Hoe gek kan je zijn.

Vanmorgen krijg ik het zomaar in mijn kop om een stuk te gaan lopen. Voor mijn gevoel moet dat wel omdat ik toch een beetje de kriebels krijg. Over twee weken vertrek ik n.l. naar Porto om te gaan lopen met acht “getrainde” met mij vergeleken jongen mensen. De drie weken in Schotland gaan je niet in de koude kleren zitten. Veel eten en lekkere biertjes en veel te weinig lopen. Goed, dus een paar liter water mee, een gevulde rugzak om vast het gevoel weer te krijgen en lopen maar. De te lopen route heb ik vaker gedaan maar het blijft mooi. Ik begin in het park naast de Kromme Rijn en loop dan richting het Amsterdam-Rijnkanaal. Langs de altijd interessante Prinses Irene sluis.

beus8

In het begin kom ik alleen maar honden uitlaters tegen. Je hoort wel eens dat je op je hond gaat lijken of andersom en ik ga het bijna geloven. Een vrouw die met een Ierse setter loopt of eigenlijk meegesleurd wordt heeft dezelfde kleur haar als haar hond en ook haar kleding gaat die kleurkant op. Met een grimas op haar gezicht kan ze nog net “morgen”zeggen. Die hond is veel te sterk voor haar. Maar ik loop verder en kom langs appel en peer boomgaarden.

a2

De takken van de bomen hangen ver door van het vele rijpe fruit dat er aan hangt.Ik loop langs weides waar de schapen loom onder een boom in de schaduw liggen. Ze kijken mij aan of ze willen zeggen, daar heb je weer zo’n mafkees die met deze warmte zo nodig moet lopen.

a1a5

Zo ben ik bijna aan de andere kant van Beusichem maar ik keer om en ga via een dijkje langs de Lek terug richting sluis en naar Wijk bij Duurstede.

a7a6

Bij de sluis wacht mijn lief op mij en samen lopen we verder naar “Het Terras”. Aan de haven van Wijk ga je een paar trapjes op naar dit terras dat alleen open is als het mooi weer is. Je kunt alleen maar buiten zitten. Na de lekkere koffie heb ik weer de puf om de route naar huis af te maken. De teller staat precies op 15 kilometer. Morgen zeker spierpijn maar het geeft wel aan dat er nog wat km in de benen moeten voor de Santiago reis.

a2

blog wandelblog

Voorjaarskriebels

RODE LOPER

Wat is er prettiger dan bij een heerlijk voorjaarszonnetje een stukje te lopen. Het is zondag en ik ga een stuk van het Utrechtpad of Kromme Rijnpad lopen. Van Wijk bij Duurstede naar de binnenstad van van Utrecht. Al een paar jaar heb ik iets met het getal 33. Kijk ik op de wekker of mijn horloge dan is het heel vaak 33. Als ik s’nachts wakker word is het meestal precies een uur met 33 erin. Zo ook nu het is precies 10:33 als ik de deur uit stap. De eerste keer dat ik op mijn telefoon kijk hoe laat het is geeft het scherm 12:33 aan en het blijkt dat ik vandaag 33 km loop. Helaas heeft een staatslot met eindcijfer 33 nog geen resultaat gehad. Ik ga dus niet echt vroeg opstap en dat is te merken aan de vele mensen die ook een stukje lopen. Mensen met honden, mensen met hoedjes op, joggers, stellen sommige dicht tegen elkaar, anderen mijlenver uit elkaar, ik hoef mij niet te vervelen, er is veel te zien. In Cothen loop ik over het terrein van een kerkje en ik luister even naar de gezangen die ik binnen hoor. De tuin bij de kerk staat vol met voorjaarsbloemen.

utrecht voorjaar

de kerk staat rechts maar is niet te zien op deze foto, wel een stukje van het kasteel

Als ik in Spanje loop zie ik veel borden dat het project waar ik loop of doorheen kom is gefinancierd met geld uit Europa maar nu zie ik die hier dus ook eens een keer. Het pad is gerealiseerd met Europees geld. Goed om te weten.

 

Ik loop verder over het pad langs de mooie Kromme Rijn, eens een druk bevaren rivier. Heerlijk ontspannen en genietend loop ik en dan komt er een man en vrouw mij tegemoet. De vrouw voorop met een straf tempo en een verbeten gezicht. De man er hijgend achteraan. Ik moet mijn mond stijf dicht houden om niet te vragen of ze ook kunnen genieten van deze prachtige natuur.

utrechtpad1

Nu heb ik beide paden al een keer gelopen en ik weet dat op de volgende splitsing de wegen zich tijdelijk scheiden. Het Utrechtpad gaat verder over een stuk asfalt en het Kromme Rijnpad door de weilanden. Waarschijnlijk vermoed je al dat ik voor het weiland kies. Het is een stukje om en je moet bijna kruipend onder een viaduct door, maar toch kies ik daarvoor. Dan kom ik bij een hek met een groot slot ervoor. Aan weerszijden prikkeldraad. Achter het hek een bordje met “vrije wandeling”. Nu ben ik niet een van de lenigste en spring er  zomaar overheen, nee ik ken mijn grenzen. Stukje terug en verder langs de provinciale weg. Wat een herrie is dat, het is een 80 km weg maar er wordt flinkt doorgereden ( doe ik zelf ook altijd) maar als je zo loopt is het niet prettig. Waarom niet even een bordje vooraf dat het pad is afgesloten. Maar de zon maakt veel goed en ik loop langs het met veel geld van de woningbouwvereniging gerestaureerde kasteel Beverweerd.

utrechtpad bovenweerd

Na 21 km arriveer ik bij een plek waar ik koffie kan drinken, theehuis Rhijnauwen. Ik ben niet de enige. Het fietsenrek is vol, het terras is vol en er zijn nog 20 wachtenden voor mij om iets te bestellen, een rij tot ver buiten. Maar ik heb alle tijd en kan prettig mensen kijken. Wat is dat toch een leuk tijdverdrijf.

Na een klein uurtje weer de rugzak op de plek waar deze voor bedoeld is en verder naar Utrecht. Het is file lopen. Wat is het goed om te zien dat er zoveel mensen genieten van deze voorjaarsdag en alles wat dat te bieden heeft. De knoppen staan op springen, de kleuren zijn weer helder groen. Nog even onder een tunneltje door, langs het stadion Galgerwaard waar Utrecht speelt en net een doelpunt gemaakt wordt en dat laten de supporters echt wel weten, wat een geluid brengt dat voort.

utrechtpas tunnel

En dan is daar de binnenstad van Utrecht. Ook hier weer heeft men het voorjaar in de bol. alle terrassen uitpuilend. Ik loop nog even door de stad, drink een biertje en mis dan net de bus terug naar Wijk. Ik heb 29 minuten voor de volgende bus komt en loop maar vast een stukje. Bij de bushalte waar ik stop staat de teller op 33.47 km.

blog waarloopjijwarmvoor