liebster Aword

liebsterHet is alweer een tijdje geleden om precies te zijn 24 juli j.l. dat ik plotseling zag dat ik genomineerd was voor de Liebster Aword. Dit is al eens eerder gebeurd maar ik zal nog even uitleggen wat het is. Je wordt genomineerd door een andere blogger, in dit geval door WANDELPRAAT, een blog dat ik graag lees. Zij stellen een aantal vragen voor je op die je dan beantwoordt. De bedoeling is dat andere bloggers dat zien en dan misschien denken, hé dat is leuk daar wil ik wel meer van lezen, of zoiets in ieder geval. Dan is het eigenlijk ook de bedoeling om weer een ander te nomineren en daar dan weer nieuwe vragen voor te verzinnen. Dat doe ik deze keer niet, ik kom binnenkort met een ander idee.Moet alleen even uitzoeken of het al niet bestaat. Hier komen dan mijn antwoorden op de vragen.

Welke spullen ontbreken nooit in je rugzak als je op pad gaat?

In ieder geval water, sinds kort  een Platypus  van drie liter. Als het erg warm is drie liter en anders anderhalf. Mijn opladers voor I-phone en camera. Ook paracetamol, ehbo spullen laat ik niet thuis.Ik probeer hem wel zo licht mogelijk te houden. Er is een tijd geweest dat ik met 16 kg op de rug liep. Brandertje om water te koken voor koffie, tentje en nog veel meer. Als ik nu 14 dagen weg ben weegt mijn rugzak net 6 kg, zonder water en eten. Loopt toch een stuk makkelijker.

Welke wandeling zou je morgen opnieuw willen doen?

Een deel van de camino Via de la Plata en dan vooral het deel door de Extremadura. Dit is zo wonderschoon, stukken waar alleen maar lopers kunnen komen. Een adembenemende natuur. Als je hier loopt komt er een gevoel van flow over je.

Ben je wel eens hopeloos verdwaald?

Eigenlijk loop ik vaak verkeerd. Dan ben ik zo met of mijn gedachtes of met de natuur bezig dat ik weer eens een aanwijzing mis en dan toch weer een stuk doorloop. Je moet dan ook weer terug. Hopeloos is het nooit maar een keer in Frankrijk onderweg naar Santiago de Compostela en eigenwijs mijn eigen route lopend was ik in de middle of nowhere helemaal de weg kwijt. Het was in een bos en mijn GPS had geen ontvangst, geen mens in de buurt. Iedere keer kwam ik weer op hetzelfde punt uit en dat na een uur lopen. Dat was niet echt leuk maar uiteindelijk is het toch goed gekomen. Ook daar leer je weer van.

Als je een dag met een beroemdheid zou mogen wandelen, wie zou dat dan zijn en waarom?

Wat is een beroemdheid, maar ik zou wel eens met Mia Farrow willen lopen. Zij heeft dertien kinderen, van wie vier biologisch en negen geadopteerd. Ik zou graag willen weten hoe dat zo ging met al die kinderen. Het lijkt mij dat ze veel heeft meegemaakt in haar leven. Dat leven wil ik graag een keer met haar doornemen.

 De Nijmeegse 4 daagse: Uitdaging of verschrikking?

Het lijkt mij een verschrikking al die mensen, niet je eigen ritme kunnen lopen en die herrie(oei word ik dan toch oud?). Ik maak het wel van de andere kant mee. Mijn geschenkdochter (stief vind ik zo’n rotwoord) woont in het centrum van Nijmegen en dan passen we altijd op de twee kleinkinderen in de vierdaagse week. De vader en moeder moeten gewoon werken en de kinderopvang en school zijn gesloten. Het is wel heel gezellig, vooral aan te bevelen is het festival aan de overkant van de Waalkade. Heel ontspannen.

Welke streek staat bovenaan jouw verlanglijstje om eens te gaan wandelen?

Op dit moment is dat Zweden. Ik heb ook nog een geschenkzoon en die woont in de buurt van Stockholm. Langs hun huis in Taby loopt een lange afstandspad. Ik heb een etappe gelopen maar wil hier wel eens een dag of tien lopen. Tentje mee en gewoon vrij kamperen. Prachtige omgeving langs meren en bossen. Alleen die muggen…..

 Welke wandeltips wil je met ons delen?

Tot voor kort zou dat op de Veluwe zijn de Veluwse woestijnen, maar nu hebben ze op bepaalde stukken hekken geplaatst en kun je niet bij het mooiste stuk komen, jammer. Dus dan ga ik voor een meerdaagse wandeling en wel het Krijtlandpad in Limburg. 90 km, de eerste keer liep ik hem als voorbereiding op Compostela in drie dagen. Ik liep met mijn vriend Wim van Miltenburg die ook wel eens wilde lopen. Dat beviel hem zo goed dat hij al een keer heen en terug naar Rome is gelopen en net terug is van 4300 km van Hoek van Holland naar de Zwarte zee. Dit om geld bij elkaar te lopen voor het Helen Dawling instituut.

 Wat is jouw favoriete jaargetijde om te wandelen?

Het voorjaar. De natuur ontluikt. Lammetjes, vlinders, vogels. De knoppen van planten en bomen staan op springen en het ruikt zo heerlijk. Waarschijnlijk is het ook bij ons als mens onrustig binnenin ons. Ook wij willen naar buiten, dansen en springen. Heerlijk. Als koeien die weer voor het eerst de wei in mogen.

 Hoe kom jij aan  je wandelroutes?

Op verschillende manieren. Door blogs, Wikiloc, route.nl en via mond op mond.

 Lunchpakketje mee of een uitgebreide lunch aan de route?

Heel verschillend, Wel altijd een boterhammetje en fruit mee maar als er een leuke uitspanning is vind ik het toch wel heel lekker om een uitsmijtertje te eten. Ik hoop ook altijd dat er na een km of tien koffie gedronken kan worden en dan hopen op zelf gemaakte appeltaart, niet van die taart uit de vriezer waar het water uit druipt. Ik heb een keer de Zuiderzeeroute gefietst en daaraan gekoppeld een appeltaarttest gehouden. Iedere dag, het kwam meestal zo uit, na 13 km koffie met appeltaart. Van de 10 stukken appeltaart was er maar een die een voldoende kreeg. Dat was in Hoorn, huis gemaakt zoals dat heet met een lekkere stevige korst en super vers. Niks uit de vriezer. Na deze 10 stukken ben ik er mee gestopt, het kwam mijn neus bijna uit.

 Wat is het meest vreemde wat je mee hebt gemaakt tijdens een wandeling?

Het is niet zozeer het meest vreemde maar wel een hele speciale gebeurtenis. Het was ook weer in Frankrijk. Ik ben moe en loop een klein gehucht, St Anna binnen. Een paar huizen en een zeer oud kerkje. Ik ga het kerkje in en ben daar helemaal alleen. Na tien minuten rond kijken en op een bankje zitten zet ik muziek aan. Op mijn I-phone heb ik o.a. de missa creola gezongen door Mercedes Sosa en zet hem gewoon op mijn speaker. Die muziek en die ambiance. Dat was zo’n prachtig moment, het leek of alles dat binnenin mij zat boven kwam, de tranen liepen over mijn wangen. Als je bij de kerk van Santiago aankomt moet je dat gevoel eigenlijk ook hebben, nou totaal niet. Hier in St Anna was het moment. Na drie kwartier kwam er iemand binnen en werd ik wreed verstoord uit mijn soort trance. De volgende 12 km naar mijn overnachtingsadres liep ik heel anders. Ik ben er nog eens terug geweest en dat gevoel kwam weer.

 En wat is het leukste wat je ooit mee hebt gemaakt tijdens een wandeling?

Ik maak meestal wel leuke dingen mee tijdens het wandelen. Als je met een rugzak loopt maken sommige mensen lijkt het wel graag contact, waar ga je heen, waar kom je vandaan, dat soort dingen en soms komt dat tot aangename gesprekken. Wat ik heel leuk maar ook zeer apart vond was vorig jaar. Ik begeleidde een groepje nierpatiënten en partners van dialyserenden naar Santiago. We zouden in een stadje slapen maar 5 km ervoor stonden er al drie van mijn groep mij bij een alberque op te wachten en die wilden daar graag blijven. Het was prachtig weer en er was een heerlijke tuin. Oké dus. We zitten met z’n achten aan een drankje in de tuin als er een Canadese vrouw bij ons komt zitten. Zij denkt dat we niet bij elkaar horen en komt er gewoon tussen zitten als een individu. Als ze hoort dat wij bij elkaar horen en wat voor groep we vormen begint ze keihard te huilen. Het blijkt dat haar man die het jaar ervoor was overleden ook nierpatiënt was en 6 jaar gedialyseerd had. Zij was ook mantelzorger. Eindelijk kon ze haar verhaal kwijt aan mensen in dezelfde situatie, die precies begrepen wat zij bedoelde. Ook zij zou eigenlijk ergens anders slapen maar daar was het zo druk daarom was ze hier. Verder waren er geen bezoekers. Misschien niet de leukste maar wel voor mij een van de bijzonderste gebeurtenissen.

Zo dit waren de antwoorden dan. Mevrouw en Meneer Wandelpraat, binnenkort zijn jullie een van de eerste aan de beurt voor iets anders.

P.S. dit zijn mijn antwoorden op de vorige Liebster

Nee toch, ik ben genomineerd voor de liebster award.

Afgelopen weekend werd ik door Karien Damen die het blog “gekleurde gedachten” heeft genomineerd voor de Liebster Aword. Dit is een soort kettingbrief. Deze Award is in het leven geroepen om kleinere en / of beginnende bloggers onder de aandacht te brengen in het land der blogs. Je krijgt een vragenlijst die je naar eer en geweten beantwoord en dan nomineer jij ook een aantal bloggers die de vragen die jij stelt gaan beantwoorden. Na de eerste schrik en zo van daar begin ik niet aan vind ik het toch wel stiekem leuk, dus bedankt Karien.

De volgende vragen kreeg ik van Karien:

  1. Kat of hond.

Duidelijk een hond en dan bedoel ik ook hond. Niet van die enge trillerige beestjes die helemaal doorgefokt zijn. Die niet eens meer op een normale manier kunnen bevallen. Ik heb jarenlang Bearded Collies gehad.

Dit is een foto uit 1977. Mijn dochter met Xavo de bearded collie en Niels de briard van mijn nichtje Sacha
Dit is een foto uit 1977. Mijn dochter met Xavo de bearded collie en Niels de briard van mijn nichtje Sacha

2. Wat betekent voor jou trouw.

Voor mij betekent dat o.a. het onderhouden van je sociale contacten en ook al heb je soms een onenigheden met bepaalde vrienden, je laat ze niet vallen, er zit meestal een verhaal achter. Eigenlijk zo trouw als een hond, altijd weer vrolijk als hij weer een bekende ziet.

3. Waarom blog je.

Het ontstond in mijn brein in 2010. Ik liep toen van Wissant in Noord-Frankrijk 1800 km naar Santiago de Compostela. Op waar ben jij.nu hield ik een soort dagboek bij en “men” vond dat wel leuk. Het schrijven beviel mij wel. Op een dag zag ik een stukje in de krant dat de Nederlander zo somber is. Altijd zeuren en mopperen en ook ouderen leken steeds zuurder te worden. Maar om mij heen zag ik ook gelukkig veel mensen met een passie, die ergens warm voor liepen. Toen begon ik met dit blog om te laten zien dat er niet alleen sombermensen zijn en vooral om aan ouderen te laten zien dat ook na je werkzame leven je niet achter de geraniums hoeft te zitten maar dat er genoeg te doen is om je leven “leuk” te maken. De doelgroep voor dit blog was eigenlijk de oudere generatie maar dat zijn blijkt mij nu niet van die bloglezers. Maar eenmaal begonnen met een blog te maken en niet te vergeten lezen werkt dat helaas verslavend en moet je er wel (en dat is leuk hoor)mee door gaan.

4. Wat is je favoriete manier van vakantie houden?

Dat is een redelijke actieve vakantie. Ik ben in het gelukkige bezit van een als camper ingerichte Mercedes bus. Fietsen achterop en ontdekken maar. Dit jaar begon met 6 weken overwinteren in Spanje en we zijn (mijn geliefde en ik) net terug van drie maanden Nederland. In deze drie maanden wilde ik graag 12 provincies aandoen en in ieder geval per provincie een fietstocht, een looptocht en een filmpje maken. Het is niet gelukt. Brabant, Zuid-Holland en Flevoland zijn er bij in geschoten. Nederland is te mooi om er zomaar snel doorheen te gaan. Hier het laatste filmpje van precies een minuut over de Lauwersmeer tocht.

5. Heb je boeken geschreven of pogingen daartoe gedaan?

Hier kan ik kort op antwoorden: Nee. Al ben ik wel eens begonnen om het onwaarschijnlijke leven van mij aan het papier toe te vertrouwen.

6. Hoe belangrijk is schrijven voor jou?

Zoals met bijna alle dingen die ik doe. Soms moet ik gewoon en soms helemaal niet.

7. Uit je je nog creatief op een andere wijze?

Fotograferen, filmen en het bewerken van foto’s. Vooral dode bomen boeien mij en die probeer ik een nieuw leven te geven. Kijkje?

8. Hoe hou je het vol in dit leven?

Voor mij is het niet volhouden. Ik zie zoveel mooie dingen en heb zoveel fijne mensen om mij heen dat het een genot is om te leven. Ik was altijd al van niet blijven hangen in tegenslag, verdriet, verlies, maar na mijn hartstilstand vier jaar geleden besef ik nog meer dat het leven geleefd moet worden.

9. Ben je vaker positief dan negatief, of juist andersom?

Vraag acht zegt denk ik genoeg, mijn glas is altijd half vol.

10. Welke drie boeken zijn jou het meest bijgebleven?

  1. De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch. Het lijkt of het leven bepaald wordt door iets dat we niet kunnen duiden. Mijn leven lijkt zo gestuurd te worden.
  2. Knielen op een bed violen, Hans Siebelink. Het hele leven van Hans (van beroep bloemenkweker) komt te staan in het teken van zijn sektarische godsdienst. Zijn huwelijk, zijn kinderen, zijn bedrijf en zijn persoon gaan daaronder zwaar gebukt. Niettemin houdt hij wel aan zijn godsdienst vast. Hans wordt benaderd door volgelingen van deze godsdienstige sekte. Ze verkopen hem geregeld religieuze literatuur. Wanneer hij uiteindelijk op sterven ligt, krijgen zijn vrouw en kinderen geen toestemming om afscheid van hem te nemen.(bron Wikipedia) door mijn 25 jaar wonen in Ede, deel van de bijbelgordel of bible belt moet ik vaak terug denken aan dit boek.
  3. Het pauperparadijs van Suzanna Jansen. een familiegeschiedenis die zich grotendeels afspeelt in de Kolonie Veenhuizen.

Het is moeilijk om een lijstje te maken van boeken, het is vaak ook het moment waarop je weer aan een bepaald boek denkt.

11. Wat wens je de mensheid toe?

Verdraagzaamheid, laat elkaar in zijn waarde. Men veronderstelt, oordeelt en veroordeelt. Bekijk alles van diversen kanten en laat je niet alles wijsmaken door de media. Ik wens de mensheid een leefbare planeet toe. De slogan “verander de wereld en begin bij jezelf” is nog steeds toepasbaar. als ik lees dat een parlementariër zegt, laten we alle zebrapaden weghalen dan kan het autoverkeer gewoon doorrijden, dat is beter voor het milieu dan denk ik, is die man wel van deze wereld, heeft hij geen kinderen voor wie deze planeet ook nog bewoonbaar moet zijn. Ik wens de mensheid veel wijsheid toe.

Volgens het Liebster principe nomineer ik ook weer andere bloggers. Misschien zijn er al bij die al een keer genomineerd zijn maar dit zijn waarschijnlijk weer andere vragen.

Rob Alberts, blogger uit Amsterdam-Zuidoost

Wanda Catsman, Wanda Wandelt

Ellen Denkers, Ellen Denkers Gallery

Hillechien Prins, mijn kankergevecht

Sacha Gees-Schoof begint net te bloggen dus kan wel een zetje gebruiken

De volgende vragen heb ik voor de genomineerden:

  1. Wat doe je zoal aan beweging
  2. Waar word je echt gelukkig van
  3. Waar sta je over vijf jaar
  4. Wat is jouw doel van je blog
  5. Waar heb je een enorme hekel aan
  6. welk museum raad je aan en waarom
  7. Welk boek moeten wij zeker lezen
  8. Heb je iemand die je enorm inspireert
  9. Wat wens je de mensheid toe
  10. Donor codicil, waarom ja of waarom nee
  11. Uit je je nog creatief op een andere wijze

Succes.