Vroeger een dag van rust. Nu vaak voller dan een doordeweekse maandag. Ik draai het om. Elke zondag ( maar pin mij er niet op vast) plaats ik een foto die mij stil maakt. Even ademhalen. Even kijken.

Deze week combineer ik dat met de schrijfuitdaging van Geesje. Een verhaal van 300 woorden. Deze keer gaat het om S . . . . . N. Waar denk jij dat mijn verhaal over gaat?

Op zondag hangt er een andere stilte in huis. Alsof de klok zachter tikt en het licht besluit niet te haasten maar dat kan ook zijn omdat de gordijnen nog dicht zijn. Zondagsrust. Geen afspraken, geen haast, alleen het ritueel van warm water dat traag uit de kraan stroomt. De spiegel beslaat een beetje, alsof hij mij wil behoeden voor een al te scherp beeld.

Ik leun voorover, handen op de rand van de wastafel. Een wolk van wit schuim verschijnt op mijn wangen en kin. Het ruikt fris, bijna ouderwets, als iets uit de tijd van mijn vader. Buiten hoor ik in de verte een kerkklok. Zelfs zonder gehoorversterkers hoor ik tien slagen. Binnen hoor ik alleen het zachte schrapen van staal over huid.

Het is een klein, precies werk. Geen grote gebaren, geen lawaai. Alleen aandacht. De beweging gaat van boven naar beneden, daarna dwars. Het mesje volgt de lijnen van mijn gezicht alsof het een landschap verkent. Langs de kaak, onder de neus, voorzichtig bij de hals. Iedere streek haalt niet alleen stoppels weg, maar ook de week die achter me ligt.

Ik spoel het mes af onder warm water. Kleine donkere restjes verdwijnen in de afvoer. Met mijn vrije hand controleer ik het resultaat. Nog een keer over die ene plek. Nog een laatste beweging. Dan het koude water, dat de huid sluit en me wakker maakt zonder dat het de rust verbreekt.

Wanneer ik klaar ben, droog ik mijn gezicht met een zachte handdoek. De huid voelt glad, bijna nieuw. Alsof ik mezelf opnieuw tevoorschijn heb gehaald.

Het appartement ruikt naar vers gezette koffie. Beschuit. Marmelade. De zondag ontvouwt zich langzaam. Maar eerst dit moment. Dit stille, zorgvuldige begin van de dag, waarin aandacht belangrijker is dan snelheid. Dat is voor mij de ware zondagsrust.

Deze week geen foto maar alleen een verhaal.