Gedeelde smart is………….

Afbeelding

Je ziet het steeds meer, man vrouw tegenover elkaar op het terras en mondje dicht. Allebei een apparaat in de hand en ieder met zijn eigen ding (ook zo’n nieuw woord) bezig. Dat zag ik het afgelopen weekend ook weer eens. Een vrouw en man beide uit de catagorie “zilveruitjes” nemen tegenover elkaar plaats en de eerste woorden die ik opvang  zijn, doe mij maar een droge witte wijn. Hij nam een pilsje en verder stilte. Na een paar minuten komen de telefoons tevoorschijn en ieder zit geanimeerd te ???? Ja wat eigenlijk,  nou  is er op dat terras natuurlijk free wi-fi.

Bepaalde gebeurtenissen moeten natuurlijk gedeeld worden en dan is het even contact met elkaar en dan weer snel door. Op mijn terugwandelingetje naar het “Sprintertje” kom ik langs de speeltuin en ook daar zie ik weer twee mensen naast elkaar met de smartphone bezig. De kleine kinderen alleen rommelen op de speeltoestellen, aandacht vragen aan pa en ma maar deze negeren dat of horen het niet want die zijn beide geconcentreerd bezig.

Ik moet zeggen dat ik mij er zelf ook vaak op betrap dat mijn I-phone weer in mijn hand ligt. Wat is dat toch, dat je ieder moment wil weten wat er gebeurt. Ga toch eens beginnen met een dagje  telefoonloos.

Afbeelding

Linksom Gulpen

Geen wekker, lekker een beetje uitslapen in mijn Sprintertje bed, dacht ik, maar het loopt toch weer anders. Om zeven uur word ik gewekt door een piep uit mijn telefoon. De zon schijnt door het open dakraam. Het beloofd een mooie dag te worden. Niks uitslapen, snel mijn bed uit en er op uit. Op de drukke camping is alles nog stil. Niemand bij de douches en om 8 uur rij ik richting Gulpen om aan het rondje “linksom Gulpen” te beginnen.

De start is midden in Gulpen bij het monument met de bogen. Na een paar honderd meter loop je al langs de Geul, je passeert het kasteel Neubourg en na het wachten op overstekende koeien loop je al snel in het bos. Via diversen draaihekjes loop ik het pad naar boven en ja eenmaal boven moet je ook weer stijl naar beneden. Je loopt nu in een gegraven geul voor de stoomtram die van Maastricht naar Vaals liep. Deze geul werd gegraven om het hoogteverschil tussen Margraten en Gulpen wat geleidelijker te laten lopen. Om te lopen nu een apart stuk met veel bomen over de geul waar je onderdoor moet en overheen moet stappen. Ik loop nu ruim een uur en begin trek in koffie te krijgen. Ik zou nu bijna in Scheulder moeten zijn en daar is horeca maar in de beschrijving staat dat deze maandag is gesloten. Pech dus. Dan denk ik in Scheulder te zijn en zie een terras dat open is, mazzel. De koffie is heerlijk maar om maar weer eens met Johan te spreken ” Elk voordeel heeft zijn nadeel” ik ben niet in Scheulder maar in Wijlre. Verkeerde pad ingeslagen. Het is gelukkig maar twee km om weer bij het goede punt te komen en zo kom ik toch nog in Scheulder. Er staat een man in zijn tuin de heg te snoeien en ik zeg, lekker rustig hier hè, nee dus, nu op maandag wel maar in het weekend komen hier honderden wielrijders langs en iedere oldtimer-club die er is komt ook wel een keer per jaar langs. Een kennis heeft zijn huis zelfs verkocht omdat daar een paaltje stond en de hele dag hoorde je de wielrenners schreeuwen, paaltje, paaltje, paaltje, hij werd er helemaal gestoord van. Ik werd wel uitgenodigd om een kopje koffie te drinken bij hem in de tuin, altijd lekker.

Na dit plaatsje wordt de route nog mooier, je banjert door weilanden, bossen, geulen en komt dan bij de orchideeëntuin die tot eind juni gratis te bezichtigen is. Heerlijk rustig en mooi.

De teller staat inmiddels op 20 km als ik weer bij het eerste terras aankom waar de Limburgse specialiteit, ei met Limburgs spek mij heerlijk smaakt. Het is tevens een boerencamping.

www.het-bakhuis.nl

Ik begin aan het laatste stukje, een stukje dat je zeker niet moet missen met nog een paar aardige klimmetjes en afdalingen. Dan zie ik een bankje met daarom heen een prachtig bloemenboeket, tenminste daar lijkt het op. Prachtige kleuren en de bijen vliegen af en aan.

Dan zit deze prachtige tocht er helaas alweer op. Door het verkeerd lopen precies 25 km.

http://goo.gl/maps/eG0vU

Minicamping “Bij Ons”. Groesbeek

Maandagmiddag, strak blauwe lucht en 22° kom ik aan bij mini camping “Bij Ons”. Het hek is dicht en er staat een joekel van een caravan voor mij. Er hangt een grote bel en die luid ik dan ook flink. Ondanks het harde geluid komt er niemand dus ga ik zelf maar eens op de camping kijken en daar kom ik Anita, de campingvrouw tegen die mij allerhartelijkst verwelkomt. Ze loopt gezellig mee naar de zeer ruime plaats die ik toegewezen krijg. Trots toont ze mij de tipi tenten, pipowagens en legertenten die helemaal zijn ingericht voor mensen die eens iets anders willen. De camping ziet er goed onderhouden uit en heeft allerlei leuke dingetjes in huis. Er is een meditatiehoek met een heus boeddhabeeld , overal hangmatten en je kunt voor een dag een houtgestookte hot tube huren. Voor de kleintjes een speeltuintje en voor wat grotere kinderen loopt er langs de camping een helder stroompje waar je heerlijk met water bezig kunt zijn. Voor € 15,00 kun je mee-eten en broodjes voor de volgende dag kun je bestellen. Je schrijft het maar op het schoolbord dat in de sanitaire ruimte hangt en het komt van, sorry, voor de bakker. Voor de afwas is er warm water, je staat gezellig onder de veranda af te wassen. Is het druk dan zijn er leuke zitjes waar je op je gemak kunt kijken hoe de andere, vaak mannen, de vaat staan te doen. Je hoeft op deze camping gelukkig geen wc-papier mee te nemen, dat hangt er gewoon en geen muntjes voor de douche, een lekkere harde straal zoals het hoort. Voor mij een minpuntje is de keiharde straal bij de wasbakken, als je op de knop drukt en je handen onder de straal houdt ben je gelijk drijfnat.
Als ik camping een cijfer moet geven is dat voor mij een 9.

Zweedse camino

20140511-163404.jpg
Het is weer eens wat anders da lopen in Spanje, lopen in Zweden.
Ik ben vier dagen in Zweden en dan moet je natuurlijk ook een stukje lopen. Pal achter het huis van mijn (s)zoon loopt een lange afstandspad, de E6. We lopen van Visinge naar Angarn een stuk van 14 km. De weg doet mij denken aan de camino primitivo, ruig, veel rotsen en stenige paden.

20140511-164526.jpg

20140511-164557.jpg
Het is lekker veel klimmen en dalen en anders dan op de Spaanse camino hier geen horeca maar open hutten met gelegenheid om te BBQen.

20140511-164934.jpg
Het pad komt langs een grafheuvel nog uit de Bronstijd. Men begroef hier de doden om aan te geven dat het een bewoond gebied was.

20140511-165310.jpg
Dan kom je zomaar langs een prachtig meer, je weet natuurlijk dat Zweden bekend staat om zijn vele meren maar zomaar als je in een bos loopt.

20140511-165529.jpg
Door de vele regenval van de laatste tijd is het pad behoorlijk modderig, mijn schoenen zuigen zich erin vast, eerst probeer je nog een beetje uit de modder te blijven maar al snel loop je er zo doorheen, ook een lekker gevoel.
In Zweden loopt het pad over een afstand van ongeveer 900 km, misschien ook weer eens een uitdaging om te lopen. In Malmö beginnen en dan door naar Stockholm.

20140511-171359.jpg
Je ziet overal om je heen velden met rendiermos. Hele helder bijna wit mos.

20140511-171517.jpg
Na een hele tijd door het bos te hebben gezworven kom je plotseling op een open terrein met een eenzame boerderij, hier moet je in de winter niet zijn, eenzaam en afgelegen.

20140511-171736.jpg
Het was een leuke uitdagende tocht.

even nadenken

Het is woensdag en vandaag ga ik met Marijke naar de supportbeurs, dit is een beurs voor mensen met een fysieke beperking. als we bij de jaarbeurs in Utrecht aankomen worden naar P4 gedirigeerd. Het is behoorlijk regenachtig. Auto geparkeerd, rolstoel eruit en Marijke in de rolstoel. Dan begint de eerste beproeving, ongeveer driehonderd meter lopen over betonplaten, kedeng, kedeng, ze wordt al aardig door elkaar geschut. Je loopt op een parkeerterrein en moet toch op een of andere manier eraf. De slagbomen zijn zo breed dat je daar niet langs kunt met je rolstoel, het kan wel over de stoep. Oei, geen aflopende stoep, alles zo’n 15 cm hoog, eerst met moeite erop en aan de andere kant weer eraf. Het regent nog steeds. Dan moet je een helling op om bij een brug te komen die over een watertje loopt. Prachtige stenen helling, alleen erg rolstoelonvriendelijk, hier wordt je echt door elkaar geschut, als je net wat drank gedronken hebt en wat ijs gegeten zou je een perfecte cocktail kunnen shaken. Dan ga je die brug over en zie je een rijtje mensen in rolstoel voor de lift wachten. Een kleine lift waar precies een rolstoel in kan. En dan het echte leuke, de voetgangers kant van de brug en trap naar beneden is overdekt, de kant van de lift dus niet. Welke dure architect bedenkt dit nou. Met ongeveer 14 wachtende lift gebruikers voor ons kun je wel bedenken dat we aardig doorweekt waren.

Verder was het een aardige beurs met uiteraard veel spectaculaire supersonische rolstoelen, de meest innovatieve autoaanpassingen en veel aanbieders van aangepaste vakantie’s.

(Voor) Oordeel

Op de Camino Portuquese kom ik een jonge vrouw tegen die met een hulphond loopt.  Een speciale pet camoufleert haar helm. Ze draagt een zware rugzak. Als ik bij de slaapplaats voor die nacht aankom, de plaatselijke alberque, staat zij en haar vriend ook bij de balie om zich in te checken. Het is prachtig weer en die avond zitten we met ons groepje heerlijk op een terras in het centrum. Veel spelende kinderen, voetballend, verstoppertje spelend of de trend, op de autopet. oma’s en opa’s, vaders, moeders en flanerende pubermeisjes die de macho jongens wel erg interessant lijken te vinden. Het leuke van Spanje is dat als je een drankje bestelt je er ook iets lekkers bij krijgt. Je hoeft daarna bijna niet meer te eten. De jonge vrouw met de helm zit ook op het terras en komt naar ons toe en vraagt of ze een foto voor ons moet maken, vol overgave maakt ze foto’s en filmt ze ons gezelschap. Ze vertelt dat zij en haar vriend allebei de volgende dag jarig zijn en elkaar dan 18 jaar kennen en om dat te vieren gaan ze niet in een alberque maar in een hotel slapen. Een alberque is een herberg waar je soms wel met veertig mensen gestapeld op een kamer ligt, dus om iets te vieren is een hotelletje toch wat aangenamer. Na een rumoerige nacht, ik lig in een 20 persoonskamer aan een drukke weg met als er geen auto’s langs komen toch wel uit diversen bedden snurkgeluiden, kom ik buiten en mijn mond valt open van verbazing. De vrouw met haar hond en vriend stappen doodleuk in hun auto. Rijden die van alberque naar alberque? Ja zo kan ik ook de camino wel lopen. En zonder verdere informatie heb ik een oordeel. Het regent deze dag weer en ik loop toch telkens aan die vrouw te denken. In de middag tijdens de lunch zit ik te praten met een andere Nederlander de ook de camino loopt. we komen over die vrouw te praten en dan hoor ik het hele verhaal. Zij is zwaar epileptisch en heeft daarom een hulphond. Deze ruikt al een halfuur voor zij een aanval krijgt dat dit gaat gebeuren. Geeft dit aan zodat de vrouw ergens kan gaan liggen, kan haar medicijnen brengen en zorgt dat ze op haar zij ligt. Als de aanval er is waarschuwt ze een voorbijganger, die het telefoonnummer dat op een soort hesje staat kan bellen. Deze vrouw denkt niet in onmogelijkheden maar in mogelijkheden en wil ook graag de camino lopen. Zij loopt en haar vriend rijdt de auto naar de volgende plaats en loopt haar dan tegemoet zodat ze verder samen lopen. Wat een kracht en optimisme. En daar ga je dan met je oordeel, ik die altijd zeg geen (voor)oordeel te hebben, tuin er helemaal in. Helaas ben ik haar deze reis niet meer tegen gekomen, ik zou haar graag geïnterviewd hebben, maar zeg nooit nooit want misschien kom ik haar zo weer eens tegen.    

Weg naar Redondela

20140424-195321.jpg

20140424-195434.jpg

20140424-195506.jpg
Vandaag regen, nog iets meer regen en nog meer regen. Maar toch was het een mooie route en………..toen kwam de zon weer.

Camino Portoques

De eerste dag in de Alberque is wel weer even wennen. Vier stapelbedden in een kleine kamer, gelukkig kan het raam wel open. Ik word opgeschrikt door een enorme brul. Mijn medepelirino boven mij zit denk ik vast in een droom, harde snurk geluiden en schreeuwen wisselen elkaar af. Verder goed geslapen. Vandaag lopen we volgens het boekje 14 km naar de volgende plaats. De route zou saai zijn over industrieterrein. Maar gelukkig er is een andere route, door bos langs beekjes echt een prachtige route. Wel een stukje langer het wordt 21 km maar zeker de moeite waard. Het is heerlijk zonnig.
We komen om drie uur aan bij de alberque, Jan de andere man in onze groep loopt iets vooruit en zegt dat we net z’n achten zijn, kunnen dus niet inchecken voor 8 uur omdat we met een groep zijn, dus we gaan per tweetal naar binnen en dan kan het wel. De jongen vindt wel dat er veel Hollanders zijn. Paarse krokodil?
Nog even in de kroeg naar voetbal kijken natuurlijk Nasr Madrid.

%d bloggers liken dit: