We rijden over de A12 naar De Meern. Uitje? Nou niet echt. Mijn lief zit naast mij met een gevoel in haar buik van vlinders maar dan met werkschoenen aan. Een operatie van een klein uurtje, onder het tandvlees. Niet echt iets om de slingers op te hangen. Een voorlopig waarschijnlijke laatste echte kus en ze loopt stoer naar binnen.

In de zelfde straat is een plek waar waar ik wel nieuwsgierig naar ben

De Metaal Kathedraal.

De Metaal Kathedraal waar ik nu voorsta werd in 1857 gebouwd als rooms-katholieke kerk. Lange tijd was het een plek van gebed en ontmoeting voor de lokale gemeenschap. De kerk werd te klein en er werd een nieuwe kerk op een andere plek gebouwd. Daar zit het bisdom met een lege kerk. Eijsink motoren zat te springen om een grote locatie en hij kon de kerk kopen maar moest wel de twee torens afbreken want het mocht niet meer op een kerk lijken. In de kerk had je het zijschip en nu werden er zijspannen voor motoren gebouwd. De grote open ruimte van het voormalige kerkgebouw leende zich uitstekend voor de productie: stevige vloeren, hoge plafonds en genoeg plek voor machines en assemblage. Zo werd de kerk een tijdlang gevuld met het geluid van metaalbewerking, lasapparaten en draaiende motoren, een compleet ander soort gezang.

Wanneer de markt voor zijspannen afneemt, neemt de Hollandia fabriek het pand over en vult het met metaalbewerking. Zo ontstaat de bijnaam “Metaal Kathedraal”: een kathedraal van staal, olie en hard werken. Deze ondernemer bouwt er een complete bovendieping in en dit is nu een prachtige open ruimte met prachtig houtwerk.

Toen ook Hollandia vertrok raakte het gebouw in verval, maar kreeg het uiteindelijk een nieuwe toekomst. Het is nu de Metaal Kathedraal een bruisend centrum voor kunst, cultuur en duurzaamheid. Exposities, muziek, festivals en creatieve initiatieven vinden hier hun plek. Als ik de initiatieven zie hoe oude plekken weer een nieuwe vaak duurzame bestemming krijgen geeft mij dat een gelukkig gevoel.

Ongeveer een minuut

Het uurtje is voorbij en ik zit te wachten in de kamer met de toepasselijke naam “wachtkamer” tot mijn lief haar entree maakt. De vlinders in de buik met werkschoenen hebben plaatsgemaakt voor Aeolus die de wang opblaast als een spinnakerzeil. Gelukkig doet de verdoving zijn werk nog even. Dat wordt een tijdje soep eten en dan zonder knapperig stokbrood.

Na de soep en binnenstebuiten kijken we voor de eerste keer naar een programma van Kefah Allush, de Kist. Het is een EO-interviewprogramma waarin Kefah in gesprek gaat met bekende Nederlanders , letterlijk aan een doodskist , over leven, dood, geloof, verlies en wat het leven waardevol maakt. Vanavond is dat met Jan Slagter de man van omroep Max. Nu is dat niet zo spectaculair maar ik zie dat dit programma wordt opgenomen op de bovenverdieping van………de Metaal Kathedraal. Waar ik gisteren nooit van gehoord had kom ik het vandaag twee keer tegen. Hoe bijzonder is dat.