Aranjuez

Waar denk je aan als je Aranjuez hoort? Bij mij komt direct de naam Joaquin Rodrigo in mijn gedachten. De beroemdste Spaanse componist aller tijden. Zijn meest bekende werk is het concierto de Aranjuez. Toen ik jaren geleden het adagio hieruit hoorde was ik verkocht. Ik hoorde de uitvoering van een gitarist samen met een klarinettist.

Joaquin Rodrigo werd toen hij drie jaar was blind. Difterie. Hij kreeg muziekles op de blindenschool en toen hij op een keer de opera Rogoletto van Verdi hoorde wist hij het, ik word componist.

In 1991 kreeg hij van de koning de titel, Marques de los jardinière de Aranjuez als erkenning van zijn bekendste werk, Aranjuez en voor zijn grote bijdrage aan de Spaanse muziek in het algemeen.

Toen ik in Toledo zag dat Aranjuez maar zo’n 50 km daar vandaan ligt wilde ik daar toch die sfeer opsnuiven.

We komen terecht op een parkeerplaats dicht bij het paleis waar we in ieder geval willen gaan kijken. We staan er helemaal alleen. Het is behoorlijk kaal maar een goede plek om de stad te verkennen.

Een van de belangrijkste monumenten is wel het Palijs Real de Aranjuez ooit de zomerresidentie van de Spaanse koningen. Karel de V bouwde er een jachtslot en Koning Filips de tweede liet het verder uitbouwen tot zijn buitenverblijf

Unesco heeft de stad opgenomen als werelderfgoed. Het paleis is omgeven door schitterde tuinen. Bij het paleis hoort de Jardinde Isabel 11 maar de oudste tuin is het Jardinière de la Isla, aangelegd op een eiland in de Taag. En op al dit moois inspireerde Juanquin Rodrigo voor zijn fameuze gitaarconcert “Concierto de Aranjuez.

We reizen nu door naar weer een andere plaats die op de Unesco Werelderfgoedlijst staat “ Cuenca”.

Weer eens “vrij”staan.

Na twee maanden in L’Albir wordt het toch wel echt tijd om iets meer van Spanje te zien. We gaan weer “on the road”. Het is mooi weer en het strand roept. Het heeft toch op mij een bepaalde aantrekkingskracht. Iets voorbij Vlllajoyosa ligt El Campello. Delen van deze plaats zijn wel 5000 jaar oud. Dicht bij de haven ligt Illetta deels Banyets. Het is een archeologische plaats met stukken die dus meer dan 5000 jaar oud zijn. Het ligt op een schiereiland dat door een aardbeving van het vaste land werd afgescheiden.

Aan de andere kant van de haven ligt een mooie boulevard van anderhalve kilometer met natuurlijk de een na de andere eethuisjes.

Wij staan hier vrij of zoals ook wel gezegd wordt, wild. Niet op een camperplaats of camping maar hier op een parkeerterrein 50 meter naast het strand.

Heerlijk rustig geslapen. Voor we verder gaan eerst nog een stuk lopen en een cortado drinken.

We gaan verder, laten Alicante voor wat het is, nou ja omdat we zo dicht mogelijk langs de kust willen rijden moeten we wel door een druk gedeelte en langs de grote haven. We gaan nog even op zoek naar de vuurtoren en hebben vandaar een goed zicht op de baai. Het is nog vroeg anders waren we hier blijven staan om te overnachten. Goede plek om vrij te staan.

Doorrijden naar playa de las Marina. Voor we er komen zien we in de verte een witte gloed. Als we dichterbij komen blijken het allemaal grote witte campers te zijn. Ze staan op een openbaar parkeerterrein en zo te zien moet je hier dus overnachten. Het is helemaal vol en wij rijden door naar het strand. Maar voor wij daar komen passeren we een bord.

Verboden hier om in je camper te overnachten

Wat te doen? We rijden door naar een mooi plaatsje bij het strand. Het valt wel op dat wij bijna de enige zijn. Alleen nog twee Duitse camperaars. Eerst maar even een stukje lopen en dan besluiten wat te doen. De revieuws geven aan dat er iedere avond politie langskomt om te handhaven. We besluiten maar om voor de nacht een andere plaats op te zoeken. %00 meter verder gaan we de nacht doorbrengen in een rustige straat. Dat mag dan weer wel en de volgende ochtend voor het ontbijt weer terug om bij het strand te staan. Uitstekend geslapen.

Slaapplekje in een straat

s’Morgens weer terug naar de strandplek en ontbijten op het strand. Saai is het niet. Er komen 4 paarden aan met berijders en deze gaan alleen te water. Een paard moet het nog leren en wordt meegenomen door de andere drie. Prachtig om te zien. In de video zie je hoe dat gaat.

Met een hoofdrol voor de paarden.

We hebben afgesproken op een kleine camperplaats iets buiten San Isidro en daar gaan we nu naartoe. Daarover meer en een volgend bericht uit Spanje.

Het verhaal van de knie

Achttien januari was het laatste blog dat ik plaatste. Waarom? Gewoon geen zin. Dat overkomt mij weleens. Nu kwam dit voornamelijk door de pijn in mijn knie. Door te weinig lopen behoorlijk chagrijnig worden. Lopen zit in mijn systeem. Naar de fysiotherapeut, oefeningen doen maar dat helpt niet echt. Dan maar naar de orthopeed.

Een Nederlandse man dat is taaltechnisch wel makkelijk. Waarschijnlijk had hij direct al door wat er mankeerde maar hij wilde toch een MRI laten maken. Ik zelf dacht aan wat gruis in mijn knie en dat kon er met een kijkoperatie wel uitgehaald worden. Probleem opgelost toch? Niet zo moeilijk.

Gisteren was het zover. Afspraak om kwart over vier. Natuurlijk als echte Nederlander ruim van te voren aanwezig. Wachten, wachten tot ik om vijf voor vijf uit de wachtkamer geplukt word en meegenomen naar de MRI ruimte. In een soort kast staat een krukje en er liggen een soort plastic jurken en nylon voetjes. Kleed u maar uit, alleen de onderbroek aanhouden en dan zo’n jurkje aantrekken en die voetjes aan de voeten. Over een minuut bent u aan de beurt. De deur scharniert dicht, een gewone deur zou niet passen. Het zou kunnen dat dit een test is om te kijken of je claustrofobisch bent. Het is nl zo’n klein hokje en die ene minuut werden er weer tien. Daar zit ik dan in mijn jurkje op een krukje. De deur wordt open gedaan en ik mag mee naar de MRI tunnel. Mijn been wordt vastgesnoerd ik krijg oordopjes en langzaam schuif ik de tunnel in. Wat een herrie is dat maar toch val ik bijna in slaap. Dertig minuten later schuif ik er weer uit en mag ik de kast weer in. Bukkend bij het strikken van mijn veters bonk ik met mijn kont tegen de deur. Aangekleed kom ik uit de kast.

U kunt een afspraak bij de receptie maken voor een consult bij de orthopeed. Vale, gracias.

Bij de receptie wordt een telefoontje gepleegd en wat denk je, ik kan direct terecht bij de orthopeed. Het is inmiddels zes uur en hij is gelukkig nog aanwezig. Dan komt zijn uitspraak. Het is geen gruis maar aan twee kanten artrose. Ouderdom. Niets aan te doen. Draaglijk houden met ontstekingsremmers of een injectie met corticosteroïden.

Wat te doen? Blijven bewegen en gewoon lopen, kijken wat ik aan kan, het wordt er niet beter maar ook niet slechter van. In het uiterste geval een halve of hele kunstknie. Dank u wel. Het is net wat de rijdende rechter altijd zegt: Dit is mijn uitspraak en hier zult u het mee moeten doen.

Het voordeel voor mij is dat ik niet hier geopereerd hoef te worden en dus weer lekker wat verder trekken. 10 februari gaan we dat doen. Op dit moment trekken we er nog veel op uit met de auto die we voor een maand gehuurd hebben. Het achterland is hier prachtig en de amandelbloesem staat in bloei.

De booster die niet doorging.

In Nederland kon ik de boosterprik nog niet krijgen. Er zat nog geen 6 maanden tussen de vorige. Het wisselt nog al eens want nu hoeft er opeens maar drie maanden tussen te zitten. Het is maar hoe het het beste uitkomt. Maar geen gezeur, ook in Spanje kan ik de boosterprik krijgen. Het kost wat moeite maar ik heb toch tijd genoeg.

Eerst zorgen voor een SIP bewijs. Met zo’n bewijs ben je tijdelijk inwoner. Per ongeluk nam ik de verkeerde ingang, het was eigenlijk de uitgang en ik stond als tweede aan het loket. Later zag ik dat er buiten een rij stond die een voor een naar binnen mochten. Binnen tien minuten had ik het bewijsje en een afspraak voor de booster prik. Het is 22 december 2021 en de prik krijg ik 17 januari. Er zit wel een behoorlijke tijd tussen maar ik vind dat niet erg want ik wil eerst de ontwikkelingen met het omikron variant afwachten.

Nu is het 17 januari en ik heb besloten een prikje te gaan halen. Lekker op de fiets naar het Centro de Salut in L’Alfaz del Pi. Als echte Nederlander ben ik stipt op tijd 13:34. Nu wel door de echte hoofdingang maar het was opvallend rustig. Ik laat mijn papieren zien aan een aardige verpleegkundige en ze begint nee met haar hoofd te schudden. Espera aqui, wacht hier even. Zij verdwijnt met de papieren achter de schermen en komt met nog een aardige dame terug. Aqui ya no vacunamos tieners qui ir a Benidorm. Na enige tijd had ik door wat ze zei, wij vaccineren hier niet meer, u moet in Benidorm zijn.

Weer alle papieren mee het kantoor in en na een tijdje komt ze terug met een nieuwe afspraak voor mij maar dan in Benidorm. Donderdag mag ik. Toevallig moet ik die dag ook naar de orthopeed in Benidorm dus dat komt goed uit.

In Nederland was ik waarschijnlijk razend geweest maar hier denk ik, nou en? Ik heb alle tijd, het werd mij heel vriendelijk meegedeeld en donderdag moet ik toch in Benidorm zijn. Dit is het relaxte Spanje.

Op de terug weg kom ik nog langs een plek waar ze sinaasappelen aan het plukken zijn, even afstappen en een foto maken. Het was weer een leuk uitje.

Even niet

Het loopt, nou ja loopt, even anders dan ik mij had voorgesteld. Overwinteren in Spanje betekent voor mij ook veel lopen en dan het liefst in de bergen, video’s maken en stukjes schrijven. Nu dus even niet. Waarom dan wel niet?

OP een droge dag, een paar weken voor ik vertrok uit Nederland pakte ik de grote rugzak uit de kast en plaatste hem zoals de naam al een beetje verraadt op mijn rug. Lopend naar de op twee en een halve kilometer verder gelegen grootgrutter. De fitheidscampagne van deze keten was toen nog niet begonnen. De artikelen die ik nodig had en ook die ik eigenlijk niet nodig had pasten net in de rugzak. Op mijn gemak terug gekuierd naar huis. Normaal gesproken als ik zware dingen heb neem ik de lift naar 5 hoog maar een plotselinge ingeving zei me dat ik net zo goed de trap kon nemen. Dat zijn 10 x 9 treden. Iedere keer een kort bochtje maken naar de volgende trap. Op de derde verdieping ging het mis. Waarschijnlijk door de ruim 10kilo in de rugzak, ik maak het bochtje en krak hoor ik vanaf de zijkant van mijn knie komen. Ik hoorde het niet alleen maar voelde het ook. Nee hè daar heb ik echt geen zin in. De resterende trappen nog opgesjokt en zitten.

Toch nog maar even naar de fysiotherapeut. Rustig aan doen en mijn oefeningen blijven doen. Het is niet over maar de pijn is dragelijk.

Het is 5 december en ik vertrek naar Spanje. Deze keer alleen maar het gemak van snelwegen. De cruisecontrol op 100 en alleen maar op de weg letten. Het is mijn rechterknie dus gas geven? EVEN niet.

Na nog twee dagen Valencia ben ik 10 december op Orange Grove, de camping waar ik voorlopig blijf, mijn knie gaat redelijk. Maar ja dan denk ik al snel, lopen. De eerste dag hier direct een rondje Altea lopen, flink klimmen en dalen. 12 kilometer. Dat had ik dus niet moeten doen.

Er zit waarschijnlijk een scheurtje in mijn knieband en na 4 keer fysiotherapie toch door verwezen naar de Orthopedisch Chirurg en daar kan ik 20 januari terecht.

Nu iedere dag flink ingetapet een klein stukje lopen. Af en toe een foto nemen.

Trendy knie bandage

Nu even niet, nieuwe belevenissen en looptochten maar wel donderdag naar de Nederlandse Orthopeed in Spanje.

Warme groet en een glimlach,

Zicht op de zee, je moet wel goed kijken.
Ermita de Sant Antoni de Pàdua

Verneukeratief.

Het is nog 2021. Bij een blad, sorry ik weet niet meer welke, zit een cadeautje van de Staatsloterij. Dat is leuk.

Cadeau.

Ik krijg vijf trekkingen gratis een vijfde lot cadeau. Tot eind januari heb ik de tijd om dit te activeren. Je moet er natuurlijk wel wat voor doen. Gisteren was het eindelijk zover, even activeren.

Waar? Op Staatsloterij/cadeau. Moet niet zo moeilijk zijn toch? Goed ik tikte de cadeauwebsite in en nog een geluk dat ik stevig in mijn stoel zat anders was ik achterover gevallen van verbazing. Wat blijkt het cadeau te zijn?

Je moet dus minimaal 5 x meespelen met een betaald lot en dan krijg je dus die 5x vijfde loten. Wat nu zo aardig is van de bedenkers? Je mag automatisch meespelen zolang je wilt. Om het nog spannender te maken moet je ook nog krassen op zo’n papiertje en dan zie je een code.

Dit is gouden handel voor de loterij. Je speelt in ieder geval 5x betaald mee en volgens het NIBUD vergeet zo’n 28% van de abonnementhouders op te zeggen. Ik vind dit behoorlijk verneukeratief. Wat denk jij ervan?

Bedankt Staatsloterij

Ken je Altea?

Altea komt van het Griekse Altahia en dit betekent “ ik genees”. Zou dit de reden zijn dat er zoveel mensen overwinteren? Je moet toch ergens in geloven. Kom je hier niet voor je gezondheid dan is er zeker veel te genieten. De plaats heeft altijd aantrekkingskracht gehad van een heleboel verschillende beschavingen.

Moslims, Romijnen, Feniciërs, Iberiërs en Grieken. Dat de laatste hier waren zie je zeker terug in de oude stad oftewel de Casca Antigua de Altea. Wat klinkt dat mooi hé. Allemaal witte huisjes met de bekende blauwe Griekse kleuren. Als je hier loopt waan je je in Griekenland. Smalle straatjes vol trappen en geplaveid met kleine steentjes. Niet echt geschikt voor een rollator. Maar dit is wat wij toeristen willen, schijnbaar authentieke stadjes, de hang naar vroeger.

Wat het ook goed doet is daar op het hoogste punt een kerk. Dit is de Esglesia de la Mare de Deu del Consol d’Altea met zijn twee opvallende blauwe koepels die je al van verre ziet.

Zo’n plek en het micro klimaat werden opgemerkt door kunstenaars, schilders, schrijvers en musici. In de jaren vijftig en zestig kwamen zij in groten getale hier naartoe en de stad kreeg al snel de naam een kunstenaarstad te zijn. Nu nog geldt de stad als een belangrijke culturele plaats en is de culturele hoofdstad van de regio Valencia.

Niet alleen de oude stad heeft aantrekkingskracht maar natuurlijk ook de 6 km lange kustlijn. Kliffen, baaien en prachtige stranden. Het grootste zand strand, Cap Blanche ligt richting Albir. Heb je een hekel aan zand tussen je tenen of heb je fakir aspiraties dan ligt noordwaarts van het centrum nog een kiezelstrand.

Altea is uitgegroeid tot een stad met een grote aantrekkingskracht voor veel mensen en dat is best te begrijpen. O ja ik vergeet nog het prachtige achterland maar daar laat ik een volgend keer wel iets van zien. Om een beetje een beeld van deze stad te krijgen heb ik natuurlijk er een video van gemaakt.

Kerst

Ook namens mijn lief wens ik iedereen een paar fijne dagen toe.

In Nederland vooral in huiselijke kring. Gelukkig mag er wél gewandeld worden.

Warme groet uit Spanje en een glimlach,

%d bloggers liken dit: