De stormachtige vriendengroep is aan het bijkomen en ligt er uitgeblust bij. Maar er zijn altijd laatkomers die nog wel even mee willen doen. Ik sta aan de vloedlijn en werp mijn blik op Calpe. De wolken zijn als een toverbal. De kleur verandert van helder wit langzaam tot inktzwart. Voortekenen dat Nils in aantocht is. 

Het is een normaal een rustige jongen, geen zorgen dus. 

Achter de campervan staat een tafel met een gas stelletje en de mini scottelbraai. De fietsen staan tegen een laag muurtje. De crocks en het opstapje binnen gehaald. In bed is het donker en rustig. Te rustig. Het is doodstil. Er komt in de verte iets aanrollen. De oleanders achter de Sprinter zetten gezamenlijk een lied in. Nils maakt er een show van. Als een flamenco zanger opent hij z’n strot en start zijn Cante, emotioneel, rauw en expressief. Wij dansen mee. 

Zijn show duurt een paar uur. Niet iedereen schrijft een lovende recensie. Het is als het 15 minuten durende optreden van de Rolling Stones in het Kurhaus in Scheveningen. Een grote puinhoop. 

Een wasrek met handdoeken moet uit het zwembad gevist worden, met man en macht worden voortenten gestut maar toch sneuvelen er een paar. Fietsen gaan om. Eén buiten tapijt waait weg en blijft onvindbaar. 

Nils wordt niet snel vergeten. Zaterdag komt er nog iemand volgespoten met anabole steroïden. Dat duurt nog even. Nu is het staalblauw en 24°.