Geesje is na een paar maanden verdwenen als blogger weer terug en…….zo ook de W300. In driehonderd woorden een verhaal maken over een woord dat niet gebruikt mag woorden. Voor de verandering vraag ik eens een keer of jij uit het verhaal het woord haalt.

Op het dorpsplein stond vroeger een houten bank. Niet bijzonder, behalve dat er bijna altijd iemand zat. Een gepensioneerde timmerman, een moeder met een kinderwagen, een scholier die op de bus wachtte. Wie erbij kwam zitten, raakte vanzelf in gesprek. Soms over het weer, soms over een zieke buurman, soms over helemaal niets. Toch ging iedereen iets vrolijker naar huis.

De bank staat er nog steeds. Alleen kijkt bijna niemand meer om zich heen.

De timmerman is vervangen door een man met draadloze oortjes. De moeder duwt de kinderwagen met één hand terwijl haar duim over een scherm glijdt. De scholier zit er nog, maar lacht om iets wat honderden kilometers verderop is geschreven. Op het plein is het stil, terwijl er meer mensen zijn dan ooit.

Bij de bakker wordt afgerekend zonder een woord te zeggen. In de supermarkt staan zelfscankassa’s. De postbode kent de namen niet meer achter de voordeuren. Zelfs een verjaardag begint steeds vaker met een berichtje en eindigt zonder bezoek.

Toch gebeurt er soms iets onverwachts.

Een oudere vrouw laat haar boodschappentas vallen. Sinaasappels rollen alle kanten op. Een jongen die haast leek te hebben, zet zijn rugzak neer en raapt ze op. Een fietser stopt. Een meisje laat haar telefoon zakken en helpt mee. Binnen no time staan vier onbekenden naast elkaar te lachen om een sinaasappel die steeds opnieuw wegrolt.

Als de tas weer gevuld is, loopt iedereen verder. De schermen lichten opnieuw op, de oortjes gaan weer in.

Maar heel even is het plein weer zoals het ooit was.

Misschien is dat genoeg om te beseffen dat warmte tussen mensen niet verdwenen is. Ze zit niet in apps, niet in gebouwen en niet in regels. Ze wacht geduldig op iemand die als eerste opkijkt, met een glimlach goedemorgen zegt of even blijft staan.