Het is toch vreemd.

Door een of andere melding op mijn telefoon zit ik zomaar weer op X of Threads. Ik wilde alleen even kijken wat er speelde. Vijf minuten later lees ik berichten waar ik mij mateloos aan erger.

Extreemrechtse meningen. Scheldpartijen. Mensen die elkaar voor alles uitmaken. En dan die taal. Soms zoveel fouten dat een nieuwkomer die net zijn inburgeringscursus heeft afgerond zich afvraagt of dit werkelijk door een geboren Nederlander is geschreven.

Ik erger me.

En toch blijf ik lezen.

Terwijl ik genoeg andere dingen te doen heb. Reisverslagen schrijven. Video’s monteren. Verder werken aan mijn boek. Wandelen. Fietsen. Leven.

Waarom doe ik dat eigenlijk?

Ons brein is niet gebouwd om positiviteit voorrang te geven. Duizenden jaren lang was het verstandiger om aandacht te schenken aan gevaar dan aan mooie bloemen. Alles wat afwijkt, alles wat schuurt, trekt automatisch onze aandacht. Ook een bericht waarvan je direct denkt: dit klopt toch niet?

Daar komt nog iets bij. Terwijl ik lees, begin ik in gedachten een discussie. Ik zoek naar fouten in de redenering. Ik probeer te begrijpen hoe iemand zo kan denken. Het voelt alsof ik ergens mee bezig ben. Alsof ik iets analyseer.

Maar eigenlijk bereik ik niets.

Sterker nog, sociale media hebben ontdekt dat verontwaardiging verslavend werkt. Iedere keer dat ik me erger, krijg ik een klein stootje energie. Het algoritme ziet dat ik blijf hangen en serveert vervolgens nog meer van hetzelfde.

Ik voer ongemerkt mijn eigen frustratie.

Misschien speelt er nog iets anders mee. De gedachte dat ik moet weten wat er gebeurt. Dat ik op de hoogte moet blijven. Dat ik misschien iets kan bijdragen.

Maar laten we eerlijk zijn.

De wereld wordt niet beter omdat ik twintig minuten naar een boze toetsenbordridder met zeven spelfouten heb gekeken.

Mijn humeur wel slechter.

Steeds vaker probeer ik daarom iets anders. Zodra ik merk dat ik weer in zo’n stroom van ergernis terechtkom, zeg ik tegen mezelf:

Dit is ruis, geen signaal.

Dan leg ik met moeite de telefoon weg.

Meestal pak ik dan mijn iPad en lees de krant al word ik daar ook niet echt vrolijk van. Beter is om een stukje te gaan wandelen.

En iedere keer ontdek ik hetzelfde.

Buiten gebeurt meer dan op X.

En het is meestal ook nog een stuk leuker.

En toch trap ik er iedere keer weer in.