We rijden door de regio Castilla la Mancha. Het grootste aaneengesloten wijngebied ter wereld. Vooral La Mancha staat bekend als een zee van druivenstokken die tot aan de horizon doorloopt. Men zegt 500.000 hectare. Dat is een kwart van Nederland. In Andalusië miljoenen olijfbomen, hier druivenstokken. Al meer dan tweehonderd kilometer.

Langzaam verandert het landschap, glooiende velden in de kleuren, geel, bruin, groen, rood en paars. Hier in dit uitgestrekte land was 2000 jaar geleden een stad en niet zomaar een stad.

Segóbriga

begon als een Keltiberische nederzetting, maar groeide onder de Romeinen uit tot een rijke stad. De grote bloei kwam in de eerste en tweede eeuw na Christus. Dankzij de winning van lapis specularis, een soort doorschijnende spiegelsteen die in heel het Romeinse Rijk werd gebruikt voor ramen, stroomde het geld binnen. Er kwamen badhuizen, een forum, theater, amfitheater en stadsmuren. Segóbriga werd één van de belangrijkste steden op de Meseta Central.

Na de derde eeuw begon het verval. De handel liep terug, het Romeinse Rijk verzwakte en steeds meer gebouwen raakten verlaten. Onder de Visigoten bleef er nog bewoning, maar veel kleiner. In de islamitische tijd verloor de stad vrijwel al haar betekenis. Uiteindelijk bleef vooral steen over, eeuwenlang gebruikt als bouwmateriaal voor dorpen in de omgeving.

Wij bezoeken de overblijfselen van deze oude Romeinse stad.

Even tikken om galerij te openen.

De middagzon brandt als een oven boven de Meseta als we door de monumentale poort van Segóbriga lopen. Links het theater, rechts het amfitheater. Ooit gevuld met duizenden Romeinen die kwamen voor drama, spektakel en bloed.

Maar buiten de stadsmuren liggen de doden. Zoals in veel Romeinse steden lagen de necropolissen langs de toegangswegen. Eerst werden de overledenen gecremeerd en bewaard in urnen van glas of aardewerk. Later veranderde dat. Onder invloed van het christendom maakten crematie en vuur plaats voor graven in de aarde.

We wandelen langs de resten van het forum, de badhuizen en de handelsgebouwen waar ooit lapis specularis, spiegelsteen, werd verhandeld. Onder onze voeten liggen de namen van rijke Romeinen die de stad betaalden en zichzelf daarmee onsterfelijk maakten.

Het theater is nog indrukwekkend intact, met zitplaatsen verdeeld naar sociale klasse. Het amfitheater, groot genoeg voor meer dan 5500 bezoekers, voelt nog steeds massief en dreigend. Hier vochten gladiatoren, werden wilde dieren opgesloten en keek de menigte toe.

Ik doe mijn ogen dicht en ben even terug in die tijd. Ik zie mijzelf staan naast een zuil. Relaxed in de thermen zakendoen. Samen met mijn lief die gekleed is in een plooiend lang gewaad naar het theater.

Even dromen

Een windvlaag rukt mij uit mijn droom. We lopen terug naar de uitgang en Sprintertje. Drie uur in de geschiedenis lopen is voor een wat ouder iemand best wel vermoeiend. Alhoewel, de vrouw bij het ticket loket vroeg toen ik zei, twee maal pensionades, dat is boven de 65 jaar. Ik heb haar doorverwezen naar de opticien. Genoeg indrukken voor vandaag. We zoeken en vinden een heel rustig plekje in de buurt om te overnachten. Daarover morgen meer.

Tot morgen