Veertig jaar geleden liepen er al Nederlandse “pelgrims” naar Santiago de Compostela en men vond dat het hoogtijd werd om speciaal voor de caminogangers een genootschap op te richten. Heel chic, Genootschap van Sint Jacob. De naam is wat misleidend want een genootschap is een kerkelijk genootschap en die heeft een speciaal recht. Het Genootschap van Sint Jacob is gewoon een vereniging. Nu veertig jaar later met ruim 15000 leden.
In het kader van het veertig jarig jubileum werd er een schrijfwedstrijd georganiseerd. Het thema was, de klank van de camino. Een verhaal van maximaal 2000 woorden. Direct heb ik een idee.
In 2010 liep ik zelf naar Santiago en in Bilbao loop ik mijn kamer in de alberque in en daar ligt een man met een leren hoed op zijn hoofd te slapen in bed. Het blijkt een Australiër te zijn, Hugh. Het klikt en de volgende vijf weken lopen we samen. Niets naast elkaar maar samen. Hij vertelt mij zijn ervaring op zijn camino van vorig jaar. De Via de la Plata, Sevilla – SdC. Dit verhaal heeft mij altijd bezig gehouden en heb ik gebruikt voor mijn verhaal over de camino. Het enige dat ik over het hoofd heb gezien was het thema, de klank van de Camino.
Twee maanden geleden kreeg ik een mail dat mijn verhaal geselecteerd was voor de long list. Twintig verhalen. twee weken geleden een telefoontje, u bent geselecteerd voor de short list. Vijf verhalen. Kunt u aanwezig zijn bij de jubileum bijeenkomst? Dat kan ik wel en dan begint het. Het zou toch niet, zou wel leuk zijn. Inmiddels ben ik al een paar maanden bezig het verhaal te verwerken in een groot verhaal. Het zou zomaar een boek kunnen worden.
Afgelopen zaterdag is het zover. Een voor een worden de juryrapporten voorgelezen. De eerste is van mijn buurman op de eerste rij. Hij eindigt als vijfde. Dan volgt nummer vier. Niet mijn verhaal. Het zal toch niet? Dan de eerste zin die de juryvoorzitter over de als derde eindigde uitspreekt,
drie mannen, een camino.
Oei, dat is mijn verhaal. Weg illusie van de winnaar. Brons. Mijn lief is erbij en heeft een prachtige rode roos en zonnebloem bij zich. Dat is meer waard dan de eerste prijs maar het blijft toch jammer.
Wil je het verhaal lezen?
Waarloopjijwarmvoor 
mogge Harry
van harte met de prijs , niks 1 2 of 3
gewoon een mooie prijs
geniet de dag
LikeLike
Gefeliciteerd Harry! Prachtig verhaal.
En ik lees en voel het geluid van de Camino. Vogels, de wind, dorpsgeluiden, de fietsbel, het zwijgen, het praten, het luisteren in de herberg, voetstappen, ritme, stilte. Gezien worden. Geluid van de Camino, zo aanwezig.
Lieve groet, Els
LikeLike
Dank je Els.
LikeLike
wat een mooi verhaal en geweldig dat je zi in de smaak gevallen bent bij de jury.
LikeLike
Het gebeurt niet vaak, maar bij het lezen van je verhaal voel ik -heerlijke !- warme ( ligt niet aan het weer) rillingen van ontroering.
In een knappe schrijfstijl, korte pakkende zinnen die de kern bevatten, beschrijf jij hoe echte, menselijke vriendschap kan ontstaan op korte tijd. Samen hetzelfde doel nastreven geeft diepe verbondenheid. Ook al verloopt elk leven anders. Gewoon luisteren, zonder veel woorden, er zijn voor elkaar, zonder veel woorden, kan zoveel betekenen in het leven.
Jouw verhaal is aangrijpend.
Heel graag gelezen. Dank hiervoor. Verdiende prijs en kleurrijke bloemen.
LikeLike
🙏👍🏼Prachtig
Aum Shanti
LikeGeliked door 1 persoon
Ook met brons ben je een winnaar!
Superknap toch!
En je verhaal, ik vind het erg goed.
Leest makkelijk weg.
En heb er zelfs beeld bij.
LikeLike
Mooi, gouden randje aan het brons. Mooi verhaal
LikeLike
Wat een mooi verhaal, een terechte winnaar!
LikeLike
Kom op joh, brons is toch zeker ook meer dan de meeste winnen?
Het (mooie) verhaal lijdt er niet onder, zo te lezen….
LikeLike
Mooi verhaal Harrie! ‘Weinig gewicht. Maar het gewicht zit niet in de tas.’ Dat is een prachtige zin.
LikeLike