Dit was 2018, januari

Het jaar 2018 stond in het kader van mijn droom. Een jaar reizen door Europa. Het is 1 januari en ik ben al bijna een maand onderweg. Oud en nieuw vieren in Jerez de la Frontera. Ik heb er wel vertrouwen in dat het heel gezellig is in zo’n Spaanse stad. We zorgen dat we om twaalf uur in het centrum zijn. Het is opvallend stil. Een handjevol mensen staan voor het gemeentehuis en wachten tot de klok 12 slaat. Het is gebruikelijk om bij iedere slag een druif te eten. Dus 12 druiven. Voor iedere druif staat een maand voorspoed. Je hebt pech als het je niet redt. Het is tien over twaalf en iedereen taait af. Alles is gesloten, geen vuurwerk, niets. Om een uur lig ik ook onder het dons.


Een beetje genoeg van de steden het wordt tijd voor Parque Nacional Doñana. Een plek op 20 meter van het strand en wat een mooi gebied is dit. Het plaatsje Matalascanas is grotendeels gesloten. Het moet in de zomer erg druk zijn.


een minuut impressie
img_9936-1


Hier kun je wel weken blijven maar  Sevilla wacht. Het is drie koningen en de stad is in rep en roer. Een grote optocht waar een paar ton aan snoep naar de rijen mensen wordt gesmeten. Paraplu’s omgekeerd open zodat er veel in kan vallen. De stad is verder zeer aan te bevelen voor b.v. een citytrip.

Sevilla




korte impressie van Sevilla

Cordoba staat ook nog op het programma. Daar moet je echt geweest zijn om in ieder geval de indrukwekkende Mezquita te zien.

Al weer als laatste is Granada aan de beurt. De sprinter staat weer naast de Mercedes van gezinsgeluk. Ook zij doen een paar dagen Granada.  Zicht op de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. En dan als afsluiting het prachtige Alhambra.

Januari is bijna voorbij en ik ben op weg naar het bijzondere project van Pauline.

Het is wel een helse weg naar boven. Zal ik je beneden ophalen? Twee opmerkingen van verschillende mensen die mij niet echt gerust stellen om de weg naar Proyecto Está te nemen. In Òrgiva, het hoofdstadje van de Apujarras begint het al. Rechtsaf een smal stijl oplopend weggetje in richting Tijola waar ik wezen moet. Na drie km een weg naar links waar ik naar boven moet. Helaas gemist, het bordje Cerro Negro zie ik pas als ik er net voorbij ben. De weg is zo smal dat hier omkeren geen optie is. De weg wordt nog smaller met veel bochten en ja hoor twee km verder kan ik draaien. Nu dan de beruchte weg naar boven in. In korte tijd 200 meter stijgen. In z’n een en gas op de plank houden. Het begin is nog wel verhard maar al snel wordt het een soort zandweg met uitstekende stenen. Als ik boven ben en uitstap moet ik toch even diep ademhalen en als Paulina bij wie ik moet zijn mij op staat te wachten denk ik: was dit het nou? De sprinter staat op een prachtige plek met een uitzicht waar je alleen maar van kunt dromen.

Waarom ben je hier? Hier op deze berg woont Paulina met haar verstandelijk beperkte en autistische pleegzoon, Juan José. Paulina is een project gestart om hier gezinnen met een kind die zorg nodig heeft van een onbezorgde vakantie te laten genieten. Maar dat niet alleen, ook voor de locals en expats creëert zij een speelparadijs. Kinderen kunnen meedoen aan kinderyoga en uitdagende spelvormen. Bekijk de video en zie wat een prachtig werk zij hier verricht. En O ja ik vergeet het bijna, dit hele project is non-profit. Heb je deze maand nog wat over dan is een kleine donatie erg welkom.

bankrekening, La Caixa;  Proyecto Está – ES42 2100 2505 0102 1010 9994.

Ik ben hier ongeveer tien dagen geweest, niet alleen aan de film gewerkt maar ook nog wat geschilderd voor de open dag. En dan deze omgeving, de Alpujarras. Een prachtig berggebied, onderdeel van de Sierra Nevada. Als je hier bent komt er een rust over je die niet te beschrijven is. Er wonen dan ook hier heel veel niet Spanjaarden. Een van hen die een erg leuk boek heeft geschreven over deze streek, een optimist in Andalucia, is de drummer en oprichter van Genesis, Chris Stewart. Een prachtig plekje op het eind van een lange kronkelige weg. Er loopt GR wandeling langs.

Het is hier een paradijs voor wandelaars. Ik ben hard aan het nadenken of ik hier in deze omgeving niet een GR zal gaan lopen in de plaats  van in maart het tweede deel van de Via de la Plata, van Salamanca naar Santiago. Het wordt hard nadenken.

De film is klaar en ik ga weer verder maar neem niet echt makkelijk afscheid van Paulina, Juan Jose, Jesse, Laura en hun kinderen. Hopelijk kom ik hier nog een keer terug.

Tot zover Januari 2018

Advertenties

5 comments

    1. Ik heb net je weer met plezier je overzicht gelezen. Hou het dit jaar nog even vol op het werk en hoop voor je dat je eindelijk wat meer komt te weten over je gezondheid. En dan……lekker met je liefde op pad. Voor mij verdien he dat helemaal. Warme groet en een glimlach,
      Proost.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s