Is dit het paradijs?

Rijdend over de AV-P-662 en rechts en links kijkend of er een geschikte slaapplek is komen we door het dorpje La Horcajada. Het lijkt te slapen. Een stukje buiten het dorp is er een zandpad dat parallel loopt. Hier zetten we Sprintertje even neer. Lopend op onderzoek uit. Een ongelijk soort karrenspoor loopt bochtig een flinke heuvel op. Boven is het of je in een andere wereld terecht komt. Een groene bodem bezaaid met grote rotsen en stenen en vol grote oude steeneiken. Hier een nachtje staan? De Sprinter past net onder de bomen door en hobbelt naar boven. Maar daar staat hij dan ook als een paleis met rondom zich puur natuur. Na een uurtje komt er een bestelwagentje naar boven met twee mannen en een paar honden erin. Ze rijden door maar na een paar minuten rijden ze weer terug en als ik zwaai stoppen ze. Ik zeg dat het hier zo mooi is en of het toegestaan is te overnachten. Al blijf je een week alles is goed. De avond valt en het is hier doodstil, af en toe in de verte hoor je een auto en dat is alles. Pikkedonker. We slapen weer heerlijk.

Buiten aan de koffie en daar horen we bellen. Een grote kudde schapen komt boven met een herder en zijn Bordercollie. De herder komt even een praatje maken maar wil niets nuttigen. De spullen om buiten te koken uit de sprinter en helemaal relaxt een verse tomatensaus voor over de spaghetti maken. Dan echt op z’n Spaans eten om een uur of drie.

Voor mijn verzameling van foto’s van oude en/of dode bomen sta ik hier ook goed. Wat een pracht.

Het is half vijf, we lopen de andere kant over een zandpad de berg af en zo naar het dorp. Beneden aan het zandpad is een man aan het eggen op de oude manier. Een houten eg met twee ezels ervoor. Het ziet er als zwaar werk uit, de man loopt ook erg gebogen.

Het dorp bestaat veelal uit oude minihuisjes, gebouwd van grote stenen. Gebruiken wat de natuur je geeft. De bakkerswinkel heeft een formaat als een Ikea lift. Met drie mensen erin is hij vol. Een bruin stokbrood kost hier zeventig cent. Er liggen ook een soort tulbanden van cake met een versiering van fondant erop. Kun je toch niet laten liggen? De traditionele manier hier om die te eten is als volgt. Je breekt een stuk cake af en propt dit in he koffie, dan haal je het er met een lepel uit en werkt het mengsel je mond in. Ik vind mijn methode, gewoon met een grote klodder slagroom toch aangenamer. Als we weer terug zijn is het anderhalf uur later en hebben we vijf km gelopen. Heet dit nu onthaasten? Op de radio hoor ik dat er weer veel file’s staan, ik kan het mij bijna niet meer voorstellen.

We besluiten om nog een paar daagjes zo hier te leven. Het is zo stil dat we ons heerlijk in ons blote niksie buiten kunnen wassen. Is dit nu het paradijs? De laatste avond komt er nog even een andere herder langs. Het is jammer om hier weg te gaan.

Hier nog een paar foto’s.

1 uitzicht paradijs2 sneeuw3 uitzicht paradijs

Advertenties

10 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s