Het is zaterdag en om tien over acht al in de trein die mij naar Amsterdam brengt. Vandaag de Volkskrant dag tijdens het Idfa documentaire festival. theater Carré aan de Amstel is net als vorig jaar gastheer voor deze dag. Toen zat ik helemaal bovenin op het schellinkje nu heerlijk op rij veertien in de zaal.

Vier documentaire films krijg ik te zien vandaag.

  • Everybody to Kenmure Street
  • Citizen Osama
  • How Much Longer
  • Nuisance Bear

Twee werelden, één onderwerp

In Glasgow gaan honderden mensen de straat op om twee migranten te beschermen. In Nederland zien we rellen van mensen die juist willen dat migranten vertrekken. Dat enorme contrast houdt me bezig.

Everybody to Kenmure Street. Een film die me niet alleen raakt, maar me ook confronteert met wat er in ons eigen land gebeurt.

Het verhaal.

In Glasgow rijdt de Britse immigratiedienst Kenmure Street binnen om twee mannen van Indiase afkomst op te pakken en uit te zetten. Buurtbewoners komen onmiddellijk in actie. Een man kruipt onder het busje om te voorkomen dat het vertrekt. Honderden mensen sluiten zich aan. Acht uur later worden de twee mannen vrijgelaten.

De demonstranten roepen dat vluchtelingen welkom zijn. Ze staan op voor mensen die ze als hun buren beschouwen. Niet omdat ze die mannen allemaal persoonlijk kennen, maar omdat ze vinden dat je mensen niet zomaar uit hun gemeenschap weg kunt halen.

Terwijl ik naar die beelden kijk moet ik denken aan Nederland. Aan de demonstraties tegen immigratie, de woedende menigten, de leuzen dat migranten moeten oprotten en de rellen waarbij de politie wordt belaagd.

Wat een schrijnend verschil.

In Glasgow komen mensen samen om hun buren te beschermen. In Nederland zien we anderen de straat op gaan om mensen buiten te sluiten.

Ik merk dat de beelden uit Glasgow me ontroeren. Niet door grote woorden of politieke toespraken, maar door gewone mensen die besluiten dat ze niet werkeloos willen toekijken.

Natuurlijk weet ik dat de werkelijkheid ingewikkelder is. Ook in Nederland zetten talloze mensen zich in voor vluchtelingen en migranten. En ook in Groot-Brittannië bestaat veel weerstand tegen immigratie.

Maar juist daarom blijft deze film bij me hangen.

Ik vraag me steeds vaker af waar het met onze samenleving naartoe gaat. Hoe zijn we op het punt gekomen dat mensen die op zoek zijn naar veiligheid en een beter bestaan bij sommigen zoveel boosheid oproepen?

We hoeven het niet allemaal eens te zijn over immigratiebeleid. Maar ik vind dat we nooit mogen vergeten dat achter het woord migrant een mens schuilgaat. Iemand met een naam, een familie, een geschiedenis en een toekomst.

De mensen in Kenmure Street zien geen immigratiedossier. Ze zien hun buren.

En dat is wat mij het meest raakt.

De documentaire is gemaakt door Felipe Bustos Sierra en duurt ongeveer 99 minuten. Hij gebruikt originele telefoonbeelden, interviews met betrokkenen en archiefmateriaal.