Roadtrip in foto’s

Nog steeds in Jutland komen we deze beelden tegen. Deze staan aan de haven van Esbjerg

we rijden dwars door een gigantisch militair oefenterrein speciaal voor tanks. Overal staan lege huizen en schuren en zelfs een kerkje. Allemaal oefenmaterieel. Wel een prachtig plekje voor de lunch.

Hvide Sande is de plek voor surfers. We overnachten op deze CP. Als je busjes wil zien is dit je plaats. Op het eerste gezicht denk je zeehonden te zien in het water maar het blijken op golven wachtende surfers te zijn. Wel heel gezellig hier.

Onderweg overal van die witte kerkjes.

Vannacht slapen we op een Pintrip locatie.

Een keer betaal je dertig euro en dan sta je een nacht gratis bij vaak boeren, restaurant , tuincentrum of particulieren. Onderstaande foto’s was zo’n plek.

En zo komen we in Viborg. Hier staat een Dom met prachtige schilderingen. De hele kerk vol. Joakim Frederik Skovgaard, de schilder heeft er twintig jaar aan gewerkt. De hele kerk vol echt heel indrukwekkend.

De volgende gratis Pintrip stop is bij een kartonfabriek. We bezichtigen de fabriek maar besluiten toch naar een andere plek te rijden. 30 km verder.

We staan hier weer als enige bij een tuincentrum en kunstwinkeltje. De man spreekt geen woord Engels maar wel weer een fijn plekje. Nog twee dagen Denemarken en dan steken we over naar Zweden.

Roadtrip 2019

Het is iets na tweeën als we de deur achter ons dicht trekken om hem vier maanden niet meer te openen. Ik steek de sleutel in het contactslot van Sprintertje, riem om, zonnebril op mijn neus en kus mijn lief. Goede reis. Ik draai de sleutel om en de motor komt tot leven. Langzaam komt de diesel op gang en de roadtrip noordwaarts is begonnen. Het is donderdag en de drukte valt alles mee. Als we na twee uur een sanitaire en koffie stop doen zijn we al in ons buurland, Duitsland dus. Het zonnetje schijnt heerlijk maar zeker met de airco aan is het lekker rijden. Mijn rechterarm ontspannen op de leuning. Uit de mini-Bose speaker schalt heerlijke muziek van mijn Spotify afspeellijst. Water en drop onder handbereik. Op de app van de NKC, campercontact vinden we een camperplaats naast een dierentuin in Jade. Alleen voor de naam zou je daar al gaan staan. Het is rustig, als wij er komen, staan er nog twee campers. Twee mooie oldtimer Mercedessen. Stoeltjes naar buiten en de op festival: Rotzooi, gekochte Wageningse bier heerlijk samen genuttigd.

Het is een grote fles waar geen statiegeld op rust en die willen we op een milieuvriendelijke manier dumpen. Met de fles in de hand gaan we op pad om een glasbak te vinden. Hoe is het mogelijk, hier in dit dorp in Duitsland is gewoon geen glasbak. We hebben er zes kilometer voor gelopen, diverse mensen gevraagd. Er is geen glasbak. Met pijn in het hart gedumpt in een algemene bak. Toch nog wel goed geslapen. Wat een stilte hier, je hoort alleen soms een geluid uit de dierentuin.

De zon schijnt alweer. Lekker buiten ontbijten en koffiedrinken. Vanuit de dierentuin vliegt er een ooievaar over ons plekje heen, lummelt wat rond en even later vliegt hij op met een kikker in zijn of haar snavel. Het verschil tussen de seksen zie ik niet zo.

Deze keer richting Scandinavie rijden we niet over Hamburg. Iedere keer staan we daar in reuze files. Nee, we gaan nu langs de kust en steken de Elbe over per pont. Leuker en waarschijnlijk sneller. We hebben er zin in. De GPS zegt, hier rechtsaf. Het is een tweebaansweg en staat helemaal vol. Nog ruim twee km naar de pont. Mijn lief gaat achter het stuur zitten en ik ga maar een stukje lopen, vast richting pont. Vrachtwagens, campers en volgeladen auto’s staan allemaal te wachten tot ze weer een paar decimeters mogen bewegen. Vooraan gekomen staan zes rijen dik de voertuigen opgesteld om op de begeerde pont te komen. Ik spreek een paar Nederlanders die daar staan en er anderhalf uur over hebben gedaan om van de hoek op deze plaats te komen. Voor ze over zijn zal zeker nog een uur kosten. Ik loop weer terug om mijn lief af te lossen die nu gaat lopen. We blijven bewegen. Zij komt met het fantastische idee om hier verderop op de camperplaats te blijven en morgen naar de overkant te gaan. Een heerlijk en goed plan. Over Hamburg gaat dus toch sneller maar dit is veel leuker. Het is half zes en we zijn klaar wakker. Zal, zullen, we komen tegelijkertijd met hetzelfde idee.

Bed uit en voor de pont gaan wachten.

De eerste pont floept net voor onze neus weg maar nu zijn we de eerste voor de volgende pont. De Elbe is door de harde wind wat aan de ruwe kant maar zonder zeeziekte bereiken we toch de overkant. Deze overkant zou net zo goed Groningen kunnen zijn. Ik zal het fluisteren, aan de saaie kant. We rijden Denemarken binnen en zoeken de Margriet route. Het is een route van 3700 km dwars door Denemarken heen. Twee jaar geleden hebben we er al een stuk van gereden en nu doen we dat weer. We eindigen in het stadje Ribe. De stad geldt als oudste stad van Scandinavië. Mooie oude klinker straatjes en vakwerk huizen.

De kerk staat in de top honderd van mooiste kerken ter wereld. COBRA-lid Carl-Henning Pedersen heeft de koepel beschilderd, glasmozaïeken en de glas-in-loodramen gemaakt. Maar dit wel een stuk later dan de bouw van de kerk. Het is jammer dat het stormt en regent. We kunnen niet alles goed bekijken in dit leuke stadje.

Schilder, COBRA-lid Carl-Henning Pedersen

Morgen is het eerste pinksterdag en gaan we verder langs de kust van de Noordzee.

Rotzooi

Rotzooi volgens het woordenboek betekent: rommel, warboel. De betekenis van Rotzooi dat ik hier beschrijf staat er niet in. Het heeft te maken met fermenteren.

Fermentatie is een proces waarbij bacteriën, schimmels en gisten gebruikt worden om een voedingsmiddel te maken. Voorbeelden van zulke producten zijn yoghurt, bier en zuurkool. Maar er zijn veel meer producten die gefermenteerd zijn.

Bij fermentatie zorgen bacteriën, schimmels of gisten voor het omzetten van stoffen in een product, waardoor de zuurgraad, smaak, geur of uiterlijk verandert. eigenlijk een soort gezond rottingsproces.

In Ede op het oude kazerneterrein hebben Christian Weij en Meneer Wateetons een fermentatie festival georganiseerd. Het is een soort van foodfestival maar zeker geen vreetgebeuren. Allemaal verantwoorde gefermenteerde producten om te proeven maar ook om te leren hoe dit zelf te doen.

Bekijk een gefilmd verslag van dit prachtige festival.

Wolven in Lunteren?

Ik blijf mij verbazen over de natuur. Heerlijk een stukje gefietst en gelopen. Vanaf station Ede-Wageningen met een omweg naar Lunteren. Je merkt hier niets van drukte. Grote villa’s en kleine boerderijen. Schapen hebben alle ruimte. Zo kwam ik weer in het Lunterse buurtbos. Dit bos is van alle inwoners van Lunteren, zie mij vorige blog. Nu heb ik eerlijk gezegd niet zo heel veel verstand van bosbeheer. In Ede en Bennekom wordt heel veel gekapt maar hier lijkt het wel van niet. Best wel veel dode en half dode bomen. Nu ben ik een liefhebber van bomen met allerlei uitstulpingen en hier kom ik aardig aan mijn trekken.

Dan zie ik plots een flyer op een boom, loop ik hier wel rustig?

Ben ik nu wel echt blij met die wolven?

Weer op de fiets kom ik langs de Doesburger molen. Die verwacht ik niet hier in Ede maar bij Doesburg en dat is nog wel een stukje verder fietsen. Maar wat blijkt, de molen is vernoemd naar het buurtschap Doesburger eng en ligt tussen Ede en Lunteren. Vandaar maar deze molen is een van de oudste molens van Nederland. Waarschijnlijk zo tussen 1614 en 1628. We nemen het een beetje ruim, kun je nooit een buil aan vallen. Er loopt hier ook een wandelroute langs van 8 km. Die ga ik ook eens lopen als ik weer terug ben van mijn komende roadtrip.

Mindful wandelen

Binnenkort ga ik met een aantal ouders van nierpatiënten een stukje mindful lopen. We hebben maar anderhalf uur de tijd dus de afstand kan niet al te groot zijn. Het startpunt is congrescentrum De Werelt. Ja met een T dus. Dit centrum ligt prachtig verscholen in het Lunterse bos. De route die ik loop neem ik op met Wikiloc. Met de app topo GPS kan ik zien waar er paden lopen.

Het wordt een wandeling over en zachte ondergrond. Kronkelige zandpaadjes omgeven door eeuwenoude bomen.

En dan te bedenken dat hier vroeger alleen maar heide was. Dit bos hebben de Lunteranen te danken aan een zekere meneer van den Ham maar iedereen noemde hem “de oude Notaris”.

Hij kocht het waardeloze land stukje bij beetje op en begon in 1889 als een soort werkgelegenheidsproject op eigen kosten bomen te planten. Dit groeide uit tot het huidige Lunterse buurtbos en hij stelde het open voor alle Lunteranen. Hij overleed in 1912 en toen bleek dat deze weldoener al een stichting opgericht had, ‘Stichting Het Luntersche Buurtbosch’. Vanaf die dag zijn alle inwoners van Lunteren eigenaar van het bos.

Ik kom aan bij de uitkijktoren De Koepel. Zoals hij er nu bij staat is het niet altijd geweest. De notaris liet eerst een schuurtje bouwen waar hij kon verblijven als hij de boel kwam inspecteren. Maar al snel werd dit te klein en ook wel een beetje te primitief. Er kwam dus een rietgedekt stenen gebouwtje waar hij op zijn gemak z’n thee kon drinken. Waarschijnlijk zat er aan de buitenzijde ook wel een “gemak” aan maar ik bedoel hier rust. De bomen groeiden pittig zodat er al snel een verdieping met dakterras opgebouwd moest worden. Na zijn dood besloot de familie er een uitkijktoren van te maken. De toren is open voor publiek. Je doneert 2 euro en je mag naar boven. Op iedere verdieping is een expositie en op het dakterras heb je een fantastisch zicht op de omgeving.

Ik loop weer verder en sta stil voor een enorme rode beuk. Zo’n 120 jaar geleden geplant. Wat heeft deze reus allemaal meegemaakt? Storm, regen, sneeuw, liefde en oorlog. Op deze plek ga ik in gedachte terug in de tijd.

Na iets meer dan 4 km ben ik weer terug bij mijn beginpunt. De route opgeslagen op Wikiloc.

korte impressie wandeling

barber angels brotherhood

Je zal maar geen dak boven je hoofd hebben. Overgeleverd aan de wet van de straat. Dat doe je toch zelf, hoor ik veel. Nee dus. het zijn meestal omstandigheden waardoor je op straat moet overleven. Iedereen kan het overkomen. Ik heb eens gelezen: een tegenslag gaat nog, de tweede wordt al moeilijker en de derde is bij veel mensen fataal. Een scheiding, je werk verliezen, aan de drank of drugs gaan, financieel onderuit en dan op straat gegooid. Ook geen geld om eens een keer je te laten verzorgen.

In Duitsland begon een idee om deze mensen gratis een goede knipbeurt te geven. Uit dit idee ontstond de barber angel brotherhood. Dit is een club van kappers en barbers die als vrijwilliger daklozen gratis het haar en de baard verzorgen. Waarom? Omdat ieder mens belangrijk is. Afgelopen zondag waren de barbers neergestreken in Amsterdam en wel met groot succes. Ik zag mensen met lange baarden en haar dat al maanden geen schaar had gezien als frisse burgers onder het kaplaken vandaan komen. Glunderende gezichten. Ik zag het zelfvertrouwen groeien. Nu nog naar de kledingbank en dan is het helemaal af. Ik vind het een fantastisch initiatief en ga kijken of ik als pensionado mij ook nog als vrijwilliger kan aanmelden. Mijn kapperskist staat al klaar.

Meer weten? kappers voor menswaardigheid .

Dagje Wellness eindigt met een knal

Dochter stuurt heel lief twee entrée bewijzen voor een dagje wellness. Niet alleen voor de sauna maar ook lekker voor een “beleving”. Het is niet naast de deur maar we zijn na al de verhuisstress best wel aan zo’n dagje toe.We gaan naar het Elysium in Bleiswijk. Van vrienden hoorden we vooraf dat het er tegenwoordig zo vies is. We gaan het zelf bekijken en beoordelen. Ik boek online en vul een heel formulier in. Hoe laat kom je en hoe laat vertrek je weer. Welk ritueel wil je. Ik heb de keus uit een Cylon of een Razul beleving.Ik ken geen van beide en kies voor de Razul. Dit blijkt een kleipakking voor de huid te zijn. Dan de vraag of je wil lunchen. Lijkt mij wel prettig en ik boek een shared lunch en denk een gedeelde lunch is voor twee personen. Kosten voor dit etentje € 16,95. Daar laat ik het bij en reken af.

Na een uurtje rijden komen we aan bij het Elysium. Het is tien minuten voor de door mij opgegeven tijd. We delen het parkeerterrein met zeker 100 anderen. Bij binnenkomst is er rechts een prachtige balie of desk, dat mag je ook zeggen met erachter drie enthousiaste in het zwart geklede dames. Mijn naam staat in het bestand en we nemen even het rijtje door. Ik zie dat u maar één lunch heeft besteld, dat is echt maar voor één persoon hoor. Ik bestel er maar ene bij. Ik vind dat altijd zo’n gezellige zin, komt uit het lied Annabel van Hans de Booij.  O ik zie dat u allebei de razul beleving heeft geboekt, u staat gepland voor half twaalf. Het is twee minuten ervoor, we zouden pas om half twaalf komen. Nee dat is dan een foutje, u kunt nog om half vijf vanmiddag. Jammer voor ons een beetje aan de late kant maar je laat het toch niet lopen. We krijgen twee rubberen armbandjes en zoeken de kleedkamer op. Op de grond bij de kastjes liggen dotten haren, jammer minpuntje. Het Elysium is behoorlijk groot en als je er voor de eerste keer komt weet je echt niet waar je moet zijn maar achter weer een balie staat een hele aardige vrouw die precies uitlegt waar alles is en welke sauna’s je echt moet proberen. Het ziet er inderdaad schitterend uit, prachtig aangelegde tuin, een soort duinpad en natuurlijk diversen baden, sauna’s en heerlijke hangmatten. De zon schijnt wat heb je dan nog meer te wensen. We doen een saunagang en een zwembad en dan is het tijd voor de lunch. Wij staan gepland voor half een. Het restaurant is boven en we nemen plaats aan een kleine tweepersoons tafel. In het midden staat een groot houten draaiplateau. Alweer een vriendelijke medewerker vraagt wat we willen drinken. We gaan voor een sapje, klein glas. Na een kwartier wordt bij iedereen een soort zilveren schaal met daarop allemaal hapjes op de draaiplateau gezet. Er is bijna geen plaats meer voor het bord en het drankje. Zo groot als het blad is zo klein zijn de hapjes. Alles precies uitgerekend voor twee. Voor ieder een mini kippenpootje en vleugel. Twee balletjes, formaat grote soepbal en wat sausjes en salade in schaaltjes die denk ik ontworpen zijn voor de huisjes in Madurodam. De smaak is allemaal oké, dat wel maar de prijs-kwaliteit- hoeveelheid verhouding is zeker niet oké. Twee mannen aan de tafel naast ons zeggen er wat van. Voorheen was er voor de zelfde prijs een buffet en met een dessert. Dat staat nog wel op de kaart maar is er niet meer. Dit moet een beter winstmodel zijn. Voor de mannen die hier vaker komen is dit de laatste lunch, dus hoezo een winstmodel? Dit alles kost dus exclusief de drankjes € 33,90. Inclusief de sapjes € 45,40 kassa.

Dit was een kleine domper, maar de sauna’s en het heerlijke zoute bad waar je gewoon blijft drijven zijn heel ontspannend. Toch heb ik nog een puntje van aandacht. Als je jong en soepel bent zal dat niet gelden maar als ik zie hoe leeftijdsgenoten van mij ook moeilijk de baden inkomen mag er wel wat aangepast worden. In de voorwaarden staat dat het Elysium op geen enkele manier aansprakelijk is voor wat dan ook lichamelijk letsel. Dan zou b.v. een handvat naast het moeilijke trapje om in het bubbelbad te komen niet verkeerd zijn. Ik zag iemand die heel rot het trapje in het water miste en zo het bad inviel.

Het is tijd voor de klei. We worden alweer ontvangen door een heel vriendelijk meisje. Op een tafel staan diverse soorten klei en smeersels met een geur, sinasappel, chocolade en meer. We kiezen drie bolletjes uit en vertrekken naar en speciale stoomkamer. Daar smeren we ons helemaal met die klei in en dan begint het heet te stomen. Zo zitten we een kwartier en de klei doet onzichtbaar zijn werk. De douches gaan aan en we spoelen alle klei er weer af. Ik voel mij direct een dag jonger. We krijgen nog een lekker glas thee. Laat de huid nog even uitademen wordt verteld. Kan de huid ademen? Het was een prettige “beleving”.

Dagje wellness bij het Elysium.

Pluspunten:

Zeer vriendelijke medewerkers, veel verschillende mogelijkheden om te relaxen. Veel sauna’s en baden. Prachtige entourage. Op de kleedkamer na goed schoon.

Minpunten:

Karige eten voor een hoge prijs, geen veiligheidsvoorzieningen voor de wat stroeve mensen.

We rijden ontspannen richting Epse waar we een eetafspraak hebben. Het schiet lekker op en hele stukken mag ik 130 rijden en vandaag doe ik dat ook. Volgens de navigatie zijn we dan om 19:00 uur in Epse. Iets voorbij Driebergen hier 100, passeer ik net een vrachtwagen, een enorme knal en hoor een ratelend geluid. Klapband. Rechtsachter plat. Ik bereik veilig de vluchtstrook en bekom even van de schrik. Mijn lief belt de wegenwacht en hoort dat we weggesleept worden naar een veilige plek en dan worden geholpen. Het zou een half uur duren. We moeten zo snel mogelijk de auto uit en achter de vangrail. We staan net achter de rail als er al een WW busje stopt. Een vrolijke man stapt uit, vraagt wat er aan de hand is, controleert of er een reserveband is en zegt, dat fiks ik even voor jullie. Er stopt nog een auto die met knipperlichten het verkeer waarschuwt en dan komt ook de takelwagen nog even. Maar dan zit het thuiskom reservewiel er al onder. Dat is dus fantastische service van de ANWB en nog steeds vrolijk nemen we afscheid van deze WW kanjer. Nog geen half uur stil gestaan. Epse vergeten we maar even want dat is te ver voor een thuiskom band.

Het was een heerlijke ontspannen dag.

Manne(tjes) dagOuwehand

Mijn lief is met haar twee dochters aan het uitzoeken wat er nu echt weg kan of wat ze nu echt meenemen uit hun ouderlijk huis. Een hele klus voor hun drieën. Het maar beter dat de twee boys en ik daar niet bij zijn. Een mooie dag voor een “ mannetjesdag” naar Ouwehands dierenpark.

Als eerste gaan we naar de Californische zeeleeuwen show. We zijn vroeg en zitten op de tweede rij. Een risico rij. Het schijnt dat de zeeleeuwen er plezier in hebben om de bezoekers op de eerste drie rijen nat te spetteren. Het kan ook zijn dat ze denken, moeten we weer, we zullen ze krijgen die kijkers. We hebben mazzel. Het vak naast ons krijgt de volle laag, wij overleven het droog. Super snelle sierlijke dieren zijn het.

Dan zijn de gorilla’s aan de beurt. Het heet Gorilla adventure. Dat klinkt wel spannend. Het is een grote hal met touwen en klimspul. Ik ontwaar twee grote gorilla’s die heerlijk liggen te slapen. Wat een avontuur. De boys willen naar de overdekte speelhal. Het lijkt wat op de hal van de gorilla’s alleen wordt hier wel degelijk geklommen en geslingerd. Een ideale plek voor de volwassenen om lekker te zitten terwijl de kinderen zich kunnen uitleven.

Wat gebeurt er veel om mij heen. Het is een pokkeherrie maar naast mij aan een tafeltje zit een ouder (echt)paar rustig te lezen of ze alleen op de wereld zijn. Allebei in een dik boek. Heerlijk om te zien.

Sinds een paar jaar wonen er twee Pandaberen in Rhenen. Het kost een paar centen maar dan heb je in ieder geval een publiekstrekker, tenminste zo was de redenering. De toeloop met grote file’s voor de ingang bleef uit. Het is een prachtige verblijfsruimte geworden waar de panda’s heerlijk kunnen luieren. Zij betalen geen huur aan het park maar andersom betaald het park huur aan China. Vijftien jaar lang € 800.000,00 per jaar. Ze eten voor een vermogen aan bamboo. Dat krijgen ze iedere ochtend om kwart over tien. Dan zijn ze even actief en kunnen weer de hele dag slapen. Echt spannende dingen gebeuren er niet. Er wordt gehoopt op een babypanda maar die mannetjes zijn zo lui dat ze eigenlijk helemaal geen zin hebben in een actief potje vrijen.

Wij hebben geen tijd gehad om te luieren. We hebben hier toch zo’n 5 km afgelegd. Plotseling horen we dat het sluitingstijd is en we verlaten, zoals dat heet, moe en voldaan het park. Nog even een snackbar opzoeken en weer naar huis.gele gifkikker

Een geslaagde mannendag.

%d bloggers liken dit: