Vier dagen kust, geen plan, wel richting

Sprintertje is wakker. Zes weken stilstand hebben hem geen kwaad gedaan. Integendeel. Hij staat te trappelen. Wij ook.

De eerste meters voelen als loskomen. Geen schema, geen haast. Gewoon rijden en kijken waar het stopt.

La Marina. Zee strak blauw. Duinen geel van de bloei. Het voorjaar staat hier niet op de kalender maar in het landschap. We parkeren, kijken, lopen een stukje en rijden weer door. Boodschappen moeten ook gebeuren. Lidl blijkt overal te zijn, zelfs hier.

Die avond staan we naast een kerkhof. Stilte zoals stilte bedoeld is. Geen verkeer, geen stemmen. Gewoon niets.

De nacht blijft rustig. Geen rare dromen. Geen gedoe.

De ochtend wel een keuze. Twintig of vier kilometer. Het wordt vier. Dat klinkt overzichtelijk.

Het begint ook zo. Vriendelijk pad, bloemen, geuren die blijven hangen. We letten net iets te weinig op en missen de afslag. Het pad schiet omhoog. Stenen, los, steil. Dit is werken.

Boven is het anders. Ruimte, uitzicht, adem terug. Even klopt alles.

De afdaling haalt ons weer bij de les. Steiler, losser. Rustig naar beneden, stap voor stap. Beneden geen applaus maar koffie. Dat is genoeg.

La Mata. Eerste rij aan zee. Terrassen vol, glazen tegen elkaar. Alsof het seizoen nooit weg is geweest. We blijven.

De volgende dag richting Torrevieja. Mist die optrekt, lucht die openvalt. Houten vlonders, goed begin. Daarna weer even niet opletten en het pad verdwijnt in een landschap van rots en water. Geen probleem. Anders is ook goed.

Terug langs een drukke weg. Cortado pas na vijf kilometer. Dat is te laat maar hij komt.

Langs het strand zien we alles wat er hoort te zijn en wat er niet hoort te liggen. Van een afstand lijkt het op een aangespoelde walvis. Dichterbij blijkt het gewoon iemand die zich laat bakken op de rotsen.

Tien kilometer in de benen. Terug met de bus.

’s Avonds parkeren we bij het terrein van de vrijdagmarkt. Leeg, vlak, perfect. Tot het geluid komt. Motoren. Eerst één, dan zes.

Ze gebruiken het terrein als circuit. Rechte stukken, vol gas. Wheelies die te lang duren om verstandig te zijn. Het klinkt hard, het ziet er gecontroleerd uit.

We kijken. VIP-plaatsen. Het gaat door tot na twaalven. Op Park4night staat dat dit elke avond gebeurt. Iemand schrijft, we zijn ook jong geweest. Klopt.

Vrijdag begint vroeg. Half zeven staan de eerste busjes al te wachten. Eén voor één rijden ze het terrein op. Binnen een paar uur staat er een stad van kramen.

Torrevieja op volle kracht. Tussen de 800 en 1200 stuks. Kleuren, stemmen, geuren. Sinaasappels, kleding, spullen die je niet nodig hebt maar toch even oppakt.

We lopen. Kijken. Dwalen.

Drie kilometer over de markt zonder het terrein te verlaten.

Vier dagen verder.

Geen schema, wel richting.

Geen plan, wel beweging.

Tot later en……warme groet en een glimlach.