Wolven in Lunteren?

Ik blijf mij verbazen over de natuur. Heerlijk een stukje gefietst en gelopen. Vanaf station Ede-Wageningen met een omweg naar Lunteren. Je merkt hier niets van drukte. Grote villa’s en kleine boerderijen. Schapen hebben alle ruimte. Zo kwam ik weer in het Lunterse buurtbos. Dit bos is van alle inwoners van Lunteren, zie mij vorige blog. Nu heb ik eerlijk gezegd niet zo heel veel verstand van bosbeheer. In Ede en Bennekom wordt heel veel gekapt maar hier lijkt het wel van niet. Best wel veel dode en half dode bomen. Nu ben ik een liefhebber van bomen met allerlei uitstulpingen en hier kom ik aardig aan mijn trekken.

Dan zie ik plots een flyer op een boom, loop ik hier wel rustig?

Ben ik nu wel echt blij met die wolven?

Weer op de fiets kom ik langs de Doesburger molen. Die verwacht ik niet hier in Ede maar bij Doesburg en dat is nog wel een stukje verder fietsen. Maar wat blijkt, de molen is vernoemd naar het buurtschap Doesburger eng en ligt tussen Ede en Lunteren. Vandaar maar deze molen is een van de oudste molens van Nederland. Waarschijnlijk zo tussen 1614 en 1628. We nemen het een beetje ruim, kun je nooit een buil aan vallen. Er loopt hier ook een wandelroute langs van 8 km. Die ga ik ook eens lopen als ik weer terug ben van mijn komende roadtrip.

blog wandelblog

Mindful wandelen

Binnenkort ga ik met een aantal ouders van nierpatiënten een stukje mindful lopen. We hebben maar anderhalf uur de tijd dus de afstand kan niet al te groot zijn. Het startpunt is congrescentrum De Werelt. Ja met een T dus. Dit centrum ligt prachtig verscholen in het Lunterse bos. De route die ik loop neem ik op met Wikiloc. Met de app topo GPS kan ik zien waar er paden lopen.

Het wordt een wandeling over en zachte ondergrond. Kronkelige zandpaadjes omgeven door eeuwenoude bomen.

En dan te bedenken dat hier vroeger alleen maar heide was. Dit bos hebben de Lunteranen te danken aan een zekere meneer van den Ham maar iedereen noemde hem “de oude Notaris”.

Hij kocht het waardeloze land stukje bij beetje op en begon in 1889 als een soort werkgelegenheidsproject op eigen kosten bomen te planten. Dit groeide uit tot het huidige Lunterse buurtbos en hij stelde het open voor alle Lunteranen. Hij overleed in 1912 en toen bleek dat deze weldoener al een stichting opgericht had, ‘Stichting Het Luntersche Buurtbosch’. Vanaf die dag zijn alle inwoners van Lunteren eigenaar van het bos.

Ik kom aan bij de uitkijktoren De Koepel. Zoals hij er nu bij staat is het niet altijd geweest. De notaris liet eerst een schuurtje bouwen waar hij kon verblijven als hij de boel kwam inspecteren. Maar al snel werd dit te klein en ook wel een beetje te primitief. Er kwam dus een rietgedekt stenen gebouwtje waar hij op zijn gemak z’n thee kon drinken. Waarschijnlijk zat er aan de buitenzijde ook wel een “gemak” aan maar ik bedoel hier rust. De bomen groeiden pittig zodat er al snel een verdieping met dakterras opgebouwd moest worden. Na zijn dood besloot de familie er een uitkijktoren van te maken. De toren is open voor publiek. Je doneert 2 euro en je mag naar boven. Op iedere verdieping is een expositie en op het dakterras heb je een fantastisch zicht op de omgeving.

Ik loop weer verder en sta stil voor een enorme rode beuk. Zo’n 120 jaar geleden geplant. Wat heeft deze reus allemaal meegemaakt? Storm, regen, sneeuw, liefde en oorlog. Op deze plek ga ik in gedachte terug in de tijd.

Na iets meer dan 4 km ben ik weer terug bij mijn beginpunt. De route opgeslagen op Wikiloc.

korte impressie wandeling

blog wandelblog