kinderen, alle informatie in dit hotel en camping staat ook in het Russisch. Ik ben weer wat wijzer geworden.

Bekijk hier een kort filmpje

De was is inmiddels droog, het bed verschoond met lekker ruikende lakens. We kunnen weer verder met onze roadtrip.

blog reisblog

Thelma en Louise mijn favoriete roadmovie

Vandaag de klapfiets maar weer eens uit Sprinterje gehaald. Elf km verderop is een heuse waterval. De weg is recht en niet al te spannend. Er komen gedachtes bij mij op over roadtrip films. Ik heb er een aantal gezien en welke vind ik nu de beste. Ik twijfel tussen Easy Rider en Thelma en Louise. De eerste is uit 1969 en is een film van Dennis Hopper. De hoofdrol spelers waren Dennis Hopper, Peter Fonda, Jack Nicholson en Karen Black. Voor wie de film niet kent, hij gaat over twee motorrijders die een roadtrip door het land maken. Het zijn twee hippies. Het is een trip met veel drugs, rock ’n rol en seks. Geen alledaagse figuren. Ze maken van alles mee onderweg en het blijkt dat zeker in het zogenaamde vrije Amerika dat als je enigszins anders bent dit vaak niet getolereerd wordt. De film is van 1969 maar zou ook nu nog zeker actueel zijn. Pas je niet in mijn keurige hokje dan moet ik hier iets aan doen. Pak een wapen en schiet zoveel mogelijk anders denkenden overhoop.

En dan Thelma en Louise, een film uit 1991. De film wordt vaak beschreven als een feministische roadmovie en is een Oscar winner. De twee vriendinnen Thelma en de tien jaar oudere Louise besluiten er eens samen op uit te trekken in hun oude Thunderbird cabrio. Wat begint als een leuk uitje wordt door allerlei ontwikkelingen een drama. Zo kan iets simpels zomaar escaleren. Louise wordt gespeeld door Susan Sarendon en Thelma door Geena Davis.

Bekijk hier de trailer

Afspeellijst Spotify Thelma en Louise

Na al de films die er in mijn hoofd voorbij komen met de gedachtes die daar dan weer bij horen ben ik zomaar 11 km verder en bij de beroemde waterval. De Trotters aan een paal vastgezet en eens even kijken bij dat waterspektakel. Een trap met 326 treden gaat naar beneden en komt op het strand uit. Bij het eerste bordes zou je het water naar beneden moeten zien kletteren. Ik zie wel prachtige lagen met verschillende kleuren maar hoe ik ook knipper met mijn ogen, geen water. In deze tijd van het jaar is het opgedroogd.

Wel helemaal al die treden af om bij het zeewater te komen. Er liggen dikke lagen stenen in verschillende kleuren en maten en alleen aan de vloedlijn is een strookje zand. Ik maak een foto van een steen begroeid met groen wier en van die actie wordt ook een foto gemaakt.

Het water is hier super helder en het is zo’n mooi gezicht hoe telkens die kleine heldere golfjes over de groen beklede stenen klotsen. Zo gaat het al miljoenen jaren.

En nu al die trappen weer op naar boven. Het valt mee, de conditie is nog best redelijk en mijn knieën vinden het naar boven gaan prettiger dan naar beneden.

326 treden naar beneden en weer naar boven

De Trotters staan nog zij aan zij, loskoppelen, helm op en weer die ‘spannende” weg terug naar Toila. Deze plaats was een vakantie bestemming voor de de culturele elite van Estland en Rusland in het eerste deel van de twintigste eeuw. De lucht schijnt hier erg zuiver te zijn al is dit op onze camping niet te merken. Er komt iedere keer eenwaardig van een riool lucht in mijn neus. Het schijnt dat het naastgelegen hotel een directe verbinding heeft met de 30 meter laag gelegen zee.

Een mooie plek om te wandelen is het Toila Oru park. Eens stond er een groot buitenhuis gebouwd door de giga rijke Rus, Grigori Jelissejev. Omringd door een groot aangelegd park. Hij schonk het aan president Pats die het als zomerresidentie gebruikte. In de tweede Wereldoorlog is het vernietigd maar het park is er nog.

Vorige blog over de Baltics lezen en kijken?

Roadtrip door de Baltische landen

Baltische landen

Zasa, een bijzondere plaats

blog reisblog

Whisky en einde Zweden

Het is zondag. Vandaag eerst even 165 km rijden om bij dat festival te komen. We moeten op weg naar Umea toch die kant op. De radio afgestemd op Utrecht met het verzoekplatenprogramma van Maya Eksteen. Meezingen met bekende nummers en de ruitenwissers aan als een metronoom. Is de regen toch nog ergens goed voor. We rijden een lange brug over de Angernanälven. Een van de twee langste rivieren van de Atlantic naar de Botnische golf. Over de brug op een hoogte staan de parkeerterreinen vol. Hier begint dan ook de Hôga Kusten. Een door Unesco op de werelderfgoedlijst geplaatst gebied. Het is jammer dat het nog steeds giet, het nodigt niet uit om Sprintertje even alleen te laten.

Het is nog een km of 40 naar het festival. We zien in het voorbijrijden al een aankondiging. We hebben geen adres maar de stokerij is in het dorpje Bjärtrå. Moet toch niet zo moeilijk zijn. Nergens een bordje. Toch maar eens op de website kijken. Daar staat een adres, gelukkig maar wat minder gelukkig is dat het whiskyfestival vrijdag en zaterdag was. Zoals Rijk de Gooyer in een reclame zei, foutje bedankt. We rijden er toch nog even heen en ja hoor er wordt hard gewerkt om de boel op te ruimen van de 2000 bezoekers die er gisteren waren. No whisky at all for me.

We maken nog een mooie tour door het gebied van de Höga Kusten. Veel kleine en onverharde wegen tenminste die wij rijden. Er liggen nog specifieke vissersdorpjes met palen waar de stokvis gedroogd wordt. De zon schijnt weer en we vinden een slaapplaats aan een klein haventje. Er is een toilet en water. Meer hebben we niet nodig. De zonnepanelen doen het lekker, stroom genoeg.

Het wordt weer een tijd voor wat beweging. Het is hier een skigebied en we beklimmen naast de skilift het bergje naar boven. Er kan wel wat aan de conditie gewerkt worden. In twee km stijgen we van 30 naar 290 meter hoogte. Klauteren over stenen en zandpaadjes bedekt met dennennaalden. Wat ruikt dat toch lekker. Boven de beloning van een prachtig uitzicht en een heerlijke mok thee. Bekijk het filmpje maar even, duurt iets meer dan een minuut.https://youtu.be/07k9DrtOlTQ

We hebben volgens de buienradar twee uur de tijd voor deze looptocht daarna wordt het een natte bedoening. Het klopt. Net terug bij Sprintertje en het is weer shower time en dat blijft zo tot onze slaapplek. Nu bij een picknick plaats en kanovereniging.

Het wordt de laatste reisdag hier in Zweden. Op weg naar Umea waar wij de boot naar Finland nemen. We rijden een stukje op de E4 maar gaan al snel weer binnendoor, draaien een op de kaart bruin weggetje in en dan kom je zomaar op een plekje aan de Botnische golf waar je heel goed zou kunnen overnachten. Voor ons deze keer lunchen.

Umea is volgens het ANWB boekje dat wij bij ons hebben helemaal niets. Zij hebben duidelijk andere dingen die je moet hebben gezien. Meestal kerken en andere vaak oude gebouwen maar Umea is een bruisende moderne studentenstad. Veel mooie winkels en veel terrassen. Wij sluiten Zweden af met een heerlijk dinertje en brengen de nacht door op een veldje naast de ferryhaven.

Wij sluiten na drie weken Zweden af en vervolgen onze roadtrip in Finland.

jammer want vanavond is net Zweden-Nederland.

blog reisblog

Roadtrip in foto’s

Nog steeds in Jutland komen we deze beelden tegen. Deze staan aan de haven van Esbjerg

we rijden dwars door een gigantisch militair oefenterrein speciaal voor tanks. Overal staan lege huizen en schuren en zelfs een kerkje. Allemaal oefenmaterieel. Wel een prachtig plekje voor de lunch.

Hvide Sande is de plek voor surfers. We overnachten op deze CP. Als je busjes wil zien is dit je plaats. Op het eerste gezicht denk je zeehonden te zien in het water maar het blijken op golven wachtende surfers te zijn. Wel heel gezellig hier.

Onderweg overal van die witte kerkjes.

Vannacht slapen we op een Pintrip locatie.

Een keer betaal je dertig euro en dan sta je een nacht gratis bij vaak boeren, restaurant , tuincentrum of particulieren. Onderstaande foto’s was zo’n plek.

En zo komen we in Viborg. Hier staat een Dom met prachtige schilderingen. De hele kerk vol. Joakim Frederik Skovgaard, de schilder heeft er twintig jaar aan gewerkt. De hele kerk vol echt heel indrukwekkend.

De volgende gratis Pintrip stop is bij een kartonfabriek. We bezichtigen de fabriek maar besluiten toch naar een andere plek te rijden. 30 km verder.

We staan hier weer als enige bij een tuincentrum en kunstwinkeltje. De man spreekt geen woord Engels maar wel weer een fijn plekje. Nog twee dagen Denemarken en dan steken we over naar Zweden.

blog reisblog

Dit was 2018, januari

Het jaar 2018 stond in het kader van mijn droom. Een jaar reizen door Europa. Het is 1 januari en ik ben al bijna een maand onderweg. Oud en nieuw vieren in Jerez de la Frontera. Ik heb er wel vertrouwen in dat het heel gezellig is in zo’n Spaanse stad. We zorgen dat we om twaalf uur in het centrum zijn. Het is opvallend stil. Een handjevol mensen staan voor het gemeentehuis en wachten tot de klok 12 slaat. Het is gebruikelijk om bij iedere slag een druif te eten. Dus 12 druiven. Voor iedere druif staat een maand voorspoed. Je hebt pech als het je niet redt. Het is tien over twaalf en iedereen taait af. Alles is gesloten, geen vuurwerk, niets. Om een uur lig ik ook onder het dons.


Een beetje genoeg van de steden het wordt tijd voor Parque Nacional Doñana. Een plek op 20 meter van het strand en wat een mooi gebied is dit. Het plaatsje Matalascanas is grotendeels gesloten. Het moet in de zomer erg druk zijn.


een minuut impressie
img_9936-1


Hier kun je wel weken blijven maar  Sevilla wacht. Het is drie koningen en de stad is in rep en roer. Een grote optocht waar een paar ton aan snoep naar de rijen mensen wordt gesmeten. Paraplu’s omgekeerd open zodat er veel in kan vallen. De stad is verder zeer aan te bevelen voor b.v. een citytrip.

Sevilla




korte impressie van Sevilla

Cordoba staat ook nog op het programma. Daar moet je echt geweest zijn om in ieder geval de indrukwekkende Mezquita te zien.

Al weer als laatste is Granada aan de beurt. De sprinter staat weer naast de Mercedes van gezinsgeluk. Ook zij doen een paar dagen Granada.  Zicht op de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. En dan als afsluiting het prachtige Alhambra.

Januari is bijna voorbij en ik ben op weg naar het bijzondere project van Pauline.

Het is wel een helse weg naar boven. Zal ik je beneden ophalen? Twee opmerkingen van verschillende mensen die mij niet echt gerust stellen om de weg naar Proyecto Está te nemen. In Òrgiva, het hoofdstadje van de Apujarras begint het al. Rechtsaf een smal stijl oplopend weggetje in richting Tijola waar ik wezen moet. Na drie km een weg naar links waar ik naar boven moet. Helaas gemist, het bordje Cerro Negro zie ik pas als ik er net voorbij ben. De weg is zo smal dat hier omkeren geen optie is. De weg wordt nog smaller met veel bochten en ja hoor twee km verder kan ik draaien. Nu dan de beruchte weg naar boven in. In korte tijd 200 meter stijgen. In z’n een en gas op de plank houden. Het begin is nog wel verhard maar al snel wordt het een soort zandweg met uitstekende stenen. Als ik boven ben en uitstap moet ik toch even diep ademhalen en als Paulina bij wie ik moet zijn mij op staat te wachten denk ik: was dit het nou? De sprinter staat op een prachtige plek met een uitzicht waar je alleen maar van kunt dromen.

Waarom ben je hier? Hier op deze berg woont Paulina met haar verstandelijk beperkte en autistische pleegzoon, Juan José. Paulina is een project gestart om hier gezinnen met een kind die zorg nodig heeft van een onbezorgde vakantie te laten genieten. Maar dat niet alleen, ook voor de locals en expats creëert zij een speelparadijs. Kinderen kunnen meedoen aan kinderyoga en uitdagende spelvormen. Bekijk de video en zie wat een prachtig werk zij hier verricht. En O ja ik vergeet het bijna, dit hele project is non-profit. Heb je deze maand nog wat over dan is een kleine donatie erg welkom.

bankrekening, La Caixa;  Proyecto Está – ES42 2100 2505 0102 1010 9994.

Ik ben hier ongeveer tien dagen geweest, niet alleen aan de film gewerkt maar ook nog wat geschilderd voor de open dag. En dan deze omgeving, de Alpujarras. Een prachtig berggebied, onderdeel van de Sierra Nevada. Als je hier bent komt er een rust over je die niet te beschrijven is. Er wonen dan ook hier heel veel niet Spanjaarden. Een van hen die een erg leuk boek heeft geschreven over deze streek, een optimist in Andalucia, is de drummer en oprichter van Genesis, Chris Stewart. Een prachtig plekje op het eind van een lange kronkelige weg. Er loopt GR wandeling langs.

Het is hier een paradijs voor wandelaars. Ik ben hard aan het nadenken of ik hier in deze omgeving niet een GR zal gaan lopen in de plaats  van in maart het tweede deel van de Via de la Plata, van Salamanca naar Santiago. Het wordt hard nadenken.

De film is klaar en ik ga weer verder maar neem niet echt makkelijk afscheid van Paulina, Juan Jose, Jesse, Laura en hun kinderen. Hopelijk kom ik hier nog een keer terug.

Tot zover Januari 2018

beleef je droom blog

The story of Sprintertje.

Het leuke van een roadtrip is het rijden op kleine wegen. De navigatie staat ingesteld op: geen tolwegen en geen snelwegen. Zo kom je in de meest kleine gehuchten en op smalle vaak slechte wegen. Regelmatig een stukje onverhard moet ook kunnen. Voor ons leuk maar Srintertje is er soms niet blij mee. Vaak steile hellingen, haarspeldbochten en pittige afdalingen. Hij doet het goed maar toch wil hij wel eens iets nieuws. In Spanje was dat een intercooler, nieuwste model natuurlijk. Toen in Italië twee glanzende achterremschijven. Toch wel belangrijk met die afdalingen. Nog steeds in Italië is het vermogen steeds weg. Opnieuw starten dan gaat het weer even. Toch maar een Mercedes garage bezoeken. Het lijkt of de uitlaat zijn warmte niet kwijt kan. Drie man onder de auto en het probleem lijkt gevonden te zijn. Over al die stukken pijp zit een afdekplaat, die gewoon weglaten en het probleem is opgelost. Ik krijg die grote plaat keurig verpakt in plastic mee. Lekker makkelijk in het woon gedeelte. Iedere keer als we stoppen moet hij er weer uit en onder de kar. Kosten, gratis, een uur werk maar het is service en dat in Italië. Goedkoop, probleem dus opgelost? Echt niet. Het euvel blijft en ik bel met Mercedes Nederland die een afspraak maakt bij Mercerdes in Patras, Griekenland. We leveren hem daar af en gaan de stad in. Na een paar uur word ik gebeld met de mededeling dat hij klaar is. Er zat een scheur in een dikke slang in het motorgedeelte. De afdekplaat gelukkig niet weggegooid die zit er ook weer onder. Dan krijg ik de vraag wanneer het oliefilter is vervangen. Ik dacht dat dat gebeurd was gelijk met de remschijven. Ik had er een beurt bij laten doen. Wel de olie ververst, 9 liter á 22,50 maar geen oliefilter dus. Italië. De filter nu vernieuwd en met een trotse monteur een proefrit gemaakt. Die rijdt en niet zo zachtjes ook. Hij scheurt door Patras en Sprintertje is in zijn element. Hij trekt weer als een goede tandarts. Super vriendelijke mensen in deze Mercedes garage en complimenten voor MB Nederland. Dan een paar weken later, Sprintertje rijdt nog steeds lekker maar als hij stationair draait klinkt het als een rochelende oude vrouw. Oude vrouw? Ja, een rochelde oude man klinkt net weer even anders. In ieder geval kan dit niet goed zijn. Ik stop bij een garage, de man kijkt onder de motorkap en ziet direct wat er aan mankeert. Het heeft met de dynamo te maken. Hij heeft het onderdeel niet maar stuurt mij naar een garage die alleen maar Mercedes doet. Maar een km of 50 verder dus dat valt best mee. Het moet iets voor Fichti aan de linkerkant zijn.

Ik kijk of ik een Mercedes garage zie maar nee. Fichti komt steeds dichterbij en geen MB. Wel een soort autokerkhof waar wel erg veel MB busjes of in ieder geval delen ervan gestapeld liggen. Dat zou toch niet………….Ja dus, hier moeten we zijn. Geen ingang aan de doorgaande weg maar 200 meter verder via een achteraf weggetje naar de garage. Het lijkt een nog al oude zooi. Bij de andere MB garages is altijd een luxe balie waar dan twee of drie mensen achter zitten druk te wezen met stapels papieren en die dan net nog wat tijd over hebben om je even te woord te staan. Hier kom ik een smoezelig kantoortje binnen waar een vrouw achter een lekker ouderwets stalen bureau zit. Ze spreekt wat Engels en ik leg uit wat er is. Je bent hier aan het goede adres zegt ze of in ieder geval iets van die strekking. Wij doen alleen maar MB bedrijfswagens dus ook Sprinters. Ze geeft een schreeuw, het blijkt een naam te zijn want er komt een man in overall aanlopen. Niet gewoon aanlopen maar echt als een super macho. Hij draagt een blauwe overall met zo’n hele brede riem losjes over de heupen. Migas, zo heet hij dus, kijk jij even wat er aan de hand is? Mij mee wenkend stiefelt ie voor mij uit naar Sprintertje die daar nog steeds rochelend staat. Hij ziet het ook direct maar ik moet toch even naar voren rijden en boven een put gaan staan in de echt super schone garage. Ze bekijken het even met een paar man en ik word weer meegetroond naar het kantoortje. Migas praat wat tegen de vrouw en zij kijkt direct in de computer of het onderdeel er is en zegt, het kost 120 euro. Na die andere reparaties valt dit echt mee, dynamo? vorige keer met die remschijven moest ik vijf dagen wachten voor het gerepareerd kon worden dus ik vraag, wanneer kan het gebeuren? Ze kijkt mij aan of ik haar een oneerbaar voorstel doe en zegt. Nu gelijk natuurlijk. Oei dat is snel, het lijkt Overtoom wel. De dynamo wordt er uit gesloopt en ik krijg precies te zien wat er stuk is. Dan het nieuwe onderdeel er weer in gemonteerd. Mijn bumper wordt nog even vast gezet en na een half uurtje is het voor elkaar. Even afrekenen. Kan ik pinnen? Nee of eigenlijk kan het wel maar dan krijg ik een rekening en hangt er een heel ander prijskaartje aan. Gewoon contant dus. Dit is een garage naar mijn hart, sloperij, wat hergebruikt kan worden wordt hergebruikt en geen poespas gewoon recht voor zijn raap.

Het zit natuurlijk tussen mijn oren maar het is net of Sprintertje nu ook weer prettiger rijdt. Net zoals zijn baasje op zijn tijd lust ook hij wel een slokje. We zoeken een dieselbodega en gaan voor de diesel extra. Kwaliteit en we worden bediend door de bodegahouder himself. Deze ziet dat wij uit Nederland komen en vertelt dat ons koningspaar 5 km hiervandaan hun huis heeft. Als WA er is drinkt hij iedere avond een biertje met hem. Lachen. Maar het houdt de gemeenschap wel bezig. Het is trouwens een fantastisch plekje hier. Hele mooie kust.

Een paar dagen later als we in Erineos staan heeft de barman het ook al over WA en Maxima. Tijdens de Olympische spelen waren ze waarschijnlijk op zoek naar een geschikt vakantiehuisje en dat deden ze undercover. Ze praten heel ontspannen met hem. Het heeft indruk gemaakt. En voor ons is het een leuk binnenkomertje. Bedankt.

Inmiddels zijn we de Peloponessus uit en nu aan de andere kant. Daarover meer in de volgende post. Nog wat foto’s van Erineos.

blog reisblog