Slijten?

Het is precies dertig jaar geleden. De slechtste eerste kerstdag die ik ooit heb meegemaakt. Het begin van het einde begint in november. Je wordt met spoed opgenomen op de intensive care. Na zes weken hoop en vrees komt het harde besef. Dit is het einde. De dag ervoor komt een arts afscheid nemen. Ze heeft een paar dagen verlof en wij zullen hier niet meer zijn als ze terugkomt. Zelf op dat moment wil ik het nog niet door hebben. Het moment van naar een andere dimensie gaan wordt uitgesteld tot een minuut over twaalf. Tweede kerstdag maar voor mij blijft het de eerste dag.

Buiten is het zacht gaan sneeuwen. Een echte witte kerst dus maar jij mag het niet meer meemaken. Jouw vijftien jaar in deze wereld is voorbij.

Dertig jaar, dan slijt het verlies toch? Ja de scherpe kantjes zijn er wat af maar onze liefde en verbondenheid was zo groot, de kwaliteit zo sterk dat het nooit zal slijten. Je bent bij me voor het leven.

Wat een kanjer ben je. Zoveel meegemaakt in je jonge leventje. Door hele diepe dalen maar altijd maar positief blijven. Lachen, humor, een sociaal mens. Dat mis ik en het meest onze intense knuffels.

Op schoot bij je moeder blijven je ogen voor altijd gesloten maar in mijn hoofd zijn ze wijdopen.