Driehonderd video’s in ruim acht jaar

Het is 28 oktober 2013 als ik mijn eerste video op YouTube plaats. Ik zou een serie gaan maken van video’s met het onderwerp “waarloopjijwarmvoor”.

In de eerste video vraag ik dat aan Anneke. In onderstaande video kun je het antwoord zien.

In die ruim 8 jaar heb ik vele video’s gemaakt. Niet meer alleen “waarloopjijwarmvoor” video’s maar ook beeldverhalen van reizen, wandelen en koken. Niet alle video’s worden massaal bekeken maar één springt eruit. Dat was een filmpje van een naturistencamping. Die is meer dan 33000 keer bekeken. Waarschijnlijk kwam dat door de openingsfoto. Er kwam in de hele film geen bloot voor. Video’s van campings doen het trouwens altijd goed. In mijn top 10 van de meest bekeken vlogs staan er 5 van campings.

Mensen vragen mij weleens, waar doe je het nou voor. Allereerst voor mijzelf, natuurlijk vind ik het leuk als een video veel bekeken wordt maar er zijn er ook bij die niet boven de 15 kijkers uitkomen en dat is ook goed. Het is gewoon ontzettend leuk om filmpjes te maken. Opnemen en monteren. Ik ben lekker bezig en het houdt mij scherp. Ik kan natuurlijk ook gaan puzzelen aan de keukentafel maar filmpjes maken past toch meer bij mij.

De driehonderdste video moest iets speciaals worden en dat is dacht ik wel gelukt. Met twee kleinkinderen trok ik naar natuurgebied De Blauwe Kamer. Deze keer filmde ik niet maar deden de kleinkinderen, 10 en 7 jaar, dit. Heel verrassend voor mij.

Nu weer op naar de volgende videouitdaging. Het wordt waarschijnlijk een inkijkje bij de Keukenhof.

Watertanden

Heb ik dat ook weleens? Na een paar dagen niet zo heel gezond eten krijg ik altijd een soort schuldgevoel. Die 200 gram groenten per dag zit er even niet in. Dat moet maar eens veranderen.

Vroeger had je een radioprogramma “moeders wil is wet” een programma van de KRO en daar zat ook altijd een item in dat heette:

Groenteman, wat zullen we eten?

De groenteman was Chris Neijzen en die richtte het woord tot de huisvrouwen in het land. Bv, “Vandaag dames, ja dames, het is er de tijd van het jaar voor. De verrukkelijke wintergroente is er weer. Het ligt bij uw groenteman in het schap. Vandaag eten we heerlijke Brusselse lof. De gezonde groente die u gestoofd, gekookt en ook rauw als een salade kunt eten.” Groente was aan het jaargetijde gebonden. Geen haricots vert of bloemkool het hele jaar door. Chris kletste nog wat door met Mia over de bereidingswijze en welke saus het lekkerst bij de witlof zou smaken.” Het had wel wat. Nu kun je natuurlijk op internet makkelijk vinden wat je vandaag nu weer moet eten en kun je bijna alle groenten het hele jaar door kopen. Maar even bij vandaag.

Vorig jaar heb ik het in 90 dagen fitprogramma gemaakt met daarbij 90 recepten voor ontbijt, lunch en diner. Daar ga ik er vandaag maar weer eens een van maken.

Het is een beetje snijwerk voor het de oven in gaat maar het resultaat is echt om te watertanden. Het recept vind je hieronder.

https://express.adobe.com/page-embed.jsBakplaatgroenten

Nu heb ik nogal wat broccoli over maar dat komt goed uit, morgen gewokte zalm en broccoli. De link naar dat recept staat in het recept van de bakplaatgroenten.

Fantasie?

Zo meiden, ik ben blij dat we weer thuis zijn. Ik ben kapot. Lekker mijn schoenen uit en de pantoffeltjes aan. Nog een voordeel dat ik niet zelf hoefde te rijden want Den Haag-Maastricht is best wel een eind. Heb ik het er een beetje goed afgebracht?

Nou pap, dat viel toch wel wat tegen. Ik gaf je nog een zetje maar je begreep niet wat ik daarmee bedoelde. je liep zo stijf. We hebben toch drie jaar de tijd gehad om te oefenen en te coachen, dat ging best lekker maar op het moment suprême loop je toch weer zo gemaakt. Misschien volgend jaar eerst een jointje nemen om te ontspannen.

Gek, voor mijn gevoel was ik de meest ontspannen persoon die erbij was. Al die mensen die zo hun best deden om ons te vermaken waren veel zenuwachtiger. Ik zag trouwens dat jij ook behoorlijk toneel moest spelen met dat eten van dat zure vlees. Je moest net niet kokken.

Ja maar dat is logisch, je gaat toch niet vlaai eten en dan direct erachteraan dat zure. Dat doen wij in Den Haag echt niet.

En moeders wat vond jij ervan?

Lachen. Die André Rieu dacht natuurlijk dat hij mij met een Zuid-Amerikaans ritme aan het huilen zou krijgen. Mooi niet. Dat doe ik maar een keer in mijn leven. Waar ik wel blij om ben is dat wij die online cursus Maastrichts al hadden gevolgd. Ik zag ze kijken van hoe weten ze dat nou. Komt wel goed uit dat we een talenknobbel hebben. Die Jon van Eerd liet ons trouwens wel rennen.

Oké, ik heb weer een jaar de tijd om te oefenen en dan proberen we er met z’n alle toch maar weer een feestje van te maken. Je moet er toch wat voorover hebben om een beetje populair te blijven.

Nou pap, dan moet je het toch echt anders aanpakken.

Hospitaleren in de pelgrimshoeve

Maandag om 11 uur word ik verwacht in Vessem bij de Pelgrimsherberg Kafarnaüm. Met vriend Wim mag ik een week lang pelgrims/wandelaars ontvangen die op weg zijn. Op weg waar naartoe? Dat is nogal verschillend. De eerste dag, een man die met zijn dochter een stuk van het kloosterpad loopt en een vrouw die van Ede naar Maastricht loopt.

De volgende dag iemand die op weg is naar Santiago de Compostela. Maar eerst wat houdt dat hospitaleren nu eigenlijk in. Je runt met z’n tweeën de herberg. Ontvangen van gasten, het gebouw laten zien, kamer toewijzen, ontbijt en diner verzorgen en daar natuurlijk ook de boodschappen voor doen. Lakens en handdoeken wassen. Ik ken vriend Wim al meer dan 50 jaar en op ons lijstje stond nog steeds lakens opvouwen. Dat kan nu afgestreept worden. Er liggen nu keurige stapeltjes in de kast.

Iedere dag stofzuigen, wc’s en douches en kamers schoonmaken. Het is flink aanpoten. Tussendoor komen er vaak nog mensen langs om eens te kijken, voor inlichtingen of voor een stempel in het pelgrimspaspoort. Er gaat heel wat koffie en thee doorheen. Vind ik het leuk? Ja en vooral de gesprekken die je voert.

Woensdagavond was er een ceremonie. Twee pelgrims die van hieruit naar Santiago de Compostela gaan lopen. In de kapel ontvangen ze een soort zegen. Alle gasten zijn aanwezig en een broeder doet een woordje , mooie muziek op de achtergrond en de pelgrim ontvangt een soort oorkonde. Is best wel indruk wekkend.

Iedere dag weer verzinnen wat die avond weer als maaltijd op tafel te zetten. Maar gelukkig kan ik ruim putten uit mijn recepten van “in 90 dagen fit”. Een groot succes was de curry met mango. Hier is het recept, echt een aanrader. Tik op de foto.

https://express.adobe.com/page/Sjv2TC7oOFHtp/

Zaterdag hadden we na alles opgeruimd te hebben en geen gasten tijd om een stukje te wandelen. Dat kan hier in de buurt uitstekend. We liepen iets meer dan 12 km, prachtig weer, heerlijk. Het leek wel vakantie.

Bij de herberg is een prachtige belevingstuin. Binnenkort een impressie hiervan.

Witte donderdag

Het is bijna Pasen en dat is te merken. Vooral de grote supermarkten hebben er hun handen aan vol. Het draait net als met kerst voornamelijk om eten. Albert Heijn en Lidl spannen de kroon. Er wordt niet gekeken op een paar reclame minuten meer of minder.

Niet alleen het eten is belangrijk maar ook de Passion. Het spektakelstuk op televisie. Tussen alle programma’s is er weer een trailer van de passion. Het vertelt de lijdensweg van Jezus.

Weet jij waar “witte donderdag” vandaan komt?

Op de donderdag voor Pasen, zo vertelt het verhaal, ging Jezus met zijn apostelen aan tafel voor een maal. Later bleek dit het laatste maal te zijn het zogenaamde laatste avondmaal. De leider gaf tevens een lesje in nederigheid. Hij waste de voeten van zijn leerlingen. Deze avond zou hij ook verraden zijn door een van zijn leerlingen. Een andere leerling verklaart dat hij altijd achter hem zal blijven staan maar een paar uur later redt hij zijn eigen hachje al. En dat gebeurt nog steeds. Gisteren keek ik naar de geschiedenis van Nederland en zag dat 90% van de landgenoten de andere kant opkeken toen hun Joodse buren, vrienden en kennissen weg gevoerd werden. Nu ook, wel allerlei sancties voor Rusland maar het mag ons niets kosten. Maar ik dwaal af, waarom de naam Witte Donderdag.

Het is eigenlijk heel eenvoudig. Tot op Goede Vrijdag worden na de mis alle kruisbeelden uit het kerkgebouw verwijderd of bedekt. Deze worden meestal bedekt met witte lakens, vandaar de naam.

Tijd voor een bakseltje

Zachtjes tikt de regen/sneeuw tegen mijn appartementenraam op vijf hoog. Niet echt het weer dat schreeuwt om 70 treden naar beneden te lopen en buiten te gaan wandelen. Neer, ik ga mij binnen vermaken.

In de kop van mijn blog staat:

Lopen – koken – camper

Vandaag maar een duik de keuken in. Het zit zo, wij zijn allebei nogal dol op gemberkoek. S’Morgens bij de koffie een plak(je). Maar in deze fabriekskoek zitten nogal wat smaakmakers en andere dingen waarvan ik denk, nou nee, dat hoef ik eigenlijk niet. Dan is er maar een oplossing,

zelf maken

En waarom niet? Het is echt een fluitje van een cent. 10 minuten voorbereiding, dan iets meer dan een uur in de oven en alsjeblieft daar is hij, de zelfgemaakte ook wel huisgemaakt genoemd, ontbijtkoek met gember. In deze versie gebruik je geen boter maar wel melk. Ik heb er een korte video van gemaakt, anderhalve minuut en in de beschrijving staat het recept.

Je boft als je van gember houdt want met dit recept en een beetje tijd en een oven is deze gemberkoek ook zeker iets voor jou.

Ik ga er nog een maken want Sprintertje staat alweer startklaar om vanaf zaterdag een paar dagen on the road te zijn. Onderweg lekker smullen van weer een verse koek.

Afkicken op Morgenrood in Oisterwijk

Na drie maanden Spanje is het toch wel weer even wennen om thuis te zijn. Maar gelukkig hebben we nog een prettige afspraak met twee vriendinnen om nog een weekend te camperen. Zij zijn nog in Frankrijk en wij zoeken hier in Nederland een camping uit. Het wordt natuurcamping de Vlagberg in Brabant. Wij rijden er vrijdag naartoe maar wat denk je, vol. De vrijdagnacht zou nog kunnen maar geen drie nachten. Jammer maar gelukkig hebben we het groene boekje bij ons. Daar staan alle natuurcamping in. We vinden er een op een half uurtje rijden. Toch maar eerst even bellen.

De man die ik aan de telefoon krijg rijdt op dat moment ergens in de auto en zegt, ik ben om half zes terug maar zoek maar een plaatsje uit. Is er dan ook voor morgen nog een plaatsje voor onze vrienden? Tuurlijk geen probleem. We rijden naar een afgelegen plek en daar door het openstaande prachtige smeedijzeren sierhek het erf op. Er is niemand, er staan alleen een paar oude caravans, groen van de aanslag. In het veld diepe sporen van een trekker of zoiets en heel veel vocht. Willen we hier drie dagen staan? Nee dat zie ik echt niet zitten. Heel voorzichtig rondrijden op de drassige ondergrond en het lukt om zonder vast te komen zitten weer bij de uitgang te komen. We schrijven een briefje dat dit toch niet onze droomcamping is en leggen het briefje op de keukentafel. De achterdeur van de boerderij staat namelijk wijd open en je staat dan direct in de keuken. Weer verder zoeken in het groene boekje. Het wordt, natuurkampeerterrein “Morgenrood” Gelukkig geen avondrood want op mijn leeftijd denk ik dan direct aan een laatste verzorgingstehuis.

Welkom op

Entree bij natuurkampeerterrein Morgenrood.

Morgenrood is niet alleen een camping maar er is ook een Nivonhuis. Deze organisatie draait helemaal met vrijwilligers en we worden vriendelijk ontvangen door vrijwilliger Els. Campers boven de 7 meter mogen niet het terrein op maar gelukkig is Sprintertje precies zeven meter. We vinden twee heerlijke plekken in een oase van rust.

Kampina

De camping ligt midden in een natuurgebied in de gemeente Oisterwijk. Aan de achterkant van het terrein loop je zo de Kampina in. Een echt Lekkerlopen gebied. Er is al een route van een kleine vijf kilometer of een wat langere van 11. Het grootste ven, het Beversven ligt pal achter de camping. Je kunt er prachtig omheen lopen.

Belversven

Van de camping en wandeling heb ik weer een video gemaakt. De eerste van 2022 in de serie vlogs, #zomooiisnederland.

De ligging van Morgenrood is uitstekend. Aan de ene kant de rust van het natuurgebied en aan de andere kant genoeg horeca in de buurt en dichtbij het leuke stadje Oisterwijk. Nu we toch in de buurt zijn gaan we even langs bij de bakkerij van Robèrt van Beckhoven, de bekenste bakker van Nederland. De winkel in de voormalige portiersloge van Leerfabriek KVL is een lust voor het oog en voor de neus. Heel toevallig komen we Robert tegen. Hij komt net binnen met een bakje frambozen. Vriendin bakt zelf ook professioneel en we hebben een leuk gesprek met Robèrt. Als je in Oisterwijk bent moet je zeker hier eens langs gaan. Tip: eet eerst wat want anders koop je de winkel leeg zo lekker ziet alles eruit.

Na drie maanden Spanje was dit een mooie omgeving om even af te kicken en weer te aarden in Nederland.

  • Mooie camping met vriendelijke mensen
  • Prachtige natuur
  • Goede horeca
  • Leuk stadje
  • De beste bakker van Nederland

Nu dus echt naar het vaste huis, Sprintertje uitmesten en schoonmaken zodat hij weer klaar is voor een nieuw avontuur.

Tot het volgende blog

Op de valreep

Het is niet te geloven maar het is toch echt waar, ik ben weer in Nederland. bewust zeg ik Nederland en niet thuis want Sprintertje voelt ook echt als thuis. Nu zit ik aan tafel videobeelden te editen tot een beeldend verhaal. Deze keer over Toledo en Cuenca.

Toledo

Deze stad staat al jaren op het verlanglijstje maar er komt nooit iets van. Zomers zijn we er niet en in de winter is het er meestal te koud. dit jaar waren de vooruitzichten goed en was het ook daar prachtig weer. Maar waarom Toledo? Ik was een paar dagen in Salamanca en stond daar op het Plaza Mayor. Om mij heen kijkend komt er een Spanjaard naast mij staan en kijkt mee. Ik zeg tegen hem, wat een prachtig Plaza Mayor is dit. Ja dat is het zeker maar niet de mooiste dan moet je echt in Toledo zijn. Nog mooier dan deze? Ja, echt mooier. Dat moet ik dan toch eens gaan bekijken.

We vinden een plek op een parkeerterrein met uitzicht op de oude stad met als blikvanger het Alcázar. Dit hele historische centrum staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. De achterste rij van de parkeerplaats staat vol met campers. We zijn duidelijk niet de enige Toledo bezoekers maar opvallend, er staan geen Nederlandse campers tussen, eigenlijk 90% Spanjaarden.

Het is zondag, mooi weer en de toeristen komen met drommen de trein die vanuit Madrid komt uit. Rijen taxi’s staan klaar om ze naar het hoog gelegen centrum te rijden. Wij gaan lopen. Het is inderdaad behoorlijk hoog. Nu schijnen er ook roltrappen te zijn maar niet aan onze kant. Via een oude brug over de rivier de Taag lopen we deze stad binnen.

Er zijn hier zoveel historische hoogtepunten dat we er zeker twee dagen voor uittrekken. Om er een paar te noemen:

  • Kathedraal van Toledo
  • Alcázar
  • Monasterio San Juan de los Reyes
  • Musea del Greco
  • De synagoge del Transito
  • De kerk de Santo Tomé
  • Nog een synagoge de Santander Maria la Blanca
  • Museum de Santa Cruz
  • Uitzichtpunt del Valle
  • Mezquita del Cristo de la Luz

Dit zijn er tien maar er is nog veel meer te zien. Een goede conditie is best wel belangrijk als je dit alles wil bekijken.

We lopen door de smalle straatjes en vlak bij het Plaza Mayor, als mijn lief plotseling een harde kreet uit en met haar arm naar achteren mept. Een vrouw probeert haar rugzak te openen. Ze heeft een wijde pet in haar hand en schreeuwt dat haar pet tegen de ritssluiting aankwam. Waarschijnlijk was de bedoeling een greep in de tas doen en de buit in die grote pet stoppen en zo snel mogelijk verdwijnen. Er hoorde ook nog een man bij. Die loopt iets vooruit en gaat dan naar boven kijken, veel mensen kijken dan ook die kant op en de vrouw doet dan haar werk. Deze keer door oplettendheid en snelle reactie van mijn lief, niet gelukt.

Plaza Mayor Salamanca

We zijn inmiddels bij het plaza Mayor aangekomen. Het is helemaal niets. Niet te vergelijken met Salamanca. Wat bedoelde die Spanjaard dan? De verkeerde stad. Ik ben er achter gekomen dat hij Ocana bedoelde, dat ligt in de provincie Toledo. Geen mooi Plaza Mayor hier, maar wel een prachtige stad met z’n velen smalle steegjes en monumenten. Volgende keer in Ocana kijken. In de video meer van Toledo. Nu gaan we nog naar weer een andere stad.

Cuenca

Ook Cuenca staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Het is ook alweer een hele oude stad. De dikke muren in de binnenstad werden aangelegd door de Moren. Zij bouwden er in de 8e eeuw een kasteel, een Kunka waarschijnlijk komt daar de naam Cuenca vandaan. Als je de stad binnenrijdt begin je laag en rij je langzaam naar boven naar de oude stad. Wij rijden helemaal naar boven en vinden daar een overnachtingsplaats. Weer op een parkeerterrein maar wel met een prachtig uitzicht. We staan net als er met veel lawaai een treintje aankomt. Je kent ze vast wel. Het begint met een soort locomotiefje en daarachter twee rijtuigen met van de smalle bankjes. Hiermee kan je dan een rondrit door de stad maken. Nog nooit gedaan maar een keer moet de eerste keer zijn. Hij stopt voor Sprintertje en ik vraag aan de machinist wanneer hij weer vertrekt en hoe lang het duurt voor je weer terug bent. Vijf minuten en na 40 minuten weer terug. We besluiten om het te doen, dan zie je tenminste alles en we hoeven die steile delen niet te lopen.

Voor we instappen krijgen we ieder nog twee oordopjes met een kabeltje eraan. Dan kun je onderweg horen waar je allemaal voorbij rijdt. Mijn eigen gehoorversterker eruit en de dopjes erin. Inpluggen en luisteren naar een Engels sprekende stem. Er komt zo’n krakend geluid uit die dopjes dat ik echt niet versta wat er allemaal gezegd wordt. De machinist start zijn geruisloze locomotief en we rijden langzaam weg. Die Locomotief is het enige dat stil is. We denderen over de oude wegen, allemaal ongelijke kinderkoppies. Nee hé wat een herrie en trilling. We nemen de zelfde weg als wij zelf al langs waren gereden. De oordopjes heb ik inmiddels uit mijn oren getrokken en de rest laat ik maar op mij af komen. We blijven toch echte Hollanders want waarom stap ik niet gewoon uit en is die 6 euro dat het kostte gewoon jammer. Na 40 minuten zijn we gelukkig weer terug. Dit never nooit meer.

Na even de ogen rust gegeven te hebben gaan we er lopend op uit. De straatjes door achter de hoofdstraat en komen zo ook bij de hangende huizen waar Cuenca zo bekend door is. Ook deze stad is zeker een bezoek waard en later de kronkelweg door de bergen prachtig om te rijden. Ook van deze stad zie je meer in de video.

Dit was het laatste blog met als onderwerp “overwinteren” De volgende zal zich weer in Nederland afspelen. Tot dan.

%d bloggers liken dit: