Retranchement

Het is zowaar droog en dus altijd goed om een stukje te lopen. Met de auto naar Retranchement, je zou kunnen denken dat dat in Frankrijk lig maar het ligt toch echt in Zeeland. Een plaatsje met ongeveer 360 inwoners. Hier pakken we een stukje van het grenslandpad, niet zover, tot Cadzand-Bad. Via een klein paadje en over een kleine houten brug lopen we langs waar eens fort Oranje stond. Tijdens een stormvloed zakte dit voor een groot deel weg in het Zwin. Op deze plaats staat nu een prachtige boerderij.

oranje-hoeve

boerderij “Oranje”

We volgen het kanaal met aan de rechterkant wilde weide met grazers. Links het kanaal met watervogels en prachtige gekleurde struiken aan de overkant.herfst

Het is dinsdagmorgen en je komt bijna niemand tegen. Er staat een harde wind. Zo af en toe komt de zon wat door maar de donkere wolken voorspellen regen. Geen regenkleding of een pluutje bij ons. Ik vind het koud maar blijf hier wel in Nederland. En niet ik alleen, op een dak zie ik twee ooievaars die zo lijkt het ook niet gaan overwinteren. Ze zitten op hun gemak op het randje of de zon vol op hun veren schijnt.ooievaar

Wat zijn het toch mooie beesten. Waar ik ook altijd gefascineerd naar sta te kijken is de torenvalk. Veel fladderen dan weer stil hangen en plotseling een duikvlucht naar waarschijnlijk een muisje of een andere lekkernij. We volgen het grenslandpad en klimmen een duin over. Dan zie je het Zwin. Het Zwin was van oorsprong de zeearm die Brugge met de Noordzee verbond. Door verzanding werd de geul niet meer bevaarbaar en nu wordt er een groot natuurpark aangelegd dat in 2019 klaar moet zijn. De geul is de grens tussen België en Nederland.

werken-aan-het-zwin

Het Zwin

grenspaal

grenspaal

Wat een genot om hier te lopen. De wolken zijn prachtige schilderijen. We lopen verder over het strand en daar is zowaar nog een strandtent open waar we even de handen kunnen warmer om een mok hete koffie. We zijn amper binnen of het begint te gieten. Het duurt niet lang maar in de verte over zee zie je de wolken zich ontladen. Verder over het strand naar Cadzand-Bad.schelpenvrouwwolken-over-strand

Er zit veel blauw in de lucht en zoals je ziet er zijn weinig tegenliggers. In CB begint het nu eens niet te regenen maar de hagel vliegt mij om de oren en ik merk toch dat mijn kruin steeds dunner wordt, of er steeds steentjes op mijn hoofd gegooid worden. Dan toch maar mijn alpinopet op die nog in mijn rugzak zit. Best lekker eigenlijk. Cadzand is uitgestorven maar er is toch wel een resto open. Buiten op een bord staat dat er mosselen zijn. Altijd lekker maar deze waren niet geweldig. Super klein en smakeloos. Jammer. Weer terug richting Retranchement, Het regent stevig maar dat heeft toch ook wel wat. Ik moet wel goed nadenken wat het nu eigenlijk heeft. O ja een fris gevoel en je smelt niet. In Retranchement loopt ook nog een wallentocht. Nu is dit hier wel een heel andere wallentocht dan in Amsterdam. Een heel andere natuur. Veel bladeren op het pad en eigenlijk niet zo heel interessant, aan beide zijden hoge struiken dus niet veel te zien. Weer in het dorpje zie ik nog een mooi gerestaureerde molen uit 1643.

molen

houten standerd molen

Alles bij elkaar 11 km gelopen en ondanks de regen en hagel hebben thuisblijvers toch echt ongelijk.

blog

Camino is loslaten 

  
Vaak wordt gezegd, lopen over de camino is loslaten maar er zijn grenzen aan het loslaten. Het begint zo. Gisterenavond word ik zo maar van het en op het andere moment super verkouden. Ik hoop niet dat je culinair bezig bent maar het snot loopt als een waterval mijn neus uit. Tien keer achter elkaar niezen is nog niets. Met zes mannen op een kleine kamer gelegen aan de voorkant van de alberque. Aan een weg precies op een punt waar auto’s optrekken en schakelen. Je kunt echt beter een goede snurker op je kamer hebben. Ik heb een halve wc rol gebruikt om al het vocht uit mijn neus op te vangen. Maar goed toch wel iets geslapen. Om goed voorbereid te zijn op de volgende loopdag heb ik de waterzak vast gevuld met drie liter water. Als ik mijn bed uitstap merk ik dat de grond wat nat is. Ik kijk in mijn rugzak en die is droog, de nattigheid is niet van mij. Ik ga op pad en denk, je went al aan de rugzak niet meer zo zwaar als gisteren en nig gaat er geen lichtje branden. Bij de bakker een broodje kopen en zakdoekjes. Het is een prachtige route. Af en toe een slokje maar al snel komt er alleen maar lucht uit het slangetje. Nee hè, zit hij weer dubbel.
    

 Na acht km begint een route door een beschermd gebied die 11 km lang is. Even tegen een boom zitten, banaantje eten en de slang goed doen. Nee bijna drie liter water is vannacht door de slang weg gelopen, ik heb geen druppel meer en moet nog elf km behoorlijk klimmen.  
   

     

Geen andere pelgrim in de buurt en ik verlies al zo veel vocht met die verkoudheid. Ja en dat bedoel ik dus met loslaten. Er zijn grenzen. Je hoeft geen controlefreak te zijn maar dat water op de vloer had ik toch moeten rechercheren. Mijn neus blijft stromen en ik krijg toch steeds meer moeite met klimmen een stijging van 350 meter. Uiteindelijk loop ik toch Castilblanco binnen en daar is…. een kroegje, wat smaakt dat water dan lekker. 
Het loopt zo niet echt lekker maar ik heb waanzinnig genoten van deze prachtige natuur. Morgen 30 km zonder horeca onderweg, veel water mee en zeker voor vertrek controleren.  

 
  

blog reisblog wandelblog