Roadtrip to Schotland part three

Woensdag. Hoe is het mogelijk, we worden gewekt door een stralende zon. Het is vandaag een reisdag en het is toch prettiger rijden zonder die ruitenwissers die maar heen en weer gaan. We rijden van Fort William naar Portree op het eiland Sky. Er zijn twee wegen die naar Sky leiden. De een is korter en ga je met een pont en de ander is langer en kom je over een brug op Sky. Er is niets afgesproken maar iedereen neemt de langere weg. Dit is hoe kan het ook anders de mooiste route. Op een half uur rijden van Portree iets voor Spean Bridge ligt het Commando Memorial. Ik ben persoonlijk niet zo van de memorials, weer iets uit de tijd van 40-45 denk ik en rij dus door. Dat had ik niet moeten doen. Dit memorial is uiterst indrukwekkend voor iedereen die er wel gestopt is. Deze plaats is een commando oefencentrum en op deze plaats worden de gesneuvelden herdacht. Niet alleen van lang geleden maar in iedere geval tot 2013. In een kring zijn allemaal speciale gedenk tekens door nabestaanden neergelegd. Een baret, identificatieplaatjes, foto’s en veel andere dingen. Vooral voor Hennie een van onze medereizigers is het heel emotioneel. Hij is tussen 2007 en 2008 gestationeerd in Afghanistan. Hij zit tussen de Amerikanen, Canadezen, Nederlanders, Engelsen en nog veel meer nationaliteiten. Iedere dag sneuvelen er jonge mensen en met z’n allen brengen zij iedere dag weer de laatste eer tijdens een eredienst. Op deze plek in Schotland ziet hij namen van gesneuvelden waar hij in Afghanistan de laatste eer aangaf. Je kunt je voorstellen hoeveel emoties er dan loskomen. Het is goed dat er van deze memorials zijn, het zet je aan tot denken, zeker over de waanzin van oorlog en dat er door deze oorlogen iedere dag weer mensen sneuvelen of voor het leven invalide worden.

donderdag 7

Wij nemen een alternatieve route over Fort Augustus. Dit ligt aan de monding van Loch Ness. Hier vaar je van het Caladonian Canal het Loch in. Niet zomaar even doorvaren, nee via vier sluizen. Het is prachtig om te zien hoe de pleziervaartuigen eigenaren/huurders daar druk mee zijn. Ik heb nog een blik geworpen op het meer, maar Nessy heb ik niet op de gevoelige plaat kunnen zetten.

donderdag6

Via een prachtige zeer rustige weg komen we uiteindelijk weer op de hoofdroute en langs het beroemde meest gefotografeerde kasteel van Schotland, het Eilean Donan Castle. Dit kasteel uit 1220 verdedigt al die jaren het erfgoed van de heren Machkenzies of Kingtail. Nu is het kasteel vaak het decor van films. Denk aan James Bond.

donderdag8

We rijden over de Skybrug het eiland Sky op. Meteen vallen de typische kleine witte huisjes op, hier woonden vroeger de crofters, kleine boertjes met heel veel kinderen in zo’n Madurodam huisje,  allemaal prachtig gelegen. We naderen de hoofdstad van Sky, Portree. Nu moet je bij hoofdstad niet meteen denken aan Amsterdam, nee meer aan Lunteren of Spakenburg. Zo’n 2500 inwoners. Wij staan in het gelid aan de rand van een sportveld. Aan het begin van de avond worden we vermaakt door sportende jongeren, jeu de boules spelende zilveruitjes en door dartelende midges. Deze zeer kleine beestjes spelen niet alleen maar willen graag dat je meedoet. Ze dansen om je heen en dan is het spel dat ze je zoveel mogelijk prikjes geven. Wij, dus eigenlijk de tegenpartij smeert zoveel deet en anderen dingen op blote lichaamsdelen ter bescherming of zelfs met hele gordijnen om je heen om het spel toch in je voordeel te beëindigen. Wie er uiteindelijk de overwinning kan claimen is mij nog onduidelijk.

donderdag

Dit alles speelt na het happy hour dat Hennie en Willem wederom georganiseerd hebben. Een keur aan Schotse specialiteiten komen langs en we laten ons het wijntje goed smaken.

Donderdag. Ik durf het bijna niet hardop  te zeggen, het is nog steeds mooi weer. Het is half tien als er twee minibusjes het terrein oprijden. We gaan een rondrit maken langs de mooiste stukken van Sky. Het busje waar ik in zit wordt bestuurd door een Schotse reus. Hij vertelt trots over de geschiedenis van Sky en vooral over de Keltische taal. Deze mensen zijn niet blij met de uitslag van het referendum. Zij willen echt wel bij Europa blijven en zijn bang dat Londen de subsidies die de kleine boertjes hier nu krijgen niet meer gaan betalen en ook voor het behoud van hun Keltische taal zijn ze bang. Heel veel mensen, crofters genoemd hebben hier een stukje land dat zij met liefde bewerken, met een stuk of dertig koeien erop. Te klein om van te leven, maar door de subsidies en nog een baantje erbij kunnen zij het hoofd boven water houden. Maar genoeg over dit, wij genieten van de fenomenale uitzichten, rotspartijen, waterpartijen en rijden over weggetjes waar je beter niet met je camper kunt komen. Morgen breken we weer op en rijden dan 162 km naar Gairloch.

donderdag2donderdag1de volgende keer wordt onthuld of er nu wel of geen onderkleding onder de rok zit.donderdag3

donderdag4

 

blog reisblog

Roadtrip to Scotland part two

Zondag. Vandaag is het prettig na de lange reisdag van gisteren het een beetje rustig aan te doen. Diegenen die een fiets bij zich hebben gaan naar Fort Williams en anderen gaan een stukje lopen. Ook An en ik doen dat dus. We staan aan de voet van de Ben Nevis en daar loopt een pad naar de top. Dat doen we dus niet. Het is een tocht van ruim acht uur die echt zeer zwaar is. Je moet je grenzen kennen. Ik spreek een jong stel dat net terug komt, doorweekt van het zweet en echt blij is dat ze terug zijn. Nee dan bevalt het happy hour dat Willem en Henny organiseren toch een stuk beter.

happy hour

Zij hebben onder de luifel een keur van Schotse producten uitgestald die wij mogen/moeten proeven. Vier soorten Cheddar kaas, speciale chips met vineger en nog veel meer. Het gelegenheidsduo Dini en Grietje oftewel het duo “de Griedinies” spelen op hun trekzakken de midges uit de lucht.

griedinies

Want die zijn er in overvloed. Er wordt veel  gesmeerd en Maria heeft een net over het hoofd getrokken, het is net de zwarte weduwe. Er zijn op deze reis drie Harry’s en een van deze H’s is een ex-wedstrijddanser en hij heeft zich het doel gesteld om voor het einde van de reis iedereen aan de Bernardino dans te hebben. We gaan het zien.

Maandag. Het is de dag van de stoomtrein. Niet alleen van Enkhuizen naar Medemblik loopt een stoomtrein nee ook hier in het verre Schotland is de reis met de stoomtrein uitermate populair. Hij loopt van Fort William naar het vissersdorpje Mallaig.

 

trein 2trein 1

Het is zo druk dat je een half jaar van te voren al moet reserveren maar natuurlijk heeft de CCN dat ruim op tijd gedaan en we zitten in een prachtig rijtuig net naast de eerste klasse en we mogen gewoon gebruik maken van de prachtige eerste klasse toiletten. De mooie tocht duurt twee uur. We komen aan in Mallaig, dit is een klein dorpje dat leeft van de visserij en…..het toerisme. De 12 restaurants zijn alleen open rond de aankomst van de trein. Het eten is trouwens wel goed, tenminste de smoked salmon die ik tot mij nam was goed binnen te houden. Onderweg met de trein komen we over de bekende brug bij Glennfinnan die gebruikt is voor de opnames van de Harry Potterfilms. Ook weer leuk om te weten.

trein

Dinsdag is een “vrije dag”. De dag begint voor sommigen met een wasje draaien, de camper controleren en allerlei andere klusjes. Het weer is best redelijk en ik zie de een na de ander vertrekken voor een fiets of looptocht. An en ik kiezen voor een looptocht. Dicht bij de camping begint een gemarkeerde route. We overbruggen in 1200 meter een hoogteverschil van 300 meter, echt wel pittig. We zijn niet de enige die deze prachtige route doen. We komen Willem, Henny, Hans en Maria ook tegen.

ben nevis 5

In Nederland zie je tegenwoordig ook veel Schotse Hooglanders lopen maar hier horen ze echt. Wat lijken het toch aaibare dieren, prachtig om ze een tijdje te observeren.

ben nevis 4

Drijfnat van de plotselinge stevige regenbui komen we na zo’n 12 km weer op de camping. Ook de fietsers komen als verzopen katten terug. Maar iedereen heeft weer een prachtige dag meegemaakt.

ben nevis 1ben nevis 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

blog reisblog

roadtrip to Scotland

Voor het eerst gaan we mee met een campergroepsreis. Is dit iets voor ons? We gaan het zien en beleven.

Donderdag achttien augustus. Vandaag vertrekken veertien campers van de CNN naar Schotland voor een drieweekse roadtrip. De een na de ander sluit aan in de rijen voor de ferry. De mensen van de marechaussee zijn blij dat ze deze campers mogen controleren, ze kijken hun ogen uit, vooral bij de wat grotere.  Die grote campers mogen ook als eerste aan boord van de  Princess Seaways. Precies om half zes geeft de grote scheepstoeter aan dat we vertrekken. We worden uitgezwaaid door kinderen die in de schattige strandhuisjes verblijven. Het weer is prachtig, iedereen is aan dek en geniet. Dan is het tijd voor het heerlijke buffet. Willem legt uit hoe dat gaat en geeft ook het goede voorbeeld en sluit aan in de lange rij buffet lopers.

Vrijdagochtend tijdens het ontbijt zie je precies wie er goed geslapen heeft en wie net als ik nogal last had van de ronkende motoren en dus iets minder slaap heeft gehad. Het ontbijt buffet is groots en natuurlijk eet je weer veel te veel.

We naderen Newcastle, varen de rivier op langs de vuurtoren en het fort en worden opgeschrikt door een stem uit de speaker, We moeten naar onze voortuigen en wel subiet. Enkele van ons weten niet meer precies waar hun camper staat en komen met rode konen aangesneld, toch nog ruim op tijd. De mond van het schip klapt open en onze campers staan te springen om te kunnen vertrekken en dan niet zoals in Nederland, nee rijden aan de andere kant van de weg. We rijden vandaag naar Ecclefechan, een afstand van ongeveer 145 km. Wij rijden langs de bekende Hadrian’s wall een muur van 117 km lang waarvan de bouw begon in het jaar 121 NC. Het blijft indrukwekkend wat de Romeinen allemaal al in die tijd konden bouwen. Wij stoppen bij een kleine thee room en denken daar een kopje koffie te drinken. We hebben nog geen ponden maar nog wel van heel lang geleden drie pond kleingeld. Het blijkt niet meer geldig te zijn, geen koffie dus? De thee room wordt gerund door een moeder met haar dochter en die zijn zeer gastvrij. We krijgen gewoon de koffie gratis en ze geven ons nog een paar tips mee voor de route.

moeder en dochter

In de loop van de dag begint het te regenen en helaas het blijft regenen. Op de camping staan we dicht naast elkaar maar dat is maar voor een nachtje. Natuurlijk moeten we ook de plaatselijke pub aan een grondige inspectie onderwerpen.

Zaterdagochtend, de regen klettert op het dak, de lucht is donkergrijs. Vandaag overbruggen we een afstand van 292 km, de langste route van de trip. De een na de ander vertrekt en wij trekken als laatste de deur van de camping achter ons dicht. Het is kwart over tien. Het eerste stuk kunnen de ruitenwissers het hemelwater amper verwerken. Onderweg zijn natuurlijk de nodige interessante dingen te zien. Een aantal gaan in Lockerbie kijken naar de plaats waar het vliegtuig neerstortte.  New Lanark (NL) mag zich ook verheugen op Nederlands bezoek. NL is nu een model nederzetting rondom een oude textielfabriek waar allerlei faciliteiten waren voor de arbeiders, w.o. gratis gezondheidszorg en er was zelf een pensioen. Door de hevige regenval zijn er maar een paar die de wandeling langs de rivier de Clyde naar de bekende waterval zijn gaan maken. Wij stoppen in Luss. Dit is een leuk dorp met bebloemde cottages van natuursteen in hele zachte kleuren. Een heel oud pelgrimskerkje en direct aan het Loch Lamond.

meer

Heel voorzichtig komt er een beetje blauw in de lucht en het weer klaart op, het zonnetje gaat zelfs een beetje schijnen. Dat is toch een stuk prettiger rijden, je ziet meer van het prachtige landschap. De weg voorbij het Loch is behoorlijk bochtig en vooral erg smal. Goed scherp blijven en zoveel mogelijk links houden. Toch zijn er twee die met hun spiegel geraakt worden door een tegenligger. Ja zo gaat dat. De camping iets voorbij Fort Williams is prachtig gelegen aan de voet van de Ben Nevis, de hoogste berg van de United Kingdom. We hebben ruime plaatsen. Het systeem van lootjes trekken voor je plaats werkt goed. Iedereen heeft prachtige verhalen over hun belevenissen van deze reisdag.

blog reisblog