Start van de Primitivo

Hoofdstuk 13

Het is even zoeken maar toch staan we al vroeg voor de alberque in Oviedo. Alles is dicht en hij gaat pas om half vijf open. Er staan al een paar mensen te wachten. Om nu een paar uur daar voor zo’n gebouw rond te hangen is niet echt aanlokkelijk. We zetten de rugzakken in de tuin en gaan de stad in. Hugh moet wat zakelijke dingen regelen en gaat in een café zitten en ik ga deze stad eens bekijken.

Deze studentenstad is de hoofdstad van het prinsendom Asturië. Het is een stad die niet vol is met toeristen en het is de stad van de cider. Wat ook opvalt zijn de grote glanzende beelden die overal staan. Het moeten er ruim honderd zijn.

De grootste attractie blijft toch wel het cider schenken. Dat gaat zo. Je bestelt cider en dan pakt de ober een glas in zijn hand op dijbeenhoogte. In zijn andere hand de fles cider die hij met een gestrekte arm boven zijn hoofd houdt en daarvandaan giet hij wat cider in het glas. Niet zoveel want je moet het glas in een teug leegdrinken. Is je glas leeg dan weer hetzelfde ritueel.

Een goede ober schenkt zo van boven en morst geen druppel.

Mijn broek is stuk en ik zie een klein atelier. Binnen achter een naaimachine zit een vrouw te werken. Ik ga naar binnen en laat zien waar het stuk is. Peligrino? Vraagt ze. Si, antwoord ik. Ze begint in het Spaans te ratelen en te gebaren en ik begrijp dat ik mijn broek moet uittrekken. Ze pakt de broek aan en zet zich weer achter de machine en begint aan de reparatie. Daar sta ik dan in mijn onderbroek. Ze is rap en binnen een paar minuten kan ik hem weer aantrekken. Ik vraag wat het kost, nada, zegt ze met een dikke glimlach. Buen Camino. Het geeft mij een fijn gevoel.

Mijn broek wordt vakkundig gemaakt.

Tegen half vijf weer terug bij de alberque en het is goed dat onze rugzakken er al staan want de rij mede pelgrims is al aardig lang geworden.

Voor het eerst in deze alberque worden de vrouwen van de mannen gescheiden. We hebben aparte kamers. Ik bemachtig een onderbed. Vooral als je s’nachts eruit moet is dat wel handig. Boven mij komt een man te liggen die binnenkomt in een soort camouflage kleding en een enorme rugzak. Hij legt zijn slaapzak op het matras en verdwijnt weer net zo stil als hij binnenkwam.

Ik doe even een tukje en ga daarna met Hugh op pad om wat te eten. Gewoon een stukje eten gaat op dit tijdstip niet dus er zit niets anders op dan wat te gaan drinken. De gewoonte is hier dat bij elk glas drank dat je bestelt er een tapas zit. Vaak wel wat zoute dingen zodat je dorst houdt. In een smal straatje komen we terecht in een drukke bar. Buiten staat het vol mensen met een drankje in de hand. De man van het bovenbed zit alleen aan een tafeltje en er staan nog twee stoelen naast. Hugh en ik schuiven bij hem aan. Het is een Brit, Jake. Even voorstellen, hij heeft eerst in het Britse leger gezeten, eenheid special boot service, een elite eenheid waar alleen de best getrainde mannen inzitten. Na vele geheime missies is hij overgeplaatst naar een speciale eenheid van de politie. Tot dat het hem allemaal teveel werd, er helemaal doorheen zat en uiteindelijk afgekeurd, nog geen vijftig. Allerlei therapieën gevolgd maar niets helpt echt. Uiteindelijk komt hij in Nederland terecht bij ene Greet. Dat helpt hem echt en door haar is hij nu als pelgrim onderweg naar Santiago. Begonnen in Engeland. Hij vertelt dit om dat ik uit Nederland kom en ook als therapie om er zoveel mogelijk over te praten. Op de klok kijkend moeten we opschieten want om tien uur gaat de deur van de alberque op slot. We zijn net op tijd.

Lekker buiten met je drankje

Die nacht als ik een tijdje wakker lig staat Jake opeens naast zijn bed. Ik heb niets gehoord. Normaal is het een gestommel als er iemand uit zijn bed komt maar nu hoorde ik niets. Het lijkt wel een kat. Ik zie hem met z’n slaapzak de kamer uit sluipen en hij komt niet meer terug. Het was te warm en hij heeft buiten geslapen, vertelde hij s’morgens.

Vandaag lopen we naar San Juan de Villapañada, dit is iets meer dan 28,5 km. Het is nog een hele toer om de stad uit te komen. Er liggen wel overal van die koperkleurige schelpen in het trottoir maar er lopen diverse routes. Na een beetje heen en weer gedrentel, zitten of eigenlijk lopen we weer op de goede route. Het parcours is niet al te moeilijk, wat heuvelachtig terrein maar het aantal km gaat toch wel in mijn benen zitten.

De alberque ligt zo als gewoonlijk wat buiten het centrum. Wij komen rechts aan maar van de andere kant komt er ook een pelgrim aangesjokt. Hij moet ook bij de alberque zijn.

Het gebouw ligt iets op een heuveltje en heeft een ruimte met tien stapelbedden en een grote woonkeuken. De een na de andere pelgrim komt binnen. . De meeste Spanjaarden maar ook twee Poolse vrouwen. Een van de Spanjaarden is kok en hij gaat heerlijke spaghetti met tomatensaus maken. We zitten met z’n achttienen aan tafel. Weer andere mensen hier dan in Oviedo. De meesten die daar aan hun camino beginnen lopen de eerste dag tussen de 10 en 15 km. Beetje opbouwen.De Itäliaan is er wel en met 18 personen in een toch wat benauwde ruimte zal het geen rustige nacht worden.

Alberque

(Deze tocht liep ik in 2010 en ben er nu een e-book over aan het schrijven. Ik plaats iedere week een hoofdstuk)

blog reisblog te voet naar Santiago de Compostella

Dit is overwinteren

Het Sint Niklaas feest is voorbij en natuurlijk gaan we eens kijken of hij veilig terug gaat naar Spanje. We volgen hem met Sprintertje en die heeft er weer plezier in. We rijden net lekker of daar gaat de goedheiligman al de weg af. Arras staat er op het bord. Dit is een behoorlijke stad in Frankrijk. Wat gaat hij daar nu doen? Er is op een van de prachtige pleinen een grote kerstmarkt en SN gaat gewoon op bezoek bij zijn collega het kerstmanneke. Voor ons is het een mooie manier om kennis te maken met de Franse folklore. Om binnen de markt te komen moeten we wel even gefouilleerd worden en buiten de markt staan gewapende militairen. Arras is een prachtige stad met mooie gevelhuizen. Beetje jammer is dat het er hard regent.

De volgende ochtend hoor ik al vroeg geluid op de gratis camperplaats. Ja Sint Niklaas moet ook bezuinigen na het dure begin van de maand. Vroeger had hij van die goedkope arbeidskrachten maar Nederland is wakker en de veegpieten eisten direct al een loonsverhoging. Sint heeft het zwaar tegenwoordig. Maar goed hij is al vroeg uit het warme bedje en het is nog donker als hij al op weg gaat. Hij neemt de route nationale en dat betekent veel rotondes, vrachtverkeer en trekkers. Schiet niet echt op. Het weer is wel omgeslagen van regen naar een heerlijk zonnetje. Dit gaat zo door tot weer een verrassende plaats. Hij stopt in Chateau Renault, ook weer een oude plaats met een slot dat nu nog gebruikt wordt als Hotel de Ville. Het blijkt ook weer niet zomaar een plaats te zijn. Deze plaats ligt op de weg naar een collega van hem, Saint Jacques. Ook hier weer een rustige gratis camperplaats. Ik verdenk SN er van dat hij ook de app, park4night op zijn iPhone heeft waar al die prettige overnachtingplaatsen beschreven staan.

Vandaag gelukkig iets later op weg dan gisteren en SN heeft genoeg van al die rotondes en pakt de tolweg. Dat schiet lekker op. De zon schijnt weer volop en tegen half vier stoppen we al in Cap Breton. Dit is bekend terrein. Het is een camperplaats direct voor het strand. Hier zijn de golven en hun geluid zo groots. Er zijn twee surfers die het wagen in deze kolkende watermassa hun kunsten te vertonen. Ze gaan achterop een waterscooter en wachten tot de grootste golf komt en dan pakken ze die hele golf mee naar de kust. een machtig schouwspel.

Twee jaar geleden op deze plek stormde het zo hard dat we midden in de nacht zijn vertrokken naar een beschut plekje in het dorp. Het leek of sprintertje op zijn kant ging. Bijna iedereen vertrok maar nu was het weer prachtig. Sint Niklaas weet de plekjes wel uit te zoeken.

Hier neem ik afscheid van Sint Niklaas, hij gaat richting Madrid en wij gaan naar Valencia. Hij redt het verder wel alleen, tot volgend jaar.

We gaan onderweg met noodweer. Regen en harde wind. Veel vrachtverkeer op de baan en de ruitenwissers staan op de hoogste stand. Ik kan en durf niet harder te rijden dan 80 km p/u. Behoorlijk vermoeiend. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn lief die onwillekeurig toch heel gespannen ernaast zit. We rijden al een tijdje in Spanje als het eindelijk droog wordt. Dit is heel anders rijden. Hoe dichter we bij Valencia komen hoe blauwer de lucht wordt. Meestal doen we de reis in vier dagen en overnachten we in Pamplona. Gelukkig deze keer niet want na dat wij er voorbij waren bleef het daar hozen en stormen met gevolg grote overstromingen, bomen over de weg en veel gekapseisde vrachtwagens. Wij waren er net langs.

Vorig jaar heb ik twee weken wild gestaan in Valencia en dat is mij goed bevallen. Toen was ik alleen en nu met mijn lief gaan we weer naar die plek. Het is aan het strand van Malva Rosa. De plek waar we staan is precies voor de boulevard, eigenlijk meer een parkeerplaats maar we staan er met nog een paar andere campers. Uitzicht op de zee.Deze keer niet de oude stad in maar lekker stukken lopen op het strand. De buurt heet ook Malva Rosa en is een wat oudere wijk met daarachter de grote gebouwen van de Universiteit. Veel studenten hier in de wijk en dat geeft een bijzondere sfeer. Direct de eerste avond werden wij al verrast met een opkomende volle maan. Wil je nog meer romantiek? De volgende ochtend op het strand mijn oefeningen doen om een beetje soepel te blijven en douchen onder de koude buitendouche. Weer lopen, terrasje pakken om een goede cortado te drinken, lezen, fotograferen, ja zo kom ik de winter wel door. Een kijkje in de vissershaven, hier staan altijd mensen die in de rij staan om de achtergebleven vissen te kopen. We blijven drie dagen in Valencia en gaan dan weer een stukje verder.

Opkomende volle maan
Prettig wakker worden
Wachten op de overgebleven vis

Volgende keer: iedere dag weer een stukje verder

blog reisblog

Camping versus wild/vrij kamperen

Het is tweede paasdag en de avond valt. De zon is al verdwenen. Ik sta aan het strand van Gavà. Aan de horizon vaart een giga donker containerschip. Afmeting horizontale Domtoren. Links ligt Barcelona waar net een cruiseschip is vertrokken. Een en al licht. Herinneringen schieten door mijn hoofd hoe ik als 19 jarige als kapper werkte op de SS Rotterdam. Om deze tijd begint het captains dinner en de dames moesten natuurlijk in vol ornaat en mooie gewatergolfde haartjes aan tafel. De mannen in wit smokingjasje in deze tijd niet meer voor te stellen. Ja deze gedachtes komen boven bij de lichtjes van dat cruiseschip. Na de drukte van Valencia is het weer heerlijk de rust te ervaren van een stil strand. Gisteren op een camping gestaan in Cambril.

Voorkant tegen de heg, achterkant iets buiten de plaats en de vrije ruimte tot aan de bomen.

Als je zoals ik inmiddels gewend bent aan wild/vrij overnachten is een camping wel weer even wennen. Dan heb ik het niet over de prijs, dat weet je. Een camping geeft werkgelegenheid aan veel mensen en dat is goed. Maar die drukte. Nu was het misschien wel extra druk vanwege de paasdagen, maar een herrie. Op een paar schermen live voetbal en keiharde disco muziek met stevige bassen. Ik heb nog mazzel dat mijn rechteroor het niet meer zo doet zoals het zou moeten maar zelfs ondanks dat dreunde het behoorlijk door. Toen dat eenmaal voorbij was viel de reguliere stroom uit en ging naast mij een reusachtig aggregaat aan. Niet alleen van afmeting maar ook van volume. Toch nog wel wat geslapen. De volgende ochtend geen water en dus ook niet douchen. Voor mijn algehele hygiëne sta ik op een camping. Helaas. Even afrekenen, camper met een persoon op een postzegel plaats, twee nachten €52,00. Nu sta ik met inmiddels nog twee anderen op een stil stukje aan het strand. 10 meter verwijderd van de stranddouche. Eerst even de zee in en dan onder deze douche. Het is even fris maar er is wel water. Ik kies er toch voor im zoveel mogelijk vrij te staan.

Nog wat foto’s van Cambril en Salou

blog reisblog

Proyecto Está, een spannende weg.

Het is wel een helse weg naar boven. Zal ik je beneden ophalen? Twee opmerkingen van verschillende mensen die mij niet echt gerust stellen om de weg naar Proyecto Está te nemen. In Òrgiva, het hoofdstadje van de Apujarras begint het al. Rechtsaf een smal stijl oplopend weggetje in richting Tijola waar ik wezen moet. Na drie km een weg naar links waar ik naar boven moet. Helaas gemist, het bordje Cerro Negro zie ik pas als ik er net voorbij ben. De weg is zo smal dat hier omkeren geen optie is. De weg wordt nog smaller met veel bochten en ja hoor twee km verder kan ik draaien. Nu dan de beruchte weg naar boven in. In korte tijd 200 meter stijgen. In z’n een en gas op de plank houden. Het begin is nog wel verhard maar al snel wordt het een soort zandweg met uitstekende stenen. Als ik boven ben en uitstap moet ik toch even diep ademhalen en als Paulina bij wie ik moet zijn mij op staat te wachten denk ik: was dit het nou? De sprinter staat op een prachtige plek met een uitzicht waar je alleen maar van kunt dromen.

Waarom ben je hier? Hier op deze berg woont Paulina met haar verstandelijk beperkte en autistische pleegzoon, Juan José. Paulina is een project gestart om hier gezinnen met een kind die zorg nodig heeft van een onbezorgde vakantie te laten genieten. Maar dat niet alleen, ook voor de locals en expats creëert zij een speelparadijs. Kinderen kunnen meedoen aan kinderyoga en uitdagende spelvormen. Bekijk de video en zie wat een prachtig werk zij hier verricht. En O ja ik vergeet het bijna, dit hele project is non-profit. Heb je deze maand nog wat over dan is een kleine donatie erg welkom.

bankrekening, La Caixa;  Proyecto Está – ES42 2100 2505 0102 1010 9994.

Ik ben hier ongeveer tien dagen geweest, niet alleen aan de film gewerkt maar ook nog wat geschilderd voor de open dag. En dan deze omgeving, de Alpujarras. Een prachtig berggebied, onderdeel van de Sierra Nevada. Als je hier bent komt er een rust over je die niet te beschrijven is. Er wonen dan ook hier heel veel niet Spanjaarden. Een van hen die een erg leuk boek heeft geschreven over deze streek, een optimist in Andalucia, is de drummer en oprichter van Genesis, Chris Stewart. Een prachtig plekje op het eind van een lange kronkelige weg. Er loopt GR wandeling langs.

Het is hier een paradijs voor wandelaars. Ik ben hard aan het nadenken of ik hier in deze omgeving niet een GR zal gaan lopen in de plaats  van in maart het tweede deel van de Via de la Plata, van Salamanca naar Santiago. Het wordt hard nadenken.

De film is klaar en ik ga weer verder maar neem niet echt makkelijk afscheid van Paulina, Juan Jose, Jesse, Laura en hun kinderen. Hopelijk kom ik hier nog een keer terug.

beleef je droom blog

Rondje Europa deel 2

De metro zie ik net voor mijn neus weg rijden. Drie kwartier wachten. De paar dagen in Spanje al geleerd om je niet druk te maken. Hij komt toch niet eerder. Na een paar haltes wordt het behoorlijk druk. Opvallend is dat drie van de vier mensen heel druk bezig zijn. Ja, ook hier geen mens meer zonder telefoon. Tegenover mij zit een nog al brede vrouw, type Michelin. In haar oren van die luidsprekertjes en ik vermoed dat ze luistert naar een gesproken verhaal. Het moet iets romantisch zijn want regelmatig laat ze een gelukszalige glimlach zien en haar ogen tintelen. Ze is net op tijd met uitstappen bij haar halte. Eenmaal uit de Metro direct het drukke centrum in. Bij de oversteekplaats zit dezelfde vrouw als drie jaar geleden. Helemaal in het wit ook haar gezicht is wit geverfd en het dan de bedoeling dat je wat muntjes aan haar geeft omdat ze er zo mooi uit ziet. Tenminste dat denkt ze. Iets verderop staat bij een kerkje een gigantische rij of eigenlijk drie rijen. Een rij voor een loketje waar tegen betaling  bidplaatjes  uitgedeeld worden. De middelste rij voor de ingang van het kerkje, ik denk dat er iedere keer als er iemand naar buiten komt er weer een naar binnen mag. De derde rij is duidelijk de langste. Hier worden loten verkocht voor de grote kerstloterij. De gekte is al duidelijk begonnen. Misschien zijn deze loten wel gezegend zodat de kans op een paar miljoen euro’s nog groter is.

De overdekte markt hier in Valencia is een belevenis op zich. Een groot gebouw met echt heel veel stalletjes. De grote hangende hammen lijken je aan te kijken. Vorige keer al eens zo’n standaard gekocht maar nog nooit zo’n ham, ik durf gewoon niet.

Ja wat valt er verder te vertellen over Valencia, veel mooie oude gebouwen. Het is een rommelige stad, het lijkt of er zomaar wat gebouwd is. Een grote achtkantige toren is helemaal ingebouwd. De nieuwe stad met zijn moderne architectuur past mij beter. Dit deel is heel ruim van opzet. Vanuit de oude stad liep vroeger een rio, die is drooggelegd en er is een park van gemaakt. Acht km lang. Aan en in dat park staan deze futuristische gebouwen. Kenniscentrum, operahuis en het grootste aquarium van Europa. Heel veel glas en water.

Doorlopend kom je uiteindelijk in de haven.  Hier grote eens prachtige hallen, Thinglado’s genoemd met veel tegel- en houtwerk. De meeste worden nu opgeknapt en krijgen een andere bestemming. Aangekomen in de vissershaven is het zwart van de mensen. Er komen net kleine vissersboten aan en een deel van de lading wordt direct aan de toegestroomde mensen verkocht. Hup gewoon alles een tientje, groot leeg diep bord in de vis en gevuld zo in een plastic zak. Als er zoveel verse vis is hoef je meestal niet ver te zoeken voor een goed visrestaurant. Ook hier zit aan de haven een traditioneel Spaans eethuis waar het goed vis eten is. Het is drie uur dus mooie tijd om dat eens uit te proberen. Heerlijke grote Dorade, smullen.

Weer terug in de Metro is het heel anders dan deze morgen. Iedereen lijkt moe van waarschijnlijk het werk. Men is op weg naar de voorsteden van Valencia. Wij reizen morgen verder naar Villajoyosa een plaatsje iets verder dan Benidorm maar gelukkig niet te vergelijken. In dit stadje is de laatste jaren veel geinvesteerd. Er is nu een mooie boulevard met een groot breed strand. Dit is een aantal jaren geleden door een Nederlands bedrijf helemaal opgespoten. Palmbomen er op en wij staan heerlijk vrij op het eind van de boulevard pal aan het water. Zeg nou zelf toch helemaal niet verkeerd wakker worden toch?

Na het wakker worden gaat de telefoon, het is een vriendin van dochter die met haar geliefde en twee kinderen ook een jaar op reis zijn. Zij zijn hier in de buurt en komen gezellig bij ons staan. We gaan de stad in, maken samen eten en vermaken ons prima.

Tussendoor ga ik naar een afspraak om een filmpje te maken van een echtpaar dat anderhalf jaar geleden hun droom zijn gaan beleven.

Op de boulevard staan twee dames een beetje moeilijk te doen om een foto van hen te maken met als achtergrond de palmen. Ik vraag natuurlijk even of ik misschien een fotootje zal schieten. Met mijn dikke foto/filmtas en groot statief onder mijn arm lijkt dat natuurlijk heel wat en gretig gaan zij op mijn voorstel in. Natuurlijk blijken het landgenoten te zijn. De ene vrouw heeft al veertig jaar een huis hier, toen geërfd van een tante en heeft heel veel zien veranderen. Maar nog steeds gaat zij hier graag naartoe. Eerlijk gezegd is het een prachtige foto geworden al zeg ik het zelf, wat meespeelt is dat een van de vrouwen erg fotogeniek is.

Na een nog heel gezellige en intense avond nemen wij de volgende morgen toch wat moeilijk afscheid van het reizende gezin. Wil je wat meer over hun reis weten kijk dan eens op: gezinsgelukopreis

Op weg naar Aspe voor een afspraak met Ton en Mariëtte van de minicamping: TonyMar. Dit paar heeft drie jaar geleden besloten hun droom te beleven en is vertrokken naar Spanje. Onderweg er naartoe weer behoorlijk last van het uitvallen van motor vermogen, maar onder het rijden in zijn vrij zetten, uitzetten en opnieuw starten doet wonderen. Dan doet de motor het weer even goed. Alleen het blijft irritant. Bij aankomst op de camping een heel vriendelijke ontvangst, niet alleen van Ton en Mariëtte maar ook van de andere aanwezige gasten. Ik schrijf er nu even niets over in het filmpje dat ik aan het maken ben is alles mee te beleven.

Heb je al een gratis abonnement op het videokanaal PASSIONFILM ?

Tot de volgende keer.

reisblog

One Year Roadtrip Through Europe deel 1

De start van mijn one year roadtrip throug Europa begint in Nijmegen. De Sprinter staat geparkeerd in de Waalhaven en deze donderdag is voorlopig de laatste keer om door te brengen met de twee kleinkinderen. Er zijn ook mensen die het oppassen noemen. Die nacht dus de eerste keer slapen in de bus. Op het geluid van de langs varende schepen over de Waal slaap ik goed. Maar wel erg vroeg wakker, toch wat zenuwachtig?

Na een laatste scheer en douche beurt en natuurlijk koffie, On the Road. Het sneeuwt, nee toch, snel naar de warmte. Het rijden in die sneeuwbuien is niet echt prettig. Na Breda verandert dat. De sneeuw gaat over in regen en na Antwerpen komt er een voorzichtig zonnetje kijken. Ik heb besloten om geen tolwegen te nemen nu zijn die er in België niet maar toch.De eerste dag stop ik in Arras. Die plaats heb ik wel vaker op borden zien staan maar nooit geweest. Dit is echt heel verrassend. Er is een camperplaats dicht bij het centrum dat echt prachtig is. Ik val met mijn neus in de boter. Het grote plein omringt met stijlvolle huizen is nu in bezit genomen door uitbaters van kerststalletjes. In het midden een groot draairad, ijsbaan en ijsglijbaan voor de kleintjes. De keien van het plein zijn geheel bedekt met rood tapijt. Er is een strenge beveiliging. Het plein is van alle kanten afgezet en bij binnenkomst door een poortje wordt je gefouilleerd door beveiligers. Er lopen militairen rond met geweren in de aanslag. Waarschijnlijk heel goed maar: Happy Christmas. Na het fouilleren is het eerste stalletje dat je tegenkomt die van de gluhwein verkoper. Deze doet goede zaken en ook ik ga geheel vrijwillig voor de bijl.

De tweede overnachting is ook op een camperplaats. Deze is aan een mooi park met erin een kasteeltje dat nu als galerie in gebruik is. Ik ga even kijken. Het is nu eind van de derde dag, niet veel te vertellen. Het enige zou zijn dat het vandaag echt de hele dag en nu nog trouwens geregend heeft. Morgen toch maar weer tolwegen en snel richting Spanje. Ik sta op een rustige camperplek bij een sportpark met uitzicht op een kasteel ruïne.

Er zijn drie toiletten en wat denk je, het is half acht in de morgen en er zijn al dames om ze schoon te maken. Luxe. Je begrijpt dat het daarna lekker po e pen is.

Ik heb besloten om in twee dagen naar Valencia te rijden. Nog 852 km. Als ik vertrek begint het weer keihard te regenen. Veel vrachtverkeer op de weg. Ik heb de nieuwe bestemming ingevoerd in het navigatie systeem incl tolwegen. Bij Bordeaux moet ik de snelweg af, nou ja als je over snelweg kan spreken met die dikke file. In ieder geval ik ga richting centrum. Ik denk nog, zeker de snelste route, stukje afsteken. Nee dus. Voor ik er achter kom dat Bordeaux nog als tussenpunt in mijn navigatiesysteem staat ben ik al Kris kras door het centrum gereden. In ieder geval weer een heel stuk van deze grote stad gezien.

Eindelijk de stad uit en de tolweg op richting Spanje. Het weer wordt steeds beter het lijkt er zelfs op dat de zon het gaat winnen. De grens over bij Irun en het is weer thuis komen, gek gevoel is dat. Prachtige kleuren en de weg gaat over de uitlopers van de Pyreneeën. Een beetje lastig is dat de druk van de motor regelmatig uitvalt, vooral met veel klimmen. Ik moet dan opnieuw starten en dan doet hij het weer een tijdje. Eergisteren na een tankbeurt is dit begonnen. Nu leeg rijden en er dan een middeltje in de tank doen die dit moet verhelpen. Maar goed ik had het over de weg. Veel bochten, tunnels en klimmen en dalen. Inmiddels staat er vandaag alweer 460 km meer op de teller en het is welletjes. De app van de NKC geeft aan dat er hier geen camperplaatsen zijn. Dan maar proberen ergens in een dorpje te staan. Ik kom terecht in Novillas, een gehucht gelegen aan de Ebro. Dit is de langste rivier van Spanje, ruim 900 km lang. In het dorpje vraagt mijn lief aan een oude Spaanse man, eigenlijk mijn leeftijd dus of er een kampeerplaats hier is. Nee die is er niet maar hij weet wel een plekje en hij rijdt wel even in zijn aftandse Peugeotje voor mij uit. Een plek pal aan de Ebro, mooi om te staan. Allemaal keien maar we staan aardig recht. De rivier stroomt keihard en ik zie allemaal takken en halve bomen voorbij drijven.

Een eilandje midden in de rivier wordt bewoond door tientallen witte reigers. Weer uitstekend geslapen. Voor ik vertrek nog even een stukje langs de rivier lopen om de benen weer wat los te maken. Ik rij binnendoor naar Zaragoza, een nogal hobbelige weg maar door een prachtige natuur. In Zaragoza een beetje verdwaald rondgereden en maar het besluit genomen om direct door te rijden naar de camperplaats in de buurt van Valencia. Onderweg toch nog even weg van de snelweg, koffie drinken in een dorpje?  In Borrorita wonen zo’n 700 mensen. Ik zag er alleen maar bejaarden, het is een dorp zoals zovelen hier waarvan de jeugd vertrekt en er bijna alleen maar zilveruitjes (moeten) blijven wonen. Hoe zal dat over 25 jaar zijn,  als er niets veranderd dan zijn dit spook stadjes. Ook geen koffie te krijgen dus maar zelf in de bus gezet en dat is weer een voordeel, met een stroopwafeltje erbij.

Ik sta nu op Valencia camperpark waar ik drie jaar geleden ook heb gestaan en ga morgen met de metro voor een hernieuwde kennismaking naar de stad Valencia.

reisblog