loslaten is de weg, niet het doel

In 2010 liep ik van Ede naar Santiago de Compostela. Het verhaal hiervan publiceer ik in delen. Vandaag het eerste deel.

Hoofdstuk 1

het begin

Frankrijk zo’n dertig jaar geleden en ik sta met de caravan op een camping als er een heel klein tentje naast mij neergezet wordt. Het hoort bij een jonge man die net daarvoor met een grote rugzak op de daarvoor bestemde plaats de camping opkomt. Ik zie geen auto, motor of fiets. Hij is lopend gekomen. Het blijkt ook nog een Nederlander te zijn. Natuurlijk maak ik een praatje en hij vertelt dat hij zijn baan heeft opgezegd en aan het lopen is naar Santiago de Compostela. Hij zal er zo’n vier maanden overdoen. Dat lijkt mij ook wel wat maar daar blijft het dan ook bij. Ik ga gewoon verder met mijn leven zoals ik het gewend ben.

Het blijft wel altijd in mijn achterhoofd sluimeren. 

Maar dan na een behoorlijk moeilijke tijd kan ik niet meer leven zoals ik gewend was. Ik besluit om het ook te doen. Vanuit huis ga ik lopen naar SdC in Spanje. 2400 km. 

Nu ben ik nog niet een geoefende wandelaar, maar wil wel een lange afstand lopen. Hoe ga ik dat aanpakken? Eerst kleine afstanden en dan steeds grotere. Met rugzak loop ik al snel 20 km op een dag en soms twee dagen achter elkaar. Ik kan een sabbatical van drie maanden nemen maar dat is te kort voor de hele afstand. Als alternatief loop ik iedere maand drie dagen. De eerste maand kom ik tot Waalwijk en daar begin ik dan een maand later weer. 

De aftrap is in Ede waarvandaan ik naar Wijk bij Duurstede loop. Dat is direct al 27 km. Het eerste stuk gaat lekker. Het is deze dag behoorlijk heet maar tot aan het mooie stadje Amerongen gaat het veel door het bos. Dan nog 11 km over een bochtige en prachtige dijk in de volle zon. Eindelijk met mijn tong op de schoenen kom ik aan bij mijn lief die daar woont. De volgende dag is het nog steeds warm weer en loop ik naar Zaltbommel. Na de derde dag loop ik zo stijf als een robot van de eerste generatie, maar ben wel al in Waalwijk.

Ik heb een maand om nog wat te trainen en het gaat steeds beter. Dan is het weer de tijd om drie dagen te lopen. Waalwijk- Dongen. Daar woont mijn zus en zwager en ik kan er slapen. De volgende dag vroeg op pad. Na een tijdje kom ik in een dorp en besluit maar eens een kop koffie te nemen. Ik bestel er een en dan slaat de schrik toe. Mijn beurs is weg, ik heb geen rode cent bij mij. Ik bel mijn zus en gelukkig de beurs is uit mijn jas gevallen en ligt in de hal. Zwager komt hem nabrengen met de auto. Dit is het eerste ding dat ik op deze camino meemaak dat goed afloopt. 

In het zelfde weekend ben ik uitgekomen in Antwerpen. In een overvolle trein weer terug naar huis. In Utrecht moet ik overstappen op de trein naar Ede. Ik zit in die trein en wil even op mijn telefoon kijken. Normaal zit die altijd in mijn rechterbroekzak maar deze keer niet. Hij zit nergens, tenminste niet op mijn lijf of in mijn tas. Ik ben hem kwijt. Nee toch. Hij moet ergens uit mijn zak gegleden zijn. Thuis bel ik met mijn vaste telefoon mijn mobile nummer en die wordt direct opgenomen. Het meisje dat tegenover mij zat heeft hem gevonden en morgen is ze in Nijmegen en daar kan ik hem ophalen. Ook weer goed afgelopen gelukkig.

Op mijn rugzak heb ik de bekende Jacobsschelp genaaid en eenmaal in België krijg ik veel reacties. Er rijdt een auto voorbij, de man kijkt uit zijn raampje. Even verderop keert hij en komt weer op mij af. Wat moet die, denk ik. Hij stapt uit en vraagt waar ik heen ga. Naar SdC zeg ik. “Amai, mijne papa liep ook daar naartoe maar op 80 km voor Santiago kreeg hij een hartaanval en hij ligt daar begraven. We hebben een monumentje gemaakt voor hem. Als gij er langs komt hou dan even stil.” 

Eerlijk gezegd ben ik er nu al stil van. 

Hoe verder ik kom hoe moeilijker het wordt om met het openbaar vervoer weer terug te komen. Uiteindelijk kom ik in Wissant , in Frankrijk. Dat is na bijna 400 km.

Ik besluit om vandaar uit te vertrekken en zo’n drie maanden later aan te komen in Santiago de Compostela. Er lopen in Frankrijk een paar pelgrimsroutes die allemaal uitkomen op de Spaanse camino maar ik wil mijn eigen reis uitstippelen en loop mijn eigen weg via diverse GR routes

Wordt vervolgd.

blog reisblog te voet naar Santiago de Compostella

Zo’n mooi begin maar zo’n dramatisch einde

Na een uitstekende nacht en dito ontbijt in B&B De Bosakker  ga ik op weg naar Nederland om een etappe van het Jabikspad te lopen. De zon schijnt heerlijk, zonnebril op en lekker rijden. Ik moet vanuit Epse linksaf de provinciale weg op en dat valt niet mee. Het verkeer blijft stromen van twee kanten. Dan komt er een auto van links aan die mijn straat in moet en die stopt. In deze auto zit Gerda Havertong achter het stuur en zij blijft wachten met een hele rij ongeduldige bestuurders achter haar tot ik de provinciale weg op kan gaan. Dank je Gerda, mede door deze actie van jou begint mijn dag heerlijk zonnig.

jabiks1

Ik begin vandaag in het gehucht Nederland. Een heel klein plaatsje en dan denk ik het grote Nederland is in zijn denken tegenwoordig vaak net zo klein als dit schattige dorpje. Maar goed ik loop vandaag een etappe van het Jabikspad van Nederland naar Wolvega. Mijn geliefde en onze vriendin beginnen in Wolvega en halverwege ruilen we sleutels van de auto’s. Heel vernuftig. Het pad loopt door de Weerribben, een fenomenaal  mooi gebied.

jabiks2jabiks3

Veel riet en water. al na vijf km loop ik door Kalenberg. Aan twee kanten van het water hele rustieke huisjes waar je alleen maar met een boot kan komen.

jabiks4

Wat een rust hier, als je niet beter zou weten lijkt de wereld een sprookje. Ik spreek later een echtpaar die heerlijk op een bankje zit en over het water uitkijkt en de man zegt ook, hier heb je geen weet van terroristen, wij genieten hier iedere dag. Dit is het mooiste stuk van deze route. Ik loop verder en na 9,5 km loop ik mijn lief tegen het lijf en precies op die plek is een zonnig terras waar we kunnen lunchen. Hoe is het mogelijk. Dit plaatsje heet Oldemarkt.

jabiks6

Links boven horeca helaas vandaag gesloten, rechts beeld in Oldenmarkt

In Oldenmarkt staat ook een bekende kerk waar je een stempel kunt halen voor je pelgrimspaspoort.

jabiks5

Door Oldenmarkt heen kun je kiezen voor twee wegen, ik kies de zomer route waarbij je zelf met een trekpontje over het water kunt. Ik loop over een pad met aan twee kanten riet en water en kom bij het pontje. Ik heb mazzel(voor het geluk geboren?), een echtpaar waarvan de man driftig aan het wiel staat te draaien om zo het pontje aan de overkant te krijgen.

jabiks9

Achteraf moet ik zeggen dat het ook behoorlijk hard werken is. Natuurlijk maak ik een praatje met deze aardige mensen. Het gaat over lopen en dat ik zo’n zware rugzak mee sjouw. Het komt ter sprake dat ik ieder jaar met nierpatiënten en partners van dialyserenden de laatste 145 km naar Santiago loop.De vrouw vraagt of ik dat ook niet kan organiseren voor hartpatiënten en op dat moment realiseer ik mij dat het vandaag precies vijf jaar geleden is dat mijn hart zei, ik stop er maar mee. Voor de vrouw was het zes jaar geleden. Overeenkomsten en beiden realiseerden we ons dat we in reserve tijd leven en dat wij het grootste geluk van de wereld hebben gehad. Geniet van iedere dag. Niet lang daarna kreeg ik een telefoontje van onze vriendin dat haar enige broer gisterenavond in het ziekenhuis is opgenomen, hartstilstand, eerst in coma en gekoeld gehouden en nu hersendood. 57 jaar een actieve boer met 180 melkkoeien die keihard werkte. Niet naar zijn lichaam luisterde of kon luisteren omdat hij door moest. Door het verrotte systeem hier in dit prachtige Nederland, waar de melk onder kostprijs in de supermarkt verkocht wordt. Zelfmoorden onder boeren is al geen uitzondering meer. De broer van onze vriendin bleek achteraf te zijn doorgelopen met een longontsteking, zuurstof tekort in zijn hersenen, daardoor stopte zijn hart. Dood.

jabiks10

Zo eindigt deze zo prachtig begonnen dag in mineur. Jacobus helpt ons niet altijd.

blog wandelblog

Voorjaarskriebels

RODE LOPER

Wat is er prettiger dan bij een heerlijk voorjaarszonnetje een stukje te lopen. Het is zondag en ik ga een stuk van het Utrechtpad of Kromme Rijnpad lopen. Van Wijk bij Duurstede naar de binnenstad van van Utrecht. Al een paar jaar heb ik iets met het getal 33. Kijk ik op de wekker of mijn horloge dan is het heel vaak 33. Als ik s’nachts wakker word is het meestal precies een uur met 33 erin. Zo ook nu het is precies 10:33 als ik de deur uit stap. De eerste keer dat ik op mijn telefoon kijk hoe laat het is geeft het scherm 12:33 aan en het blijkt dat ik vandaag 33 km loop. Helaas heeft een staatslot met eindcijfer 33 nog geen resultaat gehad. Ik ga dus niet echt vroeg opstap en dat is te merken aan de vele mensen die ook een stukje lopen. Mensen met honden, mensen met hoedjes op, joggers, stellen sommige dicht tegen elkaar, anderen mijlenver uit elkaar, ik hoef mij niet te vervelen, er is veel te zien. In Cothen loop ik over het terrein van een kerkje en ik luister even naar de gezangen die ik binnen hoor. De tuin bij de kerk staat vol met voorjaarsbloemen.

utrecht voorjaar

de kerk staat rechts maar is niet te zien op deze foto, wel een stukje van het kasteel

Als ik in Spanje loop zie ik veel borden dat het project waar ik loop of doorheen kom is gefinancierd met geld uit Europa maar nu zie ik die hier dus ook eens een keer. Het pad is gerealiseerd met Europees geld. Goed om te weten.

 

Ik loop verder over het pad langs de mooie Kromme Rijn, eens een druk bevaren rivier. Heerlijk ontspannen en genietend loop ik en dan komt er een man en vrouw mij tegemoet. De vrouw voorop met een straf tempo en een verbeten gezicht. De man er hijgend achteraan. Ik moet mijn mond stijf dicht houden om niet te vragen of ze ook kunnen genieten van deze prachtige natuur.

utrechtpad1

Nu heb ik beide paden al een keer gelopen en ik weet dat op de volgende splitsing de wegen zich tijdelijk scheiden. Het Utrechtpad gaat verder over een stuk asfalt en het Kromme Rijnpad door de weilanden. Waarschijnlijk vermoed je al dat ik voor het weiland kies. Het is een stukje om en je moet bijna kruipend onder een viaduct door, maar toch kies ik daarvoor. Dan kom ik bij een hek met een groot slot ervoor. Aan weerszijden prikkeldraad. Achter het hek een bordje met “vrije wandeling”. Nu ben ik niet een van de lenigste en spring er  zomaar overheen, nee ik ken mijn grenzen. Stukje terug en verder langs de provinciale weg. Wat een herrie is dat, het is een 80 km weg maar er wordt flinkt doorgereden ( doe ik zelf ook altijd) maar als je zo loopt is het niet prettig. Waarom niet even een bordje vooraf dat het pad is afgesloten. Maar de zon maakt veel goed en ik loop langs het met veel geld van de woningbouwvereniging gerestaureerde kasteel Beverweerd.

utrechtpad bovenweerd

Na 21 km arriveer ik bij een plek waar ik koffie kan drinken, theehuis Rhijnauwen. Ik ben niet de enige. Het fietsenrek is vol, het terras is vol en er zijn nog 20 wachtenden voor mij om iets te bestellen, een rij tot ver buiten. Maar ik heb alle tijd en kan prettig mensen kijken. Wat is dat toch een leuk tijdverdrijf.

Na een klein uurtje weer de rugzak op de plek waar deze voor bedoeld is en verder naar Utrecht. Het is file lopen. Wat is het goed om te zien dat er zoveel mensen genieten van deze voorjaarsdag en alles wat dat te bieden heeft. De knoppen staan op springen, de kleuren zijn weer helder groen. Nog even onder een tunneltje door, langs het stadion Galgerwaard waar Utrecht speelt en net een doelpunt gemaakt wordt en dat laten de supporters echt wel weten, wat een geluid brengt dat voort.

utrechtpas tunnel

En dan is daar de binnenstad van Utrecht. Ook hier weer heeft men het voorjaar in de bol. alle terrassen uitpuilend. Ik loop nog even door de stad, drink een biertje en mis dan net de bus terug naar Wijk. Ik heb 29 minuten voor de volgende bus komt en loop maar vast een stukje. Bij de bushalte waar ik stop staat de teller op 33.47 km.

blog waarloopjijwarmvoor

En dan zijn we er bijna

De “ toevallige “ alberque is een schot in de roos. We eten redelijk lekker en we krijgen ook nog een slaapmutsje van het huis. De volgende dag moet er 20 km gelopen worden dus vroeg op pad. We zien een prachtige lucht en het belooft weer en mooie dag te worden. De eerste 12 loopt Anneke mee en ik mag het tweede deel doen. Marga heeft vandaag weinig energie, er moet veel geklommen worden en door goed naar haar lichaam te luisteren, neemt ze het moedige besluit om ook na 12 km in het busje te stappen. We gaan slapen in Padron waar het weer erg druk is, maar gelukkig vinden Marga en Anneke een geschikte slaapplek voor ons achten. Na 20 km besluiten de anderen om nog 5 km door te lopen, ik haal ze dan op dat punt op en de volgende dag is het 5 km minder naar Santiago. Waarschijnlijk zijn die extra km voor Rob net teveel geweest, als hij op zijn bed gaat liggen wordt hij misselijk en moet overgeven.
De spiegels in Spanje zijn denk ik niet zoveel gewend want als Annie in haar evakostuum uit bad stapt en in de spiegel kijkt valt deze spontaan van de muur in gruzelementen. Een andere versie is dat zij tijdens het lopen zichzelf een spiegel heeft voorgehouden en geen spiegel meer nodig heeft. Je kunt zelf je eigen versie kiezen.
We zitten aan een alweer welverdiend biertje als Rob zich bij ons voegt. Nog steeds niet lekker, geen trek en nergens zin in. Marga komt aan strompelen, die is gevallen op de rand van het gladde bad, gelukkig niet aan de kant van haar donornier, maar wel pijnlijk blauw.
Rob gaat naar bed en de anderen laten zich culinair verwennen in de plaatselijk pulperia.
De volgende ochtend maken we de balans op. Marga kan met die heup echt niet 21 km lopen en Rob moet ook opgeven. Dat doet zeer als je bijna in SdC bent. Mijn verstuikte voet is weer helemaal pijnlijk zodat ook ik niet lopend SdC binnen zal komen.

imageimage

De vier “gezonde” partners gaan op weg om het laatste stuk te lopen. De laatste dag en een van de moeilijkste etappes. Als je in SdC aankomt denk je er te zijn maar dan moet je nog bijna drie km door een nieuwbouwwijk lopen.
En dan zijn ze er, omhelzingen, tranen en een gevoel van,Yes.

op het plein voor de kathedraal

op het plein voor de kathedraal

Rob en Marga hebben inmiddels hun credential binnen en de anderen kunnen die nu ook ophalen. Boven het registratiekantoor heeft het Jacobsgenootschap een huiskamer waar we door twee vrijwilligers met koffie en thee en een Hollands koekje worden ontvangen.

wachten in de rij voor je credential

wachten in de rij voor je credential

We slapen in een oud seminarie boven op een berg. Hier slapen zoveel pelgrims, het is een heel apart sfeertje. In SdC eet je als pelgrim natuurlijk bij Manolo, goedkoop, lekker maar wel snel. Dat is niet erg want op het plein van de grote kathedraal is een muziekgroep in klederdracht de sterren van de hemel aan het spelen. Je kunt niet stil blijven staan, je moet dansen, bewegen.
Zondag gaan de meesten naar de mis en ze hebben de mazzel dat het grote wierookvat door de kerk geslingerd wordt. Souvenirs inslaan en dan gaan we op weg naar Finisterre waar we zullen slapen en morgen nog een mooie route lopen van Cee naar Finisterre..

image  image

reisblog te voet naar Santiago de Compostella waarloopjijwarmvoor

op een grijze zondagochtend lopen van Wijk bij Duurstede naar Beusichem

ik wordt wakker en kijk naar buiten, het ziet er grijs uit. Dan kun je een boek gaan lezen of gewoon in bed blijven maar ook lekker een stuk gaan lopen. Genieten van de prachtige natuur. Je komt ook nog terecht in een kerstmarkt en als afsluiting die avond naar een optreden van Gruppo Sportivo.

waarloopjijwarmvoor