Niergetransplanteerden lopen naar Santiago de Compostela 

Het is februari als ik samen met Hans Bart,directeur van de Nierpatiënten Vereniging Nederland een informatieavond organiseer voor nierpatiënten om van Valenca in Portugal te lopen naar Santiago de Compostela. Bijna allemaal mensen die een of meerdere transplantaties achter de rug hebben en een uitzondering daargelaten geen of bijna geen conditie hebben. Ik zie een aantal super positieve mensen die ieder met zijn of haar eigen redenen naar Santiago willen lopen. Met een trainingsschema op zak gaan ze naar huis om in juni een testweekend te moeten lopen van twee x 20 km over zwaar terrein. Er blijven er zes over die mee kunnen in september naar SdC. Vijf getransplanteerden en een in pré-dialyse. En nu lopen we hier in Spanje, helaas moest er iemand op het laatste moment afhaken om privé redenen. Jammer Wim, we missen je echt. Vandaag de tweede dag hebben we 20 km gelopen en het zijn echte kanjers. Iedere dag vertelt een deelnemer zijn of haar verhaal en waarom deze camino zo belangrijk is. Leef mee met deze kanjers en abonneer je op:

http://www.youtube.com/waarlooojijwarmvoor

reisblog

Het einde van de wereld

Na een toch wel korte nacht zijn we net op tijd voor de bus naar Cee. Het landschap waar we doorheen rijden is gehuld in nevelen. Dan maar even de oogjes toe. Naar mijn gevoel een half uur maar in werkelijkheid anderhalf uur stopt de bus in Cee. En gaan eerst aan de koffie en ik zeg: best nog den beetje fr….op dat moment besef ik dat mijn regenjas nog in bovenvak van de bus ligt. Ik gooi mijn rugzak af en spurt terug naar het busstation. Ik zie de bus wegrijden maar mijn wild gezwaai wekt de aandacht van de chauffeur en hij stopt zowaar. Die cortado is dus wel echt verdient.  Na de koffie gaan we op pad voor 12km maar wel behoorlijk steil de hoogte in. 


We lopen over ruige paden,zand en grind. Dwars door gehuchten met vervallen huizen. En dan is hij daar dan……..de zee.  Er gebeurt van alles. Ik begrijp dat er gezwommen moet worden. Vier vrouwen en John die als zand en zee hater flink uit zijn comfortzone gaat rennen als hazewindhonden naar de zee. Ik moest alles filmen dus kon helaas niet meedoen. Een betere smoes kan ik zo snel niet verzinnen. Maar ook hier komt weer een einde aan we moeten verder. De Laatste kilometers gaan over het strand. Lekker de schoenen uit en je voeten door het zand laten masseren en spetteren door 

het zoute water. Dit is een weldaad voor de toch wel vermoeide voeten. 


We komen laat in de krappe alberque aan en moeten haasten om de zonsondergang in Fisterre mee te maken. 


Na bijna drie km staan we op het einde van de wereld oftewel Finisterre. Hier kun je symbolisch dingen verbranden en oude dingen in je hoofd de zee ingooien. Wij hebben wijn bij ons en proosten op al de dingen die deze pelgrimage ons gebracht heeft. 

foto Anita


Het is nu maandag en zitten in de bus die ons naar Porto brengt. Gisteren de hele dag in het hectische Santiago. Bijna iedereen mist nu al het dagelijkse lopen met het leven uit je rugzak. Nu anderhalve dag toerist spelen in Porto en dan naar huis naar de beslommeringen en zorgen van alledag. Proberen het camino gevoel vast te houden. 

blog op weg naar Santiago de Compostela reisblog wandelblog

Dit is het dus

Ik heb een beetje zorgen. De zes jonge honden van onze groep hebben gisteren 37 km gelopen en vandaag moeten/mogen ze weer minimaal 25. De eerste blaartjes en andere nare dingen kondigen zich aan. Om niet al te laat in SDC aan te komen moeten we op tijd beginnen. We staan vroeg op maar voor je ontbeten hebt is het toch alweer half tien voor we gaan lopen. De opdracht voor vandaag is om twee uur in stilte te lopen. Ieder is met z’n eigen gedachtes bezig. 


Ondanks PHPD (pijntje hier pijntje daar) loopt het lekker. De temperatuur stijgt en het tempo daalt. Maar we hebben de tijd. 


Het is al avond als we in Santiago aankomen. De rugzakken gaan van de rug en we staan op het plein van de grote in de steigers staande kathedraal. Is iedereen nu blij? Het is fijn dat je er bent maar het is ook over. Hier blijkt gewoon weer dat Santiago niet het doel is maar dat de weg het doel is. Ik had mij geen zorgen hoeven maken, iedereen deed het gewoon. Wat is het woord ervoor? Kanjers? Doorzetters? Karakter?




Eerst eten in het restaurant voor pelgrims, Manolo en tegen half elf zijn we in de grote alberque. Moe maar voldaan. 


Morgen met de bus naar Cee en dan nog een stuk lopen naar het einde van de wereld, Finisterre. 

blog op weg naar Santiago de Compostela reisblog

Het einde van de wereld

De hele camino worden we gestuurd door gele pijlen. Overal op de route staan gele pijlen geschilderd die je de weg wijzen. Vandaag lopen we het laatste stuk naar Finsterre. Dit betekent het einde van de wereld. Ook daar naartoe overal gele pijlen. Gisteravond hebben we in het hotel, ja we slapen in een hotel een overheerlijke paella gegeten. Paella is een specialiteit uit de omgeving van Valencia, zou hij hier ook lekker zijn. Nou verrukkelijk, de kokkin is opgegroeid in Valencia en heeft dit recept van haar moeder met speciaal voor de pelgrim er een Jacobsschelp in verwerkt.

image

Met deze goede ondergrond beginnen we aan de laatste etappe. Het waait lekker en het zonnetje probeert door te breken. In Cee beginnen we direct aan een leuke klim maar wat een prachtig uitzicht heb je dan op de baai. De zon breekt op verschillende plaatsen door het wolkendek en door die gaten zie je de zonnestralen als pijlen uit de hemel. Machtige golven en een donkere achtergrond van rotsen. Wat heerlijk om hier te mogen lopen. Het laatste stuk lopen we over het strand dat vol ligt met zulk prachtig wier waarin schelpen vergroeid zitten. Kunst op het strand.

image image

De schoenen uit en met je blote voeten door het water en gemasseerd worden door het ruwe zand. Maar ook hier komt een eind aan. Nog drie km tot aan het echte einde van de wereld. Een plek met grote rotsen waar je pelgrims ziet zitten met ieder zijn eigen gedachten. Sommige verbranden er kledingstukken, schoenen of andere dingen.

Hier geef je sommige dingen een plek en sluit je een hoofdstuk af. Hier aan de Costa del Morte voel je je klein. Hier eindigt onze pelgrimage. We eten een punt van de tarte Santiago en stappen in het busje om terug te rijden naar Porto. We zijn allemaal een ervaring rijker en ik weet zeker dat dit niet het einde van de weg is.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

En dan zijn we er bijna

De “ toevallige “ alberque is een schot in de roos. We eten redelijk lekker en we krijgen ook nog een slaapmutsje van het huis. De volgende dag moet er 20 km gelopen worden dus vroeg op pad. We zien een prachtige lucht en het belooft weer en mooie dag te worden. De eerste 12 loopt Anneke mee en ik mag het tweede deel doen. Marga heeft vandaag weinig energie, er moet veel geklommen worden en door goed naar haar lichaam te luisteren, neemt ze het moedige besluit om ook na 12 km in het busje te stappen. We gaan slapen in Padron waar het weer erg druk is, maar gelukkig vinden Marga en Anneke een geschikte slaapplek voor ons achten. Na 20 km besluiten de anderen om nog 5 km door te lopen, ik haal ze dan op dat punt op en de volgende dag is het 5 km minder naar Santiago. Waarschijnlijk zijn die extra km voor Rob net teveel geweest, als hij op zijn bed gaat liggen wordt hij misselijk en moet overgeven.
De spiegels in Spanje zijn denk ik niet zoveel gewend want als Annie in haar evakostuum uit bad stapt en in de spiegel kijkt valt deze spontaan van de muur in gruzelementen. Een andere versie is dat zij tijdens het lopen zichzelf een spiegel heeft voorgehouden en geen spiegel meer nodig heeft. Je kunt zelf je eigen versie kiezen.
We zitten aan een alweer welverdiend biertje als Rob zich bij ons voegt. Nog steeds niet lekker, geen trek en nergens zin in. Marga komt aan strompelen, die is gevallen op de rand van het gladde bad, gelukkig niet aan de kant van haar donornier, maar wel pijnlijk blauw.
Rob gaat naar bed en de anderen laten zich culinair verwennen in de plaatselijk pulperia.
De volgende ochtend maken we de balans op. Marga kan met die heup echt niet 21 km lopen en Rob moet ook opgeven. Dat doet zeer als je bijna in SdC bent. Mijn verstuikte voet is weer helemaal pijnlijk zodat ook ik niet lopend SdC binnen zal komen.

imageimage

De vier “gezonde” partners gaan op weg om het laatste stuk te lopen. De laatste dag en een van de moeilijkste etappes. Als je in SdC aankomt denk je er te zijn maar dan moet je nog bijna drie km door een nieuwbouwwijk lopen.
En dan zijn ze er, omhelzingen, tranen en een gevoel van,Yes.

op het plein voor de kathedraal

op het plein voor de kathedraal

Rob en Marga hebben inmiddels hun credential binnen en de anderen kunnen die nu ook ophalen. Boven het registratiekantoor heeft het Jacobsgenootschap een huiskamer waar we door twee vrijwilligers met koffie en thee en een Hollands koekje worden ontvangen.

wachten in de rij voor je credential

wachten in de rij voor je credential

We slapen in een oud seminarie boven op een berg. Hier slapen zoveel pelgrims, het is een heel apart sfeertje. In SdC eet je als pelgrim natuurlijk bij Manolo, goedkoop, lekker maar wel snel. Dat is niet erg want op het plein van de grote kathedraal is een muziekgroep in klederdracht de sterren van de hemel aan het spelen. Je kunt niet stil blijven staan, je moet dansen, bewegen.
Zondag gaan de meesten naar de mis en ze hebben de mazzel dat het grote wierookvat door de kerk geslingerd wordt. Souvenirs inslaan en dan gaan we op weg naar Finisterre waar we zullen slapen en morgen nog een mooie route lopen van Cee naar Finisterre..

image  image

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

Kippenvel momenten op de camiño

De dag begint vroeg in de alberque. Het is 6 uur, nog helemaal donker en de eerste gaan al op weg. Iets later hoor ik gestommel in het bed naast mij, het is Annie die er ook maar uit gaat. Voor zevenen is zij al op pad om de 24 km van vandaag te lopen. Rob en Sjan zijn ook al voor achten weg.

image

Het is droog en behoorlijk koud maar het beloofd een prachtige zonnige dag te worden. Anneke begint vandaag te lopen en het is de bedoeling dat we halfweg wisselen. Ik probeer met het busje in de buurt van de camino route te komen wat niet meevalt. Het zijn zulke kleine weggetjes die niet op de kaart staan die wij hebben. Maar het lukt. Na de middag tref ik iedereen bij een gesloten kroegje dat te koop staat. Mooie tuin met zwembad erachter, misschien een idee voor iemand? Ik vertrek? We lopen tussen en onder de pergola’s met druivenstokken door.

image

Mooie dieprode druiven, ze smaken heel bijzonder, een beetje muskaat smaak. Er staan bakken vol met al geplukte druiventrossen.

image

Met de volle zon erbij is het een schitterende route. Op zo’n drie km voor Caldas de Reis waar ons eindpunt voor deze dag is staan vier dames van onze groep enthousiast te zwaaien bij een alberque met een grote zonnige tuin. Hier willen ze wel blijven. Oké, alleen Anneke en Rob zijn al in Caldas maar die komen ook weer terug. We hebben twee kamers met ieder twee stapelbedden dus dat komt goed uit. Hele aardige waard en waardin die blij met ons achten zijn. En dan gebeurt het. We zitten aan een welverdiende servesa en vino blanco als er een Canadese vrouw bij ons aanschuift. Zij denkt dat wij allemaal individueel daar zitten, verschillende nationaliteiten hebben en denkt, gezellig. Haar mond valt open van verbazing als ze hoort dat we een groep zijn. Sorry, ik wist dat niet anders was ik er niet zomaar tussen gaan zitten, zegt ze. Nee hoor hoe meer zielen hoe meer vreugd. Sjan legt uit aan haar hoe onze groep in elkaar steekt. Partners van nierdialyse patiënten, een getransplanteerde en iemand in pré-dialyse. Stilte, ongeloof en tranen. Karen, zo heet ze is weduwe. Haar man is na tien jaar dialyse en niet transplanteerbaar overleden. Niemand houdt het nog droog. Ook zij is tien jaar mantelzorger geweest en voelde zich nooit begrepen. Wat wij hier doen is zo uniek. Partners die dingen delen, elkaar begrijpen zonder iets uit te hoeven leggen. Haar verhaal is hetzelfde als de partners die met ons meelopen. Ze voelt zich eindelijk begrepen. Hoe is dit toch mogelijk. Zij is met een vriendin begonnen aan de camino Frances maar daar was het file lopen dus ze zijn overgestapt naar de Portuqués. Wij zouden hier niet slapen. Verder waren er geen andere mensen in deze Alberque. Dit is nu het derde jaar dat ik dit soort dingen meemaak op de Camino. Kippenvel.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

Van Redondela naar Pontevedra op de Camino Portuquès

Het rolgordijn dat nauwelijks het geluid van de drukke doorgaande weg tegenhoudt gaat open en het ziet er niet onaardig uit. Het is droog. Onze kamers, ja we slapen in kamers en niet in een slaapzaal zijn 300 meter van de ontbijtplek. Er wordt flink gebunkerd, broodjes en gebakken eieren. Een goede ondergrond voor de 19 km van Redondela naar Pontevedra die we vandaag gaan lopen. Sjan gaat er alleen als een speer vandoor op de voet gevolgd door Annet. De andere vijf beginnen rustig aan de behoorlijke klim die we direct voor de kiezen krijgen. Maar het aardige is dat als je eenmaal boven bent het uitzicht meestal prachtig is ennnn je mag weer naar beneden. Je knieën vinden stijgen aantrekkelijk dan afdalen maar het hoort er allemaal bij. Ondertussen is Anneke aan het saaiste gedeelte begonnen. Zij rijdt het busje dat we bij ons hebben en zo’n dag duurt echt wel lang als je niet door die mooie natuur loopt. Gisteren heb ik dat gedaan en morgen doen we ieder een deel.

We dalen af en kijken op het meer van Vigo.

image

lopen langs kleine huisjes met in de tuin allemaal druivenstokken. Als er druiven aan zitten zijn het hele kleine in mooie trosjes. De eerste koffie stop is in Arcade waar we over een oude Romeinse brug lopen.

image

In Arcade gaat de weg echt stijgen. Je moet uitkijken niet achterover te vallen, maar we komen boven. Inmiddels is er een Portugees mee gaan lopen. Het blijkt dat hij in Gemert geboren is en op vijf jarige leeftijd weer naar Portugal gegaan. Leuk gesprek mee gehad. We komen nog een Nederlands meisje tegen die de andere kant oploopt. Heeft de Frances gedaan en nu van SdC naar Porto.

de weg gaat over in een stenen pad, prettig dat het nu droog is.

image

En dan zomaar midden in het bos zitten twee mannen. De een speelt prachtig gitaar en de ander verkoopt zelf gemaakte leren armbandjes.  Op zo’n vijf km voor ht eindpunt krijgen we een bericht van Annet, zij is er al. Het hele stuk achter elkaar doorgelopen, wat een kanjer, volgende maand wordt ze 69.

we nemen nog een stuk alternatieve route, een groene route langs een riviertje met super helder water. We hebben een democratische groep en vier wensen in een hotel te slapen en de andere vier slapen met 36 anderen in de plaatselijke alberque. Twintig stapelbedden in een kamer.

eten hier in Spanje is moeilijk als je vroeg wil. De meeste tentjes serveren pas vanaf half acht eten. Maar we vinden toch wat.

image

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

Mag het een onsje minder nat?

We hebben vertraging, we komen nu pas om een uur of 10. Het wordt dus 11 uur en dan gaan we met het gehuurde busje op weg naar onze eerste slaapplek. Onze zijn 6 vrouwen en 2 mannen die in Valenca beginnen aan de tocht naar Santiago e Compostela. Het is bijna geen rijden, zo slecht is het weer. De regen geselt het busje, je ziet geen hand voor ogen. We bellen het hotel dat we het niet redden voor middernacht. Geen punt, we wachten op jullie. Klokslag 12 arriveren we. Jullie zullen wel aan een drankje toe zijn, nou dat is niet verkeerd. We krijgen zelf gemaakte port van het huis. Het begint goed, wat een geweldige ontvangst. Hotel Padre Cruz vlak voor Valenca.

De volgende ochtend na een heerlijk ontbijt gaan we lopen. Het is tien uur. We lopen in de regen door Valenca en dat is jammer want het is een prachtig Portugees stadje met een groot historisch fort. De paadjes door het fort bestaan uit stenen die helemaal in de loop der tijd zijn uitgesleten. Nu door de regen spekglad, oppassen dus. Dan de brug over. Het is een brug voor auto’s, voetgangers en de tweede verdieping is voor de trein.

image

image
Aan de andere kant van het water de rio Minho is Spanje. We zijn in Tui, een prachtig oud stadje met veel kerken en oude gebouwen. Inmiddels is de motregen over gegaan in pittige regen. Nog wel te verhappen. Dan begint het, overstromingen, het pad is is er niet meer, het is een stromende rivier geworden. De stapstenen waar je overheen moet liggen enkeldiep onder water. Alles is nat, nat en nog natter. Dit is de Camino, direct afzien. Uiteindelijk komen we in Porrino waar we overnachten. Nee hè, de alberque is voor werkzaamheden gesloten. Het eerstvolgende hostel is vol. Maar dan keert het tij, we vinden nog plaats in een klein hotel. Na een lekkere hete douche is het leed weer snel vergeten, tenminste bij mij. Alle schoenen zijn nat en krijg die maar eens droog. Veel kranten erin stoppen en hopen dat ze morgen droog zijn.

image

image

Vandaag gaat de tocht van Porrino naar Redndela, zo’n 15 km maar het regent weer. Twee deelnemers besluiten om niet te gaan lopen. We hebben het busje bij ons dus dat kan. De overige vijf beginnen nat aan deze route maar in de loop van de dag knapt het aardig op.

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor