Dit is overwinteren

Het Sint Niklaas feest is voorbij en natuurlijk gaan we eens kijken of hij veilig terug gaat naar Spanje. We volgen hem met Sprintertje en die heeft er weer plezier in. We rijden net lekker of daar gaat de goedheiligman al de weg af. Arras staat er op het bord. Dit is een behoorlijke stad in Frankrijk. Wat gaat hij daar nu doen? Er is op een van de prachtige pleinen een grote kerstmarkt en SN gaat gewoon op bezoek bij zijn collega het kerstmanneke. Voor ons is het een mooie manier om kennis te maken met de Franse folklore. Om binnen de markt te komen moeten we wel even gefouilleerd worden en buiten de markt staan gewapende militairen. Arras is een prachtige stad met mooie gevelhuizen. Beetje jammer is dat het er hard regent.

De volgende ochtend hoor ik al vroeg geluid op de gratis camperplaats. Ja Sint Niklaas moet ook bezuinigen na het dure begin van de maand. Vroeger had hij van die goedkope arbeidskrachten maar Nederland is wakker en de veegpieten eisten direct al een loonsverhoging. Sint heeft het zwaar tegenwoordig. Maar goed hij is al vroeg uit het warme bedje en het is nog donker als hij al op weg gaat. Hij neemt de route nationale en dat betekent veel rotondes, vrachtverkeer en trekkers. Schiet niet echt op. Het weer is wel omgeslagen van regen naar een heerlijk zonnetje. Dit gaat zo door tot weer een verrassende plaats. Hij stopt in Chateau Renault, ook weer een oude plaats met een slot dat nu nog gebruikt wordt als Hotel de Ville. Het blijkt ook weer niet zomaar een plaats te zijn. Deze plaats ligt op de weg naar een collega van hem, Saint Jacques. Ook hier weer een rustige gratis camperplaats. Ik verdenk SN er van dat hij ook de app, park4night op zijn iPhone heeft waar al die prettige overnachtingplaatsen beschreven staan.

Vandaag gelukkig iets later op weg dan gisteren en SN heeft genoeg van al die rotondes en pakt de tolweg. Dat schiet lekker op. De zon schijnt weer volop en tegen half vier stoppen we al in Cap Breton. Dit is bekend terrein. Het is een camperplaats direct voor het strand. Hier zijn de golven en hun geluid zo groots. Er zijn twee surfers die het wagen in deze kolkende watermassa hun kunsten te vertonen. Ze gaan achterop een waterscooter en wachten tot de grootste golf komt en dan pakken ze die hele golf mee naar de kust. een machtig schouwspel.

Twee jaar geleden op deze plek stormde het zo hard dat we midden in de nacht zijn vertrokken naar een beschut plekje in het dorp. Het leek of sprintertje op zijn kant ging. Bijna iedereen vertrok maar nu was het weer prachtig. Sint Niklaas weet de plekjes wel uit te zoeken.

Hier neem ik afscheid van Sint Niklaas, hij gaat richting Madrid en wij gaan naar Valencia. Hij redt het verder wel alleen, tot volgend jaar.

We gaan onderweg met noodweer. Regen en harde wind. Veel vrachtverkeer op de baan en de ruitenwissers staan op de hoogste stand. Ik kan en durf niet harder te rijden dan 80 km p/u. Behoorlijk vermoeiend. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn lief die onwillekeurig toch heel gespannen ernaast zit. We rijden al een tijdje in Spanje als het eindelijk droog wordt. Dit is heel anders rijden. Hoe dichter we bij Valencia komen hoe blauwer de lucht wordt. Meestal doen we de reis in vier dagen en overnachten we in Pamplona. Gelukkig deze keer niet want na dat wij er voorbij waren bleef het daar hozen en stormen met gevolg grote overstromingen, bomen over de weg en veel gekapseisde vrachtwagens. Wij waren er net langs.

Vorig jaar heb ik twee weken wild gestaan in Valencia en dat is mij goed bevallen. Toen was ik alleen en nu met mijn lief gaan we weer naar die plek. Het is aan het strand van Malva Rosa. De plek waar we staan is precies voor de boulevard, eigenlijk meer een parkeerplaats maar we staan er met nog een paar andere campers. Uitzicht op de zee.Deze keer niet de oude stad in maar lekker stukken lopen op het strand. De buurt heet ook Malva Rosa en is een wat oudere wijk met daarachter de grote gebouwen van de Universiteit. Veel studenten hier in de wijk en dat geeft een bijzondere sfeer. Direct de eerste avond werden wij al verrast met een opkomende volle maan. Wil je nog meer romantiek? De volgende ochtend op het strand mijn oefeningen doen om een beetje soepel te blijven en douchen onder de koude buitendouche. Weer lopen, terrasje pakken om een goede cortado te drinken, lezen, fotograferen, ja zo kom ik de winter wel door. Een kijkje in de vissershaven, hier staan altijd mensen die in de rij staan om de achtergebleven vissen te kopen. We blijven drie dagen in Valencia en gaan dan weer een stukje verder.

Opkomende volle maan
Prettig wakker worden
Wachten op de overgebleven vis

Volgende keer: iedere dag weer een stukje verder

Een dag uit het leven van een reiziger.

Ben je nu met vakantie of op reis. Deze vraag kreeg ik vorige week. Dat is echt iets om even bij stil te staan. Soms aan de cortado ( dit is half klein glaasje sterke koffie en half melk schuim) op een terras in de zon is het nog echt vakantie. Een andere keer zeker tijdens een reisdag is het echt reizen en wat ik hoor van mensen die al langer onderweg zijn wordt het later een manier van leven. Hoe gaat dat dan. Leven op een paar vierkante meter en meer is niet nodig. Proberen om zoveel mogelijk vrij te staan. Dus niet op een camping of camperplaats. Op dit moment al drie dagen in een prachtig natuurpark. Cabo de Cata in Nijar. Vijftig meter van het strand. Hier is kamperen verboden maar in de winter lijkt het gedoogd te worden. Er is natuurlijk geen stroom en je hebt geen douches op deze plekken. Heel primitief dus. Het is net als met de camino lopen. Je hebt dan alleen de meest noodzakelijke dingen bij je. Wat kan een mens toch weinig nodig hebben, vooral met lekker weer.

Het is half negen, de zonnestralen stromen binnen. De achterdeur open en laat die gele rakker maar binnen komen. Zicht op een prachtige natuur. Er zijn mindere manieren om de dag mee te beginnen. Water koken voor thee en deze lekker in bed opdrinken. Rustig opstaan, wassen en scheren aan het aanrecht, aankleden en naar buiten. Ik heb niet zoveel kleding bij mij, dus een moeilijke keus wat deze dag nu weer aan te trekken is het niet. Net zoals bij het lopen iedere dag weer even je snel drogende onderbroek uitwassen en die kan de volgende dag weer aan. Ik ben nu bijna drie weken onderweg en besef nu al weer dat je zo weinig nodig hebt. De Sprinter staat op twee km van het centrum(pje) van San Jose. Net een mooi stukje om naar toe te lopen. Er loopt een stenen-kiezel pad over de berg naartoe. Goed voor de noodzakelijke beweging. Het plaatsje zelf is in deze tijd van het jaar redelijk slapend. Er staan prachtige huizen maar waarschijnlijk allemaal tweede huizen want de luiken zijn dicht en het ziet er verlaten uit. Veel van de horeca is gesloten maar gelukkig wel een terras waar de eerder genoemde cortado gedronken kan worden. Bij de piepkleine bakkerswinkel een lekker warm stokbrood halen en weer een stukje terug lopen. Het knapperige brood kan nog belegd worden met de mee genomen Hollandse kaas.

Het is nu middag en de bergen lonken. De Hanwags aan, rugzakje op de plaats wat de naam al aangeeft, water en een versnapering mee en lopen. Er gaat een langeafstandspad over en langs de bergen. Het is weer heerlijk genieten. Na drie uur ben ik weer terug.  Zoals dat dan heet, moe maar voldaan. Het is weer borreltijd. Na het lopen smaakt een biertje heerlijk en tijdens het koken een glaasje Vino Tinto.

Wat ik echt heel leuk vind is buiten koken. Thuis ook al maar hier bij de Van helemaal. Lekker verse dingen van de mercado, genoeg kruiden en smullen maar. Zo buiten lijkt het allemaal erg lekker. Afwassen moet ook gebeuren. Hier geen vaatwasser, geen boiler maar beperkt water. Ook daar een manier voor gevonden en het is nooit veel. Er is gewoon niet zoveel. Thuis pak je sneller iets schoons. Hier spoel je iets af en gebruikt het weer. Nog een beetje editen aan een opgenomen video of een stukje schrijven, foto op Instagram plaatsen, mail checken en Facebook pagina bijwerken. Het lijkt wel of ik het druk heb. Het wordt weer tijd om het bed op te zoeken, nu hoef ik niet ver te zoeken. Ik kijk achter mij en zie het. Welterusten en tot morgen.

En dan is er dus La Rioja

We staan op een camperplaats bij een sportzaal, we staan er alleen. Weer vroeg naar bed maar koud, zelfs met het dikke dekbed is het nog koud. We hebben geen stroom dus geen elektrische kachel en geen zin om de oliekachel aan te doen, stom dus. Als we opstaan zit het ijs aan de buiten- en binnenkant. Vanavond echt eerst de oliekachel aan en een extra slaapzak erbij. Typisch een landklimaat hier.

 

Vandaag gaan we eens kijken waar die heerlijke wijn vandaan komt. Eerst op zoek naar een moderne bodega, die van Marqués de Riscal. Een kleine smalle kronkelige weg zou ons bij deze bodega brengen, zij het niet dat na vijf km je niet meer verder mag op deze weg. Jammer, omkeren en weer terug. Dan eerst naar een typisch wijn stadje, Laguardia. In dit stadje zijn driehonderd ondergrondse grotten waar wijn ligt.

caves
ondergrondse grotten/kelders

Deze grotten waren vroeger allemaal met elkaar verbonden en waren ten tijde van de vele oorlogen een schuilplaats en opslagplaats voor eten en natuurlijk munitie. Maar nu zit bij bijna ieder huis zo’n grot/kelder.

wijnvat

Het plaatsje heeft twee grote kerken, welke plaats heeft dat niet hier in Spanje en vele bars en restaurants. In de stadsmuren zijn veel proeflokalen waar je de diverse wijnen van de omliggende bodega’s kunt proeven. Wij gaan naar Bodega Carlos San Pedro Pérez de Viñaspre. We krijgen daar een rondleiding en leren veel over de beroemde Rioja. We zien een film over hoe het twintig jaar geleden nog ging, echt heel zwaar werk. Mannen sjouwen zich een ongeluk aan de zware gevulde tonnen met druiven. Nu is er veel geautomatiseerd, maar het blijft behoorlijk bewerkelijk. Het is te begrijpen waarom een goede Rioja redelijk duur is. Uiteraard proeven we er ook een paar waaronder een Rioja grand reserva, die werkelijk uitmuntend is. Na dit leuke uitstapje rijden we weer verder over een weg door de bergen. Enkele bergpassen en hebben mazzel dat er geen sneeuw ligt.

stok
wijnstok in La Rioja

sprinter

We rijden door tot Molina de Aragon, een behoorlijke plaats met een groot kasteel boven op een berg. Het gekke is dat in het boek dat wij van Spanje hebben deze plaats niet genoemd wordt. Veel grote oude gebouwen, kerken, museum en dan het grote kasteel. Trouwens ook geen camperplaats dus we staan op een parkeerterrein in de stad, het lijkt een rustige buurt. Morgen nog 350 km naar de kust.

 

We rijden eerst naar Teruel, een gezellige Spaanse plaats, ommuurd en heel druk want er is een grote markt. Hier is een hele grote kerk die we gaan bezichtigen, we mogen geen foto’s maken, jammer, alleen van de buitenkant dus. En dan door naar de kust waar in Moreira een paar vrienden een huisje gehuurd hebben voor drie maanden. Net als vorig jaar is het weer wennen aan de vele zilveruitjes die hier in deze streek rondlopen. Ik ben het natuurlijk ook maar dat wil je niet weten. (wordt vervolgd)

wijnbouw rioja

Teruel

torem

Sprinterje op z’n kant?

De wekker gezet om half acht maar het is niet nodig, voor zessen klaar wakker. Blijven liggen of opstaan. Opstaan dus,  ontbijten en de laatste spullen in de kampeerwagen, fietsenrek en fietsen achterop en om negen uur is het zover. On the road. We hebben pas de 18de gereserveerd op de camping dus alle tijd om er te komen. Op weg richting Alicante. De eerste dag rijden we 550 km en komen terecht in een klein plaatsje, Vaudereuil. Hier staan we op een camperplaats, gratis met jawel, stroom. Het elektrische kacheltje doet het goed en om 20:00 uur na twee borrels gaan we plat. Zo wat slaapt dat toch heerlijk in de Sprinter.

Het is half zes en uitgeslapen. Toch een lange nacht gemaakt. Kwart over zes rijden we al. Het is wel donker en dat rijdt niet echt lekker, het verkeer komt al aardig op gang en je kent de weg niet echt. We hebben besloten om geen tolwegen te rijden, dat houdt in veel rotondes, stoplichten en vrachtverkeer. Niet echt ideaal om op te schieten, maar we hebben geen haast. Het voordeel is wwer dat je meer van de omgeving kunt genieten. We zijn al iets voor vijven bij Bordeaux. Stoppen of toch maar door rijden. We rijden door. Half zeven zijn we in de voor ons bekende plaats, Capbreton. Er is daar een gratis camperplaats wel zonder voorzieningen, maar net achter het duin aan de zee. Bij mooi weer een fantastische plaats. Snel nog even in het bijna donker het duin over om naar de woeste golven te kijken. Heerlijk. Het is hoog water, het brede strand lijkt niet meer dan een klein zandpad. Gelukkig staan we achter het duin, dat geeft toch een veilig gevoel. We zijn niet de enige op deze camperplaats, er staan zo’n zeven campers. Negen uur liggen we weer heerlijk, zij het wel rumoerig vanwege de sterke wind, in bed.

Het is twaalf uur als we wakker worden van een noodweer. De storm raast over de open plek waar wij staan en de lucht wordt verlicht door de bliksem. Het lijkt wel windkracht 12 zo gaat het tekeer. De sprinter staat te schudden in de wind. Bed uit en naar buiten kijken. Tegenover ons staat een camper, we zetten de sprinter iets naar voren zodat we wat in de luwte staan, het scheelt iets. Weer naar bed. Kwartiertje later horen we een motor starten en ja hoor, de camper die ons uit de wind houdt vind het welletjes en verlaat het terrein. Wij staan nu weer vooraan en het lijkt wel of we weggeblazen worden. De sprinter is hoog en smal dus het zou best wel eens kunnen. Wat te doen, het is inmiddels half twee en geen oog dicht gedaan. Eerst nog even proberen om de sprinter echt met de kop in de wind te zetten. Maar nee, het wordt steeds erger. Dan ook maar vertrekken van deze open plek achter de woeste zee. We breken op en rijden het dorp in, daar staat de camper die al eerder weggegaan was. We rijden door en komen bij een gesloten camping. Hier staan op het parkeer terrein een paar chaletjes en daar zetten we de Sprinter pal achter. Net in bed, een grote klap tegen de achterkant van de Sprinter, je ligt stijf van schrik in je heerlijke bedje. Weer eruit en naar buiten. De spinnen waar de fietshoes mee vast zit waren los gesprongen. Verder toch wel goed geslapen. Ja, je moet wat over hebben om in het zonnige Spanje te komen.

Het is dag drie, we doen het rustig aan, eerst bij een grote super U inkopen doen, tanken en dan richting de streek van de Rioja. Het landschap is bergachtig , veel stukken met druivenstokken, prachtige groene velden en in de verte het hooggebergte van de Sierra de la Demanda en Sierra de Cameros. We gaan naar de hoofdstad van Rioja, Logrono. Het i s ook een stad waar de camino Frances doorheen komt. Natuurlijk met een grote kerk van de apostel Santiago. Verder is het een wat saaie stad. Je moet hier Rioja drinken en tapas eten maar in het kroegje waar wij zitten hebben ze alleen maar zoetigheid, jammer, morgen weer een kans. Dan gaan we een paar bodega’s bezoeken. Ben heel benieuwd.

P1120124