Gloria, een verwoestende storm

Na een paar prachtige weken hier aan de Costa Blanca waar we aan het overwinteren zijn is het weer dramatisch omgeslagen.

Hier nog mooi weer en de amandelboom al in bloei

De Spaanse overheid kondigden code rood aan. Gloria komt eraan.Het gesprek natuurlijk hier op camperpark Costa Blanca waar de campers keurig in het gelid staan. Een dag ervoor worden er al voorzorgsmaatregelen genomen. Ook wij doen er aan mee. De vouwfietsen, buitenkeuken en stoelen naar binnen onder het bed.

Het geeft wel een prachtige regenboog

De voorspelling klopt precies. The weather Channel kondig om 4 uur PM regen aan en exact om vier uur begint het te regenen en niet zo’n beetje ook. De lucht is bijna zwart en de wind neemt in kracht toe. De hele avond zitten we al te schudden in onze stoelen en stellen het naar bed gaan maar even uit. Houden we de kleren aan als we toch maar naar bed gaan? Nee gewoon zoals iedere nacht. Maar toch bitter weinig geslapen. We krijgen zulke oplawaaiers. De regen striemt keihard door Gloria tegen de zijkant van Sprintertje. Ik heb het gevoel dat hij op zijn kant gaat. Maar Sprintertje doet wat er van hem verwacht wordt en houdt stand. Tegen zevenen neemt de kracht af en ik val nog even in slaap. Hier op het camperpark is geen schade. We gaan beneden eens kijken aan de strandkant.

Het weggetje waar we meestal overheen lopen kunnen we niet door. Er zit een afdaling in die daarna weer steil omhoog gaat. Beneden loopt water door als een rivier. Omlopen en dan een paar km lekker lopen. De boulevard staat onder water en de golven spuiten hun water en stenen nog over de rand. Stukken weg zijn veranderd in kiezelwegen, allemaal zo uit zee gegooid. Het is wel een mooi indrukwekkend gezicht maar best veel schade.

Ben ik nu een ramptoerist?

Het is nu wat rustiger maar we moeten tot donderdag wachten voor de zon weer is terug gekeerd.

Bekijk hier de video Gloria

Als het weer wat beter wordt kan er weer gewandeld worden zoals bv naar de markt in Altea. Ik heb daar een vlog over gemaakt. Meer vlogs zien van LekkerLopenTV? Abonneer je dan op dit kanaal. https://www.youtube.com/watch?v=m3KqP5flZWk&feature=share

Polen uit.

Nog even en we zijn Polen alweer uit. Op zoek naar een goede vrije plaats. De app park4night geeft er drie aan die in aanmerking komen. De eerste twee liggen aan een drukke doorgaande weg, dat is dus echt geen optie. De laatste wordt omschreven als een prachtige plek met een geweldige view over het meer. De GPS begeleiding geeft aan: uw plek bevindt zich aan uw rechterzijde. Daar is een weg die super stijl naar beneden gaat. Een weg met giga gaten. Ga ik die afdaling doen? Toch maar niet, eerst even lopend kijken. Sprintertje parkeren we bij een kerk en dan een stukje lopen. Mijn knieën zijn er niet blij mee, zo recht naar beneden gaat het. Na 200 meter houdt de weg op en gaat over in een graspad dat totaal dicht gegroeid is. View? Door de struiken zie ik een glimp van het meer. Welke grapjas heeft deze plek online gezet. Weer terug naar boven, het voordeel is wel dat we flink bewegen. We rijden weer verder en zien een bordje met haven. Daar rijden we naartoe. We komen aan het meer bij inderdaad een haventje met visroeiboten. Geen slechte plek maar er is weer een maar. Het is windkracht 7 en de bus staat te schudden in deze wind. Het is pas twee uur, wat moeten we hier op deze plek doen. Wandelen kan hier niet. Kom laten we eens gek doen, we gaan op een camping. Weg dus uit het haventje en naar een camping die op campercontact staat.

Uitzicht op het meer maar storm
Vissers attributen in het haventje

De camping

Camping 24 in de plaats, probeer het maar eens uit te spreken, Miedzyzdroje. een hele prettige ontvangst door een goed Engels sprekende man. We kunnen zelf een plaats zoeken en die vinden we dus ook. Alles in keurige rijen. We hebben met onze zonnepanelen eigenlijk geen stroom nodig maar het is in de prijs inbegrepen en ja we zijn toch Hollanders hè? Nu kunnen we de oven weer eens gebruiken. Er is heel goed sanitair en ook niet onbelangrijk, goede WiFi. Alles inbegrepen in diezelfde prijs. Nu we toch weer eens op een camping staan kan er wel wat gewassen worden. De lakens, handdoeken en nog veel meer. Vier machines vol en weer alles bij de prijs inbegrepen. We betaalden 12 euro per nacht. Alstublieft.

In deze tijd zijn het natuurlijk de wat oudere mensen die nu vakantie vieren. Gek eigenlijk, vakantie vieren of het een soort verjaardag is of zo. Maar ik dwaal af. Als ik zo voor Sprintertje op mijn gemakkelijke stoel zit rond te kijken en er komen weer nieuwe campers aan valt het mij op dat iedereen zo stijf eruit stapt. Nu heb ik dat zelf ook, maar het lijkt wel of iedereen dat heeft. Dan zijn er ook echte camping rituelen. De meeste mannen doen de afwas en als er een caravan komt zie je de man met zijn Nintendo in de hand de caravan op de plaats zetten. Ik zie dan meestal een jongensachtige glimlach op zijn gezicht. Toch wel weer leuk om zo het camping leven mee te maken.

Miedzyzdroje

Het is hier sterk Duits georiënteerd, niet zo gek natuurlijk. Het is betrekkelijk dichtbij en hier woonden vroeger heel veel Duitsers die er prachtige huizen hebben neergezet. Bij bijna ieder huis zie je wel bordjes met zimmerfrei. Ook hier een lekker groot strand en natuurlijk een pier. Voorbij de pier liggen vissersbootjes op het strand, deze worden hier ook met een soort lier de zee ingetrokken. Er zit veel vis en deze wordt bovenaan het strand vers gerookt. Daar kun je niet zomaar aan voorbij lopen. Heerlijk.

Heerlijke gerookte vis, loop daar maar eens voorbij
Vissersboot op het strand
Steen/zandkasteel

We gaan hierna eens kijken op Rügen in Duitsland. Het is een eiland bereikbaar via een brug. Hierover en meer in een volgend reisverslag.

PS. Ik word er vrolijk van als je mijn Facebook pagina:

Waarloopjijwarmvoor een like geeft

Thelma en Louise mijn favoriete roadmovie

Vandaag de klapfiets maar weer eens uit Sprinterje gehaald. Elf km verderop is een heuse waterval. De weg is recht en niet al te spannend. Er komen gedachtes bij mij op over roadtrip films. Ik heb er een aantal gezien en welke vind ik nu de beste. Ik twijfel tussen Easy Rider en Thelma en Louise. De eerste is uit 1969 en is een film van Dennis Hopper. De hoofdrol spelers waren Dennis Hopper, Peter Fonda, Jack Nicholson en Karen Black. Voor wie de film niet kent, hij gaat over twee motorrijders die een roadtrip door het land maken. Het zijn twee hippies. Het is een trip met veel drugs, rock ’n rol en seks. Geen alledaagse figuren. Ze maken van alles mee onderweg en het blijkt dat zeker in het zogenaamde vrije Amerika dat als je enigszins anders bent dit vaak niet getolereerd wordt. De film is van 1969 maar zou ook nu nog zeker actueel zijn. Pas je niet in mijn keurige hokje dan moet ik hier iets aan doen. Pak een wapen en schiet zoveel mogelijk anders denkenden overhoop.

En dan Thelma en Louise, een film uit 1991. De film wordt vaak beschreven als een feministische roadmovie en is een Oscar winner. De twee vriendinnen Thelma en de tien jaar oudere Louise besluiten er eens samen op uit te trekken in hun oude Thunderbird cabrio. Wat begint als een leuk uitje wordt door allerlei ontwikkelingen een drama. Zo kan iets simpels zomaar escaleren. Louise wordt gespeeld door Susan Sarendon en Thelma door Geena Davis.

Bekijk hier de trailer

Afspeellijst Spotify Thelma en Louise

Na al de films die er in mijn hoofd voorbij komen met de gedachtes die daar dan weer bij horen ben ik zomaar 11 km verder en bij de beroemde waterval. De Trotters aan een paal vastgezet en eens even kijken bij dat waterspektakel. Een trap met 326 treden gaat naar beneden en komt op het strand uit. Bij het eerste bordes zou je het water naar beneden moeten zien kletteren. Ik zie wel prachtige lagen met verschillende kleuren maar hoe ik ook knipper met mijn ogen, geen water. In deze tijd van het jaar is het opgedroogd.

Wel helemaal al die treden af om bij het zeewater te komen. Er liggen dikke lagen stenen in verschillende kleuren en maten en alleen aan de vloedlijn is een strookje zand. Ik maak een foto van een steen begroeid met groen wier en van die actie wordt ook een foto gemaakt.

Het water is hier super helder en het is zo’n mooi gezicht hoe telkens die kleine heldere golfjes over de groen beklede stenen klotsen. Zo gaat het al miljoenen jaren.

En nu al die trappen weer op naar boven. Het valt mee, de conditie is nog best redelijk en mijn knieën vinden het naar boven gaan prettiger dan naar beneden.

326 treden naar beneden en weer naar boven

De Trotters staan nog zij aan zij, loskoppelen, helm op en weer die ‘spannende” weg terug naar Toila. Deze plaats was een vakantie bestemming voor de de culturele elite van Estland en Rusland in het eerste deel van de twintigste eeuw. De lucht schijnt hier erg zuiver te zijn al is dit op onze camping niet te merken. Er komt iedere keer eenwaardig van een riool lucht in mijn neus. Het schijnt dat het naastgelegen hotel een directe verbinding heeft met de 30 meter laag gelegen zee.

Een mooie plek om te wandelen is het Toila Oru park. Eens stond er een groot buitenhuis gebouwd door de giga rijke Rus, Grigori Jelissejev. Omringd door een groot aangelegd park. Hij schonk het aan president Pats die het als zomerresidentie gebruikte. In de tweede Wereldoorlog is het vernietigd maar het park is er nog.

Vorige blog over de Baltics lezen en kijken?

Roadtrip door de Baltische landen

Baltische landen

Zasa, een bijzondere plaats

Van Slowakije naar Polen

De weg naar de volgende plaats in Slowakije gaat natuurlijk over mooie kleine wegen. De grote en zeker de tolwegen heb ik op mijn navigatiesysteem uitgeschakeld. Soms niet zo handig want regelmatig moet ik vooral in kleine plaatsen door de smalste steegjes manoeuvreren en ben blij dat Sprintertje nog geen twee meter breed is. We komen aan bij camping Het Boerenhof in Breszno. Dit is een Camping van de Het Nederlandse echtpaar Dion en Monique. Nu ben ik echt niet op zoek naar Nederlandse campings alhoewel ik het toch wel weer leuk vind om nu eens niet een andere taal te proberen te begrijpen. Her eerste dat mij opvalt hier is dat er nog veel caravans en campers staan terwijl het al echt naseizoen is. Het is te begrijpen van vanaf deze camping kun je veel ondernemen. In het prachtige net nieuw gebouwde ja hoe zal ik het noemen? Misschien gemeenschapsruimte. Hier liggen een paar infomappen wat je allemaal in deze prachtige omgeving kunt doen.

Het klinkt misschien gek als je zoals ik er een jaar voor heb uitgetrokken om Europa te zien dat ik moet zeggen, ik heb nu geen tijd om hier lang te blijven. Ik heb maar twee dagen de tijd. Maar toch een fijne wandeling gemaakt hier in de omgeving. Hij wordt aangegeven als 5,5 km maar mijn gps maakte er toch ruim 6 van. Een leuke en mooie tocht waar je best wel een basisconditie voor moet hebben. Het gaat flink omhoog. Telkens denk je het hoogste punt bereikt te hebben en dan is daar weer een bocht en mag je nog een stukje de hoogte in.

Maar het leuke is dat je ook weer naar beneden mag en weer bij de camping terecht komt. Daar worden we verwelkomt door de loslopende kippen die bij iedere kampeerder wel wat weten te halen. Ze zien er dan ook zeer goed uit.

Naast ons staan twee jonge Zwitsers die hun droom achternagaan en maar liefst drie jaar hebben uitgetrokken om met hun 4×4 camper door de wereld te trekken. Huis verkocht, camper gekocht en nu met z’n tweeën het avontuur op zoeken.

Monique maakt zelf heerlijke jam en likeur. In de nieuwe ontmoetingsruimte staan verschillende soorten die vragen om geproefd te worden. Dat heb ik natuurlijk nieuwsgierig als ik ben gedaan. Heel lekker en natuurlijk een flesje gekocht om de koude avonden die er weer aankomen wat warmer te laten lijken. (Wat een zin)

Door het tijdgebrek nemen we deze keer al na twee dagen afscheid van de Limburgse gastvrijheid van Dion en Monique en gaan op weg naar Polen maar voor we gaan wil ik nog even kwijt dat als je van een mooie omgeving houdt, kiest voor een gastvrije camping met ook heel veel faciliteiten voor kinderen, je met camper, caravan of tent bent je best eens deze kant op kunt gaan. Waarom altijd maar weer naar Frankrijk. Het is trouwens ook nog eens goedkoper. (Dit stukje is niet gesponsord)

In Polen gaan we twee Nederlanders bezoeken die al 12 jaar in Polen wonen. We rijden door de lage Tatra een deel van de Karpaten. Veel bochten en er wordt veel aan de weg gewerkt. Sommige stukken zijn gewoon weggeslagen dus het is echt wel nodig. Na een paar dagen niet rijden vind ik het weer heerlijk om achter het stuur te zitten. We komen nog een zeer speciaal restaurant tegen, daar even koffie gedronken.

Het volgende verslag gaar over

De mooiste weg ter wereld.

Vandaag wil ik van Zarnesti naar Carta. Het is maar 93 km. Klinkt aantrekkelijk maar toch ga ik dit niet doen. Ik wil n.l. speciaal over de mooiste weg van de wereld. Alleen de naam van de weg is al mooi de Transfaragaran of gewoon de 7c maar dat bekt niet echt. Het eerste stuk net voorbij Bran is op de kaart een een rode hoofdweg. Deze is wel zo slecht met diepe gaten dat mijn gemiddelde snelheid niet hoger ligt dan 45 km p.u. Je zou hem dus goed met een Canta  kantakunnen doen. Dan kun je mooi de kuilen ontwijken maar met sprintertje van 7.3 meter is dat een stuk ingewikkelder. Via een gele smalle weg waarvan de ondergrond veel beter is kom ik uit op de magische Transfagarasan. Door de vele haarspeldbochten mag je maar 40 km p.u. rijden maar er zijn niet veel mensen die dat ook doen. Dictator Ceausescu wilde een strategische verbindingsweg door de bergen, om te voorkomen dat de Sovjets Roemenië zouden binnenvallen, net zoals ze dit in 1968 bij Tsjecho-Slowakije hadden gedaan. De Transfagarasan is tussen 1970 en 1974 door het leger gebouwd en kostte aan veertig mensen het leven. Er is alleen al meer dan 6.000 ton dynamiet gebruikt om een pad op de noordelijke bergflank vrij te maken ( bron reisbijbel). Hij is inderdaad prachtig en heeft voor mij drie gezichten. Het eerste stuk langs het gigantische stuwmeer is prachtig. Heel veel water.

Het tweede deel gaat de hoogte in tot boven de 2134 meter en verandert het landschap volledig. Kale maar toch met een dun laagje groen beklede berg toppen en daar kronkelt de weg zich een baan omhoog.

9aaa8bbc-b7ef-41c4-9c4d-21fae673af54
Sprintertje kan even uitrusten

Het derde deel heeft iets liefs. Op het hoogste punt is het een drukte van belang. Allemaal kraampjes met souvenirs. Ik kon er niet stoppen met de Sprinter. Nu zat ik ook niet op mijn verende chauffeursstoel te springen dat ik al die flut dingetjes moest zien. De weg is echt een aanrader.

Beneden aangekomen is de eerste camping die ik tegen kom , De Oude Wilg. Dat klinkt niet echt Roemeens. Dat klopt ook wel want het is de Camping van de Nederlandse Manette en haar Roemeense man Tudor. Daar ga ik stoppen en weer eens een beleefjedroom video maken. Het is een gezellige drukte want de Nederlandse Caravan Club is er ook neergestreken voor een paar dagen. Deze bestaat al 60 jaar en is nog springlevend. Met een camper mag je ook lid worden.

Manette en Tudor leerden elkaar kennen in Scheveningen en na een paar jaar zijn ze verhuist naar het geboorteland van Tudor en zijn daar voorzichtig de Oude Wilg begonnen. Inmiddels is het een must voor Nederlanders die naar Roemenië gaan om deze camping te bezoeken. Nu ligt hij natuurlijk wel erg gunstig als je vanaf de Transfagarasan komt of die de andere kant op wil rijden.

Ik ben nog even met een treintje naar de grote stad geweest. Sibiu is een mooie oude stad met een niet zo’n grote kern. Het is wel grappig met de trein. In Carta waar de camping staat is een soort stationnetje, eigenlijk alleen maar een soort bushokje. Je koopt je kaartje ook in de trein. Onderweg stopt hij ook zo’n keer of twintig en gewoon op een overweg. Je moet een enorme grote stap maken om in of uit te stappen. Op de terugweg veel dezelfde mensen als op de heenweg en ik stond een beetje te kijken op het perron toen een man mij bij de arm pakte en duidelijk maakte waar ik moest instappen. Hij zat op de heenweg ook in de trein. Zo wist ik ook precies waar weer uit te stappen want dat zie je nergens. De volgende dag nog 50 km gefietst door het prachtige landschap met authentieke huizen.

Morgen rij ik door naar de streek Moldavië waar van men, alweer men zegt dat het de mooiste streek van Roemenië is maar daarover de volgende keer weer meer.

Heb je eerste vijf delen van Roemenië gemist dan kun jij als je op de foto klikt  roemenie  nog even terug kijken.

Roemeense muggen.

Via een mooie route vanaf de Zwarte Zee kust beland ik aan de Donau delta. De camping is bij een pension en heeft een zwembad. Zo makkelijk als het hier gaat heb ik nog niet meegemaakt. Een van de serveersters heeft een dubbelfunctie, ze is ook receptioniste voor de camping. Nu is dat niet zo’n zware baan want het gaat als volgt. Kan ik hier twee nachten staan met mijn Van?

Alleen?

Ja.

Zoek maar een plaatsje, als je weggaat merk ik het wel. Toilet is bij het zwembad en douches ook. Geen papieren invullen of paspoort laten zien gewoon zoek maar een plekje.

Het is een kleine camping en ik zie een mooi plekje naast drie Roemeense caravans. Die naast mij staat heeft een NL sticker op de achterkant. Alle deuren staan open maar er is niemand. Ik doe de gebruikelijke dingen. Luifel uit, matje neerleggen, stoel , tafeltje en tafel plaatsen hè hè, O ja, ik vergeet de Lpg gasfles en de Cadac safari chef nog. Dan is daar het heilige moment. Alles geïnstalleerd en dan eerst een biertje. Normaal is dat heerlijk maar nu word ik bekeken. De bewoners van de buurcaravans zijn er weer. Bij de achterste caravan zitten drie vrouwen gezellig te kletsen. Naast mij zitten de drie mannen en die zitten maar te gluren en elkaar aan te stoten. Ik verplaats mijn stoel maar zodat ik het niet zie. Als die vrouwen nu zaten te staren was het toch anders geweest, dan was ik er eens goed voor gaan zitten. Mijn biertje was niet te drinken, deze had ik gekregen van die Griekse gezellige man in Dodoni, Griekenland, hij had het zelf gebrouwen maar dit bier leek wel azijn. Ik sta op om een gewoon gekocht biertje te pakken en zeg naar de mannen, bunâ ziua, dat betekent goede middag. Het ijs is gebroken en ze komen direct naar mij toe. Helemaal leip van de Sprinter. Binnen kijken en of hij niet te koop is. Nee dus. Ze pakken hun stoeltjes en komen gezellig bij mij zitten. Een spreekt aardig Engels dus we kunnen best wel communiceren. Twee hebben een uit Nederland geïmporteerde caravan.  Natuurlijk krijg ik tips waar ik allemaal moet gaan kijken. De volgende ochtend gaan zij weg maar we nemen nog even hartelijk afscheid. Leuk he.

Ik blijf nog een dagje en ga met de een boot de Donau Delta op. Tien Roemenen en ik ben de elfde passagier. Door de Biesbosch varen bootjes met een klein motortje hier hangt er een 100 pk motor achter en we racen dan ook de delta in. Plotseling stopt de boot, we dobberen rustig langs het zomerhuis van Ceaușescu. We zijn alweer een stuk verder als ik dat pas door heb, op de terugweg maar een foto nemen. Het gebied is natuurlijk een stuk groter maar de Biesbosch is zeker zo mooi.

Ik weet natuurlijk dat bij zoveel water veel muggen zijn. Maar zoveel? Nu ben ik opgegroeid in Haarlem en Haarlemmers worden muggen genoemd. Ik denk dus collega’s, ja mooi niet. Ze proberen mij van alle kanten aan te vallen. Nu heb ik nog een sterke troef in handen in de vorm van een tube DEET. Dik insmeren en daar hebben deze dames, ja dames, die zuigen n.l. het bloed onder je nagels, sorry huid weg, niet van terug. Een tweede optie is naar binnen gaan en alles hermetisch afsluiten. De aanvallen duren maar een uur of twee. Als het eenmaal donker is blijven er nog maar een paar volhouders over. Voor ik naar bed ga nog even de DEET eraf wassen onder de koude douche bij het zwembad. Voordeel is weer dat op dit tijdstip het terras leeg is en dat is in mijn blote niksie toch wat makkelijker douchen.

Morgen ga ik verder naar de modder vulkanen maar daarover volgende keer meer.

Net geen Olympia

Na een paar rustdagen bij een prachtig strand en mooie camping ben ik nu terecht gekomen in Olympia. 776 jaar voor Christus werden hier de eerste spelen gehouden. Om de vier jaar streden hier mannen naakt tegen elkaar. Ze werden gehouden ter ere van de oppergod Zeus. Op die plek waar het allemaal begon bevind ik mij nu. Toch een speciaal gevoel. Het 20 meterbad op de camping is mijn persoonlijk Olympische bad. De baantjes die ik trek voelen ook heel anders. Iedere dag word mijn zwemconditie beter en die gouden plak heb ik in mijn pocket. Het toeval wil dat net vandaag mijn vriendinnetje Jasmijn met haar polarbears team Nederlands kampioen waterpolo is geworden. Ik heb vast een afspraak hier gemaakt voor over 6 jaar.

2e132b70-078c-44ac-ae96-cd06ea0790c7
ons heerlijke plekje op de camping

De volgende dag staat het “heiligdom” op het programma. Het museum en de opgravingen zijn al om 8 uur open. Als wij om half tien aankomen komt de eerste groep Japanners al weer naar buiten op weg naar het volgende must-do. Het is alweer over de dertig graden en we besluiten als eerste het museum te pakken, lekker koel. Dit museum is het belangrijkste van Griekenland en herbergt de oudste kunstschatten van de wereld. Ja niet zomaar iets. Het is inderdaad onvoorstelbaar hoe deze kunstschatten ooit gemaakt zijn in de pré historie, het bronzen tijdperk en later.

8e5e6709-b56b-460e-9e00-0c0b84330761
beeldje 8 cm hoog. 700 jaar voor Christus

cd55fe7b-b885-4341-9834-e7216468d1dc
klein sieraad uit de 6 de eeuw voor Christus

1220229c-869b-4adf-8e3c-5fc3d5c315a9
oppergod Zeus

Als we anderhalf uur later weer buiten komen en de drommen mensen zien bij de opgravingen besluiten we om die hoop stenen maar over te slaan en lekker wat in het stadje te gaan eten. In het uurtje dat we op het terras zitten komen er minimaal 50 volle bussen met toeristen voorbij op weg naar de opgravingen. Zo leveren die oudheden nog heel wat op voor de plaatselijke middenstand.

e3452c4a-9f4e-48ce-91ed-9b71d90e2c89
opgravingen bij Olympia

Mijn lief moet altijd aan Brigitte Kaandorp denken als wij weer iets overslaan dat je eigenlijk moet zien. Ik kende het niet maar heb bij het afluisteren dubbel gelegen.

Inmiddels is op de camping een groep deelnemers aan een groepsreis van de ANWB aangekomen. Zij blijven hier 3 dagen. Altijd weer leuk om te zien. Ik voel mij een soort bermtoerist.

088b90d2-4050-4802-882a-617212f619cc
ANWB groepsreis

Nog even voor de Griekenlandgangers:

Eerste camping na Patras: Kato Alissos, GPS 38.150382  21.577548  aan de kust

Tweede camping Paradise camping         GPS 37.75725   21.304494  aan de kust

Derde camping Alphios                               GPS 37.642996  21.619948  Olympia (website is out of order)

In de voetsporen van de Oranjes.

Net op tijd om mijn lief na twee en een halve maand weer in mijn armen te nemen. Het vliegtuig is bijna twintig minuten te vroeg. Er is zo’n programma waar mensen zenuwachtig op Schiphol staan te wachten tot hun geliefde tussen de schuifdeur komt. Nou zo’n gevoel had ik nu ook. Alleen geen banner bij mij. Het romantische plekje aan het meer was voor ons gereserveerd en de echte Italiaanse pizza en wijn in het restaurant smaakte uitstekend. We gaan nu eerst 12 dagen rondtrekken met twee vriendinnen die voor die tijd hier een camper gehuurd hebben.

We rijden de volgende dag naar Bibbona waar een prachtige agri camping is met een heerlijk zwembad. Bibbona is een verrassend stadje met leuke smalle stijle straatjes. Onderweg velden vol met klaprozen.

Traditie getrouw volgen we verder een paar wijnroutes.

Dit zijn meestal kleine wegen langs een heleboel wijnhuizen. Vorig jaar zaten we al in de morgen aan de proeverijen maar nu rijden we er rustig langs. Ik heb nog genoeg hele goede rode wijn uit Spanje.

Begin januari deden we wijnroutes in Spanje en toen waren de stokken nog zwart en kaal maar nu in deze tijd van het jaar zijn ze vol frisse groene blaadjes.

De route die we volgen eindigt aan de kust, het is mooi strandweer. Lekker zwemmen in zee.

We staan op een grote camping 200 meter van het kiezelstrand en dicht bij een gezellig stadje, Orbetello. Veel kitesurfers en dure jachten in het haventje. Het is Italië dus als je wilt zonnen kan dat tegen een ruime vergoeding op een ligbed.

Weer een dag veel te snel voorbij. We gaan vandaag weer verder. We zijn dicht bij Porto Ercole. Daar wil ik wel even graag naartoe. Voor wie het niet weet even een opfrissertje. In Porto Ercole daar gingen de Oranjes jaar in en jaar uit in de zomer naartoe om vakantie te vieren. Echt heel ondernemend ieder jaar weer naar hetzelfde plekje. Ik wil wel eens met eigen ogen zien wat daar nu zo bijzonder is. Het plaatsje ligt mooi met aan beide zijden van de baai een groot verdedigingswerk. In het haven kleine kleurige bootjes en grote witte jachten.

In de haven eerst maar eens koffie drinken. We zijn normaal voor drie cappuccino en een machiato tussen de vier en vijf euro kwijt. Hier in dit koninklijke stadje is dat elf euro tachtig. Kassa. Verder lopen over plekjes waar zij ook hebben gelopen maar er gebeurt niets bij mij. Geen speciaal gevoel. Niets in het stadje ademt een Oranje sfeer. Geen Via Juliana of Beatrix. Voor mij toch wel teleurstellend. Wat ik wel weer te weten ben gekomen is dat hier de grote Michelangelo is gestorven. Porte Ercole ademt zijn sfeer. Na een uurtje heb ik het wel bekeken en ga op weg naar Manciano naar de terme de Saturnia maar daarover de volgende keer meer.