Feuilleton, aflevering 6

De demonstratie

Tessa parkeerde de Cooper in de berm en vloog de auto uit. Pokidor deed het iets rustiger maar toch stonden ze bijna gelijktijdig naast elkaar. Aan hun overkant was een grote menigte op de been. Pokidor had nog nooit zoveel mensen gezien en hij kromp ineen door het lawaai dat ze produceerden. Spandoeken met “blijf af van ZwartePiet” en “het is ons feest, afblijven” en nog veel meer leuzen. Aan de andere kant liepen mensen met spandoeken met daarop “Zwarte Piet is een slaaf” “ZwartePiet is racistisch”. Het leek wel of ze elkaar wilde overstemmen, het geluid werd steeds harder. Tessa liep eropaf en ging meningen vragen van de demonstranten. Ze liepen aan de kant van de Zwarte Piet moet blijven schreeuwers. Plotseling riep er iemand, daar heb je zo’n nep Piet. Ze keken de kant van Pokidor op. Een rode Piet, het moet niet gekker worden. Dreigend kwamen ze op Pokidor af, sloten hem van alle kanten in. Tessa wurmde zich door de opgefokte menigte heen, ging ervoor staan en probeerde hem te beschermen. 

Waag het niet aan hem te komen.

Hoor nou eens, die rooie kroeskop denkt zeker dat ze ons kan tegen houden. We zullen hem eens goed zwart maken. Kom op met die verf.

Op dat moment kwamen de tegenstanders erbij. Hoe het precies gebeurde weet niemand maar er braken flinke vechtpartijen uit. Er werd door elkaar heen geschreeuwd en Pokidor wist niet wat hem overkwam. Hij had altijd hele andere gedachtes gehad over de beschaafde mensenwereld. Wat doe ik hier dacht hij. Tessa was zo mooi en lief, hij was helemaal in de war. Hier moest hij iets aan doen. Midden in het geweld ging hij rechtop staan, zijn ogen spuwde vuur. Hij hief zijn armen in de hoogte en begon over zijn hele lichaam te trillen. Helemaal in trance draaide hij om zijn as. Plotseling was het muisstil op het plein. Met open mond keek de menigte naar Pokidor. Hij trilde steeds harder en uit zijn mond kwam een soort gerochel. Het duurde misschien een minuut maar het leek wel uren. Zijn ogen doofden weer, er kwam een grote lichtflits en op hetzelfde moment een enorme donderslag. Pokidor viel bewusteloos neer. Tessa boog zich over hem heen en streelde zijn rode gezicht. De mensen waren nog steeds stil maar er was iets veranderd. De felheid was weg. Het leek wel een grote familie. Pokidor kwam weer langzaam bij zijn positieven. Hij zag Tessa en wist weer waar hij was.

Kom Tes, we moeten hier weg. Mijn werk is klaar, dit moet ik niet te vaak doen anders hou ik niet genoeg energie over voor jou.

Lieverd wat deed je? Je was helemaal in trance.

Ik moest die haat uit de mensen hebben, ik zei toch dat ik een tovenaar ben. Zij weten nu niet meer waarover ze ruzie hadden.

En inderdaad, de grootste vijanden waren nu vrienden. Waar ging het allemaal over. Het maakte helemaal niets meer uit wat voor kleur die Piet nou had, de kinderen vinden het met wat voor Piet dan ook een spannend feest. De spandoeken gingen de containers in en gezamenlijk Sinterklaasliederen zingend liepen ze naar de haven waar de Sint aan zou komen. Tessa had veel te schrijven en Pokidor liep nog even op zijn gemak door de stad. Nou ja op zijn gemak? Hij werd nagestaard door de mensen die zijn trance hadden meegemaakt. Iedereen liet hem op een gepaste afstand passeren. Uiteindelijk belandde hij in de haven en werd opgemerkt door Sinterklaas. 

Grote vriend, ik weet wat je hebt gedaan en daar ben ik je eeuwig dankbaar voor. Al die ruziënde mensen die over de hoofden van de kinderen bekvechten kwamen mij de keel uit. Ik dacht er zelfs over om maar met pensioen te gaan en de boel de boel te laten. Maar ja als je die lieve kindertjes ziet smelt je hart toch weer. Ik ga nog maar een paar jaartjes door. Als jij een keertje met je Tessa in Spanje komt moet je zeker bij mij langs in het paleis komen dan ruk ik een mooie vino tinto open en drinken we op ons gezamenlijke lange leven.

Die uitnodiging staat SK, ik moet toch eens wat meer van de wereld zien maar nu moet ik eerst terug naar de onderwereld. De roodkoppen staan op mij te wachten.