Wandeling langs drie historische punten in Ede

De trein uit Arnhem komt piepend tot stilstand op station Ede-Wageningen. Ede-Wageningen? Het lijkt net of Wageningen bij Ede hoort maar dat is toch echt niet zo. Het station ligt in Ede. Voordat je in het 9 km verder gelegen Wageningen bent passeer je eerst nog Bennekom. Maar ik dwaal af. Op hetzelfde moment dat de trein binnenloopt stopt er ook een verlengde bus. Ik loop er net langs. De deuren gaan open en mensen met mondkapjes voor springen eruit en rennen naar de trap van het station om de trein richting Utrecht nog te halen. Ja over een kwartier gaat de volgende pas weer. Haast heeft de menigte. Wat ben ik een geluksvogel die dat niet meer heeft. In plaats van haasten ga ik op mijn gemak een wandeling maken.

https://youtu.be/OlzRAPabPa0. Video wandeling langs drie historische punten

In Ede zijn diversen “ highlights “. Vandaag loop ik langs drie historische punten. Het station onderdoor en aan de Enka kant start ik de wandeling. Ik hoef niet ver te lopen om bij het eerste historische punt te komen. Na vierhonderd meter sta ik voor wat eens de trotse Enka fabriek was. De naam Enka staat voor Nederlandse Kunstzijdefabriek NK dus. In 1922 opende hier J.C. Hartogs zijn tweede fabriek. Het was op dat moment de grootste fabriek van Nederland. Er werkten veel jonge vrouwen maar Ede zelf kon er niet zoveel leveren daarom werd in heel Nederland vrouwelijk personeel geworven. In het midden van de jaren twintig kwamen er dagelijks drieduizend (3000) jonge vrouwen naar de fabriek. Hartog was keihard voor zijn personeel. Er mocht niet gepraat worden en als je even een sanitaire stop wilde kostte je dat 1 cent. Het waren lange werkdagen en de pauze was maar twintig minuten. De gemeenteraad van het bijbelse Ede was behoorlijk overstuur dat vanaf 1924 ook op zondag gewerkt moest worden maar ja, economie.

Betekenis van de ENKA voor Ede

Het was in die tijd een hele toestand om iedere dag grote afstanden af te leggen om te kunnen werken. De productiviteit werd er niet beter van. Om dat te veranderen liet de ENKA huizen bouwen dicht bij de fabriek. Op deze manier konden vooral de vrouwen ook beter in de gaten gehouden worden. Van alleen werken word je ook niet vrolijk dus organiseerde de ENKA vermaak. Wat nu hotel en congrescentrum de Reehorst is was eerst een verenigingsgebouw voor de werknemers en er kwam zelfs een zwembad. Voor de kinderen werden scholen gebouwd.

Rond 1960, haalde de ENKA werknemers uit Noord-Italië, Sicilië en Sardinië naar Nederland. Deze arbeiders woonden en werkten deels in Arnhem en in Ede. Maar dit was nog niet genoeg, vanaf 1963 wierf de fabriek Spanjaarden. Voor deze groep bouwde de ENKA het wooncomplex ‘Nuestra Casa’ aan de Bennekomseweg. Nog weer later werden ook Turkse medewerkers aangetrokken. Zo was Ede al vroeg een multiculti samenleving. Je begrijpt wel dat de ENKA heel belangrijk was voor de Edese economie. Maar het bleef niet zo. In 2003 sloot de ENKA haar deuren, de productie van kunstzijde was hier in Nederland te duur geworden. De fabriek kwam in verval maar gelukkig vanaf 2011 is men bezig er een complete woonwijk neer te zetten. De gevel blijft zoveel mogenlijk in tact.

Dit was het eerste historische punt waar ik langs wandelde.

Ik passeer weer een overweg en loop het Sysseltsebos in. De weg stijgt langzaam en onderweg zie ik veel sporen van zwijnen die hier lekkere hapjes komen halen. Na zo’n 4 km is daar de Ginkelse hei. In de verte zie ik mijn tweede doel voor vandaag al opdoemen. Op dit moment is de heide bijna uitgebloeid op nog een enkel paars struikje na. Nu verwacht ik op de hei altijd stilte maar helaas de luchtmacht is aan het oefenen met helicopters, het lijkt Vietnam wel. Na 6 km sta ik op het volgende historische punt. Een punt waar echt heel veel is gebeurd.

Airborne Landmark monument

Dit kunstwerk van de kunstenaar Karin Colen symboliseerde de dropping op 19 september 1944 van 1900 parachutisten op de Ginkelse hei. Vanuit 121 Dakota’s werden zij en ook nog 400 containers neer gelaten. Even een opfrisser.

MAANDAG 17 SEPTEMBER

In aanloop naar de luchtlandingen voeren geallieerde bommenwerpers op zondagmorgen aanvallen uit boven Ede. Doelen zijn de Duitse wapenopstellingen bij de kazernes. Maar dit mislukt en de bommen komen terecht op de woonwijk Ede-Zuid. 69 burgers komen hierbij om het leven. Diezelfde middag arriveert een Schots bataljon op de Ginkelse Heide, dropzone Y, om deze te verdedigen. De volgende dag zal namelijk de 4e Britse Parachute Brigade daar landen. ’s Nachts voert het bataljon een heftige strijd met aanwezige Duitse soldaten om dropzone Y. Het lukt de Schotten om de dropzone vrij te houden. Maar de Duitsers zijn gealarmeerd.

DINSDAG 18 SEPTEMBER

Om 15.00 uur horen de inwoners van Ede zware dreunende geluiden. Plotseling verschijnen vanuit het zuiden 121 Dakota’s boven de Ginkelse Heide. Binnen tien minuten droppen zij ruim 1900 parachutisten en 400 containers, manden en pakketten worden afgeworpen. Aan het eind van de avond zijn alle militairen vertrokken richting Arnhem. De gevechten op en rond de Ginkelse Heide kosten de Britten veel slachtoffers. Ongeveer 300 man (15%) wordt gedood of raakt gewond of vermist.

Op deze plek sta ik nu. Ik zie het voor mij hoe die jonge jongens uit de Dakota’s gegooid worden en onder zich de hei zien branden. wat moet er door hen heen gegaan zijn. Ik zit een tijdje op een steen om alles goed op mij in te laten werken en ga verder met de wandeling.

Langs Juffrouw Tok, een kiprestaurant en voorbij een camping kom ik bij Natuurcentrum Veluwe waar je in ieder geval koffie kunt drinken. Na de koffie wandel ik over de hei naar het volgende historische punt.

Het Belgen monument

In de eerste wereldoorlog vluchtten meer dan een miljoen Belgen naar neutraal Nederland. Ruim 5300 vluchtelingen werden opgevangen in Ede. Het kamp, bestaande uit barakken, was een volledig dorp compleet met een school, hospitaal, winkel, werkplaatsen en een kerk. Er was ook een eigen elektriciteitscentrale voor verlichting en aandrijving van machines in de werkplaatsen. Het kamp was voor een groot gedeelte zelfvoorzienend. Er was een eigen ordedienst. Vluchtoord Ede bestond uit vier kwartieren. In een kwartier bevonden zich de voorzieningen, de andere drie kwartieren waren woonlocaties met de namen Leyedorp, Maasdorp en Scheldedorp. De kwartieren werden gescheiden door twee hoofdstraten.

Na de oorlog, in 1918, werd het kamp afgebroken. Veel van het materiaal werd door de Belgen meegenomen voor de wederopbouw van hun land. Nu staan er twee stenen op restanten van de fundering waar eens het dorp op rustte.

Verder wandelen weer over kleine bochtige paadjes dwars door de hei. Plotseling loop ik op een pad waar ook nog mountainbikers over rijden. Ik word bijna van de sokken gereden en krijg een boze blik toe maar ik loop te lekker om mij er druk over te maken. De schapen van Aart de schaapherder laat ik achter mij en ga weer het bos in. Overal bladeren maar daartussen kronkelt iets. Het is een adder, prachtig om te zien.

Adder

Het bos uit en het centrum van Ede in. Een kopje koffie heb ik wel verdiend, al zeg ik het zelf. Nog een kleine twee km en ik ben weer bij station Ede-Wageningen. Een rondje van 15 km langs drie historische punten. Niet helemaal waar want de Keetmolen waar ik ook nog voorbij kwam is natuurlijk ook historisch.

De Keetmolen
Wandeling langs drie historische punten in Ede. 14,8 km begin en eindpunt station Ede-Wageningen

Waarom niet in Nederland?

In veel reisbeschrijvingen uit het buitenland nemen bezochte kerken een grote plaats in. Ben je in een oude stad dan moet je zeker die en die kerk gaan bezoeken, wat een pracht. In Barcelona natuurlijk de Sagrada Familia, in Parijs de Sacré-Coeur en in Londen de Westminster Cathedral. Deze kerken staan in de top 5 van de mooiste kerken gebouwd tussen 1850 en 1950. Maar weet je dat de Kathedrale Basiliek Sint Bavo of zoals hij tegenwoordig heet, de Koepel Kathedraal Haarlem ook in deze top 5 staat? Ben je in het buitenland dan is het normaal dat je een kerk binnen loopt om deze eens goed te bekijken maar ben je gewoon in Nederland in een andere stad dan de jouwe dan doe je dat niet zo snel en dat is soms jammer.

Ik was eindelijk weer eens in de stad waar ik opgroeide, Haarlem en wilde de “nieuwe Bavo” weer eens bezoeken. Het was half vijf toen we er aankwamen en dus te laat voor een uitgebreid bezoek. Morgen dan maar. Nu is het echt geen straf om een avondje in Haarlem door te brengen. Het is altijd een feest om er rond te wandelen en om de inwendige mens te versterken is er een wel zeer ruim aanbod van restaurants. Wij kozen voor Italiaans maar niet zomaar een. Applause is het restaurant van Arjen Nieuwenhuis en Petra Bakkum. Aan de Grote Markt in Haarlem, biedt Arjens keuken een uitgebreide keuze aan authentieke Italiaanse gerechten. Ik koos als antipasti een heerlijke vitello tonnato, rosé gebraden kalfsvlees met tonijnmayonaise. Als seconde piatti een lekker lammetje.

Mijn lief dronk in vroeger jaren weleens China Martini, ik had er nog nooit van gehoord, het schijnt in Nederland niet of nauwelijks te koop te zijn maar in dit restaurant kende ze het en niet alleen dat, ze hadden nog een bodempje in de fles. Dat kreeg ik om te proeven. Een aparte ervaring. Na dit culinaire avontuur liepen we rustig weer terug naar de Bavo waar Sprinter stond te wachten.

Uitgerust na een heerlijke nachtrust op de parkeerplaats voor de Koepel Kathedraal Haarlem gaan we daar eens binnen kijken.

Parkeerplek voor de koepelkerk

Nu is dat voor mij zeker niet de eerste keer, maar het is wel bijna een leven lang geleden. De laatste keer was op 26 november 1971. Oei dat is een tijd terug in de tijd. Mijn eerste keer was als jochie van 10 jaar, ik moest een soort van auditie doen om toegelaten te worden op de koorschool. Even een stukje geschiedenis. In 1937 werd Dr.Kat benoemd als kapelaan aan de Kathedrale Basiliek St. Bavo. Bijna vijftien jaar werkte hij aan zijn ideaal: de herleving van de kerkmuzikale traditie in de Haarlemse Bavo door de heroprichting van de eerste Koorschool in Nederland na de reformatie. Zijn ideaal was om een school aan de kathedraal te verbinden, net als in de middeleeuwen. In 1946 werd de eerste stap gezet met de oprichting van de ‘Stichting Muziekinstituut van de Kathedraal St. Bavo te Haarlem’ met als doel de liturgische zang in de kathedraal te stimuleren.

In 1951 werd het ideaal van Dr. Kat verwezenlijkt: een eigen basisschool aan het Wilhelminapark voor de koorjongens van de kathedraal met naast het reguliere onderwijs dagelijks muziekonderwijs in stemvorming, muziektheorie en repertoirestudie. Voor deze school deed ik dus auditie. Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat ik aangenomen werd. En zo werd ik een regelmatige gast van de koepel kathedraal.

Zoekplaatje, wie ben ik op deze foto. Tip: met mijn lengte sta ik zeker niet op de achterste rij.

Iedere zondag de hoogmis en vaak onder schooltijd zingen tijdens bruidsdiensten en requiemmissen. Bij de bruidsdiensten kregen we vaak een zakje gevuld met 5 bruidssuikers. Heel veel suiker en ze stonden symbool voor geluk, liefde, trouw, voorspoed en vruchtbaarheid. Ik denk dat het niet echt geholpen heeft maar dat terzijde. Wat ook niet echt hielp waren de schooluren die ik miste door dat vele “uit”zingen. We hadden wel langere schooldagen dan op een gewone school maar kwamen toch wel uren tekort maar daar denk je als kind niet zoveel over na.

De koorschool had interne en externe leerlingen. Voor de interne was het een soort kostschool, ze waren intern en kwamen uit heel Nederland. Ik woonde precies om de hoek en was extern. Maar genoeg over de school, het zingen was fantastisch tot dat de baard in de keel kwam. Toen was het afgelopen.

De laatste keer dat ik de koepelkerk van binnen zag was dus op 26 november 1971, Ik ging trouwen. We gingen al een tijd niet meer naar de kerk maar ja, familie, die wilde graag dat we “in de kerk” trouwden en dat deden we dan ook braaf. Dat was dus de laatste keer en nu ben ik er weer en kijk met heel andere ogen naar deze prachtige kerk. Hij is gebouwd tussen 1895 en 1930 een betrekkelijk jonge kerk dus. De architect is Jos Cuypers. Alles in deze kerk staat in het teken van het licht. Grote ramen, glinsterende mozaïeken en materialen die reflecteren. Zijn filosofie was dat een kerk nooit af is, hij gaf ruimte aan kunstenaars om mee te werken aan het interieur. Er zijn nog steeds lege plekken in te vullen door de komende generaties.

Een van de jongste kunstwerken is van de kunstenaar Gijs Frieling. Hij ontwierp een kleurrijke voorstelling van een eigentijdse Jozef. Gekleed in spijkerbroek en sneakers

De kerk heeft maar liefst vier orgels. Het kabinetorgel is de oudste en dateert van 1800. Het grootste, het Willibrord orgel stond oorspronkelijk in een andere kerk. Het werd tussen 1921 en 1923 gebouwd en stond in de Sint-Willibrorduskerk in Amsterdam. Deze kerk werd afgebroken en in 1971 is het orgel overplaatst naar Haarlem. Dit prachtige orgel heeft ongeveer 80 registers, verdeeld over 4 klavieren en pedaal.

Heb je geen hoogtevrees en een redelijke conditie dan ga je natuurlijk de toren beklimmen. 60 meter hoog heb je een schitterend uitzicht. Ik zag Amsterdam en aan de andere kant de Noordzee. Onderweg naar boven kom je ook in de klokkenruimte, enorme kerkklokken die om het half uur slaan. De treden naar boven zijn niet echt groot maar als je schoenmaat onder de 48 is lijkt het mij goed te doen.

Nog maar tot 26 oktober kun je de Wezens van de Kathedraal bezichtigen. Op de daken, torens en steunpilaren staan de wezens en zij nemen je mee in een bizarre wereld. Op 20 meter hoogte loop je over het dak van de kathedraal en door de dwerggalerij. Via traptorens en de kapellen daal je af naar de kelder waar je de beelden die gemaakt zijn met 3D-technologie kunt bewonderen.

Het is echt een kerk waar je niet uitgekeken raakt, zoveel details maar na een tijdje neem ik niets meer op en het enige dat helpt is een goede kop koffie. Ook dat kan in deze kerk en niet alleen koffie. Er wordt een uitstekende appeltaart geserveerd. Appeltaart van het appeltaart imperium.

Het Appeltaart Imperium is een ambachtelijke bakkerij in het centrum van Haarlem. Het is een sociale firma/re-integratie bedrijf met zo’n 40 cliënten uit de geestelijke gezondheidszorg. Het is voor de medewerkers een leerplan om horeca ervaring op te doen.

Het was voor mij heel speciaal om weer eens in deze kerk te zijn. Wat een herinneringen komen er dan weer boven. Ik zie zo voor mij dat onze dirigent de heer Bornewasser tijdens een uitvoering moest overgeven, hij dat in zijn hand deed en vervolgens gewoon weer in zijn mond en doorslikte. De show must go on.

Op school moest ik iedere dag een beker melk drinken vol met klonten waar ik ook misselijk van werd en waarschijnlijk lust ik daarom nog steeds geen melk.

Als jochie had ik geen oog voor de schoonheid van deze kerk maar ik ben blij dat ik het vandaag extra mocht beleven. Dank aan de vriendelijke behulpzame vrijwilligers.

De openingstijden van de Koepel Kathedraal Haarlem zijn: April t/m oktober van 10:30 tot 17:00 uur en november t/m maart van 12:00 tot 16:00 uur.

Waarom Duitsland?

Mijn vorige twee blogs gingen hoofdzakelijk over pech maar gelukkig was dat maar een klein deel van de twee weken vakantie in Duitsland.

Waarom Duitsland?

Ik heb eigenlijk heel Europa al bereisd met de campervan maar Duitsland nog steeds niet. Ja er wel doorheen gereden maar niet als vakantiebestemming. Waarom eigenlijk, het trok mij niet, zo gewoon, zo dichtbij. Nu gaan we meestal twee keer per jaar met vrienden een wijnroute rijden en na Italië en Spanje is nu Duitsland aan de beurt. We hebben een paar wijnhuizen op het oog waar we naartoe willen. Zo staan we op een camperplaats aan de voet van een helling vol geplant met druivenstokken in het plaatsje Neipperg. Het is een mooie plek om te staan. De eigenlijke camperplaats is meer een parkeerplaats maar wij staan met twee campers op een apart veldje.

Camperplaats in Neipperg

Neipperg ligt in de streek Württemberg, overal druivenstokken en de voorbereiding op de oogst is in volle gang. Hier houden we de eerste wijnproeverij en kopen vast wat flessen Riesling. Het is natuurlijk wel te begrijpen dat je in deze omgeving prachtige wandelingen kunt maken en dat doen we dan ook. We bezoeken nog een wijngoed in de buurt en die wijnen zijn zo lekker dat daar wel diversen dozen in Sprintertje, o nee het is tegenwoordig Sprinter want hij is net 18 jaar geworden, ingeladen worden.

Het is weer tijd om een stukje te rijden en we rijden naar Lindenfels, de stad van de draken. Het is ook weer een oud plaatsje met veel vakwerkhuizen en een reusachtig slot waarvan je uitkijkt over de hele omgeving. De stad wordt gedomineerd door het “kasteel Lindenfels” en is lange tijd een geheime tip voor wandelaars geweest. Op het grote plein van het kasteel zie je een grote vierkante plek, hier moet vroeger nog een toren hebben gestaan. Hier in Lindenfels is een uitgebreid netwerk van wandelpaden, met banken en schuilplaatsen, en een “avontuurlijk” wandelpad.Ik liep een route vanaf de camping in Schlierbach van bijna 19 km. Heel afwisselend. Het laagste punt is 237 m en het hoogste punt is 518.

In het stadje is ook een drakenmuseum gevestigd en overal in de straten zie je draken van allerlei verschillende materialen gemaakt. Het dorpje Schlierbach ligt echt een stukje beneden Lindenfels en het is iedere keer weer een hele steile klim om in het stadje te komen. Goed voor de conditie en de kuiten.

Uitzicht vanaf het kasteel

Na het natuurgebied Obenwald gaan we toch weer een beetje richting huis maar niet direct, we blijven nog een paar dagen in de VulkaanEifel en komen terecht in Gillenfeld. We hadden een camping gereserveerd, Pulvermaar camping. Per telefoon en we kregen de vraag hoelang we al in Duitsland waren. Als het korter dan 5 dagen was mochten we niet komen. Corona. Bewijs hadden we middels de foto’s.

We rijden langs het meer en zien een camping Pulvermaar. We rijden naar binnen en bij de receptie tevens restaurant melden we dat we gereserveerd hebben. De man kijkt in een boek en loopt onze richting op, telefonisch? Ja telefonisch dat moet kloppen. Niets over 5 dagen in Duitsland. Oké, zal wel. We kunnen op een soort veldje staan waar ook veel waarschijnlijk Bulgaarse arbeiders staan maar vinden uiteindelijk toch een geschikte plek voor de twee campers en een tentje. We blijven het vreemd vinden maar installeren ons toch maar. Luifels uit, tentje opgezet, stoelen en tafels eruit, klaar. We staan heel hoog boven het meer en beneden zien we nog een camping. Vriendin Ingrid en ik pakken de fietsen en gaan daar toch eens kijken. Ja hoor, dit is de camping waar we gereserveerd hebben. De vriendelijke vrouw zegt dat dat vaker gebeurt, heel oneerlijk gewoon volhouden dat je op die camping gereserveerd hebt maar dat helemaal niet waar is. We bellen de anderen en zeggen dat we gaan verkassen, gewoon naar de camping waar we gereserveerd hebben. Als we terug komen is bijna alles al opgeruimd. De eigenaar komt op mij af en ik vertel dat we hier niet maar op de benedencamping moeten zijn en dit niet eerlijk is. Hij gaat uit z’n dak en we moeten de camping verlaten waar we toch al mee bezig waren.

De andere camping ligt aan het water van het Pulvermaar, Pulvermaar? Je bedoelt zeker meer. Ja en nee. De vulkaanmeren heten een “maar”. Vuur en water hebben de VulkaanEifel gevormd. 350 kleine en grote vulkanen, maaren, lavastromen en mineraal- en koolzuurbronnen. Er zijn ongeveer 75 Maaren en een deel daarvan is gevuld met water. Dat komt goed uit want we staan aan een van de grootste met water en wij kunnen er heerlijk in zwemmen. In dit gebied is het ook lekkerlopen. Een gebied dat je makkelijk kunt bezoeken als je een paar dagen de tijd hebt. Nog geen 300 km van Arnhem.

Camping Pulvermaar
Pulvermaar

Het is voor onze vrienden tijd om naar huis te gaan en mijn lief en ik doen het wat rustiger aan. We doen nog een overnachting in Monschau. We vinden via park4night een vrije parkingplek waar we goed kunnen overnachten. Het is nog vroeg in de avond en we verkennen het schattige toeristische plaatsje. Echt heel mooi gerestaureerde vakwerkhuizen, leuke winkeltjes en gezellige terrassen. We bekijken het allemaal in een paar uur en dan is het genoeg. We gaan na deze nacht weer echt op huis aan.

Duitsland is goed bevallen wat alleen opvalt is dat tenminste zo zie ik het, zo’n modern land toch wat achter loopt bij ons wat pinbetalingen betreft. Op veel plaatsen kun je niet pinnen, alleen contant betalen. Dan heb ik het niet alleen over winkels maar ook diversen campings waar wij verbleven, geen pin. Een outdoor outlet, geen pin, sommige restaurants, geen pin. Ga je dus naar Duitsland? Neem voldoende contant geld mee. Wij zullen zeker vaker terug komen in dit mooie land.

Manderscheid
Monschau

Camperplaats Neipperg

18/1 Marsanerstrabe

74336 Brackenheim

10 euro per 24 uur koop je een doos wijn dan is de overnachting gratis

2 euro douche p.d.

7 plaatsen


Camping Schlierbach

Midden in het Odenwald

Am Zentbuckel 11

64678 Lindenfels


Pulvermaar Camping

Am Pulvermaar 1

54558 Gillenfeld

Wij betaalden 10 euro p.n. + stroom alleen voor het echte verbruik.


Wandelroute Gillenfeld, open Wikiloc, klik op routes vinden en dan scannen.

Niet alleen ellende, wel gedoe

Zo Sprintertje rijdt weer als een tierelier, de verse diesel bevalt hem wel. Het is een paar uur rijden naar de camperplaats bij het wijnhuis waar onze vrienden al staan. Ze hebben de wijn al geproefd en de Riesling staat koud.

We rijden op een smalle bochtige weg en net als ik zeg, nog een kilometer of vijf breekt de hel los. Een oorverdovend ratelend geluid vanaf de voorkant, het lijkt of de bullbar die voorop zit over de grond sleept. Ik stop direct al is het een onmogelijke plek pal in een bocht. Ik stap uit en de auto die achter mij rijdt stopt direct. Uit deze auto stapt een vrouw. Ze gebaart dat de motorkap open moet en duikt gelijk met haar gezicht eronder. Ik duik er achteraan en doe net of ik er ook verstand van heb. Nu hoef je niet zo veel verstand van motoren hebben om toch te zien wat er hier aan de hand is. Er is een stuk van een snaar afgebroken die de koeling regelt. Het stuk zit helemaal om de ventilator gedraaid. De vrouw probeert haar man te bellen maar in eerste instantie neemt hij niet op. Hij zal wel slapen, maar de aanhouder wint en als hij eenmaal aan de telefoon is wordt hij gesommeerd direct deze kant op te komen.

De boosdoener

Het duurt even voor haar man arriveert maar intussen heeft zij, Yvonne het stuk v-snaar al tussen de ventilator vandaan gekregen. Het is zaterdag, de garages zijn gesloten. De man van Yvonne, Bernd kijkt er ook nog even naar en zegt, jullie kunnen wel naar de camping rijden, niet te hard en dan maandag in Brackenheim naar de garage. Wat fijn dat er zulke hulpvaardige mensen zijn. Toen wij daar stonden stopte er zelfs nog een paar automobilisten die wilden helpen. Wij nemen afscheid en rijden de paar kilometer naar de camperplaats. Onze vriendinnen hebben bloemen voor ons gekocht en inderdaad de Riesling staat koud en wil de fles uit om onze smaakpapillen te bevredigen. Tijd tot maandag om de omgeving te verkennen en even bij te komen. Er moet natuurlijk ook een lekker stukje gelopen worden en dat kan hier uitstekend. We staan aan de voet van een berg(je) waar allemaal druivenstokken tegen aan staan. Links kijken we op een kasteeltje. We maken hier heerlijke wandelingen, maken lekkere hapjes en met dit fantastische weer valt de wijn ook niet verkeerd.

Het is maandag, geen wasdag maar garagedag. al vroeg bij de garage. Herr Müller is een enthousiaste garagehouder en hij bestelt de snaar. Morgen heeft hij hem en dus weer terug naar de camperplaats en nog een hele dag om prettige dingen te ondernemen. Ik ben op stap met mijn lief en drie andere vrouwen en s’avonds spelen we het Keezenspel. Dit werkt echt verslavend. Het is een soort mens-erger-je-nieten maar dan met kaarten.

Dinsdag 15 september

Vroeg uit de veren en weer naar de garage. Het is al goed warm. We leveren Sprintertje af en hebben de tijd tot een uur of drie om in ieder geval Brackenheim te verkennen. Het is al een oude plaats met veel vakwerk huizen maar niet zo heel groot. Het is net tien uur en mijn lichaam vraagt naar koffie. De meeste terrassen zijn nog leeg maar iets verderop zitten er al wat mensen. Daar moeten ze dus goede koffie hebben. We lopen het terras op en dan….pats-boem Yvonne ja die van de helpende hand. Zij heeft al gewerkt en zit hier koffie te drinken. Bernd, haar man wordt weer gebeld en moet direct komen. Intussen zijn onze vriendinnen aangeschoven op het terras en zo wordt het nog gezelliger. Yvonne en Bernd zitten wat te fluisteren met elkaar, we gaan met hen lunchen in een restaurantje in de buurt. Hier eten ze twee keer per week. Dagmenu voor € 7,40. Het is er druk met alleengaanden die hier dagelijks eten. Het is ook nog erg lekker. Het dinsdagmenu is: een flinke schnitzel met een lekkere salade en hele knapperige frietjes. Ik heb wel eens voor veel meer geld slechter gegeten.

Yvonne, Bernd, mijn lief en ik

Onze vriendinnen zijn intussen doorgereden naar de volgende camping. Wij volgen morgen. Het is erg druk hier in Duitsland, je mag blij zijn dat er plaats is op campings. De Duitsers blijven ook veel in eigen land, dat betekent volle campings.

Het is drie uur, de Sprinter is weer toppie en wij nemen afscheid van Yvonne en Brend en gaan rustig relaxen met z’n tweetjes op de camperplaats die we nu voor ons zelf hebben.

Benzine of toch diesel?

Rijdend op de Duitse autobahn verschijnt er een geel driehoekje op mijn dashboard. Mijn tank bijna leeg. Toevallig dat op hetzelfde moment de GPS aangeeft dat ik de snelweg moet verlaten en verder binnendoor moet rijden naar Neustad am Weinstrasse.

Al snel zie ik een Essopomp en ga even tanken. Nu wil het geval dat Sprintertje de laatste tijd wat moeite heeft met de diesel. Misschien een keer wat vervuilde getankt. Ik besluit om daarom dan ook maar de duurdere variant te tanken. Kenners zeggen dat dat beter is. Nu ben ik geen “kenner” maar vertrouw op wat ik gelezen heb.

In een oogopslag zie ik twee handvaten met diesel staan en pak de duurdere versie. Meestal tank ik 50 liter om het gewicht van de CamperVan te beperken.

Na 24 liter kom ik erachter dat het geen diesel is maar de duurste benzine.

Help. Door mijn dyslexie las ik niet het woord dat er stond, dieser, maar zag het als diesel.

Mijn lief checkt direct internet, wat te doen bij verkeerd tanken. Absoluut niet starten, de brandstof moet eruit. Gelukkig is er naast de pomp een garage dus dat moet snel opgelost zijn, even leegpompen dan weer echte diesel erin en verder.

Eerst 20 minuten wachten want de garagehouder is lunchen. Intussen natuurlijk wel deze 24 liter betalen bij een nogal norse dame.

Ik moet ook weg bij die pomp. Ja maar ik mag niet starten. De weg loopt wat naar beneden en ik kan hem net voor een bocht in de berm zetten.

Het is kwart over een en de lunchtijd zit erop. De garagehouder loopt mee naar Sprintertje en zegt, dat kan ik niet verhelpen, hij moet afgevoerd worden naar een punt waar het wel kan.

Oei, Aveco de verzekeringsmaatschappij maar bellen. Dat gaat goed, ik krijg ene Pim aan de telefoon en die vraagt mij het hemd van het lijf, bij wijze van spreken natuurlijk want ik heb met dit warme weer natuurlijk geen hemd aan.

Pim neemt contact op met zijn Duitse collega’s en het komt allemaal goed. Hij eindigt het gesprek met de wijze raad om in ieder geval niet de motor te starten.

Het is inmiddels 13:32.

Wachten en telefoon bij de hand houden.

14:58 uur SMS van Aveco.

Door de grote drukte duurt het nog 90 minuten voor er een afvoer auto komt.

16:15 uur

Hé hé daar is de auto dan. Met veel moeite wordt Sprintertje op de auto gehesen maar helaas hij is te zwaar. Hij moet er weer af. Dat is niet zo makkelijk want ik mag de motor niet laten lopen. Uiteindelijk staat Sprintertje weer op straat maar een stuk ongelukkiger. Hij staat schuin met z’n neus op de smalle weg.

Stuurt je bedrijf nu een grotere auto vraag ik aan de sacherijnige bestuurder?

Dat weet ik niet hoor, bel de verzekering maar, misschien huurt die ons bedrijf dan wel weer in.

16:25 uur

Weer Aveco gebeld. Ik krijg een dame aan de telefoon.

Wat vervelend nou meneer, ik neem direct contact op met de afdeling Duitsland en dan is het zo geregeld.

17:35 uur

Gezellig weer een SMS van Aveco. Er komt een nieuwe hulpdienst.

19:35 uur. Nog steeds niets, maar weer bellen met Aveco.

Weer een andere vriendelijke dame.

Wat vervelend nou meneer, ja het is zo ontzettend druk ik neem weer contact op met de Duitse hulpdienst en u hoort nog.

Ik voel mij ondertussen net Henk Elsink met “in de lift”.

Ik zie het niet meer zitten en mijn lief zegt, zullen we de ANWB bellen? Daar zijn we ook lid van.

ANWB gebeld en die nemen contact op met hun zuster organisatie, de ADAC.

Het is inmiddels,

20:00 uur

21:15 ADAC belt en zegt het duurt nog anderhalf uur.

22:07 Ik heb inmiddels weer contact met Aveco, een heel vriendelijke Pedro.

Hij ziet het somber in en we kunnen naar een hotel gaan om te overnachten en een maaltijd nemen.

Het probleem is dat we op een onmogelijke plek staan en Sprintertje echt niet alleen daar laten.

22:24 ADAC belt, het duurt zeker nog 20 minuten en dan belt Pedro weer, het onmogelijke gebeurt toch, er is een grotere sleepwagen onderweg. OEI, wat nu, er zijn er twee onderweg. een van de ADAC en een van Aveco. Wie wint de wedstrijd?????????

Het is Aveco, er komt een gigantische oplegger aanrijden met daarin een zeer sympathieke man, hij heeft z’n echtgenote ook meegenomen.

Snel de ADAC gebeld dat het niet meer nodig is.

Sprintertje wordt op de auto gehezen en mijn lief en ik blijven tijdens de rit van 55 km erin zitten. Heel hoog boven op de vrachtauto. De man rijdt heel rustig.

Het is 00:30 als we afgezet worden bij een Mercedes dealer in Zweibrucken. Twaalf uur verder.

We hadden van Aveco ook een taxi kunnen nemen naar Zweibrucken maar ja weer wachten tot er eindelijk een taxi komt en zo hoog op die vrachtwagen in ons eigen Sprintertje heeft toch ook wel wat.

Wat nu het meest bizarre van dit verhaal is dat de man van de sleepdienst vertelde, de hele dag geen rit te hebben gehad en dan s’ avonds erop uit moet en wij maar wachten.

We slapen uitstekend op de “gratis camperplaats” voor de Mercedes dealer. Om 9 uur gaan we naar binnen en moeten weer wachten. De man die er over gaat is nog even onderweg. Het is zaterdag. De man komt eindelijk binnen en staat ons te woord. Ik leg uit wat er aan de hand is en de man zegt doodleuk, daar kunnen we hier niets aan doen. Dat meen je niet, we zijn speciaal hier afgezet en het is door de verzekering geregeld.

Overleg met een collega. Hij komt terug en zegt het kan wel maar er moet met baar geld betaald worden. Wat gaat het kosten? Zo tussen de twee en driehonderd euro. Sprintertje wordt door een paar potige mannen de garage ingeduwd en mijn lief en ik gaan een paar uur Zweibrücken in.

Ken je het verhaal van de boter? Daar vielen wij vol met onze neus in. Het is feest in Zweibrücken, een soort uitmarkt. Corona? Ja en nee. Mensen die elkaar tegen komen omarmen elkaar maar de leden van de plaatselijke harmonie die een concert geven staan wel keurig anderhalve meter uit elkaar. Het is een leuk stadje en als we geen “pech” hadden gehad waren we er nooit gekomen.

We gaan op weg naar Brackenheim waar onze vrienden al een nacht zijn. We zijn precies 24 uur verder. De telefoon gaat en daar is weer de aardige dame van Aveco. Wat een toestand, als pleister op de wonde mogen we toch nog voor 75 euro gaan dineren.

Zweibrücken

Is het echt zo druk in de buurt van Amsterdam?

Het weerbericht van vandaag, wisselend bewolkt met hier en daar een bui. Wat zal ik doen, blijf ik thuis of ga ik naar buiten en een stuk lopen. Het wordt een wandeling. Deze keer in een gebied dat waar ik nog niet eerder gelopen heb. Mijn startpunt is buurtschap Waver. Ken je dat niet? Het ligt 7 kilometer lopen van het AMC in Amsterdam aan het riviertje De Waver.

Zie de hele route in Wikiloc

Hier begin ik aan een wandelroute van zo’n 12 km. Via een handbediend bruggetje steek ik de Waver over en loop zo de polder Groot-Mijdrecht beter bekend als de Waverhoek in. Het heeft, ja hoe is het mogelijk, de afgelopen tijd nogal geregend en het gras waar ik loop is behoorlijk nat. Door het vocht ruikt het heerlijk. Er staan ook paaltjes met het bekende rood-witte teken, een langeafstandsroute dus. Door dit gebied loopt het Floris de vijfde pad. Maar al snel ga ik de andere kant op. Het is niet voor te stellen dat dit maar een paar km van Amsterdam is. De hectiek van onze hoofdstad is helemaal verdwenen. Hier loop je met alleen de geluiden van de watervogels, schapen, ganzen en nog veel meer. Alleen vliegt er zo nu en dan een laag vliegend vliegtuig over maar waarschijnlijk een stuk minder dan een half jaar geleden.

Het is een waterrijk gebied. In de video krijg je een goede indruk van de schoonheid van dit gebied. Na 7 km sta ik voor het hek van natuurgebied Botshol. Het is een laagveengebied. Veenplassen, slootjes, rietland en moerasbos. Buiten de slootjes om bestaat Botshol eigenlijk uit twee grote plassen, de kleine Wije en de grote Wije. deze zijn met elkaar verbonden door die kleine slootjes die vaak dichtgegroeid zijn. Het is het restant van de vroegere vervening.

Het is weer prachtig lopen hier, tenminste als ik niet stil sta om foto,s te nemen of een bewegend beeld te schieten. Na 11 km ben ik terug op mijn beginpunt, bewogen tijd 1 uur en 55 minuten en de totale tijd 3 uur en 11 minuten. Je ziet dat ik genoeg tijd heb genomen om rond te kijken.

De hele route is 11 km, ik liep er 12 omdat mijn begin en eindpunt ergens anders was. Geen horeca onderweg.

De kleine Wije
Amsterdam zo dichtbij

Om te eindigen met de titel, nee, het is echt niet druk in de buurt van Amsterdam. Zodra je de stad uit bent kom je in een heel andere wereld. Ik ben blij dat ik er ondanks de best wel slechte weersvoorspelling toch ben gaan wandelen. Een buitje gehad maar een kleine paraplu die ik uit mijn rugzak toverde doet wonderen.

Als je de video hebt bekeken zou ik het heel leuk vinden als je mijn videokanaal volgt en dus even op abonneren klikt.

WANDELEN MET ELISABETH EN HAAR GELEIDEHOND

Het begon met de besloten Facebook groep, lekker lopen. Elisabeth meldde zich aan en plaatste al snel berichten. Nu denk je misschien, nou en? Elisabeth is blind en wandelt graag. Bij haar in de buurt is dat geen probleem, ze loopt samen met Wendy haar werkgrage hond. De conditie van beiden is uitstekend en ze willen graag wat grotere afstanden lopen en niet telkens het zelfde loopje. Daarom heeft Elisabeth en Wendy iemand nodig die met hun mee kan lopen. 20 kilometer is geen probleem.

Elisabeth loopt niet alleen voor haarzelf maar ook voor een heel goed doel. Ze loopt 1000km voor Demi. Demi is 6 jaar en heeft een zeer zeldzame ziekte. Hij woont sinds zijn geboorte bij pleegouders en zij hebben nu dringend behoefte aan een rolstoelbus.

Lees

Hier

het hele verhaal. Ik heb het gelezen en weet helaas als geen ander hoe moeilijk het is om alle aanpassingen voor elkaar te krijgen dus ik steun dit doel volledig en besloot om een stuk met Elisabeth en Wendy te gaan lopen.

Ik heb afgesproken in de woonplaats van Elisabeth, Assen. Het is niet naast de deur maar om half elf ben ik er en we zoeken een route uit van zo,n 18 km. Hieronder de hele route.

https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/bbbb-55864702

Ik ga dus met een vrouw lopen die blind is. Wat kan ik verwachten? Ik tref een zelfverzekerde vrouw die uitstekend en in een hoog tempo loopt. Zij en haar hond Wendy zijn een eenheid. Ik sta echt versteld hoe Wendy, Elisabeth vlot langs allerlei obstakels heen loodst en bij een groot obstakel stil blijft staan zodat Elisabeth met haar stok kan voelen en er zo overheen kan stappen. Prachtig om mee te maken. We hebben goede gesprekken en veel lol, vooral als Elisabeth vertelt over de vragen die zij vaak krijgt als ze voorlichting op scholen geeft. Een voorbeeld, na haar presentatie vraagt een pubermeisje, mevrouw hoe kleedt u zich aan? Nou gewoon zoals jij. Ja maar u ziet toch niet of de kleuren bij elkaar passen? Als dat zo is vraag ik het even aan mijn man. Uw man? Bent u dan getrouwd, kan dat dan als je blind bent. Als ze dan ook zegt twee kinderen te hebben is het meisje helemaal verbouwereerd.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 3c90a107-9210-4200-80ba-92fc0914a412.jpg
Elisabeth en Wendy
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is fec2e30c-bd01-48b4-8ba4-c7167c37fa09.jpg
Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 45ca24fa-b465-49d7-a594-79769f28971e.jpg

Nu heb ik ook nog een oproep.

Heb jij tijd en zin om eens een flinke wandeling met Elisabeth en Wendy te maken laat het mij dan weten. Dan kan ik jullie met elkaar in contact brengen. Je zult er geen spijt van krijgen. Je moet wel loopconditie hebben want anders hou je dit op elkaar ingespeelde koppel niet bij 😏.

Een andere kijk op wandelen

Het is half acht als ik de Sprinter parkeer bij het natuurcentrum Veluwe. Hier begint een klompenpad, het Kreelsepad. Er zijn drie afstanden mogelijk, 7-8 of 14 kilometer. Ik kies de 14 km.

14 km dat is met het tempo dat ik normaal loop zo’n twee en een half uur lopen. Half acht beginnen dus om tien uur klaar. Maar vandaag ga ik het eens anders doen. Ik heb net het boekje, mindfulness voor wandelaars, geschreven door Adam Ford gelezen en dat zet mij toch aan het denken. Hij schrijft: Zoek de rust onderweg. Een lange wandeling geeft ons ruimschoots de gelegenheid ons tijdelijk te onttrekken aan de drukte van het stadsgebied, onze familieleden(hoeveel we ook van ze houden), onze werkplek en collega’s, waarbij we de stilte ontdekken en echte rust en diepgang vinden. Dat spreekt mij wel aan.

Net voor ik wil gaan lopen valt mijn oog op een kever of tor. Ik observeer hem een tijdje en zie de rustige manier waarop hij zich voortbeweegt. Hij loopt wat, kijkt om zich heen, staat een tijdje stil en vervolgt zijn weg weer. Met dit kevertje als gids in mijn gedachte begin ik aan het Kreelsepad.

Het is op deze tijd nog heerlijk rustig en na 20 meter loop ik al op de prachtig in bloei staande hei. Op deze tijd is Aard vd Brandhof, de herder nog niet met zijn schapen op pad. Ze zijn wel buiten veilig achter een omheining. Nu lijkt mij deze niet zo hoog en met de wolven in de buurt moet je toch oppassen.

Op mijn gemak loop ik verder. De hei maakt plaats voor bossages en zo kom ik bij de Kreelseplas. De Kreelseplas ligt op het laagst gelegen stuk van de Ginkel. Hier dichtbij vind je nog de ‘Heidebloemplas’ en de ‘Plas van Gent’. Vanaf de Kreelseplas stroomde vroeger een beekje genaamd de ‘Hartense Beek’ zuidwaarts tot in de Ginkelse Heide, waar het ‘verdween’ naar het diepere grondwater. Verderop komt het water weer te voorschijn, waar het mede de Renkumse beken voedt. Ook een mooi gebied om een wandeling te maken, maar dat een volgend keer.

Ik kijk eens op mijn horloge en zie dat ik al een uur aan het lopen ben en nog geen drie km ben opgeschoten. Normaal zou ik in deze tijd al drie km verder zijn. Het bevalt mij wel. Stilstaan bij alle “natuurlijke kunst “ die ik onderweg tegen kom. Prachtige zwammen en gesneuvelde bomen die weer een heel eigen leven gaan leiden. dingen waar ik in mijn normale tempo aan voorbij loop.

Nadat ik een hekje ben doorgelopen bevind ik mij nu in een gebied waar runderen lopen. Koeien en stieren. Na een paar meter zie de eerste al. Rustig aan het grazen tussen de struiken, maar er zijn er veel meer. Wat zien deze dieren er super gezond uit. Krachtig, fier en met een glanzende vacht. Het moet heerlijk zijn voor deze dieren om in zo’n ruim gebied te mogen vertoeven.

In de video veel meer

Het langzame lopen bevalt mij wel maar……..ja natuurlijk een maar, zo langzamer hand begin ik toch wel trek in een kopje koffie te krijgen. Het is bijna elf uur als ik theeschenkerij de Mossel passeer. Nou niet echt passeer ik stop er en gelukkig hebben ze niet alleen thee maar ook koffie. Om mij heen zie ik allerlei mensen die naast de koffie ook nog appeltaart of bosbessentaart eten. In het

90 dagenfitprogramma

dat ik volg past dat niet helemaal maar af en toe eens jezelf kietelen mag wel, dus………..heerlijk.

Let op: controleer vooraf de openingstijden vooral buiten het seizoen

Met een heerlijk after koffie gevoel loop ik weer verder en dan gebeurt het. Ik zie plots een groot wild zwijn voor mij. Natuurlijk wil ik die filmen maar door het plotselinge en door het te snel willen krijg ik mijn camera niet zo snel uit mijn broekzak, misschien herken je dat gevoel wel. Natuurlijk te laat. Als ik begin te filmen verdwijnt zij met een stoet jonkies erachteraan in het bos. Er staat als bewijs nog wel een piepklein stukje in de video.

En dan ben ik weer bij de Sprinter. Het is 4 uur en 33 minuten later en ik heb 14,55 km gelopen met een gemiddelde van 3,2 km per uur. Het bevalt mij uitstekend, ik heb veel meer gezien en ervaar ook een zekere rust. Op deze manier ga ik vaker lopen. Een beetje afwisseling in tempo kan zeker geen kwaad.

Kreelsepad. (Bron Klompenpaden)

Ontdek het prachtige buitengebied van Ede. Wandelen door een klein, oud landbouwgebied met vennen te midden van een groot heidegebied, oude zandverstuivingen, hoge stuifduinen, eeuwenoude grafheuvels en de stuwwallen van de westelijke Veluwe. Klompen aan, rugzak op en gaan!

Rondwandeling: het Kreelsepad (14 km)

Startpunt: Natuurcentrum Veluwe, Groot Ginkelseweg 2a in Ede

Openbaar vervoer: Bushalte Langenberg en Bushalte De Bosrand in Ede

Opstappunten: Schaapskooi Ginkelse Hei in Ede. Boerderij-Theeschenkerij Mossel, Mosselseweg 2 in Otterlo (niet met auto bereikbaar).

Markering: blauwe markering in de vorm van een klomp. De route is in twee richtingen gemarkeerd, zodat u de route zowel links- als rechtsom kunt wandelen

Route combineren: U kunt het Kreelsepad combineren met het Eeskooterpad, het Doesburgermolenpad of het Molenbeeksepad. Overstappunten en -routes zijn aangegeven op de kaart en in het veld

Horeca onderweg: bekijk vooraf de openingstijden, vooral buiten het seizoen.

<span>%d</span> bloggers liken dit: