Van Valencia naar Alfaz del Pi

We worden gewekt door een lekkere zon in ons gezicht. Vandaag verlaten we Valencia maar eerst toch nog even een stuk over het strand lopen. Het is al na tweeën als we vertrekken om een klein stuk af te zakken richting Alicante. De eerste plek die we eigenlijk uitgezocht hadden voelde niet prettig aan. Op een punt waar een kleine rio de zee inkomt. Heel winderig en de camperplek leek een beetje op een Roma kamp. Snel omgekeerd en een plaats gevonden tussen twee hoge appartement complexen met uitzicht op het strand. Voor een nacht goed te doen. Wel lekker rustig hier want ik denk dat 95% van de flats leeg staan in de winter.

Daar ergens links staan we tussen de flats.

Het is zondag en de mensen die er zijn lopen en flaneren over de boulevard. Het weer is uiterst aangenaam te noemen. Het is altijd even wennen aan die flats maar over het strand lopend kijk ik toch de andere kant op.

Deze kant kijkt prettiger.

Laat in de middag verlaten we deze plek en rijden dwars door de landerijen naar Platja de Piles. Ook dit is in deze tijd van het jaar bijna verlaten. We staan alleen op de boulevard.

Dit gebied werd voor het eerst bewoond door moslims. Zij gingen hier suikerriet verbouwen en de huizen hebben nog steeds Moorse invloeden. Er wordt nog steeds suikerriet verbouwd maar daar is van alles bij gekomen. Veel fruitbomen. Een hele belangrijke inkomstenbron is toch wel het toerisme. De projectontwikkelaars hebben niet stil gezeten. Veel gebouwen staan leeg, zijn niet afgebouwd. Het enige in deze plaats dat goed is, er is geen hoogbouw langs de boulevard. Veel particuliere huizen, maar nu ook leeg en luiken voor alle ramen.

Ons stille plekje aan de boulevard van Piles
Laagbouw op de eerste rij
Eenzame wandelaarster op het stille strand

Een nacht en een halve dag is wel genoeg op deze plek. We gaan door naar Denia. In deze plaats overwinteren veel Nederlanders en ook in de zomer gaan er veel landgenoten naartoe. Het is een oude stad en werd al bewoond in de prehistorie. Bovenop een bergtop staat een imposant kasteel dat zo’n duizend jaar geleden door islamitische Arabieren gebouwd werd. In de vier jaar dat de Fransen de stad bezetten tijdens de Spaanse Successieoorlog in het begin van de 18e eeuw hebben zij het toen geheel vervallen kasteel herbouwd.

Toegang naar kasteel

Denia heeft ook een grote haven. Plezierjachten, ferries naar de Balearen en visbootjes.

De verschillen zijn groot. Momenteel het grootste privéjacht dat er ligt is de Lady Moura. De eigenaar is de Saudi Arabische zakenman, Nasser al-Rashid. Toen het in 1990 gebouwd werd, stond het op de negende plaats van grootste privé jachten. Nu is hij al gezakt naar de 28e plaats. deze is 105 m lang en 20 m breed.

Als de vissersboten erlangs varen lijken het wel Madurodam bootjes.

Wij vinden het geen gezellige plaats en gaan maar weer eens verderop kijken. Een paar jaar geleden stonden we op een camperplaats in Alfaz del Pi en dat is heel goed bevallen. De camperplaats moest sluiten en nu na 4 jaar is eindelijk de vergunning weer verleend. Daar gaan we naartoe.

blog reisblog

Dit is overwinteren

Het Sint Niklaas feest is voorbij en natuurlijk gaan we eens kijken of hij veilig terug gaat naar Spanje. We volgen hem met Sprintertje en die heeft er weer plezier in. We rijden net lekker of daar gaat de goedheiligman al de weg af. Arras staat er op het bord. Dit is een behoorlijke stad in Frankrijk. Wat gaat hij daar nu doen? Er is op een van de prachtige pleinen een grote kerstmarkt en SN gaat gewoon op bezoek bij zijn collega het kerstmanneke. Voor ons is het een mooie manier om kennis te maken met de Franse folklore. Om binnen de markt te komen moeten we wel even gefouilleerd worden en buiten de markt staan gewapende militairen. Arras is een prachtige stad met mooie gevelhuizen. Beetje jammer is dat het er hard regent.

De volgende ochtend hoor ik al vroeg geluid op de gratis camperplaats. Ja Sint Niklaas moet ook bezuinigen na het dure begin van de maand. Vroeger had hij van die goedkope arbeidskrachten maar Nederland is wakker en de veegpieten eisten direct al een loonsverhoging. Sint heeft het zwaar tegenwoordig. Maar goed hij is al vroeg uit het warme bedje en het is nog donker als hij al op weg gaat. Hij neemt de route nationale en dat betekent veel rotondes, vrachtverkeer en trekkers. Schiet niet echt op. Het weer is wel omgeslagen van regen naar een heerlijk zonnetje. Dit gaat zo door tot weer een verrassende plaats. Hij stopt in Chateau Renault, ook weer een oude plaats met een slot dat nu nog gebruikt wordt als Hotel de Ville. Het blijkt ook weer niet zomaar een plaats te zijn. Deze plaats ligt op de weg naar een collega van hem, Saint Jacques. Ook hier weer een rustige gratis camperplaats. Ik verdenk SN er van dat hij ook de app, park4night op zijn iPhone heeft waar al die prettige overnachtingplaatsen beschreven staan.

Vandaag gelukkig iets later op weg dan gisteren en SN heeft genoeg van al die rotondes en pakt de tolweg. Dat schiet lekker op. De zon schijnt weer volop en tegen half vier stoppen we al in Cap Breton. Dit is bekend terrein. Het is een camperplaats direct voor het strand. Hier zijn de golven en hun geluid zo groots. Er zijn twee surfers die het wagen in deze kolkende watermassa hun kunsten te vertonen. Ze gaan achterop een waterscooter en wachten tot de grootste golf komt en dan pakken ze die hele golf mee naar de kust. een machtig schouwspel.

Twee jaar geleden op deze plek stormde het zo hard dat we midden in de nacht zijn vertrokken naar een beschut plekje in het dorp. Het leek of sprintertje op zijn kant ging. Bijna iedereen vertrok maar nu was het weer prachtig. Sint Niklaas weet de plekjes wel uit te zoeken.

Hier neem ik afscheid van Sint Niklaas, hij gaat richting Madrid en wij gaan naar Valencia. Hij redt het verder wel alleen, tot volgend jaar.

We gaan onderweg met noodweer. Regen en harde wind. Veel vrachtverkeer op de baan en de ruitenwissers staan op de hoogste stand. Ik kan en durf niet harder te rijden dan 80 km p/u. Behoorlijk vermoeiend. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn lief die onwillekeurig toch heel gespannen ernaast zit. We rijden al een tijdje in Spanje als het eindelijk droog wordt. Dit is heel anders rijden. Hoe dichter we bij Valencia komen hoe blauwer de lucht wordt. Meestal doen we de reis in vier dagen en overnachten we in Pamplona. Gelukkig deze keer niet want na dat wij er voorbij waren bleef het daar hozen en stormen met gevolg grote overstromingen, bomen over de weg en veel gekapseisde vrachtwagens. Wij waren er net langs.

Vorig jaar heb ik twee weken wild gestaan in Valencia en dat is mij goed bevallen. Toen was ik alleen en nu met mijn lief gaan we weer naar die plek. Het is aan het strand van Malva Rosa. De plek waar we staan is precies voor de boulevard, eigenlijk meer een parkeerplaats maar we staan er met nog een paar andere campers. Uitzicht op de zee.Deze keer niet de oude stad in maar lekker stukken lopen op het strand. De buurt heet ook Malva Rosa en is een wat oudere wijk met daarachter de grote gebouwen van de Universiteit. Veel studenten hier in de wijk en dat geeft een bijzondere sfeer. Direct de eerste avond werden wij al verrast met een opkomende volle maan. Wil je nog meer romantiek? De volgende ochtend op het strand mijn oefeningen doen om een beetje soepel te blijven en douchen onder de koude buitendouche. Weer lopen, terrasje pakken om een goede cortado te drinken, lezen, fotograferen, ja zo kom ik de winter wel door. Een kijkje in de vissershaven, hier staan altijd mensen die in de rij staan om de achtergebleven vissen te kopen. We blijven drie dagen in Valencia en gaan dan weer een stukje verder.

Opkomende volle maan
Prettig wakker worden
Wachten op de overgebleven vis

Volgende keer: iedere dag weer een stukje verder

blog reisblog

Hobbelend door Letland

Alûksne

Na het zuiden van Estland en langs de grens rijdend van Rusland zijn we in Letland. We vinden natuurlijk weer een plekje aan een meer bij Alûksne.We staan achter het riet op een kleine parkeerplaats. Naast ons een plek waar je een boot in het water kan laten zakken. Achter de tuinen van wat huizen. Er komt een man naar ons toe met een klein wit hondje en vraagt ons, Holland? Ja. Hij heeft een blikje bier in zijn hand en dit lijkt aan zijn praten niet de eerste te zijn. Mooie plek hé, waar jullie hier staan. Ik ben hier opgegroeid en ben nu weer hier voor vakantie bij mijn ouders.

Kunnen we hier goed zwemmen? Wat heet goed zwemmen, het is hier het zuiverste water van Letland. Mijn neef is controleur en die zegt dat. Het water komt hier niet van een rivier of zo maar uit de grond. Ik laat jullie een plekje zien waar je goed het water in kan.

We lopen met hem mee. Het is 50 meter van onze plek. Een houten loopplank door bosjes en riet en daar is een heuse zwemsteiger met een zelf gemaakt trapje. Dat is dus weer geregeld, we kunnen morgen hier weer zwemmen annex ons wassen. Teruglopend naar onze plek is nog een paadje. Hij neemt ons luid pratend mee het paadje in en dit is een soort tuin wat bij zijn ouderlijk huis hoort. BBQ, hangmat en picknick tafel. Kunnen we allemaal gebruiken. Robert zo heet hij woont in Riga en heeft daar een eigen bedrijfje. Hij gaat weer naar huis maar we horen hem nog lang hard praten en lachen.

Heerlijk geslapen en het water in geweest. Hè, daar komt Robert. Hij draagt een papieren zak. Er komt een halve liter pot jam uit en een fles zwarte bessensap. Allebei gemaakt door zijn moeder en voor ons als gasten van Letland. We moeten ook echt kijken in Alûksne. Hij woont in Riga maar dat is maar niets met zijn geboortestad. Wat leuk toch dat iemand zo trots is op zijn omgeving. We maken nog even een foto en hij verdwijnt weer.

Op weg naar een camping

Na twee weken is het echt weer eens tijd om een wasje te draaien. Dat betekent of een wasserette of een camping opzoeken waar een wasmachine is. Het eerste is hier niet te vinden, het tweede lijkt iets makkelijker. We vinden er een via campercontact en stellen de navigatie in. Dat is niet de weg die we uitgezocht hebben op de kaart. We willen langs de grens blijven rijden en daar loopt toch ook een gele weg? Ons een beetje kennende begrijp je natuurlijk wel dat we onze eigen weg nemen. Wat denkt die Miepie van de Google Maps wel, dat zij het beter weet?

We rijden heerlijk ontspannen, armpje op de leuning, radio aan op FM Utrecht, zo blijf je ook een beetje bij met wat er in de regio gebeurt en Sprintertje rijdt vanzelf op de cruise control. Een bordje met vijftig km, afremmen en nog een bordje, einde verharde weg. Stukje onverhard, moet toch kunnen. Het stukje wordt zevenenveertig (47) km. Een prachtige weg met veel overhellende bochten, eigenlijk net een circuit. Op dit wasbord circuit is de max snelheid 80 en dat rijd ik ook. Hoe harder hoe minder je de hobbels voelt. Na een paar keer wat weg geslipt te zijn vraagt mijn lief of ik niet denk in een 4×4 drive car te rijden. Nee maar het voelt wel zo. Onderweg zomaar twee keer een kerk langs de weg. De bezoekers daarvan moeten deze weg dus ook doen. Op deze route vier keer een tegenligger gehad die ook zo hard rijden. Je ziet dan echt niets meer, wat een stof. We komen eindelijk bij een plaatsje en daar is zomaar weer asfalt, even stoppen voor een mok koffie.

De volgende 50 km naar de camping is de weg verhard, geen stof meer maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is een ongelijke lappendeken. Ik heb een heerlijke verende chauffeurs stoel maar mijn lief haar stoel is statisch, echt comfortabel is dat niet.

Camping Dzerkali, in de NKC app staat, vakantiepark met bungalows en ruimte voor campers – gelegen aan meer. Het klopt. Vanaf de weg even drie km wasbord en dan is daar het park. Het is nog niet klaar maar in ontwikkeling. Niets mis mee. Houten huisjes aan de meerkant en voor de campers is er een plek gemaakt achter de tennisbaan op geplaveide ondergrond. We staan dus achter een hek. Na twee weken vrij staan is dit echt wel een tegenvaller. Er zijn twee toiletten en twee douches maar wel bijna tweehonderd meter verder in het gebouwtje van de receptie. Free WiFi, klopt maar alleen bij de bungalows, niet op de camperplek. Tarief? 20 euro, incl stroom. Dat hebben wij niet nodig, er kan vijf euro af. Het is weer even wennen. Maaaaaaar, de lakens en handdoeken zijn weer schoon, vanavond in een lekker fris ruikend bedje.

Morgen rijden we verder naar Daugavpils de tweede stad van Letland. Een stad waar heel veel gebeurd is en de stad van Mark Rothko maar daarover veel meer in mijn volgende blog.

Niets missen? Volg dit blog of volg via Facebook

blog reisblog

Ja en daar is Italië dan.

Mijn ervaringen met Frankrijk aan de westzijde waren niet altijd even leuk. Ik was toen blij dat de 1000 km die er doorheen liep voorbij waren. Wat nare ervaringen toch veel doen met een mens. Maar nu na een paar weken aan de andere kant van Frankrijk ben ik helemaal om en heb erg genoten. Op mijn weg naar Italië heb ik een paar mooie plaatsen aangedaan. In iedere plaats een flink stuk gelopen, veel klimmen en dat is te merken aan mijn kuiten. Gelukkig mocht ik de oversteek door de Hautes Alpes naar Italië met de Sprinter doen. Dat was al spannend genoeg.

a6

De smalle weg gaat over een paar flinke cols. Een van 2100 en een van 1900 meter. Het zicht is slecht en de natte sneeuw klettert op mijn voorruit. Het is wel stil onderweg, heel weinig verkeer. De wintersport stadjes zijn nu uitgestorven. Vooral weer stijl naar beneden is niet mijn favoriete bezigheid. De versnelling in z’n twee maar er moet toch flink geremd worden want die massa van zo’n 3,5 ton wil wel. Na iets meer dan 100 km vind ik het zat en parkeer op een soort camperplaats bij een outletcentrum. Er staan genoeg auto’s. Een tijdje rondgelopen in dat centrum , maar het zal wel. Door die vijf maanden die ik nu onderweg ben in mijn kleine bedoeninkje heb ik totaal geen behoefte meer aan b.v. kleding kopen. Ben benieuwd of dat weer gaat veranderen als ik eenmaal weer terug ben in Nederland. Maar goed daar sta ik dan ook in de nacht op dat immense parkeerterrein, alleen in het pikkedonker. Dit is de eerste keer dat ik mij niet lekker voel met het niet op een camping staan. Om half twee mijn bed weer uit en wat voorzorgsmaatregelen genomen. metalen staaf naast mijn bed gelegd, telefoon  vast op 112 gezet en de stoelen in de rijstand gezet zodat ik direct kon weg rijden. Na deze maatregelen heb ik verder uitstekend geslapen en werd tegen zessen wakker door auto’s die er parkeerden, waarschijnlijk allemaal medewerkers van het centrum die om zes uur moesten beginnen. Het kan maar tussen de oren zitten.

Verder richting kust. Weer een paar leuke cols en ik zie dat het de komende uren droog blijft. In Pornasio, met mijn dyslexie lees ik natuurlijk Parnasia, dat is een strand bij Bloemendaal maar het is dus Pornasio. Daar stop ik en ga vast een stuk lopen. Er loopt een GR route en die volg ik. 4,5 heen en ook weer terug. Ik stap de Sprinter in, doe de deur dicht en het begint mij daar toch te gieten. De engeltjes zijn met mij.

Door de regen naar de kust en ik kom uit bij Diano Marina. De zon schijnt hier heerlijk en er is een grote camperplaats. Wat heet groot, er kunnen 400 campers staan. Niet hut je mutje maar redelijk uit elkaar. Een heel groot sanitair gebouw dat mij aan mijn diensttijd doet denken. Wel schoon trouwens en wat ook handig is, de bril van het toilet gaat automatisch omhoog, die moet je dus altijd eerst naar beneden doen om te gaan zitten, goede uitvinding. Ben benieuwd naar reacties hierop.

a8a9

Ik ben hier drie nachten gebleven. Het waren drie zonnige dagen. Een dag 14,5 km gelopen en een dag 45 km gefietst op de electrieke.

Het valt mij op dat in dit gebied de mensen er erg verzorgt uitzien. Vrouwen met perfect geknipte kapsels, natuurlijk met in ieder geval een gekleurde glansspoeling en de mannen ook echt goed geknipt, verzorgde baardjes en stijlvolle kleding. Het klopt niet helemaal met wat ik hier boven schreef over geen behoefte aan kleding kopen maar ik kijk er wel graag naar. De meeste mannen hebben wel echt een macho loopje, ik ben ook maar vast een beetje aan het oefenen.

Ik ben nu onderweg naar Pisa waar ik mijn geliefde in de armen zal sluiten en veel minder romantisch heb ik er een afspraak bij de Mercedes garage voor een kleine beurt en om de remmen eens goed te controleren. Met al die bergen hebben die behoorlijk wat te lijden.

In mijn vorige blog schreef ik dat alle nieuwe volgers een link kregen naar het eBookje dat ik heb gemaakt maar voor iedereen die dat leuk vindt is hier de link.

rustmomenten

Het zijn mijn rustmomenten maar misschien zit er een tussen waar je iets mee hebt.

reisblog

Ik dacht dat ik niet bang voor honden was.

Afwisseling moet goed zijn hoor ik altijd. Gisteren een stuk gefietst dus vandaag is lopen aan de beurt. Op mijn GPS app zie ik dat direct vanaf de camping er een track start. Het is 26° dus wel wat extra water en een hoofddeksel mee. Met dat steeds dunner wordende haar als hoofdbedekking moet ik toch andere maatregelen nemen. Toen ik nog haarwerker(iemand die pruiken en haarstukjes maakt) was zei ik altijd, jammer dat ik zo’n dichte bos haar heb, was ik maar kalend dan kon ik laten zien dat mijn haarwerk onzichtbaar is. Gekke zin hè. Nu denk ik, ik zet wel een petje op. Maar ik dwaal af want dit verhaal gaat over een walkingtrail.

Direct bij de camping ga ik over smalle paadjes de hoogte in. Het is echt steil. Ik moet soms toch even stoppen om wat rustig te kunnen ademhalen. Boven kom ik uit op een soort breed zandpad en dat loopt heel relaxt.

Ik loop met poles en de langlauftechniek zorgt ervoor dat ik er een flink tempo in krijg. Dan een bord met waarschuwing dat de volgende 400 meter best wel moeilijk kunnen zijn. Er is wel overheen gekladderd en terecht want echt moeilijk is het niet, het enige is dat je met zo’n 2o% naar beneden gaat. Inderdaad niet echt prettig voor de knieën.

Beneden kom ik uit bij de rivier. Tijd voor de banaan en een flinke slok water.

Overal van die bordjes. Alles is perfect aangegeven in dit gebied. Met een goede kaart erbij en als je niet stekeblind bent kun je niet verdwalen. Ik ga richting Montclus. Lekker een beetje schaduw en flink tempo erin. Het enige lastige van die poles is als je weer eens een foto of stukje video wil opnemen. Maar dat die ik toch regelmatig. Na enige tijd verlaat ik het makkelijk lopende verharde pad weer en duik de bush weer in. Maar eerst even een appeltje eten. Tenminste ik dacht even. Normaal eet ik een appel in een paar happen op maar nu heb ik net gelezen in De Tao van het lichaam dat je de appel helemaal moet opeten, ook het klokhuis met pitjes. Die moet je eerst goed fijnkauwen. Ik probeer het eens en ben er toch wel een kwartier mee bezig.

Uiteindelijk kom ik op een verharde weg uit en dat is niet de bedoeling. Op mijn GPS zie ik dat er nog wel een paadje naast loopt en die vind ik ook. Het is een beetje rommelig pad en het begint te ruiken. Ik denk aan oerpaarden of runderen. De lucht wordt sterker en wat denk je, zomaar midden in de bush kom ik bij een omheining waarachter een paar honderd schapen staan te grazen. Ik loop erlangs als plotseling er twee honden met het formaat van stevige pony’s op mij af komen rennen in standje super agressief. De omheining ziet er ook niet echt sterk uit. Ik loop met hoorbaar bonkend hart door, kijk ze niet aan en hoop dat er geen gat in de omheining zit. Nou ik ben er nog dus geen gat. Maar door die toestand ga ik zomaar een pad in zonder te kijken of dat het goede is. De honden blijven nog een hele tijd blaffen al ben ik al lang uit het zicht. Het lijkt wel een soort ex riviertje. Het gaat super steil de diepte in. Alleen maar rotsblokken. Het gekke is dat dit pad niet aangegeven staat als wandelpad op mijn GPS. Het blijft maar dalen. Ik zal toch niet door die honden het verkeerde pad zijn ingeslagen? Om weer helemaal naar boven en weer langs die lieverdjes te gaan zie ik niet zo zitten. Net als deze negatieve gedachtes de overhand beginnen te krijgen ben ik beneden en daar staat zelfs een bordje. Linksaf. Het is een pad wat niet veel belopen wordt want het is behoorlijk overwoekerd maar mooi…….

En dan zonder er erg in te hebben ben ik zomaar weer op de camping. Het was toch de goede weg.

Her was een enerverende wandeling.

Hier nog een video van de camping.

Als je het Waarloopjijwarmvoor blog nog niet volgt is nu het moment om het wel te doen. Als welkom krijg je nl het eBook(je) “Mijn rustmomenten”. Druk op de volgknop, vul je e-mail adres in, dan stuur ik een link voor het boekje.

blog reisblog wandelblog

Camping versus wild/vrij kamperen

Het is tweede paasdag en de avond valt. De zon is al verdwenen. Ik sta aan het strand van Gavà. Aan de horizon vaart een giga donker containerschip. Afmeting horizontale Domtoren. Links ligt Barcelona waar net een cruiseschip is vertrokken. Een en al licht. Herinneringen schieten door mijn hoofd hoe ik als 19 jarige als kapper werkte op de SS Rotterdam. Om deze tijd begint het captains dinner en de dames moesten natuurlijk in vol ornaat en mooie gewatergolfde haartjes aan tafel. De mannen in wit smokingjasje in deze tijd niet meer voor te stellen. Ja deze gedachtes komen boven bij de lichtjes van dat cruiseschip. Na de drukte van Valencia is het weer heerlijk de rust te ervaren van een stil strand. Gisteren op een camping gestaan in Cambril.

Voorkant tegen de heg, achterkant iets buiten de plaats en de vrije ruimte tot aan de bomen.

Als je zoals ik inmiddels gewend bent aan wild/vrij overnachten is een camping wel weer even wennen. Dan heb ik het niet over de prijs, dat weet je. Een camping geeft werkgelegenheid aan veel mensen en dat is goed. Maar die drukte. Nu was het misschien wel extra druk vanwege de paasdagen, maar een herrie. Op een paar schermen live voetbal en keiharde disco muziek met stevige bassen. Ik heb nog mazzel dat mijn rechteroor het niet meer zo doet zoals het zou moeten maar zelfs ondanks dat dreunde het behoorlijk door. Toen dat eenmaal voorbij was viel de reguliere stroom uit en ging naast mij een reusachtig aggregaat aan. Niet alleen van afmeting maar ook van volume. Toch nog wel wat geslapen. De volgende ochtend geen water en dus ook niet douchen. Voor mijn algehele hygiëne sta ik op een camping. Helaas. Even afrekenen, camper met een persoon op een postzegel plaats, twee nachten €52,00. Nu sta ik met inmiddels nog twee anderen op een stil stukje aan het strand. 10 meter verwijderd van de stranddouche. Eerst even de zee in en dan onder deze douche. Het is even fris maar er is wel water. Ik kies er toch voor im zoveel mogelijk vrij te staan.

Nog wat foto’s van Cambril en Salou

blog reisblog