Van Valencia naar Alfaz del Pi

We worden gewekt door een lekkere zon in ons gezicht. Vandaag verlaten we Valencia maar eerst toch nog even een stuk over het strand lopen. Het is al na tweeën als we vertrekken om een klein stuk af te zakken richting Alicante. De eerste plek die we eigenlijk uitgezocht hadden voelde niet prettig aan. Op een punt waar een kleine rio de zee inkomt. Heel winderig en de camperplek leek een beetje op een Roma kamp. Snel omgekeerd en een plaats gevonden tussen twee hoge appartement complexen met uitzicht op het strand. Voor een nacht goed te doen. Wel lekker rustig hier want ik denk dat 95% van de flats leeg staan in de winter.

Daar ergens links staan we tussen de flats.

Het is zondag en de mensen die er zijn lopen en flaneren over de boulevard. Het weer is uiterst aangenaam te noemen. Het is altijd even wennen aan die flats maar over het strand lopend kijk ik toch de andere kant op.

Deze kant kijkt prettiger.

Laat in de middag verlaten we deze plek en rijden dwars door de landerijen naar Platja de Piles. Ook dit is in deze tijd van het jaar bijna verlaten. We staan alleen op de boulevard.

Dit gebied werd voor het eerst bewoond door moslims. Zij gingen hier suikerriet verbouwen en de huizen hebben nog steeds Moorse invloeden. Er wordt nog steeds suikerriet verbouwd maar daar is van alles bij gekomen. Veel fruitbomen. Een hele belangrijke inkomstenbron is toch wel het toerisme. De projectontwikkelaars hebben niet stil gezeten. Veel gebouwen staan leeg, zijn niet afgebouwd. Het enige in deze plaats dat goed is, er is geen hoogbouw langs de boulevard. Veel particuliere huizen, maar nu ook leeg en luiken voor alle ramen.

Ons stille plekje aan de boulevard van Piles
Laagbouw op de eerste rij
Eenzame wandelaarster op het stille strand

Een nacht en een halve dag is wel genoeg op deze plek. We gaan door naar Denia. In deze plaats overwinteren veel Nederlanders en ook in de zomer gaan er veel landgenoten naartoe. Het is een oude stad en werd al bewoond in de prehistorie. Bovenop een bergtop staat een imposant kasteel dat zo’n duizend jaar geleden door islamitische Arabieren gebouwd werd. In de vier jaar dat de Fransen de stad bezetten tijdens de Spaanse Successieoorlog in het begin van de 18e eeuw hebben zij het toen geheel vervallen kasteel herbouwd.

Toegang naar kasteel

Denia heeft ook een grote haven. Plezierjachten, ferries naar de Balearen en visbootjes.

De verschillen zijn groot. Momenteel het grootste privéjacht dat er ligt is de Lady Moura. De eigenaar is de Saudi Arabische zakenman, Nasser al-Rashid. Toen het in 1990 gebouwd werd, stond het op de negende plaats van grootste privé jachten. Nu is hij al gezakt naar de 28e plaats. deze is 105 m lang en 20 m breed.

Als de vissersboten erlangs varen lijken het wel Madurodam bootjes.

Wij vinden het geen gezellige plaats en gaan maar weer eens verderop kijken. Een paar jaar geleden stonden we op een camperplaats in Alfaz del Pi en dat is heel goed bevallen. De camperplaats moest sluiten en nu na 4 jaar is eindelijk de vergunning weer verleend. Daar gaan we naartoe.

blog reisblog

Dit is overwinteren

Het Sint Niklaas feest is voorbij en natuurlijk gaan we eens kijken of hij veilig terug gaat naar Spanje. We volgen hem met Sprintertje en die heeft er weer plezier in. We rijden net lekker of daar gaat de goedheiligman al de weg af. Arras staat er op het bord. Dit is een behoorlijke stad in Frankrijk. Wat gaat hij daar nu doen? Er is op een van de prachtige pleinen een grote kerstmarkt en SN gaat gewoon op bezoek bij zijn collega het kerstmanneke. Voor ons is het een mooie manier om kennis te maken met de Franse folklore. Om binnen de markt te komen moeten we wel even gefouilleerd worden en buiten de markt staan gewapende militairen. Arras is een prachtige stad met mooie gevelhuizen. Beetje jammer is dat het er hard regent.

De volgende ochtend hoor ik al vroeg geluid op de gratis camperplaats. Ja Sint Niklaas moet ook bezuinigen na het dure begin van de maand. Vroeger had hij van die goedkope arbeidskrachten maar Nederland is wakker en de veegpieten eisten direct al een loonsverhoging. Sint heeft het zwaar tegenwoordig. Maar goed hij is al vroeg uit het warme bedje en het is nog donker als hij al op weg gaat. Hij neemt de route nationale en dat betekent veel rotondes, vrachtverkeer en trekkers. Schiet niet echt op. Het weer is wel omgeslagen van regen naar een heerlijk zonnetje. Dit gaat zo door tot weer een verrassende plaats. Hij stopt in Chateau Renault, ook weer een oude plaats met een slot dat nu nog gebruikt wordt als Hotel de Ville. Het blijkt ook weer niet zomaar een plaats te zijn. Deze plaats ligt op de weg naar een collega van hem, Saint Jacques. Ook hier weer een rustige gratis camperplaats. Ik verdenk SN er van dat hij ook de app, park4night op zijn iPhone heeft waar al die prettige overnachtingplaatsen beschreven staan.

Vandaag gelukkig iets later op weg dan gisteren en SN heeft genoeg van al die rotondes en pakt de tolweg. Dat schiet lekker op. De zon schijnt weer volop en tegen half vier stoppen we al in Cap Breton. Dit is bekend terrein. Het is een camperplaats direct voor het strand. Hier zijn de golven en hun geluid zo groots. Er zijn twee surfers die het wagen in deze kolkende watermassa hun kunsten te vertonen. Ze gaan achterop een waterscooter en wachten tot de grootste golf komt en dan pakken ze die hele golf mee naar de kust. een machtig schouwspel.

Twee jaar geleden op deze plek stormde het zo hard dat we midden in de nacht zijn vertrokken naar een beschut plekje in het dorp. Het leek of sprintertje op zijn kant ging. Bijna iedereen vertrok maar nu was het weer prachtig. Sint Niklaas weet de plekjes wel uit te zoeken.

Hier neem ik afscheid van Sint Niklaas, hij gaat richting Madrid en wij gaan naar Valencia. Hij redt het verder wel alleen, tot volgend jaar.

We gaan onderweg met noodweer. Regen en harde wind. Veel vrachtverkeer op de baan en de ruitenwissers staan op de hoogste stand. Ik kan en durf niet harder te rijden dan 80 km p/u. Behoorlijk vermoeiend. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn lief die onwillekeurig toch heel gespannen ernaast zit. We rijden al een tijdje in Spanje als het eindelijk droog wordt. Dit is heel anders rijden. Hoe dichter we bij Valencia komen hoe blauwer de lucht wordt. Meestal doen we de reis in vier dagen en overnachten we in Pamplona. Gelukkig deze keer niet want na dat wij er voorbij waren bleef het daar hozen en stormen met gevolg grote overstromingen, bomen over de weg en veel gekapseisde vrachtwagens. Wij waren er net langs.

Vorig jaar heb ik twee weken wild gestaan in Valencia en dat is mij goed bevallen. Toen was ik alleen en nu met mijn lief gaan we weer naar die plek. Het is aan het strand van Malva Rosa. De plek waar we staan is precies voor de boulevard, eigenlijk meer een parkeerplaats maar we staan er met nog een paar andere campers. Uitzicht op de zee.Deze keer niet de oude stad in maar lekker stukken lopen op het strand. De buurt heet ook Malva Rosa en is een wat oudere wijk met daarachter de grote gebouwen van de Universiteit. Veel studenten hier in de wijk en dat geeft een bijzondere sfeer. Direct de eerste avond werden wij al verrast met een opkomende volle maan. Wil je nog meer romantiek? De volgende ochtend op het strand mijn oefeningen doen om een beetje soepel te blijven en douchen onder de koude buitendouche. Weer lopen, terrasje pakken om een goede cortado te drinken, lezen, fotograferen, ja zo kom ik de winter wel door. Een kijkje in de vissershaven, hier staan altijd mensen die in de rij staan om de achtergebleven vissen te kopen. We blijven drie dagen in Valencia en gaan dan weer een stukje verder.

Opkomende volle maan
Prettig wakker worden
Wachten op de overgebleven vis

Volgende keer: iedere dag weer een stukje verder

blog reisblog

Tragisch Daugavpils

Daugavpils

De tweede stad van Letland is een apart verhaal. Voor 1940 woonden hier 40.000 mensen. 2 derde Letten en 1 derde Russen en Polen. In ‘40 zuiverden de Russen de stad. Intellectuelen en tegenstanders werden getransporteerd naar Siberië. Na ‘41 kwamen de nazi’s en werd de stad voor het grootste deel verwoest. Er woonden veel joden die bijna allemaal uitgeroeid werden. De stad werd platgebombardeerd en toen kwamen de Russen weer. Die bouwden de stad weer op op de specifieke Russische wijze. Nu wonen er maar 15 % Letten en het grootste deel Russen. De taal is dan ook Russisch hier. Na de oorlog kwamen er hier grote fabrieken waar heel veel mensen in erbarmelijke toestand werkten. Een grote tractorfabriek die heel Rusland van tractoren moest voorzien. Er werkten 4000 mensen en 3500 mensen werkten aan de reparaties van locomotieven. Na de onafhankelijkheid in de jaren ‘90 stopte ook de

productie van deze fabrieken. Ze moesten sluiten en de werkeloosheid was enorm. Ook nu nog is de werkloosheid bijzonder hoog.

Ik vind het een deprimerende stad. Het begint al bij binnenkomst. Aan de linkerkant een enorm oud grauw gevangenis complex. De straten zijn grauw en veel gebouwen staan leeg te verloederen. Maar er komt langzamerhand wel verbetering. Er worden veel gebouwen gerenoveerd. De woonkazernes krijgen een kleurtje en overal wordt nieuwe riolering gelegd.

Oude gevangenis
Grauwe woonkazernes
Nog te renoveren gebouwen

Mark Rothko

We staan geparkeerd in de Citadel. Dit gigantische verdedigingswerk is gebouwd door de Russen en na een bouwtijd van zo’n honderd jaar in 1841 gereed gekomen. De dam om deze citadel is 7 km lang. In Wereldoorlog 2 confisqueerden de nazi’s de citadel en in een deel ervan kwam een groot concentratiekamp het beruchte Stalag 340. Bijna alle joden die in Daugavpils woonden zijn er omgebracht.

Een groot deel van de gebouwen in de citadel zijn nu gerenoveerd en in een ervan is een museum met als grote trekker Mark Rothko. Geboren in Daugavpils als Markus Rotkkwitz. Zijn vader een apotheker zag de bui hangen en het gezin emigreerde naar Amerika, Markus was toen 10 jaar. Hij werd een beroemd kunstschilder. De laatste jaren van zijn leven werden zijn werken steeds somberder en in 1970 maakte hij een einde aan zijn leven.

Wij gaan dat werk bekijken in het museum. Bij de kassa wordt gevraagd of we alles willen zien of alleen de collectie van Rothko. We hebben zilveruitjes korting en voor 4 euro kunnen we alles bekijken, we zijn er nu toch.

Bij de ingang krijgen we een stempeltje op ons entree bewijs en mogen we naar binnen. In het eerste gedeelte zijn projecties van gedigitaliseerde werken van de kunstenaar te zien en een projectie van hoe het geweest moet zijn toen hij hier woonde. Oude opnames van de stad. We komen bij een deur en daarachter hangen dan de echte kunstwerken van de schilder. We gaan naar binnen en krijgen weer een stempel. In deze zaal hangen vijf van zijn werken. Een vrouw houdt toezicht dat je geen foto’s maakt want dat is verboden. Na een paar minuten heb ik de vijf schilderijen wel bekeken en wil door naar de volgende zaal maar waar ik ook kijk, er is geen volgende zaal. Dit is het. Dit is alles. Goed dat we een compleet arrangement genomen hebben.

Werk van Mark Rothko
Mark Rothko museum
Kunst op straat
Deel van een der vier kerken die je vanaf een heuvel kunt zien.

De ontmoeting

Na twee dagen Daugavpils is het weer tijd om verder te gaan. Op het programma staat, Vilnius. Weer een grote stad met een verleden. Ons hoofd zit nog vol met alle informatie van Daugavpils en dan nu direct weer naar zo’n stad? Nee gaan we niet doen. We rijden langs een groot meren gebied en daar zal best wel een plaatsje zijn waar we kunnen staan. We zijn vroeg onderweg en het meer dat we hebben uitgekozen is maar anderhalf uur rijden. Op park4night staat een plek bij een zwemgelegenheid. Het ligt pal naast de doorgaande weg, mooie plek maar veel te veel herrie. Dan zien we op nog geen 7 km een soort natuurcamping die 1,50 per dag kost. We rijden er naartoe. De laatste twee km over een karrenspoor in het bos. Laaghangende takken over de weg waar Sprintertje niet onderdoor kan. Mijn lief stapt uit om ze weg te buigen. We rijden over een trapje van boomwortels en deinen van links naar rechts en andersom. Het karrenspoor maakt een bocht en dan is daar de beloning. Tussen lange dennen is het begroeid met gras en mos. Er staan overal houten tafels, vuurplaatsen met een constructie waar je een pan aan kan hangen, houten plee’s en pal aan het meer met het warmste water tot nu toe en lekker snel diep. alle meren waar we hebben gestaan moest je eerst honderd meter lopen tot waar je eindelijk kon zwemmen. Wat is dit een cadeautje.

We zijn niet alleen. Aan een van de tafels zitten vijf vrouwen en een man. Het vuur is aan met erboven hangend een grote zwarte pan. De man komt naar ons toe lopen en blijkt een Duitser te zijn die met een Litouwse getrouwd is. Ze wonen zomers hier en in de winter in Duitsland waar zij dan in de zorg werkt. Hij is 80 en zij 72. De andere vrouwen zijn weduwen of gescheiden. Ze vieren hier het einde van de zomer met elkaar en dat doen ze goed. We worden uitgenodigd erbij te komen zitten en krijgen heerlijke soep uit die grote pot op het vuur, gegrilde kippenpoten, zelf ingemaakte augurken, stokbrood en natuurlijk drank. Bier, grappa en witte wijn. De man rijdt deze vrouwen dus drinkt niet. Met iedere telefoon moeten foto’s gemaakt worden en zo werd het een gezellige boel.

Einde zomerfeestje
blog reisblog

Hobbelend door Letland

Alûksne

Na het zuiden van Estland en langs de grens rijdend van Rusland zijn we in Letland. We vinden natuurlijk weer een plekje aan een meer bij Alûksne.We staan achter het riet op een kleine parkeerplaats. Naast ons een plek waar je een boot in het water kan laten zakken. Achter de tuinen van wat huizen. Er komt een man naar ons toe met een klein wit hondje en vraagt ons, Holland? Ja. Hij heeft een blikje bier in zijn hand en dit lijkt aan zijn praten niet de eerste te zijn. Mooie plek hé, waar jullie hier staan. Ik ben hier opgegroeid en ben nu weer hier voor vakantie bij mijn ouders.

Kunnen we hier goed zwemmen? Wat heet goed zwemmen, het is hier het zuiverste water van Letland. Mijn neef is controleur en die zegt dat. Het water komt hier niet van een rivier of zo maar uit de grond. Ik laat jullie een plekje zien waar je goed het water in kan.

We lopen met hem mee. Het is 50 meter van onze plek. Een houten loopplank door bosjes en riet en daar is een heuse zwemsteiger met een zelf gemaakt trapje. Dat is dus weer geregeld, we kunnen morgen hier weer zwemmen annex ons wassen. Teruglopend naar onze plek is nog een paadje. Hij neemt ons luid pratend mee het paadje in en dit is een soort tuin wat bij zijn ouderlijk huis hoort. BBQ, hangmat en picknick tafel. Kunnen we allemaal gebruiken. Robert zo heet hij woont in Riga en heeft daar een eigen bedrijfje. Hij gaat weer naar huis maar we horen hem nog lang hard praten en lachen.

Heerlijk geslapen en het water in geweest. Hè, daar komt Robert. Hij draagt een papieren zak. Er komt een halve liter pot jam uit en een fles zwarte bessensap. Allebei gemaakt door zijn moeder en voor ons als gasten van Letland. We moeten ook echt kijken in Alûksne. Hij woont in Riga maar dat is maar niets met zijn geboortestad. Wat leuk toch dat iemand zo trots is op zijn omgeving. We maken nog even een foto en hij verdwijnt weer.

Op weg naar een camping

Na twee weken is het echt weer eens tijd om een wasje te draaien. Dat betekent of een wasserette of een camping opzoeken waar een wasmachine is. Het eerste is hier niet te vinden, het tweede lijkt iets makkelijker. We vinden er een via campercontact en stellen de navigatie in. Dat is niet de weg die we uitgezocht hebben op de kaart. We willen langs de grens blijven rijden en daar loopt toch ook een gele weg? Ons een beetje kennende begrijp je natuurlijk wel dat we onze eigen weg nemen. Wat denkt die Miepie van de Google Maps wel, dat zij het beter weet?

We rijden heerlijk ontspannen, armpje op de leuning, radio aan op FM Utrecht, zo blijf je ook een beetje bij met wat er in de regio gebeurt en Sprintertje rijdt vanzelf op de cruise control. Een bordje met vijftig km, afremmen en nog een bordje, einde verharde weg. Stukje onverhard, moet toch kunnen. Het stukje wordt zevenenveertig (47) km. Een prachtige weg met veel overhellende bochten, eigenlijk net een circuit. Op dit wasbord circuit is de max snelheid 80 en dat rijd ik ook. Hoe harder hoe minder je de hobbels voelt. Na een paar keer wat weg geslipt te zijn vraagt mijn lief of ik niet denk in een 4×4 drive car te rijden. Nee maar het voelt wel zo. Onderweg zomaar twee keer een kerk langs de weg. De bezoekers daarvan moeten deze weg dus ook doen. Op deze route vier keer een tegenligger gehad die ook zo hard rijden. Je ziet dan echt niets meer, wat een stof. We komen eindelijk bij een plaatsje en daar is zomaar weer asfalt, even stoppen voor een mok koffie.

De volgende 50 km naar de camping is de weg verhard, geen stof meer maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is een ongelijke lappendeken. Ik heb een heerlijke verende chauffeurs stoel maar mijn lief haar stoel is statisch, echt comfortabel is dat niet.

Camping Dzerkali, in de NKC app staat, vakantiepark met bungalows en ruimte voor campers – gelegen aan meer. Het klopt. Vanaf de weg even drie km wasbord en dan is daar het park. Het is nog niet klaar maar in ontwikkeling. Niets mis mee. Houten huisjes aan de meerkant en voor de campers is er een plek gemaakt achter de tennisbaan op geplaveide ondergrond. We staan dus achter een hek. Na twee weken vrij staan is dit echt wel een tegenvaller. Er zijn twee toiletten en twee douches maar wel bijna tweehonderd meter verder in het gebouwtje van de receptie. Free WiFi, klopt maar alleen bij de bungalows, niet op de camperplek. Tarief? 20 euro, incl stroom. Dat hebben wij niet nodig, er kan vijf euro af. Het is weer even wennen. Maaaaaaar, de lakens en handdoeken zijn weer schoon, vanavond in een lekker fris ruikend bedje.

Morgen rijden we verder naar Daugavpils de tweede stad van Letland. Een stad waar heel veel gebeurd is en de stad van Mark Rothko maar daarover veel meer in mijn volgende blog.

Niets missen? Volg dit blog of volg via Facebook

blog reisblog

Whisky en einde Zweden

Het is zondag. Vandaag eerst even 165 km rijden om bij dat festival te komen. We moeten op weg naar Umea toch die kant op. De radio afgestemd op Utrecht met het verzoekplatenprogramma van Maya Eksteen. Meezingen met bekende nummers en de ruitenwissers aan als een metronoom. Is de regen toch nog ergens goed voor. We rijden een lange brug over de Angernanälven. Een van de twee langste rivieren van de Atlantic naar de Botnische golf. Over de brug op een hoogte staan de parkeerterreinen vol. Hier begint dan ook de Hôga Kusten. Een door Unesco op de werelderfgoedlijst geplaatst gebied. Het is jammer dat het nog steeds giet, het nodigt niet uit om Sprintertje even alleen te laten.

Het is nog een km of 40 naar het festival. We zien in het voorbijrijden al een aankondiging. We hebben geen adres maar de stokerij is in het dorpje Bjärtrå. Moet toch niet zo moeilijk zijn. Nergens een bordje. Toch maar eens op de website kijken. Daar staat een adres, gelukkig maar wat minder gelukkig is dat het whiskyfestival vrijdag en zaterdag was. Zoals Rijk de Gooyer in een reclame zei, foutje bedankt. We rijden er toch nog even heen en ja hoor er wordt hard gewerkt om de boel op te ruimen van de 2000 bezoekers die er gisteren waren. No whisky at all for me.

We maken nog een mooie tour door het gebied van de Höga Kusten. Veel kleine en onverharde wegen tenminste die wij rijden. Er liggen nog specifieke vissersdorpjes met palen waar de stokvis gedroogd wordt. De zon schijnt weer en we vinden een slaapplaats aan een klein haventje. Er is een toilet en water. Meer hebben we niet nodig. De zonnepanelen doen het lekker, stroom genoeg.

Het wordt weer een tijd voor wat beweging. Het is hier een skigebied en we beklimmen naast de skilift het bergje naar boven. Er kan wel wat aan de conditie gewerkt worden. In twee km stijgen we van 30 naar 290 meter hoogte. Klauteren over stenen en zandpaadjes bedekt met dennennaalden. Wat ruikt dat toch lekker. Boven de beloning van een prachtig uitzicht en een heerlijke mok thee. Bekijk het filmpje maar even, duurt iets meer dan een minuut.https://youtu.be/07k9DrtOlTQ

We hebben volgens de buienradar twee uur de tijd voor deze looptocht daarna wordt het een natte bedoening. Het klopt. Net terug bij Sprintertje en het is weer shower time en dat blijft zo tot onze slaapplek. Nu bij een picknick plaats en kanovereniging.

Het wordt de laatste reisdag hier in Zweden. Op weg naar Umea waar wij de boot naar Finland nemen. We rijden een stukje op de E4 maar gaan al snel weer binnendoor, draaien een op de kaart bruin weggetje in en dan kom je zomaar op een plekje aan de Botnische golf waar je heel goed zou kunnen overnachten. Voor ons deze keer lunchen.

Umea is volgens het ANWB boekje dat wij bij ons hebben helemaal niets. Zij hebben duidelijk andere dingen die je moet hebben gezien. Meestal kerken en andere vaak oude gebouwen maar Umea is een bruisende moderne studentenstad. Veel mooie winkels en veel terrassen. Wij sluiten Zweden af met een heerlijk dinertje en brengen de nacht door op een veldje naast de ferryhaven.

Wij sluiten na drie weken Zweden af en vervolgen onze roadtrip in Finland.

jammer want vanavond is net Zweden-Nederland.

blog reisblog

Verrassend Bulgarije

Vandaag heb ik zowaar een planning gemaakt. Moet niet gekker worden. Meestal rij ik gewoon en bekijk onderweg wel waar ik uitkom. Mijn planning voor deze dag is via de Sipkapas naar Gabrovo. Niet echt veel kilometers maar dat is wel eens lekker. Net buiten de bebouwde kom van Sipka staat een bord dat de pas vandaag open, dat is weer mazzel hebben. Het is een makkelijke bochtige weg die langzaam omhoog gaat. Boven aangekomen word ik verrast met wat ik daar zie. Een paar touringcars en veel auto’s geparkeerd. Een stuk of vier restaurantjes en wat winkeltjes. Boven op een bergtop saat een vierkante toren. Daar kun je nog met de auto komen maar je kan ook via een trap naar boven. Die trap lijkt mij wel een uitdaging. Beneden zie je de bovenkant niet. Daar gaat ie dan. Ik zeg altijd tegen anderen dat ze niet naar boven moeten kijken, je komt toch wel een keer op de top en iedere keer dat je naar boven kijkt en je moet nog een stuk ga je meer puffen. Ik kijk dus naar de treden, moet ook wel want er zijn er veel stuk en na iedere honderd treden staat in een trede gebeiteld hoever je bent. Ik zie 500 staan en kijk toch stiekem even naar boven. Ik zie nog steeds de bovenkant niet. Even een pauze en een sloot water naar binnen werken. Traplopen is niet mijn favoriet, ik loop liever tegen een helling op. Na iets meer dan 1000 treden ben ik redelijk nat en vermoeid boven. Daar staan toch een partij auto’s op de parkeerplaats. Maar dan nog een steile trap op naar de toren. De toren kun je in, het is een museum en het thema is de slag bij Sipka in 1877. Bij de ingang staat een mannetje en ik begrijp uit zijn Bulgaarse gebaren dat ik 20 treden naar beneden een kaartje moet kopen.  Toch maar doen. Het is weer even positief schrikken over de prijs. Als pensionado betaal ik 50 eurocent. Weer de twintig treden op naar de controleur die het kaartje bekijkt en er een scheur in trekt.

Het is een vierkante toren en het voordeel hiervan is dat er een smalle trap aan de zijkant is en geen moeilijke wenteltrap. op iedere verdieping is wat te zien over die slag. Er zijn duizenden Russische Militairen gesneuveld waarvan de meeste door bevriezing. Niet zo handig om als er een dik pak sneeuw ligt en het keihard vriest om dan een battle te beginnen.Maar misschien kwam het onverwacht en toen had je het KNMI nog niet die code rood kon geven. Terug naar beneden ben ik over de weg gegaan 1 km.

Als ik in Sprinterje weg rij valt alle kleur uit de lucht weg, het wordt aardedonker. In de verte wordt er al op de pauken geslagen en de hemel wordt iedere keer heel even verlicht door een flinke flits. Er zitten nog genoeg seconden tussen het licht en de klap. Dan worden de sluizen boven pas echt open gezet. Ik wist niet dat er zoveel tegelijk naar beneden kon komen. De weg loopt in bochten naar beneden en al dat water wil ook naar beneden.  Het onweer is nu erg dichtbij en dan pal voor mij een vuurbal en direct een super harde knal. Schrok mij rot. Wel heel mooi om te zien. Jammer dat mijn camera niet aanstond, dit had ik nog nooit meegemaakt. Gedwongen heel langzaam en de ruitenwisser op oorlog stand kom ik beneden. Daar ligt al dat water, de dorpsweg is er niet meer, er ligt nu een rivier waar ik doorheen rij. Op een wat droger stukje stop ik om even bij te komen. Mijn doel voor vandaag is Gabrovo. Dit is best een grote stad en eenmaal gearriveerd denk ik, zo snel mogelijk weer wegwezen en dat doe ik ook.

Ik kom uit in Trjavna.  Sprintertje krijgt een plekje voor zich alleen naast een zwembad. Heerlijk rustig het zwembad is gesloten en er staat verder niemand. Jammer, hopelijk is het morgen wel open om lekker de dag te beginnen met baantjes trekken. Het is nu droog en ik loop anderhalve km naar het oude dorp. Dit is autovrij en de weg is helemaal bekleed met ongelijke stenen. Lastig voor rolstoelers dus. Er zijn veel Bulgaarse toeristen en het is gezellig druk. Bij een plein met een groot gebouw is het extra druk en er gaan veel mensen dat gebouw binnen. Met mijn toch wel nieuwsgierige aard ga ik ook maar eens binnen kijken. Ik kom in een soort garderobe, zoals in een theater alleen wordt deze voor een ander doel gebruikt. Er staat een skelter, een paar fietsen, biervaten, opgestapelde stoelen en tafels en een heleboel kratjes met lege frisdrank flesjes. Rechts is een brede trap en boven aan de trap zit aan een tafeltje een man met een geldkistje voor zich. Het is de kaartverkoper voor het concert dat over vier minuten begint. Diverse soorten klassieke muziek. Het legt mij nog uit dat de klarinetspeler uit Wenen komt en de beste van Oostenrijk is. Ik heb er wel zin in en vraag een kaartje, oei, dat is schrikken. Een lev, oftewel 50 eurocent. Het is een prachtig afwisselend concert. Er zijn de hele week allerlei activiteiten in dit dorp of eigenlijk stadje. Het is het jaarlijkse Trjavna art festival.

De volgende ochtend is het zwembad nog dicht dus ik ga eerst maar eens een route lopen die ik van Wikiloc haal.  Wil je de route zien klik dan even op ROUTE.  De route komt uit bij het plaatsje Bozhentsi. Staat niet aangegeven op mijn Michelin kaart. Het is een soort museumdorp, autovrij met prachtige vakwerkhuizen. Hier ga ik koffie drinken en de ober praat tegen mij in het Limburgs. Heel apart is dat. Hij heeft 8 jaar in Limburg gerwerkt en daar bij de Smokkelaar heb ik hem al eens eerder gesproken. Heel apart. Meer wat ik onderweg meemaakte in mijn vorige blog.

Tot op mijn huid ben ik door en door nat van de regen en van de transpiratie. Ik weet niet waarvan het meeste nat. Ik denk lekker even zwemmen en douchen maar door de regen is het toch weer gesloten. Maar na een uurtje komt er een auto met daarin de zwembadman. Hij gaat open en ik trek lekker mijn baantjes en hij beloofd morgenochtend speciaal voor mij open te gaan. Hij houdt woord en ik kan mij heerlijk natscheren en weer mijn baantjes trekken. Goed begin van weer een reisdag.

Tot de volgende keer met daarin o.a. belevenissen rond de camping.

blog reisblog

The story of Sprintertje.

Het leuke van een roadtrip is het rijden op kleine wegen. De navigatie staat ingesteld op: geen tolwegen en geen snelwegen. Zo kom je in de meest kleine gehuchten en op smalle vaak slechte wegen. Regelmatig een stukje onverhard moet ook kunnen. Voor ons leuk maar Srintertje is er soms niet blij mee. Vaak steile hellingen, haarspeldbochten en pittige afdalingen. Hij doet het goed maar toch wil hij wel eens iets nieuws. In Spanje was dat een intercooler, nieuwste model natuurlijk. Toen in Italië twee glanzende achterremschijven. Toch wel belangrijk met die afdalingen. Nog steeds in Italië is het vermogen steeds weg. Opnieuw starten dan gaat het weer even. Toch maar een Mercedes garage bezoeken. Het lijkt of de uitlaat zijn warmte niet kwijt kan. Drie man onder de auto en het probleem lijkt gevonden te zijn. Over al die stukken pijp zit een afdekplaat, die gewoon weglaten en het probleem is opgelost. Ik krijg die grote plaat keurig verpakt in plastic mee. Lekker makkelijk in het woon gedeelte. Iedere keer als we stoppen moet hij er weer uit en onder de kar. Kosten, gratis, een uur werk maar het is service en dat in Italië. Goedkoop, probleem dus opgelost? Echt niet. Het euvel blijft en ik bel met Mercedes Nederland die een afspraak maakt bij Mercerdes in Patras, Griekenland. We leveren hem daar af en gaan de stad in. Na een paar uur word ik gebeld met de mededeling dat hij klaar is. Er zat een scheur in een dikke slang in het motorgedeelte. De afdekplaat gelukkig niet weggegooid die zit er ook weer onder. Dan krijg ik de vraag wanneer het oliefilter is vervangen. Ik dacht dat dat gebeurd was gelijk met de remschijven. Ik had er een beurt bij laten doen. Wel de olie ververst, 9 liter á 22,50 maar geen oliefilter dus. Italië. De filter nu vernieuwd en met een trotse monteur een proefrit gemaakt. Die rijdt en niet zo zachtjes ook. Hij scheurt door Patras en Sprintertje is in zijn element. Hij trekt weer als een goede tandarts. Super vriendelijke mensen in deze Mercedes garage en complimenten voor MB Nederland. Dan een paar weken later, Sprintertje rijdt nog steeds lekker maar als hij stationair draait klinkt het als een rochelende oude vrouw. Oude vrouw? Ja, een rochelde oude man klinkt net weer even anders. In ieder geval kan dit niet goed zijn. Ik stop bij een garage, de man kijkt onder de motorkap en ziet direct wat er aan mankeert. Het heeft met de dynamo te maken. Hij heeft het onderdeel niet maar stuurt mij naar een garage die alleen maar Mercedes doet. Maar een km of 50 verder dus dat valt best mee. Het moet iets voor Fichti aan de linkerkant zijn.

Ik kijk of ik een Mercedes garage zie maar nee. Fichti komt steeds dichterbij en geen MB. Wel een soort autokerkhof waar wel erg veel MB busjes of in ieder geval delen ervan gestapeld liggen. Dat zou toch niet………….Ja dus, hier moeten we zijn. Geen ingang aan de doorgaande weg maar 200 meter verder via een achteraf weggetje naar de garage. Het lijkt een nog al oude zooi. Bij de andere MB garages is altijd een luxe balie waar dan twee of drie mensen achter zitten druk te wezen met stapels papieren en die dan net nog wat tijd over hebben om je even te woord te staan. Hier kom ik een smoezelig kantoortje binnen waar een vrouw achter een lekker ouderwets stalen bureau zit. Ze spreekt wat Engels en ik leg uit wat er is. Je bent hier aan het goede adres zegt ze of in ieder geval iets van die strekking. Wij doen alleen maar MB bedrijfswagens dus ook Sprinters. Ze geeft een schreeuw, het blijkt een naam te zijn want er komt een man in overall aanlopen. Niet gewoon aanlopen maar echt als een super macho. Hij draagt een blauwe overall met zo’n hele brede riem losjes over de heupen. Migas, zo heet hij dus, kijk jij even wat er aan de hand is? Mij mee wenkend stiefelt ie voor mij uit naar Sprintertje die daar nog steeds rochelend staat. Hij ziet het ook direct maar ik moet toch even naar voren rijden en boven een put gaan staan in de echt super schone garage. Ze bekijken het even met een paar man en ik word weer meegetroond naar het kantoortje. Migas praat wat tegen de vrouw en zij kijkt direct in de computer of het onderdeel er is en zegt, het kost 120 euro. Na die andere reparaties valt dit echt mee, dynamo? vorige keer met die remschijven moest ik vijf dagen wachten voor het gerepareerd kon worden dus ik vraag, wanneer kan het gebeuren? Ze kijkt mij aan of ik haar een oneerbaar voorstel doe en zegt. Nu gelijk natuurlijk. Oei dat is snel, het lijkt Overtoom wel. De dynamo wordt er uit gesloopt en ik krijg precies te zien wat er stuk is. Dan het nieuwe onderdeel er weer in gemonteerd. Mijn bumper wordt nog even vast gezet en na een half uurtje is het voor elkaar. Even afrekenen. Kan ik pinnen? Nee of eigenlijk kan het wel maar dan krijg ik een rekening en hangt er een heel ander prijskaartje aan. Gewoon contant dus. Dit is een garage naar mijn hart, sloperij, wat hergebruikt kan worden wordt hergebruikt en geen poespas gewoon recht voor zijn raap.

Het zit natuurlijk tussen mijn oren maar het is net of Sprintertje nu ook weer prettiger rijdt. Net zoals zijn baasje op zijn tijd lust ook hij wel een slokje. We zoeken een dieselbodega en gaan voor de diesel extra. Kwaliteit en we worden bediend door de bodegahouder himself. Deze ziet dat wij uit Nederland komen en vertelt dat ons koningspaar 5 km hiervandaan hun huis heeft. Als WA er is drinkt hij iedere avond een biertje met hem. Lachen. Maar het houdt de gemeenschap wel bezig. Het is trouwens een fantastisch plekje hier. Hele mooie kust.

Een paar dagen later als we in Erineos staan heeft de barman het ook al over WA en Maxima. Tijdens de Olympische spelen waren ze waarschijnlijk op zoek naar een geschikt vakantiehuisje en dat deden ze undercover. Ze praten heel ontspannen met hem. Het heeft indruk gemaakt. En voor ons is het een leuk binnenkomertje. Bedankt.

Inmiddels zijn we de Peloponessus uit en nu aan de andere kant. Daarover meer in de volgende post. Nog wat foto’s van Erineos.

blog reisblog

De weg naar Griekenland

Na al het culturele geweld van de afgelopen tijd is het heerlijk relaxen aan het strand. Gewoon op een grote camping aan het meer van Trasimeno. Lekker lopen naar het leuke stadje Castiglione del Lago. Heel apart op het hoogste punt is een ziekenhuis. Lekker makkelijk om te komen. Een mooi openlucht theater in het oude kasteel, jammer genoeg geen uitvoeringen op dit moment.

Na twee nachten door richting Ancona en weer bij een strand. Senigallia. Ja en weer op een camping. De camperplaats lag vol in de zon en met 25 graden in de schaduw is dat niet echt prettig. Dit is echt een familie camping. Iedereen kent elkaar, maken praatjes, kaarten en helpen elkaar met het in orde brengen van de zonwering. Een heerlijk 25 meter bad om baantjes te trekken.

twintig jaar geleden was het hier vol met Duitsers maar nu is het grootste deel Italiaans. Het km lange strand is bijna geheel ingenomen door beach clubs en ligt vol strandstoelen en leuke kleurige parasols. De volgende dag ben ik, hoe gek kun je zijn, al om kwart over vijf op het strand om te zien hoe die gouden rakker uit de horizon klimt. Ik klim op de badmeesterstoel en plaats mijn Iphone op een tripot klaar om een times lap te maken.

je zou misschien denken dat ik hier alleen op het strand ben maar nee dat is zeker niet zo. Bij de meeste strandtenten zijn al mensen aan het werk. Het strand wordt geharkt, niet met machines maar gewoon met de handhark. De ligstoelen worden in het gelid gezet, ramen gelapt zodat alles weer op en top is voor de badgasten die al vroeg komen. Tenminste ik vind zeven uur behoorlijk vroeg. Twee dagen heb ik heerlijk voor zessen een flink stuk over het strand gelopen. Het is even het moment om mijn bed uit te komen maar eenmaal aan de wandel over het strand is dat moment weer snel vergeten.

En dan is daar Ancona waar de boot naar Griekenland vertrekt. Het zou half zes in de middag zijn maar we varen pas twee uur later uit. Wat een hoeveelheid vrachtwagens gaan er op zo,n  ferry. Er werken hoofdzakelijk mannen hier op dat schip. Ze zien er stuk voor stuk afgepeigerd uit. Lange werkdagen en vier maanden achter elkaar zeven dagen per week werken en dan een maand vrij. Ik sprak er een en die moest nog een dag dan was hij vrij. Kon mij die moeie gezichten beter voorstellen. Er werkte maar vier vrouwen op deze boot. Een bij de receptie en drie in de winkels.

Na 22 uur varen is daar Padras. Ik heb problemen met de Sprinten en Mercedes Nederland heeft een afspraak voor mij gemaakt bij de garage in Patras. We vinden een prachtig plekje aan het water iets voorbij Patras want morgen om tien uur een afspraak voor Sprintertje.

blog reisblog