Op avontuur in……..Frankrijk

Op Facebook werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tiendaagse challenge. Plaats 10 dagen een foto van een van je reizen. Alleen een foto en geen tekst erbij. Leuke uitdaging want bij het selecteren van de foto’s komt er weer veel terug van die momenten van toen. In 2017-2018 was ik 10 maanden op roadtrip door Europa dus avontuur genoeg.

Ik ga het op deze plaats ook doen maar dan wel met mijn herinnering erbij. Deze week:

Ik dacht dat ik niet bang voor honden was.

(Een deel van deze post heb ik eerder gepubliceerd.)

Afwisseling moet goed zijn hoor ik altijd. Gisteren een stuk gefietst dus vandaag is lopen aan de beurt. Op mijn GPS app zie ik dat direct vanaf de camping er een track start. Het is 26° dus wel wat extra water en een hoofddeksel mee. Met dat steeds dunner wordende haar als hoofdbedekking moet ik toch andere maatregelen nemen. Toen ik nog haarwerker(iemand die pruiken en haarstukjes maakt) was zei ik altijd, jammer dat ik zo’n dichte bos haar heb, was ik maar kalend dan kon ik laten zien dat mijn haarwerk onzichtbaar is. Gekke zin hè. Nu denk ik, ik zet wel een petje op. Maar ik dwaal af want dit verhaal gaat over een walkingtrail.

Direct bij de camping ga ik over smalle paadjes de hoogte in. Het is echt steil. Ik moet soms toch even stoppen om wat rustig te kunnen ademhalen. Boven kom ik uit op een soort breed zandpad en dat loopt heel relaxt.

Ik loop met poles en de langlauftechniek zorgt ervoor dat ik er een flink tempo in krijg. Dan een bord met waarschuwing dat de volgende 400 meter best wel moeilijk kunnen zijn. Er is wel overheen gekladderd en terecht want echt moeilijk is het niet, het enige is dat je met zo’n 2o% naar beneden gaat. Inderdaad niet echt prettig voor de knieën.

Beneden kom ik uit bij de rivier. Tijd voor de banaan en een flinke slok water.

Overal van die bordjes. Alles is perfect aangegeven in dit gebied. Met een goede kaart erbij en als je niet stekeblind bent kun je niet verdwalen. Ik ga richting Montclus. Lekker een beetje schaduw en flink tempo erin. Het enige lastige van die poles is als je weer eens een foto of stukje video wil opnemen. Maar dat die ik toch regelmatig. Na enige tijd verlaat ik het makkelijk lopende verharde pad weer en duik de bush weer in. Maar eerst even een appeltje eten. Tenminste ik dacht even. Normaal eet ik een appel in een paar happen op maar nu heb ik net gelezen in De Tao van het lichaam dat je de appel helemaal moet opeten, ook het klokhuis met pitjes. Die moet je eerst goed fijnkauwen. Ik probeer het eens en ben er toch wel een kwartier mee bezig.

Uiteindelijk kom ik op een verharde weg uit en dat is niet de bedoeling. Op mijn GPS zie ik dat er nog wel een paadje naast loopt en die vind ik ook. Het is een beetje rommelig pad en het begint te ruiken. Ik denk aan oerpaarden of runderen. De lucht wordt sterker en wat denk je, zomaar midden in de bush kom ik bij een omheining waarachter een paar honderd schapen staan te grazen. Ik loop erlangs als plotseling er twee honden met het formaat van stevige pony’s op mij af komen rennen in standje super agressief. De omheining ziet er ook niet echt sterk uit. Ik loop met hoorbaar bonkend hart door, kijk ze niet aan en hoop dat er geen gat in de omheining zit. Nou ik ben er nog dus geen gat. Maar door die toestand ga ik zomaar een pad in zonder te kijken of dat het goede is. De honden blijven nog een hele tijd blaffen al ben ik al lang uit het zicht. Het lijkt wel een soort ex riviertje. Het gaat super steil de diepte in. Alleen maar rotsblokken. Het gekke is dat dit pad niet aangegeven staat als wandelpad op mijn GPS. Het blijft maar dalen. Ik zal toch niet door die honden het verkeerde pad zijn ingeslagen? Om weer helemaal naar boven en weer langs die lieverdjes te gaan zie ik niet zo zitten. Net als deze negatieve gedachtes de overhand beginnen te krijgen ben ik beneden en daar staat zelfs een bordje. Linksaf. Het is een pad wat niet veel belopen wordt want het is behoorlijk overwoekerd maar mooi…….

En dan zonder er erg in te hebben ben ik zomaar weer op de camping. Het was toch de goede weg.

De kracht van het plaatje

En dan nog wat anders, ik bivakkeer hier op een naturistencamping. Prachtige camping met goede voorzieningen, fijn zwembad en een gemoedelijke sfeer. Daar heb ik ook een hele nette video van gemaakt en met een leuke voorplaat op YouTube gezet. Het is inmiddels mijn best beken video, tweeendertig duizend (32000) keer. Dat is voor mijn doen extreem veel. De een na best bekeken is 5200 keer geopend. Hij schijnt volgens YouTube ook niet geschikt voor kinderen te zijn. Oordeel zelf maar.

Bekijk het filmpje

Op avontuur in…………..Extremadura

Op Facebook werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tiendaagse challenge. Plaats 10 dagen een foto van een van je reizen. Alleen een foto en geen tekst erbij. Leuke uitdaging want bij het selecteren van de foto’s komt er weer veel terug van die momenten van toen. 

Ik ga het op deze plaats ook doen maar dan wel met mijn herinnering erbij. Deze week:

Extremadura, Spanje

Klik op de foto voor verhaal en foto’s

Op avontuur in.......
Is dit het paradijs?

Op avontuur in……Haapsalu

Op Facebook werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tiendaagse challenge. Plaats 10 dagen een foto van een van je reizen. Alleen een foto en geen tekst erbij. Leuke uitdaging want bij het selecteren van de foto’s komt er weer veel terug van die momenten van toen. 

Ik ga het op deze plaats ook doen maar dan wel met mijn herinnering erbij. Deze week: Haapsalu, Estland.

Klik op de foto voor verhaal en foto’s

https://spark.adobe.com/page-embed.jsOp avontuur in....Haapsalu

Zo mooi is Nederland

Spakenburg

In de serie “zo mooi is Nederland heb ik een kleine selectie gemaakt van mooie momenten. Klik op de knop en neem een kijkje.

Op avontuur in….. deel vijf

Op Facebook werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tiendaagse challenge. Plaats 10 dagen een foto van een van je reizen. Alleen een foto en geen tekst erbij. Leuke uitdaging want bij het selecteren van de foto’s komt er weer veel terug van die momenten van toen.

Ik ga het op deze plaats ook doen maar dan wel met mijn herinnering erbij. Deze week:

De Modder Vulkanen

Ik kom aan bij de gezellige camping Popasul La Hangar aan de voet van de muddy Volcanoes. De meeste mensen die hier staan komen speciaal voor het modder fenomeen. De camping is heel eenvoudig maar je staat hier dan ook geen dagen achter elkaar.

Nu las ik een review van iemand die zei, je kunt beter thuis in een pruttelde pan erwtensoep kijken, dat kun je tenminste nog eten. Waarschijnlijk moet het leuk bedoeld zijn want dit fenomeen zie je bijna nergens ter wereld en is dus zeker de moeite waard om te bezoeken.

Ik heb daar natuurlijk wat gefilmd en foto’s gemaakt en om die ene speciale foto te maken stap ik te dichtbij. Ik zak onderaan zo’n bergje, weg met mijn rechtervoet in de best wel hete smurrie. Ik trek hem eruit en aan mijn schoen blijft mij daar toch een modder hangen, is er niet meer afgegaan. De schoen heb ik later weggegooid.

Het is niet alleen modder dat je hier ziet er groeien hier 51 verschillende soorten planten. Ik heb ze niet allemaal ontdekt.

Als je nog zin hebt om de korte video te bekijken zet dan bij voorbaat het geluid wat zachter, de muziek is nogal aan de harde kant. Ben je trouwens al abonnee van mijn kanaal?

  • N 45.34794 N 45 20’51
  • E 26.70952 E 26 42’34

Op avontuur in……deel 4

Op Facebook werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tiendaagse challenge. Plaats 10 dagen een foto van een van je reizen. Alleen een foto en geen tekst erbij. Leuke uitdaging want bij het selecteren van de foto’s komt er weer veel terug van die momenten van toen. 

Ik ga het op deze plaats ook doen maar dan wel met mijn herinnering erbij.

In 2018 was ik in het mooie Roemenië. Als ik er dan toch ben dan is de mooiste weg van de wereld rijden een must. tenminste dat zegt de redactie van het autoprogramma Top Gear.

De Transfăgărășan of DN7C loopt dwars door het Făgărașgebergte, het hoogste gebergte van Roemenië, dat deel uitmaakt van de Zevenburgse Alpen. Hij verbindt daarmee de landsdelen Transsylvanië en Walachije.

De weg werd gebouwd tussen 1970 en 1974 door het leger in opdracht van Ceaușescu. Hij wilde een snelle militaire interventie door de bergen mogelijk maken in het geval dat de Russen het land zouden binnenvallen. Er werd ongeveer 6000 ton dynamiet gebruikt om de noordelijke zijde van de weg aan te leggen, en veertig soldaten lieten het leven bij ongevallen tijdens de bouw van de weg. Hierdoor kreeg de weg de bijnaam: “Ceaușescu’s waan”. Wat voor bijnaam zou het nieuwe voetbal stadion in Qatar krijgen?.

De Transfăgărășan komt op een hoogte van boven de 2000 meter en heeft scherpe haarspeldbochten. De maximumsnelheid is 40 km/u. Meestal is de Transfăgărășan van oktober tot en met juni wegens sneeuw op de weg gesloten. De weg is een van de hoogst gelegen wegen in Roemenië. De hoogste weg is de DN67C of Transalpina, die een hoogte heeft van 2145 meter. Die bewaar ik voor een volgend keer.

9aaa8bbc-b7ef-41c4-9c4d-21fae673af54
Sprintertje kan even uitrusten

Op avontuur in……deel 3

Op Facebook werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tiendaagse challenge. Plaats 10 dagen een foto van een van je reizen. Alleen een foto en geen tekst erbij. Leuke uitdaging want bij het selecteren van de foto’s komt er weer veel terug van die momenten van toen. 

Ik ga het op deze plaats ook doen maar dan wel met mijn herinnering erbij.

In deel 3 is het de beurt aan

El Caminito del Ray

De sprinter staat voor een nacht vlak voor het tunneltje waar de looproute van de Caminito del Rey begint. Tot voor een paar jaar geleden was deze een van de gevaarlijkste ter wereld. Toch staat hij bij heel veel mensen op hun bucket lijstje. Even een stukje geschiedenis.

Begin 1900 besluit men een pad aan te leggen tussen de Chorowatervallen en de Gaitanewatervallen om bouwmaterialen te vervoeren voor de centrales aan beide kanten van de watervallen. Dat is dus niet even een klusje voor mannen met enige last van hoogtevrees. Er zijn drie dingen die het er niet makkelijker op maken. 1. De soms extreme hitte, meer dan 40°. 2. De vaak keiharde wind die door de kloof blaast en 3. De super steile en hoge bergwanden. De mannen, hier helden genoemd zijn zeelui die gewend zijn om in alle weersomstandigheden het wand in te klimmen.

Na vier harde jaren wordt het pad in 1905 geopend. Het wordt pas echt bekend toen in 1921 koning Alfons de dertiende van Spanje hier komt om het pad te lopen. Op driekwart van de route komt er een keiharde wind en mag hij van zijn beveiligers niet verder. Hij moet over een smal bruggetje over de kloof naar de rails lopen waar het boemeltje hem oppakt. Van af die tijd heet het pad: Caminito del Rey, het Koningspad.

Het verhaal gaat nog verder. als je op de knop klikt krijg je mijn hele verhaal te zien en twee video’s. Een zoals het nu is en een van de oude route. Kijk en huiver.

Op avontuur in…..deel 2

Op Facebook werd ik uitgenodigd om mee te doen aan een tiendaagse challenge. Plaats 10 dagen een foto van een van je reizen. Alleen een foto en geen tekst erbij. Leuke uitdaging want bij het selecteren van de foto’s komt er weer veel terug van die momenten van toen. Ik ga dat hier ook doen maar dan wel met mijn herinnering erbij.

Vandaag ben ik in Pontevedra

In deze nogal volle kamer heb ik een paar keer overnacht. Het is de albergue municipal die ligt op de route van de camino Portuquês. 40 slaapplaatsen in een kamer en dan slapen met gesloten ramen. Er zitten wel ramen in maar er zijn altijd mensen die denken ziek te worden van slapen met frisse lucht. De eerste keer dat ik er kwam was ik doorweekt van het uren lang lopen in de stomende regen. Waar laat je de natte kleding? Allemaal aan het bed maar door het enorme aantal mensen in de kamer komt er zoveel vocht vrij dat s’morgens alles nog behoorlijk nat is. Gewoon weer aantrekken en het droogt verder op je lichaam. Het ergste is nog de enorme stank die de 40 mensen veroorzaken. Dat noemen ze meuren.

Van “slapen” in zo’n albergue krijg je dus het echte pelgrimsgevoel.

Nog even voor iedereen die dit niet heeft meegemaakt, hoe werkt het?

Aan het einde van je dagetappe kom je aan bij een albergue. er zijn grote en kleintjes, deze hier is behoorlijk ik meen dat er 70 plaatsen zijn. De eerste keren dat ik er kwam was er genoeg ruimte maar het wordt voller en voller op de camino en de laatste keer was hij om 1 uur pm al vol. Binnen schrijf je je in, laat je credential stempelen, betaalt 6 euro en krijgt een papieren onderlaken en sloop. Het onderlaken span je over het matras en dan je slaapzak erop. Het sloop gaat over het kussenrol, het zijn allemaal lange kussens. Dan probeer je een douche te bemachtigen, trekt je avond kleding aan en ga je een biertje of een glaasje rood drinken. Het is verstandig om oordopjes mee te nemen en ook te gebruiken want er worden behoorlijk wat planken doorgezaagd in de nacht.

Ik weet niet wat het is maar toch werkt zo’n camino verslavend. In onderstaande video een impressie van de camino Portuquês.

Meer video’s van de camino? Klik op de knop. O ja, ik zou het leuk vinden als je mij volgt door abonnee te worden.

%d bloggers liken dit: