Kerst

Ook namens mijn lief wens ik iedereen een paar fijne dagen toe.

In Nederland vooral in huiselijke kring. Gelukkig mag er wél gewandeld worden.

Warme groet uit Spanje en een glimlach,

Ken jij Benidorm?

Wie kent deze stad niet

BENIDORM

De stad aan de Costa Blanca is vooral bekend om zijn torenhoge flats en in de winter vooral oudere bewoners maar dat is natuurlijk niet altijd zo geweest, maar daarover later. Eerst iets over de eerste keer dat ik er kwam. Het zal zo’n 7 jaar geleden zijn dat wij voor het eerst overwinterden. Niet in Benidorm maar wel in de buurt. Dan ga je ook een kijkje nemen in die plaats die ook wel het Manhattan van Spanje wordt genoemd.

Dat was schrikken, de boulevard was vol met vooral oude mensen of zoals ik ze ook wel eens noem zilveruitjes. Pardon, daar hoor ik nu zelf ook bij. Mensen liepen er achter hun rollator, zaten in hun solo of duo scootmobiel. Wat doen we hier zeiden we toen tegen elkaar. Maar dan ga je verder denken en geef je de mensen groot gelijk. Ze kunnen ook in de winter thuis blijven en dan bijna niet buiten komen in het vochtige klimaat. Gewoon achter de geraniums blijven zitten of hier een paar maanden naar toe gaan en lekker buiten zijn. Ik hoef niet lang na te denken maar ik kies dan toch voor de tweede optie. Maar hoe is het nu zo gekomen dat deze plaats zo populair is geworden onder vooral ouderen maar het begon met de jongeren.

Een belangrijk gegeven is wel dat er in de omgeving van Benidorm een microklimaat heerst. Ook in de winter zijn de temperaturen zeer aangenaam. Vroeger was Benidorm een vissersplaats en wel een hele belangrijke. Het fijne klimaat en de promotie van burgemeester Pedro Zaragoza trok veel jongeren aan die op zoek waren naar zon, zee, goedkope drank en sex. Alleen het gemeentebestuur vond dit niet zo’n goed idee en kwam met allemaal strenge regels aanzetten met gevolg dat de jongeren al snel uitweken naar andere plaatsen aan de costa Blanca. Ja en toen kwamen dan de ouderen, zij namen de plaats van de jongeren in en zijn nooit meer weggegaan.

Een mooi verhaal vind ik wel dat toen de visserij op zijn gat lag de burgemeester Pedro Zaragoza toerisme wel zag zitten. Hij promootte het, toen kwamen vooral jongeren maar de vrouwen waren nogal schaars gekleed in mini bikini’s. Dat vond de RK kerk niet plezant en dreigde Zaragoza te ex-communiseren. Zaragoza reed op zijn scooter naar Madrid en wist Franco te overtuigen van het belang van toerisme en zo mocht hij doorgaan met zijn plan om van Benidorm een bloeiende toeristische plaats te maken en je kunt wel stellen dat dat aardig gelukt is. In 1977 werd de plaats bezocht door 12 miljoen toeristen, dat was wel de topper.

Het oude Benidorm
De oude vissershaven

Er is veel veranderd en ik heb een 1 minuut video gemaakt van het nu.

Voor mij geen plaats om lang te verblijven maar voor een dagje een aardig uitje.

Terug op Orange Grove

Na Valencia linia recta naar mijn voorlopige domicilie, L’Alfaz del Pi om zoals dat heet te overwinteren. Dat is iets anders dan vakantie. Het is eigenlijk het verplaatsen van gewone leven in Nederland naar het gewone leven in een warmer gebied en toevallig is dat Spanje. We staan hier op een veredelde camperplaats, Orange Grove. In een grote kring staan campers en in het midden een zwembad(je) en de sanitaire voorzieningen. Het is niet de eerste keer dat wij hier komen. In 2015 was de laatste keer want daarna moest deze plaats sluiten op last van de voormalig Nederlandse Consul die er tegenover woont. Die vond het maar armzalig zo’n camperplaats en wilde liever er voor in de plaats sinaasappelgaarden. Na een aantal rechtszaken die hij allemaal verloren heeft is Orange Grove en de ernaast gelegen andere camperplaats weer open.

Hier staan bijna allemaal heel grote campers, Sprintertje is een echte TJE, heel klein. Klein maar fijn zeg ik altijd.

De komende tijd wil ik graag iets laten zien van het overwinter leven hier. De omgeving, de stadjes, wandelingen of fietstochtjes en tochtjes met Sprintertje. De eerste wandeling heb ik al gemaakt maar het is misschien voorlopig ook wel de laatste. Dit tochtje was 12 km en waarschijnlijk te lang voor mijn pijnlijke knie. Met een stevige bandage leek het goed te gaan maar de dag erop was het toch wat kreupel lopen. Heel jammer, even niet de bergen in.

Volop sinaasappelen en lekkerrrrr
Even wachten met het in de bergen lopen
Strand van Altea

Onderstaande video nam ik vorig jaar op, ook toen had ik al last van mijn knie maar het lopen was nog goed te doen. We stonden toen op de naastgelegen camperplek.

Overwinter video

En weer València

Na

Rij ik verder naar Valencia. Het is misschien een beetje vreemd maar ik heb wat met die stad. Dit wordt denk ik nu de zesde keer dat ik er naar toe ga. In 2018 was ik er zelfs twee weken, dat kwam ook omdat ik er toen was het bijna Pasen was en de feesten en processies rond Pasen. Vooral in de oude visserswijk El Cabañal neemt een groot deel van de mansen die daar wonen aan de processies deel. aan de rand van deze wijk ga ik nu ook weer staan. Een plek achter de boulevard van Playa de la Malvarrosa. Het is niet echt een mooie plek, eigenlijk meer een stoffige zanderige parkeerplaats maar hiervandaan is het fijn lopen over de boulevard richting haven. Je kunt de bus naar het centrum nemen maar ook lekker met de fiets gaan. Er zijn heel veel fietspaden hier in Valencia alleen moet je wel even wennen aan de loop van deze paden en soms houden ze abrupt op.

Parkeerplaats waar ook veel campers staan, strand en zee aan de overkant. 139 Carrer d’Isabel de Villena, 46011 Valencia

Er is hier niet veel verkeer in de nacht dus dat was lekker rustig maar de wind heeft geen boodschap aan rust. Die ging vannacht goed te keer. Toch wel goed geslapen en vanochtend volop zon. De Trotter (elektrische vouwfiets) uit het vooronder gehaald en om 10 uur al op pad. Naar het begin van de Jardin del Turia. Loop of fiets je het hele park door naar de andere kant dan zie je zeker 15000 stappen op je stappenteller staan oftewel 9 kilometer. Vorige keer heb ik dat gelopen maar dat was vanaf de camper heen en terug 29 km en dat vond ik vandaag iets te veel van het goede, zeker met die kniebanden die nog steeds niet hersteld zijn.

Vroeger toen het park er nog niet was liep hier de rivier de Turia maar in 1957 was er een grote overstroming die een groot deel van de stad verwoestte. De Turia werd omgelegd naar het zuiden en wat overbleef was een gigantisch stuk grond. Dit was weer een geval van door het een komt het ander. Stedenbouwkundige en tuin architecten werden er bij gehaald met deze unieke tuin die de oorspronkelijke bedding van de rivier nabootst en werd beplant met palmbomen, sinaasappelbomen, dennenbomen en aromatische planten maar ook fonteinen, vijvers en sportterreinen. een genot om in te vertoeven en dat midden door de hele stad heen.

Ik begon dus bij de Ciudad de las Artes y las Ciencias een cultureel en architectonisch complex in Valencia en verder onder 18 bruggen door naar het einde of begin van het park.

Na het park fietste ik naar het centrum maar daarover een andere keer meer. In het filmpje zie je hoe het hier op een willekeurige zondag is.

Gestrand in L’estartit

Thuis had ik een hele route uitgestippeld naar mijn uiteindelijke plaats van bestemming. Eerst in 4 dagen naar Valencia en daar een paar dagen blijven en dan door naar L’Alfàz del Pi. Altijd handig zo’n lijstje dan weet je waar je aan toe bent. Nu ben ik eigenlijk helemaal niet geschikt voor lijstjes, ik heb altijd moeite mij er aan te houden. zo ook deze keer weer. De bedoeling was om te overnachten in Sant Felix de Guixols, was ik ook al een keer geweest en ik kende daar de camperplaats. Niets mis mee. Afijn, ik rij heel relaxed op de snelweg zie ik opeens de afslag Estartit ( ik laat de L even weg) en zonder te aarzelen pak ik die afslag. Dit stond niet in mijn lijstje. Je zal dat ook wel eens hebben dat er in een paar seconden allerlei gedachten, beelden, herinneringen naar boven komen. Dat moment had ik nu. 42 jaar geleden was de eerste keer dat ik daar kwam. Bijna een heel leven geleden dus. En nu ga ik er weer eens kijken. Toen hadden we met twee gezinnen een “villa” gehuurd en nu rij ik naar de camperplaats die een jaar geleden geopend is maar daarover verderop meer.

Camperplaats

1979.

Vlak voor de kust ligt een klein eiland. Niet ver, makkelijk te doen met het rubberbootje met drie PK motor. We zijn met 4 volwassenen en 4 kinderen. De volwassenen en 2 kinderen in dat bootje met motor en aan een touw erachteraan nog een opblaasbootje met de andere 2 kinderen. We zijn vlot op het eiland maar terug is een ander verhaal. Er staan inmiddels kopjes op de golven en de stroom gaat naar open zee. Het lukt niet, het motortje is veel te zwak voor deze stroming. en dan net doen of er niets aan de hand is. De kinderen in het volgbootje vonden het prachtig, telkens golven die over hen heen spatten. Uiteindelijk is het toch gelukt om aan de wal te komen. De heenweg duurde vijf minuten maar terug meer dan een half uur. Nu zeg ik, behoorlijk onverantwoord maar ja, je bent jong en denkt alles wel te kunnen. als ik nu dat eilandje zie komt het toch weer allemaal boven. Heb jij dat ook weleens meegemaakt, dat het net goed gaat?

Het bewuste eilandje

2021

Het is vandaag prachtig weer en ik besluit om niet direct door te rijden naar Valencia maar eerst hier een wandeling te maken. Het staat wel niet op mijn lijstje maar ja dat klopt toch niet meer. De boulevard loopt dood bij de hoek van de rots, daar kun je niet omheen. Iets voor dat einde is een weggetje dat stijl naar boven gaat. Dat neem ik dus en waar de bebouwing ophoudt gaat de weg over in een rotsachtig pad. Grote en kleine brokken steen. Eerst nog een klein stukje omhoog en dan een lang moeilijk pad naar beneden. Ook dit heb ik in 1979 gedaan en ik vraag mij nu af hoe we dat toen gefixt hebben. Mijn dochter was toen 5 jaar maar kon niet lopen zat in een rolstoel. Het eerste stuk heb ik haar op mijn schouders gedragen en het moeilijke stuk naar beneden droeg haar “grote” neef van 10 jaar haar op zijn heup. Het leken wel aapjes. Nu ik hier moeizaam naar beneden stuntel besef ik weer eens te meer wat een kanjer neef Michiel is. en dat alleen om bij een mooi baaitje te komen. In het filmpje zie je een beetje wat voor route dit is.

Weer terug beneden smaakt de cortado en bocadillo uitstekend. Ik loop weer terug naar de camperplaats.

Camperplaats Costabravarea

Voor mij is dit een camperplaats zoals die bedoeld is. Je staat er niet om de hele dag bij je camper te zitten dus het mag best allemaal wat op elkaar als de voorzieningen maar goed zijn. Dat is hier. Je komt eerst voor een slagboom en dan komt de beheerder Pedro Javes naar je toe om je verder te helpen. alles gaat via een automaat, alles ingevuld dan spuugt die een kaartje uit, hou het voor een kastje en daar gaat de slagboom open. Het lijkt wel of ik iets met slagbomen heb. een plaats kost 12 euro, wil je stroom dan komt er 3 euro bij, uitgebreid douchen? 2 euro. Ik vind het een mooi eerlijk systeem, je betaald alleen voor wat je afneemt. De laatste paar keren in Nederland was alles inclusief en wel een stukje duurder dan 12 euro. Ook al gebruik je dingen niet je betaald er wel voor. Hier wil ik nog weleens terug komen.

Ik ging in de middag pas weer rijden en heb geen zin om dat in het donker te doen, niet tot Valencia dus. Via de app park4night kom ik terecht aan de Miami Platja. Ik rij door allerlei straatjes en rotondes en denk dat ik daar bij het strand wel alleen zal staan. Ik rij de hoek om en zie er zomaar 12 campers staan. Hier sta ik vannacht dus, lekker vrij. Morgen nog iets meer dan 200 km naar Valencia.

Miami PLATJA

Vast in het tolpoortje.

Een paar maanden geleden reden wij van Italië naar Frankrijk over een tolweg. Al een paar keer zonder problemen met de creditcard betaald. Ik rij een poortje in met het cardlogo, stop het kaartje in de gleuf en mijn creditcard in de daar voor bedoelde gleuf. Er gebeurt niets, alhoewel, de slagboom blijft dicht en achter ons sluit de andere slagboom. Dat sta je dan. De intercom werkt niet, er wordt in ieder geval niet op gereageerd. Ach, daar komen twee mensen aan met emmers in hun handen. We leggen het probleem uit maar zij kunnen niets doen, het is hun afdeling niet. Ik moet met zoiets altijd denken aan Henk Elsink die in een lift vastzit, misschien ken je hem wel.

Goed een soort alarmnummer gebeld, weer wachten en ja hoor dat komt vanaf de andere kant iemand met een gekleurd hesje aanlopen met het tempo van een bejaarde schildpad. Hij kijkt even en ik moet meelopen naar het naastgelegen poortje. Mijn creditcard daar erin, betaling gelukt en hij doet de slagboom voor ons open. Op een paar minuten na een half uur geduurd. Dat wil ik dus niet meer. Voor deze reis heb ik bij de ANWB een tolbadge aangeschaft. Die plak je naast je achteruitkijkspiegel spiegel en als je door het poortje rijd met daarboven een grote T dan gaat als het goed is de slagboom zo voor je open.

Nu hoor ik van nogal wat mensen, waarom ga je dan over de tolweg en niet gewoon binnendoor. Dat heb ik ook altijd gedaan maar in mei ben ik in Frankrijk geweest en werd compleet gestoord van niet alleen de rotondes maar vooral van in elk dorpje de hoge drempels. Ik ben nu niet met vakantie in Frankrijk maar op doorreis naar Spanje. Via de tolweg, de cruisecontrol op 100 en wachten tot je er bent. Heel relaxed.

Daar is het eerste poortje waar ik doorheen moet, toch even spannend, doet ie het of doet ie het niet. Ik kom rustig aanrijden en vlak als ik voor de slagboom kom gaat hij de hoogte in. Opluchting. Het werkt.

Vandaag overnacht ik op een camperplaats van Camping-CAR Park. Deze zomer ook een paar keer gebruikt en er stond nog saldo op het pasje. Deze camperplaats kost 12 Euro per nacht inclusief stroom. Ik hou mijn kaart voor de lezer en ook deze slagboom gaat gewoon open. Je kunt hier water innemen en lozen. Op deze plaats is geen douche maar hij ligt naast een historisch plaatsje, La Voulte-sur-Rhône. direct na aankomst ben ik daar doorheen gaan wandelen en vele trappen op naar het kasteel, zoals er zo vele aan de Rhône staan. Ik heb er een een minuut durende video van gemaakt.

  • Camperplaats bij La Voulte-sur-Rhône
  • Een plek van Camping-CAR Park
  • Sitecode Campercontact 99800

De weg naar Spanje

Voor de zekerheid de wekker op 7 uur gezet. Natuurlijk was het niet nodig, ruim voor de mijn horloge gaat trillen ben ik wakker. Maar ik heb nog geen zin om op te staan en blijf lekker liggen tot mijn pols begint te pulseren. Het is zaterdag waarom zo vroeg dan? Sprintertje staat klaar om mij naar Spanje te rijden. Ik rij deze keer alleen, mijn lief neemt over twee weken de vogelroute naar het zuiden. De laatste dingen nog even Sprintertje in en een innige omhelzing met mijn lief en daar ga ik. De hoek om en direct een hoop herrie. Vergeten de drie laden met bestek, glazen en borden te borgen. Begint lekker, niets stuk gelukkig.

Het eerste stuk is wat mistig. De eerste stop is iets voor Luik en daar tover ik mijn zonnebril tevoorschijn. Scherpe lucht en een pittig zonnetje. Mijn plan is om na iedere twee uur eerst een kwartier gaan liggen met de ogen dicht, even mindfull alles loslaten en dit is dan de eerste keer dat ik dat doe en het bevalt uitstekend. Daarna ontbijten met een heerlijk vers gezette koffie. Ik kan er weer even tegen. Rijden maar weer, de ladekast zit dicht. Na Luik als ik een rotonde moet slechten weer een hels kabaal achter mij. Nee hé, de koelkast niet op slot gedaan, die vliegt open. Ik kan nergens stoppen en pas na 5 km lukt dat en kan hem weer sluiten. Bij iedere bocht ging hij weer open of dicht. Eerste dag perikelen.

Na Luik stijgt het al snel en de zonnige weer gaat over in mist, regen en windvlagen. Niet mijn favoriete rijweer.

Natuurlijk even goedkoop tanken in Luxemburg en er weer twee uur opzitten. Timer op 15 minuten en ik was nu zo mindfull dat is zelfs in slaap viel. Na 14 minuten werd ik uit mijzelf wakker, weer fit om na wat te eten en koffie verder te gaan. Ik rij vandaag naar Haroué. Als ik er aan kom staat er 513 km op de teller. Lekker toch dat ik geen haast heb.

Ik heb via de campercontactapp een plaatsje gevonden aan het riviertje de Madon. Het is een plaats met maar zo’n kleine 500 inwoners maar wel met twee hotels en een kasteel. Het werd gebouwd in de 18e eeuw. Laat vandaag nu ook Sint Nicolaas hier audiëntie verlenen aan de plaatselijke kinderen. Die man is ook overal tegelijk.

Natuurlijk kunstwerk

Parking Haroué. Ik kon door de nattigheid niet in het gras staan maar op het weggetje naast de rivier is het ook uitstekend te doen.

Sitecode van campercontact: 13344

Het sneeuwt. Ja en?

Het is lichter dan anders als ik na een prettige nacht wakker word. Niet helemaal meer als een veertje spring ik uit bed en loop de kamer in kijk naar buiten en zie iets dat verklaart waarom het lichter is, het 🌨. Niet dat ik nu direct in de garage de langlauf latten tevoorschijn haal maar het er is wel een dun laagje poeder.

Uitzicht vanaf balkon

Camperen

Nu is het de bedoeling dat we vandaag een dagje en nachtje met Sprintertje op stap gaan naar natuurcamping de Klashorst in Diffelen. Anderhalf uur rijden maar om daar nu de hele dag in de nattigheid door te brengen? Nou nee. Afzeggen dan maar.

Afzeggen? Sprintertje ontmoet daar nog 4 collega’s en wij 8 vrienden. Afzeggen is geen optie, we gaan.

Ede ligt natuurlijk op een soort berg vandaar de sneeuw want voor Arnhem gaat de sneeuw al over in regen. De hele weg naar Diffelen maken de ruitenwissers overuren. We rijden het terrein op, overal diepe gaten gevuld met water. We zijn al eerder op deze camping geweest en rijden dan ook direct door naar onze plaats. De vier collega’s van Sprintertje staan er al. Wel zonder iemand erbij. de acht mensen die bij de campers horen weten dat je van regen niet smelt en zijn heerlijk aan de wandel. Wij draaien de luifel uit en zetten de kachel aan.

Intussen zijn de wandelaars terug, nat, moe maar voldaan zoals dat heet. nu is het fijne van deze camping die trouwens het hele jaar open is dat er ook een op hout gestookte sauna gehuurd kan worden. Dat is met dit weer natuurlijk wel heel comfortabel en we hebben er behoorlijk gebruik van gemaakt.

Maar dat is niet alles, deze camping heeft ook een vuurplaats. Het is een overdekte ruimte. gemaakt van houten palen met een natuur dak erop. In het midden een grote stookplaats met erboven een soort afzuigkap maar dan niet mechanisch waardoor de rook naar buiten kan. Banken om het vuur en in die ruimte gaan we oliebollen bakken. Het is nog wel geen oud en nieuw maar ook in deze tijd smaken ze uitstekend zeker als onze biobakker erbij is. eerlijk gezegd is zij ook degene die ze bakt, wij zijn meer van het consumeren.

En zo bleef het nog lang gezellig.

De hele nacht regen maar bij het opstaan schijnt de zon zowaar. De weather channel geeft aan dat het pas na enen gaat regenen. Eerst koffie met een oliebol en dan wandelen in deze prachtige omgeving. Bij het verlaten van de camping zie ik nog een bekende staan. Met zo’n tentje ging ik op stap naar Santiago de Compostela maar het tentje was niet zo een succes. Wel lekker licht maar met die grote rugzak die ik bij mij had was hij toch echt te klein. Twee keer gebruikt en toen naar huis gestuurd.

Super klein tentje
De zon schijnt. (Foto Eric Soer)
De zon verdwijnt alweer achter de wolken

De koffie smaakt na het lopen extra goed en het is weer tijd om de boel op te ruimen en richting huis te rijden. Wat een mazzel dat we niet thuis gebleven zijn. Sneeuw. Ja en? We zijn niet gesmolten en hebben echt genoten van dit mini weekend. Een goede generale repetitie voor de reis die 4 december begint. Op naar Spanje 🇪🇸


De camping waar wij waren heet Natuurterrein De Klashorst

%d bloggers liken dit: