Hobbelend door Letland

Alûksne

Na het zuiden van Estland en langs de grens rijdend van Rusland zijn we in Letland. We vinden natuurlijk weer een plekje aan een meer bij Alûksne.We staan achter het riet op een kleine parkeerplaats. Naast ons een plek waar je een boot in het water kan laten zakken. Achter de tuinen van wat huizen. Er komt een man naar ons toe met een klein wit hondje en vraagt ons, Holland? Ja. Hij heeft een blikje bier in zijn hand en dit lijkt aan zijn praten niet de eerste te zijn. Mooie plek hé, waar jullie hier staan. Ik ben hier opgegroeid en ben nu weer hier voor vakantie bij mijn ouders.

Kunnen we hier goed zwemmen? Wat heet goed zwemmen, het is hier het zuiverste water van Letland. Mijn neef is controleur en die zegt dat. Het water komt hier niet van een rivier of zo maar uit de grond. Ik laat jullie een plekje zien waar je goed het water in kan.

We lopen met hem mee. Het is 50 meter van onze plek. Een houten loopplank door bosjes en riet en daar is een heuse zwemsteiger met een zelf gemaakt trapje. Dat is dus weer geregeld, we kunnen morgen hier weer zwemmen annex ons wassen. Teruglopend naar onze plek is nog een paadje. Hij neemt ons luid pratend mee het paadje in en dit is een soort tuin wat bij zijn ouderlijk huis hoort. BBQ, hangmat en picknick tafel. Kunnen we allemaal gebruiken. Robert zo heet hij woont in Riga en heeft daar een eigen bedrijfje. Hij gaat weer naar huis maar we horen hem nog lang hard praten en lachen.

Heerlijk geslapen en het water in geweest. Hè, daar komt Robert. Hij draagt een papieren zak. Er komt een halve liter pot jam uit en een fles zwarte bessensap. Allebei gemaakt door zijn moeder en voor ons als gasten van Letland. We moeten ook echt kijken in Alûksne. Hij woont in Riga maar dat is maar niets met zijn geboortestad. Wat leuk toch dat iemand zo trots is op zijn omgeving. We maken nog even een foto en hij verdwijnt weer.

Op weg naar een camping

Na twee weken is het echt weer eens tijd om een wasje te draaien. Dat betekent of een wasserette of een camping opzoeken waar een wasmachine is. Het eerste is hier niet te vinden, het tweede lijkt iets makkelijker. We vinden er een via campercontact en stellen de navigatie in. Dat is niet de weg die we uitgezocht hebben op de kaart. We willen langs de grens blijven rijden en daar loopt toch ook een gele weg? Ons een beetje kennende begrijp je natuurlijk wel dat we onze eigen weg nemen. Wat denkt die Miepie van de Google Maps wel, dat zij het beter weet?

We rijden heerlijk ontspannen, armpje op de leuning, radio aan op FM Utrecht, zo blijf je ook een beetje bij met wat er in de regio gebeurt en Sprintertje rijdt vanzelf op de cruise control. Een bordje met vijftig km, afremmen en nog een bordje, einde verharde weg. Stukje onverhard, moet toch kunnen. Het stukje wordt zevenenveertig (47) km. Een prachtige weg met veel overhellende bochten, eigenlijk net een circuit. Op dit wasbord circuit is de max snelheid 80 en dat rijd ik ook. Hoe harder hoe minder je de hobbels voelt. Na een paar keer wat weg geslipt te zijn vraagt mijn lief of ik niet denk in een 4×4 drive car te rijden. Nee maar het voelt wel zo. Onderweg zomaar twee keer een kerk langs de weg. De bezoekers daarvan moeten deze weg dus ook doen. Op deze route vier keer een tegenligger gehad die ook zo hard rijden. Je ziet dan echt niets meer, wat een stof. We komen eindelijk bij een plaatsje en daar is zomaar weer asfalt, even stoppen voor een mok koffie.

De volgende 50 km naar de camping is de weg verhard, geen stof meer maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is een ongelijke lappendeken. Ik heb een heerlijke verende chauffeurs stoel maar mijn lief haar stoel is statisch, echt comfortabel is dat niet.

Camping Dzerkali, in de NKC app staat, vakantiepark met bungalows en ruimte voor campers – gelegen aan meer. Het klopt. Vanaf de weg even drie km wasbord en dan is daar het park. Het is nog niet klaar maar in ontwikkeling. Niets mis mee. Houten huisjes aan de meerkant en voor de campers is er een plek gemaakt achter de tennisbaan op geplaveide ondergrond. We staan dus achter een hek. Na twee weken vrij staan is dit echt wel een tegenvaller. Er zijn twee toiletten en twee douches maar wel bijna tweehonderd meter verder in het gebouwtje van de receptie. Free WiFi, klopt maar alleen bij de bungalows, niet op de camperplek. Tarief? 20 euro, incl stroom. Dat hebben wij niet nodig, er kan vijf euro af. Het is weer even wennen. Maaaaaaar, de lakens en handdoeken zijn weer schoon, vanavond in een lekker fris ruikend bedje.

Morgen rijden we verder naar Daugavpils de tweede stad van Letland. Een stad waar heel veel gebeurd is en de stad van Mark Rothko maar daarover veel meer in mijn volgende blog.

Niets missen? Volg dit blog of volg via Facebook

Het oude zuidelijke Estland

Bijna Estland uit denk ik. Op weg naar Tartu maar te ver om in een keer te rijden dus we zoeken een plaats om een nacht te blijven. Het wordt Viljandi in het zuiden. Het staat niet op het lijstje om te bezoeken maar ja voor een nacht.

We parkeren op een kale parkeerplaats en gaan op zoek naar het oude centrum. We lopen door grauwe straten met van die oude Russische woonkazernes. Maar dan gaan we een bruggetje over en verandert het hele beeld. Oude straatjes met grove keien als wegdek en we zien de overblijfselen wat eens het grootste kasteel van Lijfland is geweest. Vroeger bestond Lijfland uit wat nu Estland en Letland is. Een groot gebied dus.

Het vroegere Lijfland

Het kasteel ligt hoog op een flinke heuvel en ik kijk prachtig over het water uit. In het stadje weer veel grote houten huizen.

Oud straatje.
Resten giga kasteel

Gratis zwemmen in dit 50 meterbad.

We halen Sprintertje weg van zijn kale parkeerplaats en rijden via een steile straat (17%) naar beneden en parkeren naast een voetbalveld vlak voor een zwembad dat in het meer gemaakt is. Het is een groot sportcomplex, atletiek stadion, tennisbanen, beachvolley, roeien zeilen, nou ja van alles. Er komen ook steeds mensen die even een paar baantjes trekken in het zwembad en er komt een auto naast ons staan. De man stapt uit en bekijkt uitgebreid het magneetbord met tekst die op Sprintertje zit. Holland? Vraagt hij. Ja. En zo komen we aan de praat. Er zijn plaatsen waar je echt geweest moet zijn. We zijn op weg naar Letland via de snelste weg. Niet doen adviseert hij ons, er is een gebied waar je moet zijn geweest. Hier wordt nog het oude Ests gesproken en zie je de meeste oude dorpjes. Komend weekend is in een van die dorpjes ook nog een grote vis- en uienmarkt. Kijk en dan is het zo lekker dat we geen strak plan hebben voor de route die we rijden. We laten het vaak aan de ontmoetingen en aanbevelingen over die we krijgen. We gaan morgen dus richting Lüübnitsa. Het ligt in het uiterste zuiden van Estland. Het is het gebied van Setumaa. Het is het meest interessant maar ook een triest gebied. Hier wonen de oorspronkelijke bewoners. Het is een mix van Esten en Russen. De Setus zoals ze heten spreken nog het oud-Ests. Bij het vastellen van de grens zijn de Setus verdeeld over Estland en Rusland. In het Russische deel wonen er zo’n 3000 en de Estlandse kant 2000. De oude hoofdstad Petseri ligt in Rusland met het fabelachtige klooster uit de 15 de eeuw. Nu tegenwoordig kunnen de bewoners van hier een jaarvisum kopen voor 135 euro kopen en dan de grens over om nog familie te bezoeken en naar kerken te gaan. Maar dat bedrag is wel een grote hap uit het schamele budget.

We zetten Sprintertje neer aan de oever van het Peipsimeer. Aan de overkant op twee kilometer is Rusland. Grote uitkijktorens en in de nacht allemaal schijnwerpers. Maar toch heerlijk geslapen. In het Peipsimeer zit enorm veel vis. Het is altijd een belangrijk gebied geweest voor het verwerken van de vis. Het meeste wordt gerookt. Een ander product zijn uien. Waar laat je die allemaal. Jaren geleden is men begonnen een soort jaarmarkt te houden met deze twee producten als specialiteit. Het is nu een evenement waar echt duizenden mensen op af komen. Busladingen vol. Wij waren er dus ook. Nu niet alleen nog vis en uien maar ook de hele dag live optredens van orkesten en dansgroepen. Zeker honderd kramen met als eerste natuurlijk de ui maar ook veel andere streekproducten, kleedjes, kleding en drank en eettentjes. Ik heb op video een kleine impressie gemaakt.

Na een uurtje of twee hebben we alles wel gezien en reizen we verder. We blijven dicht langs het Peipsimeer rijden. De verharde weg verandert in een onverhard wasbord weg. Je mag op deze wegen 90 rijden. Ik hou het bij 70. Het rijdt makkelijker als je er een beetje snel overheen plankt. We komen bij een bord. Nu gebeurd dat wel vaker maar op dit bord staat dat we de komende kilometer in Rusland zijn. Je mag er niet lopen en ook niet stilstaan met de auto. Gehoorzaam als wij zijn rijden we dus gewoon door maar wel even een stukje gefilmd. (Zit in de impressie)

Zo rijden we zo’n 20 km over die onverharde wegen. Alle kastjes kraken en piepen. Ik ben blij dat ik net nog wat getankt heb, het lichtje brandde al en we zijn in 50 km geen tankstation meer tegen gekomen. Je moet hier toch niet zonder brandstof zitten.

Op deze zandweg is er dan opeens de grensovergang van Estland naar Letland. Er staan alleen borden maar verder merk je er niets van. Zo zijn we dan uit Estland. Ik vind het een heerlijk land. Je hebt er van alles, cultuur, prachtige stranden, mooie steden en aardige mensen en wat ook prettig is er zijn er niet teveel. Heel veel ruimte en rust. Ideaal land om vrij te kamperen. Wat ook zo bijzonder is, je ziet geen papiertje op straat liggen. Iedereen doet alles keurig in de bakken waarvan er dan ook veel zijn. Bij de zee en meren overal reddingsspullen en meestal een bewaker die ook drie maal per dag de temperatuur meet van het water en de lucht. Kleedhokjes, toiletten en water. Chapeau.

We zijn nu dus in Letland en daar direct al een aardige ontmoeting maar daarover in een volgend blog.

Romantisch Haapsalu

Na Talinn rijden we naar Haapsalu. Het ligt in het westen van Estland en is echt, ja alweer, een aanrader. Het ligt aan het water en wel aan een baai van de Oostzee. Het is al jaren een kuuroord. De stad bestaat al 740 jaar. Zoals zovelen steden, ik denk even aan Deventer, werd deze stad ook groot toen de bisschop zich er vestigde. De kerk is er nog en ieder jaar tijdens volle maan in augustus verschijnt een Witte Dame in het venster van de doopkapel bij het kasteel. Het verhaal is zo: een kanunnik werd verliefd op een schone dame. Toen dit ontdekt werd was de straf niet mals. De kanunnik werd in de kerker opgesloten en het lieftallige meisje werd levend ingemetseld in de kerk. Daar schreeuwde ze dagenlang tot het uiteindelijk stil werd. Ze kon geen rust vinden en van af die tijd komt ze in augustus naar het raam om over haar geliefde te treuren. We zijn net tijdens de feesten die ter gelegenheid van de witte dame gehouden worden in deze stad.

Het verval van de stad begon toen de bisschop het zich in zijn hoofd haalde om te verhuizen naar het eiland Saaremaa. Toch rare jongens die bisschoppen maar in de 19e eeuw bloeide het weer op als kuuroord. Er werd een spoorlijn aangelegd tot in st Petersburg en vele inwoners daarvan kwamen kuren in Haapsalu. Zo kwam ook de bekende componist Pjotr Tsjaikovski er samen met zijn broer. Hij schijnt er een deel van zijn 6de symfonie te hebben geschreven.

Bank ter ere van Tsjaikovski
Uitzicht vanaf het bankje

Wie er ook regelmatig kwam was de Russische tsaar. Speciaal voor hem werd het treinstation voorzien van een monumentale overkapping. Het station is er nog maar er rijden geen treinen meer. Het is nu een treinmuseum.

Haapsalu is ook bekend om zijn breiwerk. Er is een breimuseum. Het bekendst is de Haapsalu sjaal. Gemaakt van lamswol en wel zo fijn dat het door een trouwring getrokken kan worden. Het toeval wil dat toen wij daar waren een Inwoonster van Haapsalu in het schone Wijk bij Duurstede dat trouwens ook in de zelfde tijd tot ontwikkeling kwam, op de markt haar schone breiwerk tentoonstelde.

Hou je van romantiek dan is dit echt een plaats om naar toe te gaan. Wel in de zomer, er is dan ieder weekend wat te doen, de temperatuur is lekker. Heerlijke parken om te flaneren, lekkere temperatuur van het zeewater. Niet vergeten de kuursaal te bezoeken, je kunt er heerlijk eten en is vaak live muziek.

Kuursaal

Kom je met een camper dan is er een fijne plek waar je vrij kunt staan. Een parkeerplaats aan een grasveld naar het water. Toilet en water aanwezig en iedere ochtend een frisse duik in het schone water.

Plek om vrij te staan met de camper.

Na Haapsalu gaan we langs bij een Nederlands echtpaar en hun twee kinderen. Zij wonen ongeveer 20 minuten van Haapsalu op een prachtige plek aan de Matsalu baai. Ze doen alles voor het behoud van de natuur. Het uitzicht vanaf hun domein is formidabel. Ieder half uur is er weer een ander levend schilderij. Wilde zwanen, zeearend en honderden kraanvogels die hier bijeen komen voor hun grote wintertrek. . Er zijn zelfs jakhalzen. De man heeft een camera opgehangen bij de composthoop en daar zijn regelmatig beelden te zien van de jakhals die kijkt of er nog wat te halen valt. Heel apart is dat als er een propeller vliegtuig overkomt je de jakhals hoort huilen. Ik heb weer het een en ander geleerd van deze gepassioneerde natuurmensen.

Meer blogs en foto’s op mijn FB pagina. Ik nodig je uit om die te

Liken

Estonia, Talinn

Na het gebied dat toch wel erg Russisch lijkt gaan we richting Talinn maar onderweg eerst een stop bij Vosu, dit ligt in het nationaal natuurpark Laheema. We staan pal aan het strand maar het regent en niet zo’n beetje ook. De volgende ochtend als het eindelijk droog is zien we het dorp pas echt. Hier ook weer allerlei zomerkampen, sport op het strand en veel vooral meisjes die met penselen bezig zijn. Naast ons staat een Oostenrijker met zijn gesloten Van. Hij staat hier al vijf weken. In zijn bus zitten alleen de ruiten van voordeuren en voorruit. De rest is dicht. De man zal een jaar of tachtig zijn en we spreken hem om drie uur in de middag. De volgende ochtend om twaalf uur is nog alles dicht. Hij zal toch niet………… Net als ik toch maar eens op zijn deur wil kloppen gaat de deur open en er komt een slaperig gezicht naar buiten.

Op weg naar Talinn, de hoofdstad van Estonia. We mijden de grote weg die hier trouwens niet zo heel groot is, ook gewoon tweebaans maar wij nemen de nog wat kleinere wegen. Zo komen we weer langs een plaats waar een waterval zou moeten zijn. Hobbel de hobbel, over een onverharde gatenkaasweg waar de gaten gevuld zijn met het regenwater dat gister gevallen is, komen we bij een heuse waterval. Er is een meertje bij waar flink in rondgedarteld wordt. Leuke plek.

Vosu in het natuurpark
Waterval met spelende kinderen

Dan is daar Talinn. We rijden het centrum in en parkeren op een terrein naast het busstation. Je kunt hier 24 uur staan dat komt dus goed uit.

Er valt echt heel veel te vertellen over Talinn maar ik zal het toch een beetje kort houden. Het ligt mooi aan de baai van Talinn, een deeltje van de Finse golf. Heel strategisch dus en dat heeft deze stad geweten.

Voor het eerst genoemd in 1154 en heette toen Reval. Wij Nederlanders gebruikten die naam tot in de twintigste eeuw. Begin 1200 vonden de Denen dat ze wel recht hadden op deze stad en koning Waldemar de tweede zette er maar gelijk een burcht neer op de domberg. Hij had er niet zolang profijt van want al in 1227 kwam de geestelijke broederorde de macht opeisen. Zes jaar later kwamen de Denen weer terug en nu werd het echt Deens. In 1252 werd het een echte hanzestad. Het was bijna 100 jaar rustig maar toen kwamen de Esten weer in opstand en verkocht de koning alles maar aan de Duitse orde. De bovenlaag van de bevolking was echt Duits, de middenlaag bestond uit ambachtslieden, veelal Deens en Zweeds en de onderlaag waren de Esten.

O ja ik zou het kort houden. De Zweden en de Russen streden regelmatig om deze stad en in 1710 werd geheel Estland Russisch. Na al die plunderingen ontvolkte de stad tot nog maar 2000 inwoners. Tsaar Peter de Grote deed veel voor Reval en hij bouwde er slot Katerinental. De stad begon weer te groeien met veel Duitse invloeden. Het land was soeverein maar in 1940 annexeerde de Sovjets het en er vluchtten veel nationalistische Esten naar Zweden en Duitsland en de Duits Baltische burgerij en adel werden naar Duitsland geëvacueerd. Veel adel en intellectuelen werden verbannen naar Siberië. In ‘41 bezette de Duitsers de stad weer en kwamen er weer veel Esten terug. Ben je net weer een beetje gewend kwamen de Russen weer terug en moesten er weer velen vluchten. Minstens een derde van de bevolking werd gedeporteerd en zo werd Talinn gerussificeerd. 45 jaar later was nog maar de helft van Talinn Est. en nu vanaf 1991 is Estland eindelijk weer een eigen land.

Dit alles heeft wel een hoop mooie gebouwen opgeleverd. Het is een betrekkelijk kleine oude binnenstad maar wel heel gezellig. Langs de stadsmuur is de grootste markt van gebreide artikelen. Stalletje na stalletje vol met de mooiste verleidelijke, deels met de hand gemaakte truien en vesten. Mijn lief haar ogen vallen natuurlijk op een van de mooiste en deze heeft nu dus een plaatsje bemachtigd in Sprintertje.

Wolmarkt
Twee van de torens
Straat in Talinn
Russisch Orthodoxe kerk
Paleis van Peter de Grote

Talinn is echt een bezoek waard. De oude binnenstad is niet zo groot dus goed te belopen. Er is een goede wandeling uitgezet langs alle hoogtepunten. In twee dagen is deze stad goed te doen. Aanrader dus.

Nog geen volger van dit blog?

Ergens op deze pagina kun je dit regelen.

Bijna Rusland

Wel eens gehoord van Sillamae? Ik in ieder geval niet en heel lang wist bijna niemand iets van het bestaan van deze plaats. Tussen 1940-50 hadden de Russen hier een chemische fabriek en werd er met radioactief materiaal gewerkt. Dit radioactief materiaal werd gewoon hier in het stadje opgeslagen. Het was onderdeel van een militair programma van de USSR en de stad was dus een gesloten stad. Op geen enkele kaart kwam hij voor en het had zelfs geen postadres. Voor de bewoners en de werkers in de industrie moest het toch aantrekkelijk gemaakt worden. Er kwamen prachtige huizen met versierselen. Grote brede boulevards met veel bloemen en zomers gedecoreerd met palmen die in de winter binnen werden gezet in het groene huis. Er wonen nog steeds meer Russen dan Esten in deze plaats.

We zijn nu bijna bij de Russische grens en gaan eens kijken op de punt in Narva- Joessuu waar de rivier de Narva in de zee komt. De grens is precies in het midden van de rivier. Het Estse plaatsje is nu een echt plaats voor zonaanbidders, brede stranden en veel kuuroorden. Het zijn weer veelal Russen die hier vertoeven.

Oud maar nog in gebruik zijnde vissershuisje

We rijden tot het einde door en gaan dan lopen. Er is een groot gebouw dat dicht getimmerd is maar we lopen er langsheen. Het voelt toch niet prettig. Een Russische patrouille boot ligt stil in het midden van de rivier. We komen bij een bordje rood omrand met een tekst erin en gaan toch maar niet verder. Iets verder aan de Estse kant staan alleen maar geraamtes van grote huizen blokken en fabrieken. We rijden er over een gatenweg heen maar ook hier bordjes met niet fotograferen en overal camera’s. Nu vind ik het wel prettig om uit mijn comfort zone te gaan maar toch maar weer braaf terug gereden naar de geasfalteerde weg en naar Narva zelf gereden waar je over een brug Rusland binnen kan. Dit is echt heel gek tenminste voor mij. Zo dicht bij elkaar en toch zover weg. Aan de Russische kant staat een groot fort en aan de Estlandse kant staat er ook een. Op beide forten staan mensen naar de andere kant te kijken.

Om een indruk te krijgen of zo’n rij voor de grens nu een beetje opschiet. Als wij aankomen staat er een wit busje. Wij gaan lopen en zo’n anderhalf uur later is hij toch al een meter of tien opgeschoten. Ik spreek een man die vorig jaar hier stond te wachten. Er waren vijf auto’s voor hem. Het duurde drie uur en zijn hele auto werd leeggehaald. Moet er niet aan denken dat wij Sprintertje moeten leeghalen.

Twee forten met alleen de rivier ertussen
Een flinke rij op de brug naar Rusland

Dit alles maakt toch wel een diepe indruk op ons en we besluiten om maar eens een camping op te zoeken waar wel een wasmachine is. We komen uit in de gemeente Vaivara het gehucht Laagna. Er is hier een hotel met een camping erbij. We zien alleen jongeren rondlopen en verder geen campinggasten. De receptie is in het hotel. Trapje op en naar binnen. Daar is de hal helemaal bezet met hangende jongeren met een laptop op schoot. Niemand kijkt op van zijn of haar scherm en er zit niemand achter de desk. Ik kijk wat in het rond en maak oog contact met een wat oudere jongere. Hij staat op en in wat gebrekkig Engels legt hij mij uit dat de beheerder er over een uurtje weer zal zijn. Zoek maar een plekje naast het groene gebouw, daar is water, elektriciteit en een zwembad waar je naar de wc kunt en douchen. Dank U. Wat doen we, gaan we verder of zullen we hier toch maar gaan staan, er is een wasmachine. We zoeken een wat recht plaatsje en blijven. Het ziet er allemaal een beetje verlopen uit. Overal in het gras op stenen, op bankjes, op de grond, staand, jongeren met een laptop. Wat is dit. Ze kijken je niet aan maar zitten alleen maar druk te tikken op hun toetsenbord.

Het groene gebouw huisvest het zwembad, de gemeenschappelijke douches, tafeltennistafel en de wasmachine. Die is vrij dus snel een wasje erin. Het regent en er is geen droogmachine. Naast ons staan twee niet afgebouwde huisjes met daartussen in een overdekte open ruimte. Met spijkers en een paar schroeven en natuurlijk een touw heb ik daar een waslijntje kunnen maken. Twee wassen gedraaid. Er komt nog een Duitser met een hond staan en later nog een Duits stel. We staan met z’n drieën op dit grote veld. Intussen lopen er steeds meer jongeren heen en weer en wordt er gesport en muziek gedraaid. De jongeren bivakkeren in kleine huisjes rondom het hotel. Het is vroeg rustig en we slapen uitstekend.

Kwart voor acht, ik hoor trompet muziek en daarna een harde vrouwenstem uit de boxen bij het hotel. Ik kijk naar buiten en zie een groepje jongeren in marstempo naar het hotel lopen. Voorop een fanatieke man in beige kleding en een rood sjaaltje. Hier moet ik meer van weten dus snel naar buiten. Voor ieder huisje staan jongeren keurig in de rij te wachten tot de beige man ze ophaalt om in het gelid naar het bordes van het hotel te lopen. Ondertussen schalt uit de speakers de gezongen muziek. Het doet een beetje Chinees aan. Wat is dit. Op het bordes staan de leiders die de jongeren toespreken. Dit alles duurt een half uur. Ze doen gezamenlijk wat gym oefeningen en het lijkt of er een gekozen wordt tot een soort winnaar. In het gelid lopen de groepen weer terug naar hun huisjes en even later loopt iedereen weer met een laptop naar het hotel en wordt het heel rustig. Nu ben ik van nature nogal nieuwsgierig. Ik wil weten wat dit alles is. Ik hen mazzel, er gaat een wat oudere jongere naar de douches en ik spreek hem aan. Hij spreekt Engels. Ik vraag of dit een zomerschool of zoiets is en dat is het dus. Het zijn allemaal Russische kinderen tussen de 15 en 17 jaar die hier twintig dagen zijn om nog meer te leren over algoritmes en meer. Alleen kinderen die excellent zijn in wiskunde zijn uitverkoren om hier aan deel te nemen. Hij zelf is hier met zijn vrouw en kind om een gastcollege te geven. Hij is Rus maar woont en werkt in Zwitserland. Dus hier in Estland Russische kinderen, alle informatie in dit hotel en camping staat ook in het Russisch. Ik ben weer wat wijzer geworden.

Bekijk hier een kort filmpje

De was is inmiddels droog, het bed verschoond met lekker ruikende lakens. We kunnen weer verder met onze roadtrip.

Thelma en Louise mijn favoriete roadmovie

Vandaag de klapfiets maar weer eens uit Sprinterje gehaald. Elf km verderop is een heuse waterval. De weg is recht en niet al te spannend. Er komen gedachtes bij mij op over roadtrip films. Ik heb er een aantal gezien en welke vind ik nu de beste. Ik twijfel tussen Easy Rider en Thelma en Louise. De eerste is uit 1969 en is een film van Dennis Hopper. De hoofdrol spelers waren Dennis Hopper, Peter Fonda, Jack Nicholson en Karen Black. Voor wie de film niet kent, hij gaat over twee motorrijders die een roadtrip door het land maken. Het zijn twee hippies. Het is een trip met veel drugs, rock ’n rol en seks. Geen alledaagse figuren. Ze maken van alles mee onderweg en het blijkt dat zeker in het zogenaamde vrije Amerika dat als je enigszins anders bent dit vaak niet getolereerd wordt. De film is van 1969 maar zou ook nu nog zeker actueel zijn. Pas je niet in mijn keurige hokje dan moet ik hier iets aan doen. Pak een wapen en schiet zoveel mogelijk anders denkenden overhoop.

En dan Thelma en Louise, een film uit 1991. De film wordt vaak beschreven als een feministische roadmovie en is een Oscar winner. De twee vriendinnen Thelma en de tien jaar oudere Louise besluiten er eens samen op uit te trekken in hun oude Thunderbird cabrio. Wat begint als een leuk uitje wordt door allerlei ontwikkelingen een drama. Zo kan iets simpels zomaar escaleren. Louise wordt gespeeld door Susan Sarendon en Thelma door Geena Davis.

Bekijk hier de trailer

Afspeellijst Spotify Thelma en Louise

Na al de films die er in mijn hoofd voorbij komen met de gedachtes die daar dan weer bij horen ben ik zomaar 11 km verder en bij de beroemde waterval. De Trotters aan een paal vastgezet en eens even kijken bij dat waterspektakel. Een trap met 326 treden gaat naar beneden en komt op het strand uit. Bij het eerste bordes zou je het water naar beneden moeten zien kletteren. Ik zie wel prachtige lagen met verschillende kleuren maar hoe ik ook knipper met mijn ogen, geen water. In deze tijd van het jaar is het opgedroogd.

Wel helemaal al die treden af om bij het zeewater te komen. Er liggen dikke lagen stenen in verschillende kleuren en maten en alleen aan de vloedlijn is een strookje zand. Ik maak een foto van een steen begroeid met groen wier en van die actie wordt ook een foto gemaakt.

Het water is hier super helder en het is zo’n mooi gezicht hoe telkens die kleine heldere golfjes over de groen beklede stenen klotsen. Zo gaat het al miljoenen jaren.

En nu al die trappen weer op naar boven. Het valt mee, de conditie is nog best redelijk en mijn knieën vinden het naar boven gaan prettiger dan naar beneden.

326 treden naar beneden en weer naar boven

De Trotters staan nog zij aan zij, loskoppelen, helm op en weer die ‘spannende” weg terug naar Toila. Deze plaats was een vakantie bestemming voor de de culturele elite van Estland en Rusland in het eerste deel van de twintigste eeuw. De lucht schijnt hier erg zuiver te zijn al is dit op onze camping niet te merken. Er komt iedere keer eenwaardig van een riool lucht in mijn neus. Het schijnt dat het naastgelegen hotel een directe verbinding heeft met de 30 meter laag gelegen zee.

Een mooie plek om te wandelen is het Toila Oru park. Eens stond er een groot buitenhuis gebouwd door de giga rijke Rus, Grigori Jelissejev. Omringd door een groot aangelegd park. Hij schonk het aan president Pats die het als zomerresidentie gebruikte. In de tweede Wereldoorlog is het vernietigd maar het park is er nog.

Vorige blog over de Baltics lezen en kijken?

Roadtrip door de Baltische landen

Baltische landen

Zasa, een bijzondere plaats

Zasa, een bijzondere plaats

We rijden in Letland en zoeken een plaats om te overnachten. Op campercontact van de NKC staat een kleine camping aangegeven met maar drie plaatsen. We zijn met twee campers dus er is een grote kans dat deze plaats vol is. Toch maar ernaartoe rijden. De drie plaatsen zijn bezet maar de eigenaar komt erbij en hij maakt gewoon nog in de tuin twee plaatsen. Dit is echt een pracht plek, pal aan het water van een meer bij een oude watermolen.

De oude watermolen

Het dorpje zelf heet Zasa. Het is weer een dorp met een grote historie. Waarschijnlijk bouwde hier een Duitse familie, von Sass hier een klein paleisje. De naam Zasa is hier een verbastering van. De familie woonde hier vanaf 1644 en maakte van dit gebied een waar paradijs. Pal aan een meer werd een groot park aangelegd en er kwamen allerlei grote huizen en hoeves bij. Tijdens de Russische revolutie in 1905 werd de familie verdreven en werd een deel van de huizen platgebrand. Een paar huizen zijn weer gerestaureerd en in het grote huis is nu een school gehuisvest. Het park wordt goed onderhouden.

De gerestaureerde school


In de late morgen kun je in het plaatselijke gemeenschapshuis tussen 11 en 13: 00 uur eten. Heel druk, bouwvakkers, kunstenaars die een week aan het werk zijn in een plaatselijk atelier. De hoofdmaaltijd kost 2,55. Vlees, aardappels en wat groente. Best lekker.

Raamluiken project kunstenaars

Nog even een verhaal over toeval of hoe je iets toevalt. Hardy, de Duitse eigenaar van de camping kwam hier vijftien jaar geleden voor het eerst. Hij zag de watermolen te koopt staan op internet en ging er eens kijken. DE molen was in een erbarmelijke staat. Geen water, elektriciteit, geen ruiten in de ramen en er groeide een boom door het dak. Toch was er een gevoel van thuiskomen. Hij kocht de puinhoop en bestede er veel uren en stak er al zijn spaargeld in. Het is nu al mooi maar er moet nog veel gebeuren. Maar nu komt het. Twee jaar geleden ruimde hij thuis in Duitsland de zolder op en vond een doos met oude familiepapieren. Hij maakt een envelop open met papieren van zijn overgrootmoeder. Hij geloofd zijn ogen niet, hij kijkt nog eens goed. Hier op dit geboortebewijs van zijn overgrootmoeder staat dat zij is geboren in een dorp nog geen twintig km van Zasa. Twintig km van, waar hij nu zijn watermolen heeft. Dat gevoel van thuiskomen? Wat zijn er toch veel onverklaarbare gebeurtenissen.

Een kort filmpje over de minicamping bij de watermolen van Zasa.

Ben je ooit in de buurt van Zasa dan is deze camping zeker een aanrader.

Op mijn instagram account plaats ik meestal iedere dag een foto.

Het mooie Lettland en een stukje Litouwen

Liepaja. Een stad met een groot verleden. Het is de derde stad van Lettland en de belangrijkste van Koerland. Het ligt op een strategische plaats op een smalle strook tussen de Oostzee en het meer van Liepaja. Na de tweede Wereldoorlog werd Liepaja een stad met een slot. Het was onder bewind van de Sovjets. Sovjetsburgers mochten de stad alleen bezoeken met een speciale pas en buitenlanders mochten er helemaal niet in. De marine haven was heel belangrijk voor de Sovjets. De stad bestaat uit twee delen. Het eerste deel het centrum en het andere deel Karosta. Dit laatste deel was de geheime militaire stad van de Russen. Dit is nog goed te zien. Gebouwen uit de starttijd en de typische Sovjet woonblokken en een ruim 110 jaar oude orthodoxe kathedraal. Beide delen hebben prachtige stranden. Toen ik er binnenkwam dacht ik wat is dit een nare saaie stad maar dat heb ik moeten bijstellen. Hele mooie houten woningen en prachtige lanen. Goede en gezellige restaurants. We staan vrij op een parkeerplaats bij het strand. Het is zeker een bezoek waard.

Ex Russische verdedigingswerken in zee

We zijn de grens over en nu dan in Lithuania of zoals wij zeggen Litouwen. De plek die je echt moet zien, zegt men is Siauliai, spreek het maar eens uit. Je hebt het stadje maar wat de meeste mensen trekt is de Kruizenheuvel. Het is een heuvel met honderdduizenden kruizen. Ooit begon het als protest tegen het Tsaristische regime. Er verdwenen veel mannen, waarheen? Waarschijnlijk Siberië. Voor iedere verdwenen persoon plaatste men een kruis. De Russen vonden dit niet prettig een maaiden iedere keer weer de kruizen omver. De Litouwers zetten telkens weer nieuwe kruizen. Het was echt een pelgrimsplaats voor de de Litouwers. Het was een Litouws gebeuren tot dat Paus JP de tweede er in 1993 kwam. Er werd speciaal voor hem een soort paviljoen gebouwd en tweehonderd duizend gelovigen waren erbij aanwezig. Dat redt zelfs André Rieu niet. Nu komen er mensen vanuit de hele wereld en is het een echte toeristische attractie geworden. Je kunt er kruizen kopen om zelf neer te zetten. Waarschijnlijk staan en liggen er al meer dan 300.000. Een van de wegen naar Santiago de Compostela loopt er ook overheen.

De weg naar Santiago de Compostela ook hier dus.

De avond valt en we vinden een plekje aan een meer. Hier kan gezwommen worden en dat wordt dan ook massaal gedaan. Er blijven auto’s komen en na een uurtje weer vertrekken. Maar de nacht is rustig en s’morgens wakker worden met zicht op het meer is wel erg prettig.

Mooie vrije camperplaats
Prettig wakker worden

Onderweg naar Rundāles rijden we veel over onverharde wegen, de kastjes trillen bijna van de zijkant af en soms als er een tegenligger passeert zie je de weg niet meer door al het stof. Het heeft wel wat. In Rundales bezoeken wij een groot paleis. Paleis Rundale. Het werd gebouwd voor de Koerlandse hertog Biron. De architect bouwde hierna het winterpaleis in St Petersburg. Achter het paleis is een grote Franse tuin. Ik vind het veel lijken op de tuinen van paleis het Loo. Vroeger hield men nog wel van een cadeautje geven. Op een moment was het kasteel eigendom van de Russische Catharina en zij had een verhouding met prins Zoebov. Het moet wel een hele goede minnaar geweest zijn want zij schonk hem in ruil voor zijn diensten het paleis.

De tuinen, maar dat zie je zelf wel denk ik
Stukje paleis

Na deze pracht en praal weer een stukje rijden en vinden wel een hele mooie plek. Hoe kan het ook anders, natuurlijk aan het water. Deze keer aan een rivier. Op vierhonderd meter, even een leuke brug over is een goed restaurant. Het wordt wel weer eens tijd om uit eten te gaan. Met die vrije plaatsen die vaak mooier zijn dan een camping bespaar je toch zo’n 25 euro per dag en dat kan weer ergens anders voor gebruikt worden. Dit stuk Lettland is echt een prachtig stuk.

Bruggetje naar restaurant
Prachtige omgeving

We zijn weer on The Road en gaan naar een heel bijzonder plaatsje maar daarover volgende keer meer. Op de hoogte blijven van mijn belevenissen? Dan kun je op volgen drukken.

Onderweg overal ooievaars
%d bloggers liken dit: