Als je dan toch in het Brabantse bent…….

Als je dan toch een dagje in Brabant bent is het wel zo leuk om het niet bij een dagje te houden. Na de wandelcoach meeting haal ik mijn lief op van station Venray. We rijden naar Bakel om de nacht door te brengen op een camperplaats naast een soort buurthuis.

Zaterdag gaan we op pad voor een wandeling door het Peelgebied.

Wie voor de stilte naar de Peel komt kan maar beter thuisblijven. De ganzen laten flink van zich horen. We blijven staan om te kijken en te luisteren. Wat een herrie kunnen die dieren samen maken.

Vanaf de natuurpoort wandelen we vijf kilometer door de Deurnsche Peel. Een nat, moerasachtig gebied, met open water, ruige begroeiing en volop herfstkleuren.

Langs het pad staan uitgebloeide planten. De bruine zaadschermen zijn nog helemaal intact. Bij de lisdodden vallen de sigaren uiteen en komt het zachte zaadpluis tevoorschijn. Ook zonder bloemen valt hier genoeg te bekijken.

Onderweg ontdek ik paddenstoelen. Ik zak even door mijn knieën voor een opname van dichtbij. Tijdens zo’n wandeling ben ik voortdurend aan het kijken. Naar het water, naar vogels, maar ook naar wat er vlak naast mijn schoenen groeit.

Op afstand zien we berken in het water. Sommige zijn al kaal en afgestorven. Het ziet er vreemd uit, zo’n rij witte stammen midden in het moeras. Door het hogere water krijgen hun wortels te weinig zuurstof. De bomen verdwijnen geleidelijk, terwijl de natte omstandigheden juist belangrijk zijn voor het herstel van het veengebied. Dit is dus allemaal gepland.

Halverwege komen we langs een herberg. Buiten staat een afbeelding van een haan. Welkom voor haanontour? De warme chocolade en Irish coffee ( je mag een keer raden wat voor wie) wil er wel in.

We lopen verder langs het water. Op de achtergrond horen we nog steeds de ganzen.

Vijf kilometer is geen grote afstand maar er is zoveel te zien en te horen dat we daar wel een paar uur over doen.