Ik loop puffend omhoog door de smalle straatjes van Montréal. De middagzon hangt boven de natuurstenen huizen en zelfs de schaduw lijkt warm. Op een klein terras zit een vrouw, wat later blijkt een Belgische, voor haar historische woning. Voor haar staat een glas rosé. Voor mij blijkbaar ook, want nog voor ik iets kan zeggen, wijst ze naar de lege stoel naast haar.

“Kom zitten. Je ziet eruit alsof je wel iets kouds kunt gebruiken.”

Aan haar ogen mankeert blijkbaar niets en in no-time zit ik aan de Rosé en hoor dat ze hier al 35 jaar woont.

We kijken uit over het dal van de Ardèche. Beneden ligt Largentière, ooit rijk geworden door de zilvermijnen die de streek haar naam gaven. De vrouw neemt nog een slok rosé, kijkt mij strak en begint te vertellen.

Weet je waarom de zilvermijnen niet meer open zijn?

Nee, geen idee.

Het ging mis toen de eigenaar van de mijnen overspannen raakte. Op een dag zou hij hebben besloten er een einde aan te maken. Met explosieven blies hij de mijn op. Honderden kilometers gangen liepen onder water. De rivier werd jarenlang vervuild. Huizen kregen scheuren in de muren. En de eigenaar zelf?

Die werd nooit meer teruggevonden.

Ze haalt haar schouders op alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ik neem nog een slok rosé en kijk naar het landschap. Het is een prachtig verhaal. Precies het soort verhaal dat je wilt horen op een warme middag in een eeuwenoud dorp.

Alleen blijkt de werkelijkheid iets minder spectaculair.

Historische bronnen vertellen een ander verhaal. De mijnen sloten in 1982 omdat de winning niet langer rendabel was. Daarna stopte men met het wegpompen van het water. Langzaam liepen de ondergrondse galerijen vol. Naar schatting gaat het om honderden kilometers mijngangen. Dat veroorzaakte inderdaad problemen met verzakkingen, scheuren en vervuild water, maar van een overspannen eigenaar die alles opblies ontbreekt ieder spoor.

Toch blijft juist dat eerste verhaal hangen.

Misschien omdat een streek zonder legendes slechts een verzameling huizen en stenen is. Misschien omdat iedere oude mijn een geheim verdient.

Of misschien omdat een glas rosé op een terras in Montréal soms overtuigender is dan een archief vol feiten.

Terwijl ik verder omhoog wandel naar het kasteel vraag ik me af of de vrouw het echte verhaal kende.

Ik vermoed van wel.

Maar ook zij weet dat sommige verhalen te mooi zijn om kapot te controleren.

Montréal