Feuilleton, aflevering 34

De test

Middenin het kamp is een vuurplaats. Daaromheen liggen gekleurde stenen. Neem een blauwe steen mee hiernaartoe.

Oké, ik moet mij goed voorbereiden. Heb je een stafkaart en plattegrond van het kamp?

Durpak loopt naar een archiefkast, haalt daar een dossiermap uit en legt een kaart op tafel. Tessa bestudeert de kaart aandachtig. Haar fotografische geheugen doet de rest.

Ik weet genoeg. Ik zie je later. Tessa verlaat de kamer en gaat even naar het huisje van Pokidor. Uitrusten en een gedetailleerd plan maken. Ze zal niet wachten tot middernacht maar gaat eerder. Het schemermoment is de beste tijd. Haar rode haar verbergt ze onder een zwarte doek en haar gezicht smeert ze in met opgedroogde modder. Het kamp ligt verborgen tussen de wortelstructuren van een enorme boom. Een netwerk van gangen, sluizen, hier en daar een verlaten wachthokje. Alles heel strak militair georganiseerd maar zoals ze al verwachtte, heel voorspelbaar. Ingericht met het idee dat er toch geen vijand binnen zou komen. Op de kaart heeft ze gezien dat er een kanaal loopt van een soort voorraadkamer naar een binnenruimte. Ze zou er net door kunnen.

Stil als een kat glijdt ze door het kanaal. Bij een soort poort staan twee militairen. De ene gaapt en de ander lijkt te pitten. Tessa scant de omgeving en ontdekt in de verte een donkere plek in het netwerk van boomwortels. Daar moet een opening zijn. Ze tijgert achter de wachten langs en sluipt richting donkere plek. Ze heeft het goed gezien. Tussen de wortels en draden is een minieme opening. Kronkelend als een paling wurmt ze zich door het kleine gat. Ze ziet een binnenruimte met her en der barakken, een appelplaats en stormbaan. Direct tegenover haar de vuurplaats met de gekleurde stenen en heel veel militairen. Ze neemt de situatie in haar op, kijkt op haar horloge en wacht. Het loopt precies zoals ze heeft gedacht. Ze hoort een harde bel. De mannen rennen naar de appelplaats en stellen zich op in rijen van drie. Gedisciplineerd marcheren ze naar een barak en verdwijnen naar binnen. Etensgeuren dringen haar neus binnen maar ze heeft geen tijd om daar stil bij te staan. Dit is het moment. Achter een paar barakken langs komt ze in de buurt van de vuurplaats. Ze hoort gelach uit de eetzaal komen. Op het moment dat ze van achter de barak naar de vuurplaats wil sluipen komen er twee militairen uit de eetzaal recht op haar af lopen.