De weg naar Griekenland

Na al het culturele geweld van de afgelopen tijd is het heerlijk relaxen aan het strand. Gewoon op een grote camping aan het meer van Trasimeno. Lekker lopen naar het leuke stadje Castiglione del Lago. Heel apart op het hoogste punt is een ziekenhuis. Lekker makkelijk om te komen. Een mooi openlucht theater in het oude kasteel, jammer genoeg geen uitvoeringen op dit moment.

Na twee nachten door richting Ancona en weer bij een strand. Senigallia. Ja en weer op een camping. De camperplaats lag vol in de zon en met 25 graden in de schaduw is dat niet echt prettig. Dit is echt een familie camping. Iedereen kent elkaar, maken praatjes, kaarten en helpen elkaar met het in orde brengen van de zonwering. Een heerlijk 25 meter bad om baantjes te trekken.

twintig jaar geleden was het hier vol met Duitsers maar nu is het grootste deel Italiaans. Het km lange strand is bijna geheel ingenomen door beach clubs en ligt vol strandstoelen en leuke kleurige parasols. De volgende dag ben ik, hoe gek kun je zijn, al om kwart over vijf op het strand om te zien hoe die gouden rakker uit de horizon klimt. Ik klim op de badmeesterstoel en plaats mijn Iphone op een tripot klaar om een times lap te maken.

je zou misschien denken dat ik hier alleen op het strand ben maar nee dat is zeker niet zo. Bij de meeste strandtenten zijn al mensen aan het werk. Het strand wordt geharkt, niet met machines maar gewoon met de handhark. De ligstoelen worden in het gelid gezet, ramen gelapt zodat alles weer op en top is voor de badgasten die al vroeg komen. Tenminste ik vind zeven uur behoorlijk vroeg. Twee dagen heb ik heerlijk voor zessen een flink stuk over het strand gelopen. Het is even het moment om mijn bed uit te komen maar eenmaal aan de wandel over het strand is dat moment weer snel vergeten.

En dan is daar Ancona waar de boot naar Griekenland vertrekt. Het zou half zes in de middag zijn maar we varen pas twee uur later uit. Wat een hoeveelheid vrachtwagens gaan er op zo,n  ferry. Er werken hoofdzakelijk mannen hier op dat schip. Ze zien er stuk voor stuk afgepeigerd uit. Lange werkdagen en vier maanden achter elkaar zeven dagen per week werken en dan een maand vrij. Ik sprak er een en die moest nog een dag dan was hij vrij. Kon mij die moeie gezichten beter voorstellen. Er werkte maar vier vrouwen op deze boot. Een bij de receptie en drie in de winkels.

Na 22 uur varen is daar Padras. Ik heb problemen met de Sprinten en Mercedes Nederland heeft een afspraak voor mij gemaakt bij de garage in Patras. We vinden een prachtig plekje aan het water iets voorbij Patras want morgen om tien uur een afspraak voor Sprintertje.

blog reisblog

Sunset at Finisterre

Na een prachtige pelgrimage met partners van nierpatienten van Sarria naar Santiago de Compostela mag Finisterre natuurlijk niet ontbreken. We liepen de laatste route van Cee naar Finisterre met prachtig weer. In de avond liepen we verder naar de faro op het uiterste puntje van Spanje aan de costa del morte. En daar sta je dan, de een verbrandt iets dierbaars en de ander is stil met zijn of haar gedachte. En dan lijkt het of we geen mooie zonsondergang te zien krijgen maar plotseling duikt de zon door een wolkje en geeft ons een prachtige ondergang. Een subliem einde aan een geweldige tocht.

op weg naar Santiago de Compostela te voet naar Santiago de Compostella