Waar haal ik een volwassene vandaan

Via de overheid ontvingen wij gratis een Rapid COVID-19 antigen Self-Test. Altijd handig voor je weet maar nooit.

Dat moment van, je weet maar nooit, kwam voor mijn lief toen ze op bezoek wilde bij een vriendin die een donornier heeft en zelfs na twee vaccinaties geen antistoffen heeft. We hebben die testen toch niet voor niets gekregen, gewoon even testen dan weet je zeker dat je veilig op bezoek gaat. Maar dat is nog niet zo eenvoudig want wij zijn beiden boven de zeventig en bij het lezen van de gebruiksaanwijzing stond toch duidelijk het volgende:

Monsters van personen jonger dan 12 jaar of ouder dan 70 jaar dienen te worden verzameld door of onder toezicht van volwassenen

Oei wat nu, ik wist niet dat je boven de zeventig niet meer volwassen bent. Onze buurman is 75 jaar, de bovenbuurvrouw is 84 jaar eigenlijk zijn alle mensen in de omgeving waar wij wonen boven de zeventig. Een snelle zelftest zit er dus niet in. Voordat wij een “volwassene” hebben opgetrommeld zijn we een paar uur verder. Remkes, ook een zeventiger, heeft het makkelijker. Hé Mark, kun je even meekijken, ik wil even zo’n test doen maar men denkt dat ik dat niet zelfstandig kan, er moet een volwassene meekijken, heb je even? Heeft Hugo niet even tijd, ik ben erg druk op dit moment. Ja dat is een beter idee, die gaat er tenslotte over. Het zal wel niet zo’n vaart lopen ik drink niet voor niets jenever.

En zo word ik als zeventiger toch een beetje weg gezet als seniel.

Bedankt.

ANWB kwartetspel uit 1948

Televisie bestaat 70 jaar, in Nederland tenminste. Vanaf die tijd is er veel veranderd. Zitten voor de buis en daardoor werden de spelletjes een beetje verdreven naar de achtergond. Maar er waren zulke leuke spelletjes. In onze kast staat nog een kwartetspel uit 1948. Het is een kwartetspel van de ANWB.

Een zeldzaam A.N.W.B kwartetspel met 48 kaarten dat werd aangekondigd in De Kampioen van juli 1948 .
De 48 kaarten zijn onderverdeeld in 12 thema’s: 1. Rijwieltoerisme, 2. Autotoerisme, 3. Wandeltoerisme, 4. Watertoerisme, 5. Kamperen, 6. Vakantiepret, 7. Verkeersborden, 8. Bondsbladen, 9. De Oude Tijd, 10. Grensverkeer, 11. Spaart De Natuur en 12. Veilig Verkeer.
Alle kaarten zijn geïllustreerd, met een uniek plaatje en een rijmpje, door de bekende illustrator, schrijfster en dichteres Fritzi (ten) Harmsen van (der) Beek (1927-2009). Het kwartetspel is vervaardigd bij de Speelkaartenfabriek Nederland.

Het tekenen was er Fritzi al met de paplepel ingegooid. Haar ouders waren de tekenaars van de bekende reeks strips over het bessenmanneke Flipje, wie kent het niet. Als kind hielp ze al mee met het inkleuren van Flipje.

Nu ben ik nogal bezig met wandelen en camperen en bij het zien van de vier kaartjes over wandelen en de vier over kamperen lag ik toch wel in een deuk van het lachen. Kijk zelf maar even.

Nu 73 jaar later is het aantal wandelaars en kampeerders iets groter dan toen. Waar je ook bent in Nederland er is altijd wel een wandelroute te vinden.

Pegasus en de tranen liepen over mijn wangen

Pegasus wandelfestijn

Airborne Ede sluit vandaag af af met een wandeling met het thema vrijheid. Er zijn drie afstanden waar je uit kunt kiezen, 4km, 8km of 18 km. Ik kies voor de 18 km. Het is niet zomaar een wandeling, het is er een met een verhaal. Het verhaal van oorlog en om daar stil bij te staan, onder het lopen, het verhaal van vrijheid. Eerst even wat geschiedenis.

Market Garden

Market = luchtlandingsoperatie en Garden = grondoperatie. Britse, Amerikaanse en niet te vergeten Poolse troepen zouden een grote wig moeten drijven in zo dacht men tenminste, de Duitse verdedigingslinies. Men dacht dat er hier alleen nog maar tweederangs Duitse militairen waren. De Ginkelsehei was een van de landingszones van de para’s. Zondag 17 september 1944 rond 1uur PM. Voorafgaand aan die landing voerden bommenwerpers twee bombardementen uit op kazernes en spoorlijnen in Ede. Dat was de bedoeling tenminste maar dat ging mis, het centrum van Ede en vooral het gebied in Zuid werd hard getroffen. Er vielen 69 burger slachtoffers. De kazernes en spoorwegen werden nauwelijks getroffen. Van de tweeduizend para’s die naar beneden kwamen werden er direct al zo’n tweehonderd gedood. Deze actie herdenken we ieder jaar.

Waarom Pegasuswandelfestijn

Pegasus wandelfestival dankt zijn naam aan Operatie Pegasus: een gevaarlijke ontsnappingstocht die plaatsvond tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na afloop van de Slag om Arnhem in het najaar van 1944 zaten ongeveer 6000 Britse militairen op de noordelijke oever van de Rijn vast in vijandelijk gebied. Tijdens twee nachtelijke operaties moesten de militairen naar bevrijd gebied worden geevacueerd.. Operatie Pegasus 1, een gevaarlijke tocht in de omgeving van Ede, vond plaats in de nacht van 22 op 23 oktober 1944.

De wandeling

Na een kilometer staan er, zo lijkt het tenminste twee militairen. Ik krijg een brief die ik tijdens de wandeling moet lezen.

Ik loop en met mij een kleine 180 anderen die ook de 18 km doen. Gelukkig niet allemaal tegelijkertijd maar in kleine groepjes. Na weer een km staan er twee dames. De een met een contrabas en samen zingen zij het vrijheidslied. Wij zingen mee. Dit is een muzikale stempelpost. Bij iedere post krijg je een zin . Heb je alle zinnen verzameld dan is er bij de finisch een speldje voor je. Ik loop niet voor dat speldje. Het tempo is best hoog en het is prachtig weer. Ik kom bij een tunneltje en dat is geblokkeerd door een lint. Wat hoort er bij een lint? Juist die moet doorgeknipt worden en deze wel door de burgervader van Ede. De afgelopen weken hebben kunstenaars de grauwe tunnel omgetoverd tot een soort museum tunnel. Beelden van ook weer die luchtlanding.

Na vijftien minuten oponthoud, je weet hoe dat gaat met een opening, toespraken en bedankjes vervolg ik de tocht en loop langs het monument, onderweg weer een muziekgroep, deze bestaat uit vier mensen waaronder een muzikant uit Syrië en een uit Koerdistan. En dan is daar de tweede brief om deze brief zit nog een soort parachuutje dat ik goed moet bewaren, spannend.

Na nog twee muzikale intermezzo’s kom ik op de mooiste plek van het bos, men noemt het “het paradijs”. Hier zijn draden gespannen en iedereen die meeloopt kan hier het parachuutje ophangen met een tekst wat vrijheid voor jou betekent. Het is ook de plek waar mensen nu met elkaar in gesprek gaan over wat vrijheid nu echt is. Heel interessant.

Na vier en een half uur kom ik aan bij het Akoesticum, het begin en eindpunt. Hier spelen een paar militaire orkesten waar de leider van het ene corps wel verdacht veel op Mr Bean lijkt. Kijk zelf maar in dit vlog.

Dit was dus de wandeling maar dat is nog niet alles. Om vier begint hier een concert met Ellen ten Damme, Vincent Bijlo en speelt er een big band onder leiding van Konrad Koselleck. Ik dacht even op mijn gemak naar een concert te luisteren maar dat liep even anders.

De klasse van Ellen kende ik wel, ik was al eens naar een concert van haar geweest en ook nu weer was zij groots. Het orkest speelde sterk en tussendoor vertelde Vincent verhalen over de tijd van Market Garden. Het publiek was doodstil en ik zag veel zakdoekjes die te voorschijn werden gehaald en dat was niet om je neus te snuiten. Bij mij rolden de tranen over mijn wangen. Als afsluiter zong Ellen nog de beroemd geworden oorlogshit van Vera Lynn, We’ll Meet Again.

Waarom is het dan ook zo lekker.

Drie weken 🇮🇹 Italië gaat je echt niet in de koude kleren zitten. Nou ja koude kleren? Vooral in mijn broeken. Hoe meer de vakantie vorderde hoe meer er enige knelling ontstond. Het lijkt wel of die beestjes, die calorieën, in de nacht die broeken steeds kleiner maken.

Italië, een prachtig land en een land waar je fantastisch kunt eten en drinken. De wijnen zijn van hoge kwaliteit. We hebben het ons dan ook goed laten smaken. Wel veel bewegen want anders gaat het echt mis. De uitdrukking van ieder pondje gaat door het mondje klopt bij mij volkomen. Ik zal een paar gerechten laten zien.

Lamsvlees
Voor bij de koffie
heerlijke vijgen

En zo kan ik wel een tijdje doorgaan. Maar over dat bewegen, dat is ook goed te doen in Italië. Het is lekker lopen in de bergen. Veel klimmen en dan ook weer naar beneden. Bekijk de video maar even.

Schrikken

En dan kom je thuis na drie weken en zie ik daar die weegschaal staan. Zal ik mijn kop in het zand steken en hem gewoon maar negeren? Er op of er maar niet op, de ⚖️ hangt iets meer door naar er op.

Nee, dat kan niet kloppen, 78 kilo. Waarschijnlijk is er stof in de digitale weegschaal gekomen, even de analoge erbij pakken. Dat is gek, die geeft hetzelfde aan. Oei, het klopt echt en als je nu denkt dat valt toch wel mee? Met mijn gigantische lengte van 1.69 is het dus echt te veel. Heb ik zo’n mooi programma gemaakt om fit te worden en af te vallen hou ik mij er zelf niet aan. Dat gaat natuurlijk veranderen. Ik pak het programma er bij en begin gewoon weer opnieuw. Dat betekent, veel bewegen en halve porties eten en maar een glaasje wijn voor of bij het eten.

Meteen begonnen en vandaag voor de lunch een lekkere salade gemaakt.

  • Chinese kool
  • rucola
  • tomaat
  • augurk
  • ei
  • wortel
  • dressing
  • pesto van de bosakker

Dat is het eten maar ook vandaag maar weer begonnen met wat langere afstand om te lopen. Ik zou even kaas halen in het dorp, dat is 1800 meter maar wat om gelopen en het werden er 15000 oftewel 15 kilometer. Zaterdag loop ik een Pegasus wandeling van 18 km maar daar over later.

Nu en toen.

Op de prachtig in bloei te staande Ginkelse hei is momenteel een openlucht expositie in het kader van de airborne. Op een groene wal staan borden met daarop foto’s van legeracties. Aan de ene kant acties van nu en aan de andere kant uit het verleden.

Een van de mannen die op 18 september sprong op de Ginkelse Heide was brigadegeneraal John Hackett. In 1943 kreeg hij de leiding bij de 4th Parachute Brigade, onderdeel van de 1st Airborne Division, die onder meer boven de Ginkelse Heide hier in Ede sprong. In de expositie wordt het verhaal van generaal John Hackett en Operatie Market Garden naast dat van korporaal der eerste klasse Mert Oygur en de missies van zijn 11 Luchtmobiele Brigade geplaatst. Ook korporaal Oygur heeft gevechtssituaties meegemaakt tijdens zijn uitzendingen in Afghanistan en Irak. Bij de verhalen ziet je foto’s van toen en nu.

Normaal wordt ieder jaar de airborne herdacht met een groots programma met veel parachutisten die met tientallen uit de vliegtuigen springen. Maar ja, Corona hè, dit jaar geen massale landing maar een aangepast programma met o.a. Deze expositie kun je nog zien tot eind september en als je er dan toch bent geniet dan ook even van de hei die prachtig in bloei staat.

Blijf je nog iets langer in deze omgeving dan is de trage tocht Planken Wambuis echt een aanrader.

Adres expositie:
  • Schaapskooi
  • verlengde Arnhemseweg , dat is tegenover Juffrouw Tok
  • 6718 SM Ede
  • (52.0366653, 5.7349884)

Staat het een beetje?

De koffie is op, oei dat kan echt niet. Vier km verder is een Spar winkel, nog maar snel even een pak koffie halen. Dit keer niet lopen maar samen met mijn lief per fiets. Het is na een paar echt vochtige dagen eindelijk weer droog en de zon schijnt er vrolijk op los. Van het pak koffie halen maken we een kleine knooppunten tocht. Verrassende route en zelfs met een trek/draai pontje over de Vecht.

Dicht bij de camping rijden we op een betonnen fietspad door het bos. In de bocht wordt het pad geblokkeerd door een vrouw. Ze staat naast haar fiets. De vrouw heeft een nogal strakke korte fietsbroek aan die haar benen behoorlijk moeten afknellen. Verder is ze in het rose gekleed en heeft diep zwart geverfd haar met een flinke witte uitgroei. Haar rugzakje ligt op de grond.

Mijn lief vraagt of ze misschien hulp nodig heeft.

Nee hoor of eigenlijk heb ik wel een vraag. Wat vindt u van mijn fietstassen? Op haar fiets zitten 2 grote zwarte fietstassen.

Hoe bedoelt u.

Nou, staan ze wel, zo zwart.

Ik zeg, je hebt ook mooie rode zijtassen.

Rood? Nee daar moet ik niet aan denken, daar past niets bij. Die zwarte glanzen zo mooi en ik kan er alles bij dragen, bij rood gaat dat echt niet. Maar ze zijn wel groot hè.

Nou dat lijkt mij wel makkelijk, kan een hoop in.

Ja dat is wel weer waar, ik ga binnenkort misschien verhuizen en dan moet ik toch veel boodschappen mee nemen.

Zo gaat het nog even door, ze bedankt ons en wij rijden weer verder. Terug op de camping de koffie in het pak gelaten en maar een glaasje rood genomen.

Mag ik u iets vragen?

Het is zaterdag en tijd om boodschappen te doen. Eerst naar de bakker. Buiten komt mij al een heerlijke baklucht tegemoet. De ovens staan midden in de winkel en de bakkers zijn druk bezig. Hier moet je niet naartoe gaan met een lege maag want dan koop je echt veel te veel.

De afgelopen week heb ik nog iets geleerd. Bij de grootgrutter met veel blauw in zijn winkels en logo, kocht ik ook een broodje. Wat denk je dat er op stond, dit is echt bakkersbrood, nu loop ik al een tijdje mee maar ik ben nog nooit slagersbrood of groentewinkelbrood tegen gekomen. Deze grootgrutter verkoopt dus brood dat echt uit een bakkerij komt, hoe is het mogelijk.

Maar goed, ik heb mijn brood dus in mijn meegebrachte netje zitten en loop de deur uit. Buiten word ik aangesproken door een keurige jongeman die vraagt of hij mij wat vragen mag stellen, iets over beleving ofzo. Ik zeg vriendelijk tegen hem dat ik nu even geen tijd heb, wat natuurlijk niet zo is want ik heb alle tijd maar geen zin in vragen beantwoorden. Oké zegt hij terwijl hij mij met een speciale blik aankijkt. Later begrijp ik waarom.

Mijn fiets staat iets verderop en daar staat geen keurige jongeman bij maar een oogverblindend mooi keurig meisje bij. Met een stralende glimlach vraagt zij mij of ze wat vragen mag stellen. Ik tuin er met open ogen in en zeg, waarom niet? Nu begrijp ik die blik van haar collega, die wist natuurlijk al dat ik op de tweede poging geen nee kon zeggen.

Dan volgen de gebruikelijke vragen. Wat vindt u van het brood, de bediening, de uitstraling en hoeveel sterren geeft u. al dat soort flauwekul. Op naar de volgende winkel, de groenteman. Na het afrekenen weer iemand die zo’n vragenlijst voor mij heeft.

Nu is wat ik net geschreven heb pure fantasie, gelukkig gebeurt dit niet, tenminste voorzover ik weet nog niet maar als ik online iets koop word ik bedolven met vragen, over beleving, kwaliteit en altijd weer die ranking van sterren. Als ik niet reageer krijg ik weer een herinnering. Net zoals bij de bakker en groenteman verwacht ik ook als ik online iets koop dat het gewoon goed is, als het niet zo is reclameer ik wel. Dat is normaal, het lijkt wel of je heel blij moet zijn als de online verkoop goed uitgevoerd wordt.

Baal jij ook zo van de opdringerige vragen?

Vakantie a la France

Na een heerlijke week in Goudarques is het weer tijd om verder te trekken of eigenlijk een stukje terug. We hebben afgesproken om een paar dagen met dochter H en haar gezin door te brengen op een camping in Bézaudun sur Bîne, in de Drôme Provençale. Het is weer een totaal ander gebied dan waar wij vandaan komen. Hier veel bergachtiger en dus ook veel fietsers die de behoorlijke cols aan het bedwingen zijn. Voor ons geen racefietsen of mountainbike’s maar gewoon onze Lacros elektrische vouwfietsen of zoals de Belgen het zeggen plooifietsen. De eerste paar dagen zijn we nog alleen, nou ja niet echt alleen want deze camping is erg gewild bij onze landgenoten maar ik bedoel zonder dochter. De camping is leuk van opzet, we staan niet keurig in rijtjes maar lekker schots en scheef door elkaar.

Op 4 km van de camping ligt een wat groter plaatsje, Bourdeaux niet te verwarren met Bordeaux. We gaan er per fiets heen. Het is een heel oud stadje. Er stonden vroeger twee kastelen nu ruïnes. Je kunt de twee ruïnes nog bekijken door een wandeling de hoogte in te maken.

Zicht op Bourdeaux vanaf de ruïne.

Op een plein zien we de voorbereidingen van een soort festival, het blijkt een rondtrekkende groep te zijn die iedere dag op een andere plaats een voorstelling geeft en laat dat nu toevallig deze avond in Bourdeaux zijn. Dat lijkt mij wel wat en die avond trek ik er alleen op uit om te genieten van een concert van twee gitaristen waarvan er een is die met een rauwe stem flamenco achtige liederen zingt. Voor aanvang een uitgebreide corona controle dus het duurde even voor ik binnen nou eigenlijk buiten was want het concert was in de buitenlucht. Het zou om 9:00 PM beginnen maar ook hier in Frankrijk gaan ze daar heel flexibel mee om. Iets na half tien begon het stemmen van de gitaren en kon het concert beginnen. Nu was ik zo optimistisch geweest om te denken dat alleen een t-shirtje wel voldoende zou zijn maar dat was toch niet helemaal waar. Het werd donker, er kwam meer wind en het resultaat was behoorlijk koud. De muziek maakte veel goed. In het pikkedonker weer met de plooifiets terug naar de camping.

De volgende dag weer naar Bourdeaux om wat proviand in te slaan en ja hoor, vlak bij de winkel rij ik lek. Dat is lekker, dat betekent dus 4 km terug lopen met de fiets aan de hand in de volle zon ruim 30°. Ik heb op FB het volgende er over geplaatst en doe het hier ook nog een keer.

Als je op de fiets stapt en boodschappen gaat doen in het 4 km verder gelegen Bourdeaux
Als je vlak bij de winkel merkt dat je een platte band hebt
Als dat betekent dat je terug moet lopen naar de camping met de fiets aan de hand
Als je lief de boodschappen verder doet
Als zij je je dan inhaalt, stopt, water
en een lekkere Magnum voor je heeft meegenomen
Dan heb je geen pech maar ben je een geluksvogel

Wandeling

Deze omgeving is niet alleen mooi om te fietsen maar voor de wandelaar is het een waar paradijs. Vanaf de camping loop ik een route van iets meer dan 6 km. het lijkt weinig maar de klimmetjes zijn niet mis. Acht jaar geleden was ik hier ook eens en toen dacht ik ook een stukje te lopen. Het ging lekker en ik kwam op de GR 9 terecht. Die loopt vanaf de Jura naar de Middellandse Zee. Het werden toen meer dan twintig km, hoogteverschil van 1100 meter en maar een halve liter water bij mij. Kapot was ik, mijn stem weg maar gelukkig heeft schoonzoon R mij toen ergens opgehaald. Dat wilde ik nu dus niet, daarom 6 km en mij niet laten verleiden om van de route af te wijken en zomaar weer veel te veel te lopen. Van de route heb ik een impressie gemaakt.

De verdere week met gezin dochter H was een heerlijke. Genieten van de kleinkinderen, wandelen, zwemmen, terras, lezen en geen sociale media want hier nauwelijks verbinding. We gaan nu terug richting huis maar bezoeken eerst nog zoon T die in de Ardennen bivakkeert maar daarover een volgend keer.

Verder is er nog een aardige stadscamping in Bourdeaux pal naast het plaatselijke zwembad.

%d bloggers liken dit: