Gloria, een verwoestende storm

Na een paar prachtige weken hier aan de Costa Blanca waar we aan het overwinteren zijn is het weer dramatisch omgeslagen.

Hier nog mooi weer en de amandelboom al in bloei

De Spaanse overheid kondigden code rood aan. Gloria komt eraan.Het gesprek natuurlijk hier op camperpark Costa Blanca waar de campers keurig in het gelid staan. Een dag ervoor worden er al voorzorgsmaatregelen genomen. Ook wij doen er aan mee. De vouwfietsen, buitenkeuken en stoelen naar binnen onder het bed.

Het geeft wel een prachtige regenboog

De voorspelling klopt precies. The weather Channel kondig om 4 uur PM regen aan en exact om vier uur begint het te regenen en niet zo’n beetje ook. De lucht is bijna zwart en de wind neemt in kracht toe. De hele avond zitten we al te schudden in onze stoelen en stellen het naar bed gaan maar even uit. Houden we de kleren aan als we toch maar naar bed gaan? Nee gewoon zoals iedere nacht. Maar toch bitter weinig geslapen. We krijgen zulke oplawaaiers. De regen striemt keihard door Gloria tegen de zijkant van Sprintertje. Ik heb het gevoel dat hij op zijn kant gaat. Maar Sprintertje doet wat er van hem verwacht wordt en houdt stand. Tegen zevenen neemt de kracht af en ik val nog even in slaap. Hier op het camperpark is geen schade. We gaan beneden eens kijken aan de strandkant.

Het weggetje waar we meestal overheen lopen kunnen we niet door. Er zit een afdaling in die daarna weer steil omhoog gaat. Beneden loopt water door als een rivier. Omlopen en dan een paar km lekker lopen. De boulevard staat onder water en de golven spuiten hun water en stenen nog over de rand. Stukken weg zijn veranderd in kiezelwegen, allemaal zo uit zee gegooid. Het is wel een mooi indrukwekkend gezicht maar best veel schade.

Ben ik nu een ramptoerist?

Het is nu wat rustiger maar we moeten tot donderdag wachten voor de zon weer is terug gekeerd.

Bekijk hier de video Gloria

Als het weer wat beter wordt kan er weer gewandeld worden zoals bv naar de markt in Altea. Ik heb daar een vlog over gemaakt. Meer vlogs zien van LekkerLopenTV? Abonneer je dan op dit kanaal. https://www.youtube.com/watch?v=m3KqP5flZWk&feature=share

blog reisblog

Van Valencia naar Alfaz del Pi

We worden gewekt door een lekkere zon in ons gezicht. Vandaag verlaten we Valencia maar eerst toch nog even een stuk over het strand lopen. Het is al na tweeën als we vertrekken om een klein stuk af te zakken richting Alicante. De eerste plek die we eigenlijk uitgezocht hadden voelde niet prettig aan. Op een punt waar een kleine rio de zee inkomt. Heel winderig en de camperplek leek een beetje op een Roma kamp. Snel omgekeerd en een plaats gevonden tussen twee hoge appartement complexen met uitzicht op het strand. Voor een nacht goed te doen. Wel lekker rustig hier want ik denk dat 95% van de flats leeg staan in de winter.

Daar ergens links staan we tussen de flats.

Het is zondag en de mensen die er zijn lopen en flaneren over de boulevard. Het weer is uiterst aangenaam te noemen. Het is altijd even wennen aan die flats maar over het strand lopend kijk ik toch de andere kant op.

Deze kant kijkt prettiger.

Laat in de middag verlaten we deze plek en rijden dwars door de landerijen naar Platja de Piles. Ook dit is in deze tijd van het jaar bijna verlaten. We staan alleen op de boulevard.

Dit gebied werd voor het eerst bewoond door moslims. Zij gingen hier suikerriet verbouwen en de huizen hebben nog steeds Moorse invloeden. Er wordt nog steeds suikerriet verbouwd maar daar is van alles bij gekomen. Veel fruitbomen. Een hele belangrijke inkomstenbron is toch wel het toerisme. De projectontwikkelaars hebben niet stil gezeten. Veel gebouwen staan leeg, zijn niet afgebouwd. Het enige in deze plaats dat goed is, er is geen hoogbouw langs de boulevard. Veel particuliere huizen, maar nu ook leeg en luiken voor alle ramen.

Ons stille plekje aan de boulevard van Piles
Laagbouw op de eerste rij
Eenzame wandelaarster op het stille strand

Een nacht en een halve dag is wel genoeg op deze plek. We gaan door naar Denia. In deze plaats overwinteren veel Nederlanders en ook in de zomer gaan er veel landgenoten naartoe. Het is een oude stad en werd al bewoond in de prehistorie. Bovenop een bergtop staat een imposant kasteel dat zo’n duizend jaar geleden door islamitische Arabieren gebouwd werd. In de vier jaar dat de Fransen de stad bezetten tijdens de Spaanse Successieoorlog in het begin van de 18e eeuw hebben zij het toen geheel vervallen kasteel herbouwd.

Toegang naar kasteel

Denia heeft ook een grote haven. Plezierjachten, ferries naar de Balearen en visbootjes.

De verschillen zijn groot. Momenteel het grootste privéjacht dat er ligt is de Lady Moura. De eigenaar is de Saudi Arabische zakenman, Nasser al-Rashid. Toen het in 1990 gebouwd werd, stond het op de negende plaats van grootste privé jachten. Nu is hij al gezakt naar de 28e plaats. deze is 105 m lang en 20 m breed.

Als de vissersboten erlangs varen lijken het wel Madurodam bootjes.

Wij vinden het geen gezellige plaats en gaan maar weer eens verderop kijken. Een paar jaar geleden stonden we op een camperplaats in Alfaz del Pi en dat is heel goed bevallen. De camperplaats moest sluiten en nu na 4 jaar is eindelijk de vergunning weer verleend. Daar gaan we naartoe.

blog reisblog

Tragisch Daugavpils

Daugavpils

De tweede stad van Letland is een apart verhaal. Voor 1940 woonden hier 40.000 mensen. 2 derde Letten en 1 derde Russen en Polen. In ‘40 zuiverden de Russen de stad. Intellectuelen en tegenstanders werden getransporteerd naar Siberië. Na ‘41 kwamen de nazi’s en werd de stad voor het grootste deel verwoest. Er woonden veel joden die bijna allemaal uitgeroeid werden. De stad werd platgebombardeerd en toen kwamen de Russen weer. Die bouwden de stad weer op op de specifieke Russische wijze. Nu wonen er maar 15 % Letten en het grootste deel Russen. De taal is dan ook Russisch hier. Na de oorlog kwamen er hier grote fabrieken waar heel veel mensen in erbarmelijke toestand werkten. Een grote tractorfabriek die heel Rusland van tractoren moest voorzien. Er werkten 4000 mensen en 3500 mensen werkten aan de reparaties van locomotieven. Na de onafhankelijkheid in de jaren ‘90 stopte ook de

productie van deze fabrieken. Ze moesten sluiten en de werkeloosheid was enorm. Ook nu nog is de werkloosheid bijzonder hoog.

Ik vind het een deprimerende stad. Het begint al bij binnenkomst. Aan de linkerkant een enorm oud grauw gevangenis complex. De straten zijn grauw en veel gebouwen staan leeg te verloederen. Maar er komt langzamerhand wel verbetering. Er worden veel gebouwen gerenoveerd. De woonkazernes krijgen een kleurtje en overal wordt nieuwe riolering gelegd.

Oude gevangenis
Grauwe woonkazernes
Nog te renoveren gebouwen

Mark Rothko

We staan geparkeerd in de Citadel. Dit gigantische verdedigingswerk is gebouwd door de Russen en na een bouwtijd van zo’n honderd jaar in 1841 gereed gekomen. De dam om deze citadel is 7 km lang. In Wereldoorlog 2 confisqueerden de nazi’s de citadel en in een deel ervan kwam een groot concentratiekamp het beruchte Stalag 340. Bijna alle joden die in Daugavpils woonden zijn er omgebracht.

Een groot deel van de gebouwen in de citadel zijn nu gerenoveerd en in een ervan is een museum met als grote trekker Mark Rothko. Geboren in Daugavpils als Markus Rotkkwitz. Zijn vader een apotheker zag de bui hangen en het gezin emigreerde naar Amerika, Markus was toen 10 jaar. Hij werd een beroemd kunstschilder. De laatste jaren van zijn leven werden zijn werken steeds somberder en in 1970 maakte hij een einde aan zijn leven.

Wij gaan dat werk bekijken in het museum. Bij de kassa wordt gevraagd of we alles willen zien of alleen de collectie van Rothko. We hebben zilveruitjes korting en voor 4 euro kunnen we alles bekijken, we zijn er nu toch.

Bij de ingang krijgen we een stempeltje op ons entree bewijs en mogen we naar binnen. In het eerste gedeelte zijn projecties van gedigitaliseerde werken van de kunstenaar te zien en een projectie van hoe het geweest moet zijn toen hij hier woonde. Oude opnames van de stad. We komen bij een deur en daarachter hangen dan de echte kunstwerken van de schilder. We gaan naar binnen en krijgen weer een stempel. In deze zaal hangen vijf van zijn werken. Een vrouw houdt toezicht dat je geen foto’s maakt want dat is verboden. Na een paar minuten heb ik de vijf schilderijen wel bekeken en wil door naar de volgende zaal maar waar ik ook kijk, er is geen volgende zaal. Dit is het. Dit is alles. Goed dat we een compleet arrangement genomen hebben.

Werk van Mark Rothko
Mark Rothko museum
Kunst op straat
Deel van een der vier kerken die je vanaf een heuvel kunt zien.

De ontmoeting

Na twee dagen Daugavpils is het weer tijd om verder te gaan. Op het programma staat, Vilnius. Weer een grote stad met een verleden. Ons hoofd zit nog vol met alle informatie van Daugavpils en dan nu direct weer naar zo’n stad? Nee gaan we niet doen. We rijden langs een groot meren gebied en daar zal best wel een plaatsje zijn waar we kunnen staan. We zijn vroeg onderweg en het meer dat we hebben uitgekozen is maar anderhalf uur rijden. Op park4night staat een plek bij een zwemgelegenheid. Het ligt pal naast de doorgaande weg, mooie plek maar veel te veel herrie. Dan zien we op nog geen 7 km een soort natuurcamping die 1,50 per dag kost. We rijden er naartoe. De laatste twee km over een karrenspoor in het bos. Laaghangende takken over de weg waar Sprintertje niet onderdoor kan. Mijn lief stapt uit om ze weg te buigen. We rijden over een trapje van boomwortels en deinen van links naar rechts en andersom. Het karrenspoor maakt een bocht en dan is daar de beloning. Tussen lange dennen is het begroeid met gras en mos. Er staan overal houten tafels, vuurplaatsen met een constructie waar je een pan aan kan hangen, houten plee’s en pal aan het meer met het warmste water tot nu toe en lekker snel diep. alle meren waar we hebben gestaan moest je eerst honderd meter lopen tot waar je eindelijk kon zwemmen. Wat is dit een cadeautje.

We zijn niet alleen. Aan een van de tafels zitten vijf vrouwen en een man. Het vuur is aan met erboven hangend een grote zwarte pan. De man komt naar ons toe lopen en blijkt een Duitser te zijn die met een Litouwse getrouwd is. Ze wonen zomers hier en in de winter in Duitsland waar zij dan in de zorg werkt. Hij is 80 en zij 72. De andere vrouwen zijn weduwen of gescheiden. Ze vieren hier het einde van de zomer met elkaar en dat doen ze goed. We worden uitgenodigd erbij te komen zitten en krijgen heerlijke soep uit die grote pot op het vuur, gegrilde kippenpoten, zelf ingemaakte augurken, stokbrood en natuurlijk drank. Bier, grappa en witte wijn. De man rijdt deze vrouwen dus drinkt niet. Met iedere telefoon moeten foto’s gemaakt worden en zo werd het een gezellige boel.

Einde zomerfeestje
blog reisblog

Hobbelend door Letland

Alûksne

Na het zuiden van Estland en langs de grens rijdend van Rusland zijn we in Letland. We vinden natuurlijk weer een plekje aan een meer bij Alûksne.We staan achter het riet op een kleine parkeerplaats. Naast ons een plek waar je een boot in het water kan laten zakken. Achter de tuinen van wat huizen. Er komt een man naar ons toe met een klein wit hondje en vraagt ons, Holland? Ja. Hij heeft een blikje bier in zijn hand en dit lijkt aan zijn praten niet de eerste te zijn. Mooie plek hé, waar jullie hier staan. Ik ben hier opgegroeid en ben nu weer hier voor vakantie bij mijn ouders.

Kunnen we hier goed zwemmen? Wat heet goed zwemmen, het is hier het zuiverste water van Letland. Mijn neef is controleur en die zegt dat. Het water komt hier niet van een rivier of zo maar uit de grond. Ik laat jullie een plekje zien waar je goed het water in kan.

We lopen met hem mee. Het is 50 meter van onze plek. Een houten loopplank door bosjes en riet en daar is een heuse zwemsteiger met een zelf gemaakt trapje. Dat is dus weer geregeld, we kunnen morgen hier weer zwemmen annex ons wassen. Teruglopend naar onze plek is nog een paadje. Hij neemt ons luid pratend mee het paadje in en dit is een soort tuin wat bij zijn ouderlijk huis hoort. BBQ, hangmat en picknick tafel. Kunnen we allemaal gebruiken. Robert zo heet hij woont in Riga en heeft daar een eigen bedrijfje. Hij gaat weer naar huis maar we horen hem nog lang hard praten en lachen.

Heerlijk geslapen en het water in geweest. Hè, daar komt Robert. Hij draagt een papieren zak. Er komt een halve liter pot jam uit en een fles zwarte bessensap. Allebei gemaakt door zijn moeder en voor ons als gasten van Letland. We moeten ook echt kijken in Alûksne. Hij woont in Riga maar dat is maar niets met zijn geboortestad. Wat leuk toch dat iemand zo trots is op zijn omgeving. We maken nog even een foto en hij verdwijnt weer.

Op weg naar een camping

Na twee weken is het echt weer eens tijd om een wasje te draaien. Dat betekent of een wasserette of een camping opzoeken waar een wasmachine is. Het eerste is hier niet te vinden, het tweede lijkt iets makkelijker. We vinden er een via campercontact en stellen de navigatie in. Dat is niet de weg die we uitgezocht hebben op de kaart. We willen langs de grens blijven rijden en daar loopt toch ook een gele weg? Ons een beetje kennende begrijp je natuurlijk wel dat we onze eigen weg nemen. Wat denkt die Miepie van de Google Maps wel, dat zij het beter weet?

We rijden heerlijk ontspannen, armpje op de leuning, radio aan op FM Utrecht, zo blijf je ook een beetje bij met wat er in de regio gebeurt en Sprintertje rijdt vanzelf op de cruise control. Een bordje met vijftig km, afremmen en nog een bordje, einde verharde weg. Stukje onverhard, moet toch kunnen. Het stukje wordt zevenenveertig (47) km. Een prachtige weg met veel overhellende bochten, eigenlijk net een circuit. Op dit wasbord circuit is de max snelheid 80 en dat rijd ik ook. Hoe harder hoe minder je de hobbels voelt. Na een paar keer wat weg geslipt te zijn vraagt mijn lief of ik niet denk in een 4×4 drive car te rijden. Nee maar het voelt wel zo. Onderweg zomaar twee keer een kerk langs de weg. De bezoekers daarvan moeten deze weg dus ook doen. Op deze route vier keer een tegenligger gehad die ook zo hard rijden. Je ziet dan echt niets meer, wat een stof. We komen eindelijk bij een plaatsje en daar is zomaar weer asfalt, even stoppen voor een mok koffie.

De volgende 50 km naar de camping is de weg verhard, geen stof meer maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is een ongelijke lappendeken. Ik heb een heerlijke verende chauffeurs stoel maar mijn lief haar stoel is statisch, echt comfortabel is dat niet.

Camping Dzerkali, in de NKC app staat, vakantiepark met bungalows en ruimte voor campers – gelegen aan meer. Het klopt. Vanaf de weg even drie km wasbord en dan is daar het park. Het is nog niet klaar maar in ontwikkeling. Niets mis mee. Houten huisjes aan de meerkant en voor de campers is er een plek gemaakt achter de tennisbaan op geplaveide ondergrond. We staan dus achter een hek. Na twee weken vrij staan is dit echt wel een tegenvaller. Er zijn twee toiletten en twee douches maar wel bijna tweehonderd meter verder in het gebouwtje van de receptie. Free WiFi, klopt maar alleen bij de bungalows, niet op de camperplek. Tarief? 20 euro, incl stroom. Dat hebben wij niet nodig, er kan vijf euro af. Het is weer even wennen. Maaaaaaar, de lakens en handdoeken zijn weer schoon, vanavond in een lekker fris ruikend bedje.

Morgen rijden we verder naar Daugavpils de tweede stad van Letland. Een stad waar heel veel gebeurd is en de stad van Mark Rothko maar daarover veel meer in mijn volgende blog.

Niets missen? Volg dit blog of volg via Facebook

blog reisblog

En ik doop de tulp……….

Het is donderdag en toevallig geen oppasdag. Wat doe je dan als pensionado, juist je gaat een dagje naar de Keukenhof. Voor mijn lief is dit de eerste keer in haar leven en voor mij is het inmiddels zo’n zestig jaar geleden. Wat weet ik nog. Ik herinner mij nog duidelijk al die perken maar voor de rest heb ik het toch niet zo goed opgeslagen. Als je nu denkt dat je een van de weinigen bent die dit bloemenpark bezoekt moet ik je teleurstellen. Het is barstens druk. Bij de ingang van de parking staan regelaars die je een plek wijzen. Bij de vele kassa’s lange rijen. Maar als je 16 euro entree betaalt krijg je een kaartje en word je vriendelijk verwelkomt door een aardige student die blij is met dit tijdelijke baantje.

Eerst maar eens een kop koffie op een terras met zicht op het eerste stuk van het park. Een mooie vijver met een fontein in de vorm van een bloem. Het lijkt net zo’n wegblaasbloem, een uitgebloeide paardenbloem.

bloem

Maar wat het meeste opvalt is toch wel de vele selfies  en groepsfoto’s die er gemaakt worden. Veel Japanners, Duitsers, Fransen en Amerikanen. We kunnen bijna niet weg komen van het terras zo leuk is het om naar al die types te kijken.

keukenhof2

Maar we komen toch voor de bloemen en daar zijn er veel van. Je kunt hier uren zoet zijn. Alles ziet er prachtig uit. Soms heerlijke geuren en altijd prachtige kleuren. Heel veel afwisseling. Gek eigenlijk dat er veel Nederlanders zijn die minachtend spreken over de Keukenhof, zo toeristisch. Ja dat klopt maar de meeste gaan in het buitenland wel naar zulke parken. Hou je van bloemen en vind je het leuk om mensen te kijken dan kom je hier wel aan je trekken. Voor al die buitenlandse toeristen is hier alles wat Nederland vertegenwoordigt. Ze zien Delfts Blauw, bruggetjes, klompen en een molen. Wat wil je nog meer.

keukenhof7

keukenhof3

keukenhof4

In het park kun je niet alleen genieten van de vele bloemen maar er staat ook mooie kunst.

En dan komt het, ik kom een ruimte waar een zuil staat. Je verzint een naam voor een tulp. Je vult je naam en e-mail adres in, gaat staan op twee sticker voeten en drukt op een rode knop. Een minuut later voel je, tenminste zo gaat dat bij mij, een trilling in je broekzak. Dat is mijn telefoon waar een e-mail op binnenkomt en daar is hij dan, de foto met certificaat dat ik een tulp mocht introduceren. Deze foto verstuurde ik met fb en daar kwamen de reacties. Gefeliciteerd en nog meer, heel leuk maar ik merk hieraan wel dat jullie nog niet veel op de Keukenhof zijn geweest.

cerrti

 

 

blog mijn passie

Zo’n mooi begin maar zo’n dramatisch einde

Na een uitstekende nacht en dito ontbijt in B&B De Bosakker  ga ik op weg naar Nederland om een etappe van het Jabikspad te lopen. De zon schijnt heerlijk, zonnebril op en lekker rijden. Ik moet vanuit Epse linksaf de provinciale weg op en dat valt niet mee. Het verkeer blijft stromen van twee kanten. Dan komt er een auto van links aan die mijn straat in moet en die stopt. In deze auto zit Gerda Havertong achter het stuur en zij blijft wachten met een hele rij ongeduldige bestuurders achter haar tot ik de provinciale weg op kan gaan. Dank je Gerda, mede door deze actie van jou begint mijn dag heerlijk zonnig.

jabiks1

Ik begin vandaag in het gehucht Nederland. Een heel klein plaatsje en dan denk ik het grote Nederland is in zijn denken tegenwoordig vaak net zo klein als dit schattige dorpje. Maar goed ik loop vandaag een etappe van het Jabikspad van Nederland naar Wolvega. Mijn geliefde en onze vriendin beginnen in Wolvega en halverwege ruilen we sleutels van de auto’s. Heel vernuftig. Het pad loopt door de Weerribben, een fenomenaal  mooi gebied.

jabiks2jabiks3

Veel riet en water. al na vijf km loop ik door Kalenberg. Aan twee kanten van het water hele rustieke huisjes waar je alleen maar met een boot kan komen.

jabiks4

Wat een rust hier, als je niet beter zou weten lijkt de wereld een sprookje. Ik spreek later een echtpaar die heerlijk op een bankje zit en over het water uitkijkt en de man zegt ook, hier heb je geen weet van terroristen, wij genieten hier iedere dag. Dit is het mooiste stuk van deze route. Ik loop verder en na 9,5 km loop ik mijn lief tegen het lijf en precies op die plek is een zonnig terras waar we kunnen lunchen. Hoe is het mogelijk. Dit plaatsje heet Oldemarkt.

jabiks6

Links boven horeca helaas vandaag gesloten, rechts beeld in Oldenmarkt

In Oldenmarkt staat ook een bekende kerk waar je een stempel kunt halen voor je pelgrimspaspoort.

jabiks5

Door Oldenmarkt heen kun je kiezen voor twee wegen, ik kies de zomer route waarbij je zelf met een trekpontje over het water kunt. Ik loop over een pad met aan twee kanten riet en water en kom bij het pontje. Ik heb mazzel(voor het geluk geboren?), een echtpaar waarvan de man driftig aan het wiel staat te draaien om zo het pontje aan de overkant te krijgen.

jabiks9

Achteraf moet ik zeggen dat het ook behoorlijk hard werken is. Natuurlijk maak ik een praatje met deze aardige mensen. Het gaat over lopen en dat ik zo’n zware rugzak mee sjouw. Het komt ter sprake dat ik ieder jaar met nierpatiënten en partners van dialyserenden de laatste 145 km naar Santiago loop.De vrouw vraagt of ik dat ook niet kan organiseren voor hartpatiënten en op dat moment realiseer ik mij dat het vandaag precies vijf jaar geleden is dat mijn hart zei, ik stop er maar mee. Voor de vrouw was het zes jaar geleden. Overeenkomsten en beiden realiseerden we ons dat we in reserve tijd leven en dat wij het grootste geluk van de wereld hebben gehad. Geniet van iedere dag. Niet lang daarna kreeg ik een telefoontje van onze vriendin dat haar enige broer gisterenavond in het ziekenhuis is opgenomen, hartstilstand, eerst in coma en gekoeld gehouden en nu hersendood. 57 jaar een actieve boer met 180 melkkoeien die keihard werkte. Niet naar zijn lichaam luisterde of kon luisteren omdat hij door moest. Door het verrotte systeem hier in dit prachtige Nederland, waar de melk onder kostprijs in de supermarkt verkocht wordt. Zelfmoorden onder boeren is al geen uitzondering meer. De broer van onze vriendin bleek achteraf te zijn doorgelopen met een longontsteking, zuurstof tekort in zijn hersenen, daardoor stopte zijn hart. Dood.

jabiks10

Zo eindigt deze zo prachtig begonnen dag in mineur. Jacobus helpt ons niet altijd.

blog wandelblog

Vakantie of overwinteren

Dit is nu het tweede jaar dat we in de winter enige tijd in Spanje vertoeven. We staan op een super grote camping waar behoorlijk wat mensen langer dan 6 maanden verblijven. Het is een dorp op zich. Ga je er vanuit dat het je vakantie is dan valt het een beetje tegen, tenminste voor mij, dan wil ik op leuke sfeervolle kleine campings staan met een mooi uitzicht, kleinschalig. De vakantie is meestal niet zo heel lang en je wilt dus alles in de buurt zien en beleven. Overwinteren is toch wat anders, dat moet je leren. Je gaat een paar maanden ergens anders wonen waar het weer een stuk aangenamer is dan in de thuissituatie. Er staan hier mensen die al minstens vier jaar op deze camping terug komen en een heel sociaal leven en netwerk hebben opgebouwd. Ze doen dingen die ook thuis gedaan kunnen worden. Wat er zoal te doen is heb ik al in een vorig blog geschreven. Het rustige overwinterleven begint nu toch aardig te wennen. Stukje lopen, fietsen, lezen, slapen tot negen uur. Allemaal heel relaxt. Heerlijke douches met keiharde massage straal en lekkere vloerverwarming. Door de Fiat 500 zijn de ook wat verdere afstanden geen probleem. We maken prachtige tochten door de bergen en kijken onze ogen uit bij al dit natuurschoon.

wijnroute7

links de oranje druppels hebben we gedaan

We rijden een wijnroute en zien zelfs meer druivenstokken dan in Rioja. Natuurlijk worden de bezoeken aan de verschillende bodega’s niet vergeten. A.s. zaterdag staan we hier al weer vier weken, maandag gaan we toch weer even op een andere camping kijken, nog iets zuiderlijker. Ben heel benieuwd.

wijnroute

olijfbomen en amandelbloesem

wijnroute grot

leegstaande grotwoning

wijnroute 4

slaapkamer met raam

 

wijnroute 5

Trail door de bergen van Crevillente die we gelopen hebben

wijnroute 2

Hooggelegen amandelboomgaard

wijnroute 6

Iedereen moet dit beeld even aanraken of er iets bijstoppen

wijnroute 3

Prachtig plantje zomaar uit de kale rotsen.

 

blog reisblog
otterlo

Veluwse Woestijnen

Afbeelding

Rondwandeling “de Veluwse Woestijnen” in Otterlo

Een prachtige route in 2008 verkozen tot de mooiste route van Nederland.Je kunt kiezen uit 12 of 20 km. Wij kozen deze zondagmiddag voor de 12 km variant.

Je begint bij Carnegie Cottage in Otterlo en gaat da direct aan de overkant een stukje bos in. Je loopt lekker over een paadje dat aanvoelt als tapijt, maar dat duurt niet lang.zanderig bospaadje  Al snel gaat het zachte paadje over in los stuifzand. Eerst de grote zandvlakte over en dan moet er flink geklommen worden.

grote vlakte                                                        zandklimmetje

Na een forse afdaling beland je in een bos met allemaal kronkelpaadjes.kronkel  Dan kom je in een van de mooiste stukjes van Nederland, een jeneverbesbos. Dit is een stukje waar we erg zuinig op moeten zijn.

“Het eeuwenoude jeneverbesbos waar je doorheen loopt is zeldzaam en een natuurmonument. Half Nederland kent deze struik niet, in tegenstelling tot de jenever zelf. Ooit was dat in bepaalde gebieden een volksdrank, toen men in tijden van armoe en ellende troost in de fles zocht. Tegenwoordig is de kwaliteit van deze sterke drank vele malen beter, zodat de jenever in België en Nederland zijn eigen fijnproevers kent. Tijden veranderen, maar de naamgeving niet. In de 13de eeuw was de oudst bekende Nederlandse benaming voor de struik Jeneuver of Jeniever. De drank ontleent zijn naam dus aan de smaakmaker, de bessen van deze struik. Ergens in de 17de eeuw werd deze methode ontdekt, zodat er al meer dan 300 jaar jeneverstokerijen actief zijn (de ‘branderijen’). De naam is eigenlijk uit het Frans afkomstig: ‘Genièvre’, wat hier verbasterd werd tot genever en jenever. Koning Willem III, die ook beslommeringen in Engeland had, zorgde ervoor dat het populaire drankje overzee bekend werd. Dat ontwikkelde zich daar weer tot de gin zoals wij die nu kennen”.(bron On-track)

P1030007 P1030005

Als je een beetje bent bijgekomen van deze adembenemende natuur loop je weer verder door bos en plotseling sta je op een grote vlakte met heide(helaas nog niet in bloei) en weer veel zand.

P1020993

Je moet je even in de arm knijpen of je niet droomt en ergens in een ander land bent. We steken een weg over en komen weer in een andere wereld, een wereld van prachtige ruige bomen en grote zandverstuivingen, wat een natuurgeweld is dit. P1030029 P1030028

Je moet voor deze tocht wel beschikken over een goede basisconditie, het lopen door het rulle zand vergt veel van je kuiten maar je wordt beloond met iedere keer weer een ohhh gevoel.

P1030015

Via een stuk heide komen we weer terug bij Carnegie Cottage waar de zelfgemaakte kerrysoep met zalm uitstekend smaakt. Hou je meer van iets zoets, verwen jezelf dan met de huisgemaakte bosvruchtentaart, je moet uitkijken dat je je vingers er niet bij op eet.

Klik HIER voor een klein filmpje van deze route.

like

mijn passie