Waar ben ik

Ergens hoor ik een geluid, ik probeer het weg te stoppen maar dat lukt niet. Het gaat maar door. Langzaam word ik wakker, het blijkt mijn telefoon te zijn die op de wekkerstand staat. Ik kijk naast mij, niemand. Ik lig alleen in bed. Langzaam dringt het tot mij door waar ik ben. Het is half zeven en ik ben in Väsby, Stockholm. Omdat mijn lief geopereerd is aan haar schouder en even echt niets mag doen ben ik alleen gaan oppassen, gek woord eigenlijk, nou ja ik doe een paar dingen zoals de kleinkinderen naar school brengen en natuurlijk ook weer ophalen, mee naar zwemles, spelletjes doen, wat kokkerellen, voorlezen, eigenlijk alleen maar leuke dingen. Vandaag gaat Tom nog even mee om uit te leggen waar de school is, ook wel handig om te weten. Het is nu kwart over acht en ik loop al lekker buiten, de kinderen afgeleverd en ik ga eerst maar eens een stukje lopen. Achter de school is een mooi bosgebied en daar zijn wandelroutes uitgezet.

  
Ik kies voor de 10 km. In principe ben ik niet zo’n vroege loper maar nu ik eenmaal bezig ben is het toch wel lekker. De zon schijnt het is een genot om hier te lopen. De sneeuw is pas een paar dagen weg en op de meertjes die hier overal in het bos zijn ligt nog ijs. De weg is drassig en soms moet ik over wat waterstroompjes heen. Er moet flink geklommen worden, niet echt hoog maar wel venijnig. Overal stronken, wortels en schuine stenen. Constant allert blijven anders lig je zo onderuit. Maar dan komt er een makkelijk stukje. Ik loop heerlijk in gedachten als er naast mij een grote vogel met een enorm kabaal opvliegt. Ik schrik mij kapot. Het is goed dat ik een sterk hart heb anders zou je er een hartverzakking aan over houden. 

   
    
    
 

blog reisblog

Een echte kuitenbijter.

Vandaag lonkte de bult waar we tegenaan kijken toch iets teveel. Het hoogste punt in de buurt 327 meter. Loopschoenen aan, genoeg water en wat nootjes om te eten en gaan. Het begint met een kiezelpad, gaat over in asfalt en niet onbelangrijk gaat de hoogte en door een klein gehucht niet meer dan een paar huizen. Afgelegen maar prachtig gelegen in een vallei. Hiervandaan begint de kuitenbijter. Haarspeldbochten en klimmen maar. Na 8 km ben ik boven bij de zendmasten, het hoogste punt 327 meter. Hier zie ik ook een bordje van de GR92. Deze gaat niet via de weg naar beneden maar gewoon kleine stenen paadjes de berg af. Dit is plezier. Wel het koppie erbij houden want de richels zijn op sommige plaatsen wel erg smal. Op het bordje stond een uur en twintig minuten en je bent beneden. Nou dat klopte aardig. De hele route in 2 uur en 40 minuten. Weer bij de Sprinter heeft An een heerlijk maaltje met veel verse groenten klaar staan, natuurlijk een glaasje plaatselijke witte wijn erbij. Gek maar na zo’n wandeling vind je ook dat je dat wel verdiend hebt.In de middag gaan we samen nog een stukje langs de boulevard en strand lopen naar isla Plana. Dit is vijf km. Hier staat op de punt een kerkje en er zijn opgravingen uit de Romijnse tijd. Helemaal op het randje van de kust zijn termaalbaden. Helaas nu gesloten. Wat wel open is tegenover de kerk is Casa Social. Een soort buurthuis waar van alles te beleven valt. L

Jammer genoeg zijn we te laat voor het “line dansen” 😄😄😄. Maar de cortado met een brandy smaakt uitstekend. Het is echt een sociaal gebeuren, allemaal vrouwen en mannen die gezellig zitten te babbelen, dan is het wel jammer dat je de taal niet goed spreekt. Hier spreken ze net weer een andere taal dan het officiële Spaans. Voorbeeld: dag is hier geen dia maar diaro en zo is het een heel andere taal. Maar ook met gebaren en een beetje improviseren kom je een heel eind.

We lopen weer terug en zien een prachtige zonsondergang. Vandaag weer 22 km gelopen, goede training voor de Via de la Plata in april.Het begint hard te waaien en de voorspellingen zijn niet goed. De komende twee dagen veel bewolking en regen. We gaan het wel zien.

    
    
   

blog reisblog