De Stem in de Boom

Feuilleton, aflevering 40

De Stem in de Boom

Het geluid komt uit de boom. Plots valt het weg. Doodse stilte. Alleen het ruisen van bladeren en de ijle schreeuw van een uil breken de nacht. Francine loopt voorzichtig verder. Ze werpt een blik om zich heen. Niemand. Ze is alleen.

Heel zacht, als een bries door de bomen:

Francine… Francine… hier.

Haar hart slaat over. Het is Tessa’s stem. Duidelijk. Maar er is niets te zien.

Kom dichterbij en kijk links… in de bek. Ik ben niet groter dan een lucifer.

Wat? Is dit een droom? Eerst die zonderlinge man, dan die enge vent en nu Tessa? Niet groter dan een lucifer? Serieus? Dat kan er ook nog wel bij, denkt Francine, half wanhopig.

Weer die stem: Hier, Francine.

Angstig loopt ze naar de dode boom. Daar, in de holle stam, staat haar vriendin. Gekleed in een camouflagepak. Niet groter dan een vinger.

Tes… Tes… Tes… Tessa?” stottert Francine.

Niet bang zijn, Fran. Ik snap dat je schrikt. Laat me je uitleggen. De man met wie ik meeging ontmoette ik hier. Hij is een magiër uit de onderwereld. Onder onze voeten leeft een wereld van meer dan een miljoen wezens. Roodkoppen. Ik dacht ook eerst dat hij gek was, tot hij me een drankje gaf en alles veranderde. Ik raakte in de ban van hem en nam hem mee naar die demonstratie. Wat daar gebeurde heb je vast gelezen. Daarna ging hij met me mee naar mijn flat…

Ja, dat heb ik gemerkt, onderbreekt Francine. Ik was daar. Zocht naar aanwijzingen over jouw verdwijning. Ik zag de oesterschelpen, de lege fles wijn en dacht toen dat ik het wel wist. Maar dit? Dit had ik nooit kunnen verzinnen.”

Je was dus al ongerust en in mijn flat? Laat me het afmaken. We werden heel intiem. Maar hij moest voor middernacht terug naar deze boom, naar de onderwereld. Hij vroeg of ik mee wilde. Je weet hoe nieuwsgierig ik ben, maar dit vond ik doodeng. Toch… ik hield hem vast toen hij uit een flesje dronk. Binnen drie seconden waren we zo klein als nu en ik ben met hem meegegaan. Het was een heerlijke tijd daar beneden. Maar ik begon de bovenwereld en vooral jou te missen. En nu ga ik iets geks vragen: sluit je ogen, ontspan je… dan komt alles wat ik heb meegemaakt in één keer tot je.

Francine sluit haar ogen. Drie diepe ademhalingen in… uit… En dan, als ze haar ogen weer opent, weet ze alles.