Troost eten en meer.

Sorry, ik moet toch nog een stukje schrijven voor mijn media stilte ingaat. Het is toch rustiger in alberques dan in hotels of pensions. In Nigrán verblijf ik in een pension boven een bar. Nou ben ik niet vies van bars maar dit is er een met  6 megagrote tv schermen waar live voetbal op vertoond wordt. En in Spanje kunnen ze niet rustig tv kijken(hoe is dat in Nederland?). De aaaa’s en ooooohhhh’s vliegen je oren in. En dan lig je lekker in je bedje, het is bijna twaalf uur en gaat die voetbalgekte nog even door. Het lijkt hier nog harder dan beneden. Maar tegen enen is het toch afgelopen.

Ik kom erachter dat er geen bus rijdt naar Vigo, tenminste van waar ik zit. Alternatief is een taxi, okee het is zondag en in plaats van een bedrag in het kerkenzakje te stoppen verwen ik mijzelf met en taxi. Nou valt dat hier in Spanje ook wel mee. Vigo is een behoorlijke stad aan het water.

image

image

Het weer is weer mooi en ik loop strompelend de stad in.  EIgenlijk heb ik wel het gevoel dat ik zielig ben. Als ik daar aan toe geef dan krijg ik altijd eetneigeningen en wat schertst mijn verbazing? Ik loop zomaar door een straatje met allemaal visrestaurants. Een straatje met in het midden allemaal prachtige bomen en aan weerszijden buiten een soort keukens waar ze prachtige oesters staan schoon te maken. Dan moet je wel heel sterk in je schoenen staan om hier zomaar voorbij te lopen. Dat doe ik dus echt niet. Ik laat mij lekker verwennen met om te beginnen een portie van zes oesters. Doe je ogen dicht en kijk van binnen uit even mee. Het zijn prachtige grote verse oesters. Je neemt de eerste in je hand en brengt hem naar je mond. Je slurpt de oester naar binnen en dan die smaaksensatie, dat zilte. Mmmmmmm. Proef je ze? Maar ja op zes oesters kun je niet leven.

image

Een serveerster komt aan gesjokt en tenminste dat denk ik, vraagt,  wil je nog wat? Dat wil ik wel, prachtig grote mosselen en een heerlijke witte Val do sosego baixas Albariño uit 2013 die uitstekend past bij deze gerechten. Ja er zijn vervelender manieren om de zondag door te komen. Als je alleen zit te eten vallen je andere dingen op als dat je met meerdere zit te eten. De vrouw, ze kijkt niet echt gelukkig, die de oesters schoon zit te maken kijkt om zich heen. Ze is op dat moment alleen en schichtig opent ze het geldlaatje en om zich heen kijkend haalt ze er 30 euro uit en stopt dat in haar boezem. Het ging te snel om er een filmpje van te maken. Waarschijnlijk vult ze haar minimale loontje zelf even aan.

Ook hier natuurlijk Roemeense accordeonisten die de zelfde deuntjes spelen als bij ons en veel Africanen die je proberen iets te verkopen.

image

Morgen ga ik terug naar Porto en probeer dat voor het eerst met blablablablablabla. Dit is een online organisatie die een soort liftservices aanbieden. Ik rij mee met een particulier die ook naar Porto gaat. Kost 10 euro implaats van 23 met de bus. Benieuwd of het werkt.

Advertenties

5 comments

  1. Lees vandaag pas je blog en hoop maar dat je niet ziek bent geworden van de oesters. Blijven tenslotte schaaldieren. Ik zelf zal me er niet gauw aan wagen want wordt al misselijk als ik die glibberige dingen zie 😉
    Plezierige reisvervolging 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s