Eerste camping

Na twee nachten vrij te hebben gestaan nu voor het eerst een camping in Midden-Bulgarije, kazanlâk. Een groot oud vakantiepark uit de communistische tijd. Overal puntige blokhutjes. Het was er stil alleen een Frans paar en ik.

Een heel goed groot restaurant erbij waar het ook stil was. Vier gasten en vijf bediening. Uitgebreide kaart waar op staat dat het ongeveer 40 minuten duurt voor je keuze geserveerd wordt. Dit omdat alles vers klaar gemaakt wordt. Het was het wachten waard. Aubergine. Courgette, ui, tomaat,sla, knapperige frietjes en vijf soorten vlees tezamen met een halve liter wijn voor 10 euro.

(Kort vlogje over de camping)

Gisteren was ik in Hisarya. Een verrassend stadje met veel oudheden uit de Romijnse tijd. Er zijn 24 punten waar je mineraal water kunt tappen, dit komt zo warm uit de bron. Wordt dan ook massaal gedaan. De nacht naast het thermaal zwembad gestaan en de volgende de ochtend heerlijk een paar uurtjes in en om het bad vertoefd.

De eerste twee dagen was ik in het Rodopi gebergte. Dit is een prachtig gebied waar je zomers goed kunt wandelen tenminste als je voorzorgsmaatregelen neemt tegen de muggen. In de winter een goed skigebied.

mijn slaapplek dicht bij Smoljan.

Tot de volgende keer. O ja, vind je deze berichtjes aardig klik dan even op volgen dat zou ik leuk vinden.

Warme groet en een glimlach,

blog reisblog

Het zit net even anders.

Abdera is een heel klein kustplaatsje. Ik sta op een camping aan zee en tegenover mij heeft een Bulgaar een jaarplaats. Caravan met alles erop en omheen. Het is zondagavond en er gaan al weer heel wat mensen naar huis. De man tegenover mij ook. Hij rijdt de auto, een prachtige zwarte glansende VW Tiguan voor doet de achterklep open en gaat weer zitten. Ik schat hem een meter zestig en zeker 200 kilo. Nu komt zijn vrouw in actie. Zij heeft de zelfde lengte maar weegt denk ik nog geen vijftig kilo. Ze sjouwt met zware tassen om ze in de auto te zetten. Martin, zo heet hij hoor ik later blijft stil op zijn iets te kleine stoeltje zitten en steekt nog maar eens een sigaret op. Als alles in de auto zit streelt ze hem nog even liefdevol over zijn brede schouders. Ik denk, gaat dat nog zo in Bulgarije?

Even later moet ik mijn drinkwaterfles bijvullen en vraag met handen en voeten aan Martin of ik het water uit het kraantje gewoon kan drinken.

Nee absoluut niet en ook zijn vrouw beaamt dat en komt direct met een fles mineraalwater die ze in mijn hand stopt. Nou heb ik zelf ook wel in de Sprinter maar ik moet hem gewoon aannemen. Ik leg uit dat ik na Griekenland naar Bulgarije ga en vraag waar ik het beste de grens over kan gaan. Kaarten erbij, zoontje die wat Engels spreekt wordt uit bed gehaald, lag even een tukkie te doen. Ik krijg uitleg wat ik allemaal moet gaan zien en dat niet alleen. We wisselen namen uit, hij Martin dus en zij Spaska. Martin schrijft allemaal plaatsen op en onderstreept het op mijn map en Spaska komt met allerlei Bulgaarse specialiteiten aan die ik echt moet aannemen. Salami’s, augurken, een soort pittige tomatensaus en een flesje zelfgestookte drank.Ondanks dat we geen gemeenschappelijke taal spreken begrijpen we elkaar goed. We lachen veel. Martin heeft een bedrijf en ontwerpt en bouwt gebouwen, zwembaden, sporthallen en van alles. Spaska werkt ook in het bedrijf en hun oudste zoon van 23 ook. Hier was nog dat zoontje van 12 die aardig Engels spreekt. Zij spreken geen Engels omdat ze vroeger Russisch moesten leren. Nu leren de kinderen Engels als tweede taal.

Ik had nog een laatste vraag: zijn jullie blij met de EU? Diepe fronsen, lange stilte. Ja en nee. Voor het bedrijf wel maar voor de kleine man niet. Alles is duurder en het is hard werken en weinig op je salarisstrookje.

Wat in mijn gedachte begon met nou nou en dat ik weet dat Martin rugpatiënt  is, is door deze gebeurtenis weer helemaal omgedraaid en ik vind het een goed begin van mijn Bulgarije avontuur.

blog