Consuegra is meer dan een kasteel

We gebruiken Sygic als navigatie systeem. Tol en snelwegen uitzetten en we nemen de verrassendste routes. Vandaag ook weer.
Na een paar kilometer rijden worden we al op een weggetje gestuurd waar het slalom rijden is om de grote gaten te vermijden. Het is de kortste weg maar niet de snelste. Maar wij houden hier wel van. Na een paar km komen we op een betere, zelfs een goede weg.

We rijden 200 km en zoeken op Park4Night een plekje. Zo komen we in Consuegra. Eén plaats met een speciaal verleden.

Hier, tussen de droge vlaktes van La Mancha, staan de molens op de heuvel alsof ze wachten op een man met een verroeste lans en iets te veel fantasie. Het is de stad van Don Quichot en die is hier nooit echt weggegaan.

De schrijver liet zijn dolende ridder in de zeventiende eeuw vechten tegen windmolens die hij voor reuzen aanzag. En eerlijk ik moet zeggen, als je onder aan de heuvel staat en de enorme wieken langzaam hoort kraken in de wind, snap je best hoe iemand op een slechte dag tot die conclusie komt. Vooral tegen zonsondergang lijken de molens bijna te bewegen als levende wachters boven het landschap.

De bekendste molen heet zelfs Bolero. Binnen staan nog oude houten tandwielen en balken die piepen alsof Sancho Panza ieder moment binnen kan schuifelen met een ezel en een vermoeide blik.

Is Don Quichot hier echt geweest? Nee natuurlijk. Hij is verzonnen door Miguel de Cervantes, een arm soldaatje dat in 1605 een van de belangrijkste boeken ooit schreef. Zijn held, Alonso Quijano, was een dorpsjonker die gek werd van de ridderromans en de wereld introk als Don Quichot. Tegenwoordig staat zijn naam voor het idealistische, onvermoeibare verzet tegen een wereld die schoonheid en rechtvaardigheid vaak afdoet als waanzin.

Boven de molens kijkt het kasteel van Consuegra uit over de eindeloze vlakte van La Mancha. De wind blaast over de heuvelrug, trekt aan je shirt en fluistert bijna letterlijk verhalen mee uit een andere tijd.

En terwijl bussen vol met toeristen netjes naar boven worden gereden om in 15 minuten foto’s maken blijven de campers beneden staan. Wij lopen naar boven en hebben alle tijd. Intussen staat Don Quichot hier nog steeds ergens tussen de molens. Niet als man van vlees en bloed, maar als het hardnekkige idee dat dromen soms belangrijker zijn dan de werkelijkheid.

Wij gaan weer even verder naar weer een bijzondere plaats.